Voordat de Zweed het podium op kwam, moesten we echter eerst Nurses aanhoren. Het trio maakt een aparte mix van psychedelische folkpoprock. Denk een combinatie van MGMT en iets extreems vaags. Nu vind ik MGMT best goed en sta ik best open voor het experiment, maar als het experiment betekent dat de galm- en echoknop vol wordt open gedraaid, dan ben ik er gauw klaar mee. Ik luister namelijk ook graag naar wat er wordt gezongen bijvoorbeeld. Na het aardige eerste nummer, verlies ik dan ook vrij snel mijn interesse. De volgende nummers neem ik ter kennisgeving aan. Dan wordt echter de galmknop  aanzienlijk teruggedraaid en wordt duidelijk dat de zanger van Nurses een bijzonder mooie stem heeft, die doet denken aan die van de rock ‘n roll bandjes uit de jaren 50 en 60. De laatste twee nummers herstelt de band zich en wordt het nog best aardig. Als ze die galmknop nou meteen achterwege hadden gelaten (of aanzienlijk lager hadden ingesteld), dan was het wellicht een groot succes geworden.

Zoals het optreden wat erna kwam. The Tallest Man On Earth, a.k.a. Kristian Matsson, is – niet geheel onverwacht – in zijn eentje vanavond. De temperatuur is inmiddels aanzienlijk gestegen in de Oude Zaal van de Melkweg en mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Na één nummer zijn ze ingelost.

In ruim een uur en een kwartier jast The Tallest Man On Earth zo’n drie kwart van zijn oeuvre er doorheen en hij doet dit met verve. Hij speelt vol overgave, trekt gekke gezichten terwijl hij zingt en lijkt er op los te improviseren – al doet hij feitelijk weinig anders dan zijn liedjes spelen zoals ze op de cd staan. Tussendoor vertelt hij grapjes die hij zelf ook slecht vindt, om dan zonder ogenschijnlijke moeite een nieuw tokkelnummer te beginnen.

Zijn stem is dominant en slaat de hele tijd in als een bom. De hele show voelt als een hoogtepunt, maar voor mij persoonlijk doen The Wild Hunt, I Won’t Be Found, The Gardner en Where Do My Bluebirds Fly me goed. Ook King Of Spain en Shallow Grave worden met enthousiasme begroet. Veel fans zingen de vaak vrij gecompliceerde teksten mee. Matsson heeft het naar zijn zin. Het is overduidelijk dat hij voor dit metier in de wieg is gelegd. Hij geeft toe dat hij zoveel tourt dat hij het een tijdje helemaal zat was en er ziek van werd. Als je je avond na avond helemaal moet geven, dan snap ik dat wel. Het moet enorm veel energie kosten om in je eentje zo’n boeiende show neer te zetten. Het lijkt alleen maar liedjes spelen, maar het is feitelijk zoveel meer.

Kristian Matsson is een fascinerende man. Hij is zeker niet de grootste op aarde, maar als de singer/songwriter met de scheurende stem verkeert hij continu op grote hoogte. Hij krijgt van mij alle respect. He will stay the tallest man in my eyes.

I know the runner’s going to tell you
There ain’t no cowboy in my hair
So now he’s buried by the daisies
So I could stay the tallest man in your eyes, babe
(The Gardner)

Oh ja… En Carice van Houten was er ook. Dat is de tweede keer in de Melkweg.

De Tipp-Experience is een in eerste instantie flauw filmpje over een jager die liever toch geen beer schiet en daarom de titel van de video met tipp-ex (die hij uit de advertentie naast het filmpje pakt) verandert. En dan mag je zelf bepalen wat de jager wel met de beer doet. Dus A hunter [loves] a bear, bijvoorbeeld… Of één van de volgende… Cook, listen, music, sleep, jump, dance, wash, play, kicks, fishing, moonwalk, high five, pee, is, paints, chat, fuck, tipp-ex, dance, eat, fart, bear, shave, fart, hug, kill, shoot, fly, spell, surf, stand, beach, kiss.

Grammaticaal gezien niet allemaal correct, maar het levert wel steeds een ander filmpje op. Ze zijn niet allemaal even briljant, maar er zitten een aantal hilarische tussen. Op kantoren over de hele wereld daalt de arbeidsproductiviteit voor even – en denkt iedereen met een beetje geluk aan tipp-ex. Of aan een jager die samen met een beer een liedje zingt…

(klik om te vergroten)

(klik om te vergroten)

Mijn Engelstalige, puur voor archief redenen online zijnde blog trekt iedere dag een aanzienlijk schare bezoekers dankzij Google en één post over een ukelele. Loop ik me hier uit te sloven, terwijl mijn Engelse blog met minder moeite praktisch net zo veel bezoekers trekt. Toch maar weer in het Engels gaan bloggen dan? Dank u Google, maar dat had twee jaar eerder gemogen, toen ik de post schreef bijvoorbeeld…

Finks naam werd oorspronkelijk geassocieerd met triphop en dj-sets, maar in 2005 maakte hij furore met Biscuits for Breakfast, een onvervalste singer/songwriterplaat die wél nog een uitzonderlijk gevoel voor time toonde. De gitaar stond centraal, maar werd soms meer als ritme-instrument gebruikt dan als waar melodieus snaarinstrument. De albums die volgen, Distance and Time en Sort of Revolution overtreffen qua compositie vaak het debuut. Daarmee is Fink een singer/songwriter die na drie albums al een bijzonder sterk oeuvre op zijn naam heeft staan. Je kunt ook van zijn muziek in slaap vallen – laat op de avond – heb ik wel eens gemerkt, maar wie luistert zal worden beloond met bijna hypnotiserend mooie muziek, die ook live erg goed is.

Ik ontdekte Fink toen ik vorig jaar bij een concert in het Cultureel Podium Roepaen was. Daar werd zijn muziek voor de voorstelling gedraaid. Toen al nam ik mij voor ernaar toe te gaan, maar dat zou nog tot april duren. Niet veel later tipte ook een vriend mij op de muziek van deze man. Toen wakkerde het Finkvuur in mij pas echt aan. Tegen de tijd dat het optreden in Roepaen plaatsvond, was ik helemaal om.

ZEVEN ZINNEN

1| I SEE IT ALL (2009)
Last time that I saw you it was dark
I remember ‘cause I think you’re pretty
You shine brighter, baby, in my heart
Than all bright lights in this New York city

Het ogenschijnlijk middelpunt van de kamer, feller oplichtend dan alle lichten van een wereldstad.

2| TROUBLE’S WHAT YOU’RE IN (2007)
Trouble’s what you’re in
‘cos it’s a long way to London Bridge in them heels babe
Trouble’s what you’re in
‘cos it’s amazing how much one look can reveal

Alleen een goede acteur heeft zijn non-verbale communicatie onder controle.

3 | THIS IS THE THING (2007)
And the things that keep us apart keep me alive and
The things that keep me alive keep me alone
This is the thing

De meest rustgevende break-up song allertijden. De dingen die ons scheiden houden me in leven.

4 | IF ONLY (2007)
I ain’t got the nerve,
I ain’t got the makings of the man you deserve,
I ain’t got the time – if only
I’ll be right on the train, up to town to, take you out again
Right on the train, first one outta here, to take you out again

Het volgende nummer op de cd, na This Is The Thing dus, gaat niet toevallig over een voorbije relatie. Beide een nieuwe partner, maar toch de twijfel, soms. Al is het maar omdat het menselijk is.

5| BISCUITS (2005)
Biscuits for breakfast, cup of tea for the man
4 more years of this shit and i’ll be on 16 grand
pushing the trolley, doing the rounds
4 more years of this shit and i’ll be one of these clowns

Ik interpreteer dit als een nummer over de voorspelbaarheid van je leven en de mogelijkheden om daarvan af te wijken.

6| IF I HAD A MILLION (2009)
So if I had a million,
You would have a million yeah
You would have a million too.

Niet een van de meest diepzinnige nummers, maar wel klein en mooi. De gedachte blijft ijzersterk, hoe vaak die ook wordt herhaald.

7| MOVE ON ME (2009)
That look I know so well
It’s a heaven with a taste of hell
On your lips and down within
Drown my soul, baby let it begin
Move on me

***
Reacties, commentaar en suggesties zijn, zoals altijd, meer dan welkom.
Teksten: (c) Fink
De cd’s van Fink zijn te krijgen bij de betere platenzaak.

De eerste twee afleveringen vielen nog best mee. Ik was niet blij met de terugkeer van The Quiz Broadcast en Get Me Hennimore (twee reeksen die mijns inziens al halverwege de vorige serie waren doodgebloed), maar verder waren de afleveringen “traditioneel” absurd en grappig. Soms waren de sketches erg flauw, soms waren ze bijna te absurd, maar ze zijn in ieder geval grappig of grappig bedoeld. Ik hoef ook niet van iedere sketch over de grond te rollen van het lachen. Mitchell en Webb haalden op bijna snobistische wijze absurde gewoontes onderuit.

Dat ging ruim drie series goed, maar deze vierde serie begint de koek op te raken. De vierde serie zelf zou ik willen omschrijven als “ruim voldoende”, maar dat komt omdat er iedere aflevering wel één of twee sketches waren die de aflevering dusdanig omhoog trokken, dat deze weer oké werd. Aan de andere kant waren er ook sketches die van de categorie “leuk bedacht, maar niet meer dan dat” waren. Het grote nadeel van deze sketches: vaak duurden ze drie minuten. Als je bijvoorbeeld bedenkt: “Het is grappig om een semi-Duits absurd televisieprogramma over statistiek te maken met een kleurrijk decor en grafieken gemaakt van eten.” Dan kan dat een leuke sketch opleveren. Kán. Wellicht. Eéntje. Niet drie dus. En in dit geval waren ze alledrie niet grappig.

Maar goed, boos kun je er bijna niet om worden als er een juweeltje bij zit over het  laboratorium van Garnier:

Of deze sketch, over een geheim genootschap dat de wereld runt door net niet aangeschoten te zijn:

Jammer genoeg duren veel sketches te lang. Het lijkt of ze gewoon moeite hadden met het vullen van zes keer een half uur. Dan valt zo’n pareltje over de maanlanding in het niets:

Of deze over David Mitchells ideale vrouw:

En dan was er nog het absurde einde van deze serie. In de vierde aflevering wordt Blackadder door de heren te kakken gezet vanwege het slow-motion, emotionele einde. De laatste sketch van deze serie was echter niet minder emotioneel:

Betekent deze bijna tranentrekkende sketch dat That Mitchell and Webb Look ten einde is? Ik hoop van wel én van niet. Ik hoop van niet omdat de sketch show nog steeds vermakelijk is, al hoef je niet om iedere grap te lachen. Ik hoop van wel, omdat ik bang ben dat als er volgend jaar alweer een nieuwe show is, dat het niveau dan nog verder daalt. Dus hopelijk nemen Mitchell en Webb de tijd om deze serie te evalueren en écht nieuwe dingen te verzinnen.

De laatste dag worden we – net als de eerste ochtend – gewekt door Mischa, ditmaal worden we ook meteen gefilmd (het moet een aangrijpende scène in onze vakantiefilm worden). Gelukkig zijn we allemaal enigszins aan het ontwaken, wat voor Mischa natuurlijk minder leuk is. Na een ontbijt met alle restjes die nog in de keuken  lagen (gehakt, eieren, jam, kaas, knäckebröd, thee) maken we een grandioos ontbijt. Dat we vervolgens opsmullen. Ook vandaag is de temperatuur al dik richting de dertig graden aan het gaan, terwijl het nog lang geen middag is.

Dat is nodig ook, want er moet gewerkt worden. We hebben er echt geen groot zooitje van gemaakt, maar als vijf heren een week lang in een huisje zitten, dan moet er toch gepoetst worden. Dus: spullen inpakken, stofzuigers in de aanslag en lijken ruimen (er liggen honderden dode muggen en vliegen verspreid door het huis). Het eten dat over is gaat ook achterin de auto. Daarna vertrekken we richting Växjo.

Onderweg naar het stadje met ons vliegveld, rijden we langs een stokoude kerk. Je kon de (enorme) sleutels bij de buren ophalen en dat heeft Mischa uiteindelijk ook gedaan, tegen die tijd hadden we het buitenste – overigens enorme – slot al gekraakt.  De kleine kerk was mooi, maar vooral ook heel erg oud. In de kerktuin eten en frisbeeën we (met) het knäckebröd dat we nog over hebben.

Ook in Växjö was een kerk, maar een van een veel moderner kaliber. We lopen door de winkelstraat, die aanmerkelijk hipper is dan alle winkelstraten die we tot dan toe hebben gezien. Ook de  Zweedse meisjes dichtheid is hier aanzienlijk – het begint op te vallen hoeveel leuke meisjes er rond lopen. Wij houden ons echter niet bezig met zulks aards genot. We zijn hier met een missie, namelijk het aanschaffen van souvenirs voor Moerts vriendin en twee vrienden van Mischa. Uiteindelijk slagen we in een cadeauwinkel, waarin achterin ook cadeaus van dubieuzere kwaliteit worden verkocht. Op weg terug naar de auto komen we langs een cd-winkeltje, waar ik voor “geen geld” een single van Günther zie liggen (voor de kenners betreft het hier Teeny Weeny String Bikini - het b-kantje is de Tropicana remix van dit nummer).

Voordat we naar het vliegveld rijden, stoppen we bij ons favoriete restaurant. Het is immers een ongeschreven regel dat als je elkaar leuk vindt, dat je dan een week later weer op dezelfde plek bent. Helaas is McEmmy er niet. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat we aan de vroege kant zijn. Vorige week vrijdag was het lang na etenstijd, nu is tegen half zes. Teleurgesteld laten we onze bestelling opnemen door vier andere blonde kassameisjes. Toch niet hetzelfde.

Het vliegveld van Växjö is ongeveer even groot als treinstation Nijmegen, denk ik. Als u dacht dat Weeze al een klein vliegveld was, dan moet u eens op Växjö vliegen. Dat kan overigens alleen vanaf Weeze en Berlijn (en dat zijn dus ook de enige twee bestemmingen vanaf Växjö). Er is dan ook maar één gate. Nadat we de auto hebben ingeleverd en onze tas hebben ingecheckt  hebben we nog een uurtje over om te genieten van de überrelaxte avondzon. Geheel op tijd vertrekken we richting Weeze.

In het vliegtuig hebben Loert, Mischa en Erwan veel beenruimte, omdat ze bij een nooduitgang zitten. Pim en ik zitten een rij voor hen. De vlucht verloopt vrijwel geheel in de avondzon, pas als we de daling inzetten betrekt de lucht (lees: we dalen). In Duitsland blijkt het te regenen, en niet zo’n klein beetje ook. De vlucht duurt dan ook langer dan gepland. Wanneer ik voor de tweede keer hetzelfde landschap zie en we tien minuten na geplande aankomst nog steeds in de lucht zitten, beginnen we ook figuurlijk nattigheid te voelen (naast de regen, dus). Om tien over tien vertelt de piloot dat het onweerde boven Weeze, maar dat we nu eindelijk kunnen landen. Gelukkig zijn we verder om het onweer heen gevlogen en niet erdoor. Rond kwart over landen we op Weeze. Een geslaagde vakantie zit erop.

De donderdag is een alleszins rustige dag. Mischa neemt zich nogmaals voor op tijd te gaan vissen, maar als ik tegen negen uur wakker wordt, zie ik Mischa nog rond lopen. Uiteindelijk gaat Pim ook mee (het is dan al tegen half elf), om te zoeken naar zijn fotocamera. Rond elf uur sta ik ook op. Na het ontbijt wordt er gebruik gemaakt van het voetbalveld. Iets later trek ik mij terug met een boek (Onder Professoren), wanneer ook Mischa en Pim weer thuiskomen. De camera van Pim is niet gevonden.

Wel krijgen we bezoek. Een kater (of wellicht was het een poes), die luisterde naar de naam Otte, komt op bezoek. Overigens luisterde deze poes naar elke naam: hij komt duidelijk aandacht te kort. Zodra we ook maar aanstalten maken om op hem af te komen, draait het beestje zich om en rekt hij zich uit. Graag wil hij geaaid worden, dat blijkt. We besluiten dat het wel beter is om hem geen eten te geven. Een bakje water blijkt hij niet nodig te hebben (dat gunnen we hem wel in deze hitte. De jonge kater is zo ondeugend dat hij op een gegeven moment zelfs het huis binnendringt, iets wat Pim en Mischa minder kunnen waarderen (in verband met allergie).

Er moeten wel nog boodschappen voor het avondeten en het laatste ontbijt. Dus vertrekken Mischa en ik naar de supermarkt. Eigenlijk willen we naar een supermarkt in een stadje waar we nog niet zijn geweest, maar we zijn na een week wel zo’n beetje door de nabijgelegen steden heen. Dus gaan we, via het plaatsje Konga, naar Tingsryd. Daar zijn we al een keer geweest, maar toen zijn we naar de andere supermarkt geweest daar, niet naar de ICA. Dus toch nog iets nieuws, zullen we maar zeggen. Dit is onze derde roadtrip met zijn tweeën. De vorige twee keer vonden plaats op mooie avonden, waar we de nabijgelegen dorpen inspecteerden en onze ogen open hielden voor eventueel wild. Zo zagen we onder andere een klein vosje, kikkers, een aantal konijnen, een lynx (lees: kat) en een ree. Overdag zijn er aanzienlijk minder dieren op en nabij de weg te vinden.

We slaan flink boodschappen in voor het laatste avondeten (er was nog pasta, maar verder begon nogal veel op te raken). We belonen ons dan ook met een ijsje en een toeristische route naar huis. Daar komen we langs een watermolen, waar we snel wat foto’s nemen. Bij de watermolen spotten we ook de eerste bikinibabes op minder dan een kwartier rijden van ons huisje, zij gaan kanoën, wij rijden terug naar het huisje.

Daar blijken Pim, Erwan en Gnoert de plastic voetbal te hebben vernield. Het grasveldje voldoet namelijk niet aan de eisen van de FIFA: er liggen behoorlijk wat stenen (met name achter het doel). De door ons gekochte bal begon na dag 1 al licht te scheuren, maar gelukkig vonden we nog een zachte plastic voetbal in een opberghok. Deze deed goed dienst, maar begaf het dus op de eennalaaste dag. We zien de bal al voor het huisje liggen als we de oprit oprijden. “Hee, ze hebben de voetbal gemold,” zeg ik tegen Mischa.

De andere reizigers helpen met het uitladen van de boodschappen. Ineens schopt Erwan echter de kapotte voetbal onze kant op: ze hebben de bal gevuld met water en Mischa krijgt het volle pond. Ik ben zelf ook nog behoorlijk nat, maar mag vergeleken met Mischa niet klagen. Nadat we zijn omgekleed worden er spelletjes gespeeld en gevoetbald (met de harde, stomme voetbal). De avond verloopt op een vergelijkbare manier. We proberen nog fotografische trucjes uit met de twee fotocamera’s die mee zijn.

Het is nog steeds erg warm en als we besluiten te gaan slapen, komen Bloert en ik op het briljante idee om de kamer even te laten doorwaaien. Alle lampen uit, alle ramen tegen elkaar open en hopen op geen extra muggen. We wagen de gok en zowaar: de temperatuur begint spontaan te dalen. Ik voel het gewoon kouder worden in de kamer en als we na het sluiten van de ramen de lichten weer aan doen, blijken de muggen niet massaal op bezoek te zijn gekomen. Meevaller. De laatste nacht slaap ik dan ook nog beter dan de voorgaande nachten. Wat een paar graden temperatuurverschil al niet kan doen.

Gisteren reed ik dus met Destiny’s Net Niet Child in één coupé toen mijn oortjes die het nog aan één kant deden het helemaal begaven. Omdat mijn reis van Leiden Centraal naar Nijmegen ging, wilde ik het risico niet lopen dat ik twee uur lang omgeven zou zijn door opa’s en oma’s die een leuk uitstapje met de kleinkinderen ondernamen. Dus kocht ik op Leiden Centraal bij de Free Record Shop oortjes van Sennheiser.
Nu ben ik in principe een tegenstander van geld uitgeven bij de Free Record Shop. Zowel de kwaliteit als de kwantiteit van het assortiment is immers om te huilen. Los van het feit dat de naam stom is (je kunt er geen gratis “records” krijgen). Alleen als ze een aanbieding hebben wil ik een uitzondering maken. Nu had ik geen keus en moest ik wel. Ik kreeg de keuze voorgelegd tussen twee oortjes van Sennheiser van 9,95 euro of 19,95 euro. Uiteraard ben ik een beetje een snob én een voorstander van kwaliteit, dus nam ik die van 19,95 euro. Nog net een bedrag waar je geen buil aan kunt vallen. Dacht ik.

Het betreft hier de Sennheiser MX 470. Ik zocht op mijn telefoon nog even op internet wat recensies (“you will be surprised by the sound quality – for this price” en “definitely a step up from the average flimsy iPod quality”) en stopte de oortjes toen in mijn oren. Ik had geen hoge verwachtingen dus koos ik geen extreme goed nummer uit. Wetende dat dit soort oortjes het met name van de bass moeten hebben, selecteerde ik op Spotify Eminems Love The Way You Lie.

Ik kan je vertellen: het leek net of er alleen bas en hoge tonen klonken. Niks geen vol midden of warme klanken. De bass is aanwezig, maar door het totale gebrek aan midden lijkt het net alsof je iets belangrijks mist. Nee, de MX 470 geven je het gevoel dat Sennheiser een speciale filter heeft ontwikkeld om alle midden uit het geluid te filteren en alleen de bass en hoge tonen door te sluizen naar de gehoorgang. Als dit een stuk beter is dan de oortjes die worden geleverd met de iPod en iPhone dan komt er uit die oortjes alleen maar ruis, vermoed ik. Wat een enorm belabberd niveau. Ik hoef heus geen hoofdtelefoon van 400 euro, maar dit is wel het andere uiterste, ik vraag me af hoe de oortjes van 9,95 klinken – wat dat moet dan nog veel slechter zijn.

Dus mensen, hierbij een welgemeend advies. Als je oortjes gaat kopen, VERMIJD dan de Sennheiser MX 470. Het lijkt een beetje alsof je naar een ouderwetse AM-radio luistert. Sennheiser heeft best goede oortjes, met name de MX 5xx serie is een aanrader wat mij betreft: je betaalt tien euro meer dan voor de MX 470, maar dan heb je wel acceptabel, tot soms zelfs goed geluid. Ik kan niet wachten tot mijn hoofdtelefoon is gerepareerd. Het tegendeel is dus bewezen: ik kon me wel degelijk een buil vallen aan deze oortjes.

Dan nu de dubbele (jawel) moraal van dit verhaal:
1 – goedkoop is duurkoop
2 – koop nooit iets bij de free record shop (tenzij het een aanbieding is)

Doe ermee wat je wil, maar val er geen buil aan.

Op hetzelfde moment dat CS5 op de markt verschijnt, zijn er steeds meer kritische geluiden te horen over Adobe. Apple zet zich steeds nadrukkelijker af tegen het bedrijf en boze tongen beweren dat Flash op korte termijn vervangen gaat worden door HTML5. Het zijn roerige tijden voor Adobe. Een interview met Klaasjan Tukker.

Het verhaal van Adobe begint in de jaren tachtig als het bedrijf start met het ontwikkelen van een standaard om documenten op een uniforme manier uit iedere printer te laten komen (PostScript). Later ontwikkelt Adobe een standaard die ervoor moet zorgen dat documenten er op ieder apparaat hetzelfde uit zien (PDF). Dit is nu vanzelfsprekend maar de uitwisseling van documenten tussen verschillende Word-versies verliep in die dagen niet altijd soepel. Inmiddels is Adobe één van de grotere softwarebedrijven ter wereld. Sinds de overname van Macromedia is Adobe ook eigenaar van de veel gebruikte Flashtechnologie. Hierdoor is Adobe heer en meester op het gebied van creatieve ontwerpprogramma’s en webtechnologie. Maar de tijden veranderen: de combinatie desktop pc met Windows en Internet Explorer is niet vanzelfsprekend meer. Internet wordt op steeds meer manieren gebruikt. Klaasjan Tukker komt tot dezelfde conclusie: “Je ziet dat de markt steeds diverser wordt, in plaats van uniformer. Kijk naar de browsermarkt, naar de diverse soorten gadgets. Voor al die markten moet content worden gecreëerd.”

HTML5
HTML5 is hot op internet. De nieuwe taal waarmee webpagina’s kunnen worden gemaakt, ondersteunt een aantal mogelijkheden die Flash nu ook ondersteunt. HTML5 wordt vaak gezien als een bedreiging voor Adobe. Klaasjan Tukker vindt dit beeld erg zwart-wit. “Vaak zie je media de uitersten opzoeken. Het is óf HTML5 óf Flash. Daarbij wordt vaak vergeten dat wij ook in het consortium zitten dat HTML5 ontwikkelt. Al die platforms vormen een uitdaging. Je hebt verschillende videoportals, zoals YouTube, Vimeo en Uitzending Gemist. Die hebben allemaal wensen en eisen. Vorig jaar lieten we op een conferentie in Los Angeles al een demo zien waarin Dreamweaver een Flash-animatie naar HTML5 converteerde. Onze software moet zoveel mogelijk ondersteunen. HTML5 definieert wel hoe video afgespeeld moet worden, maar schrijft geen codec voor waarmee dit moet. De iPad ondersteunt geen Flash, maar er komen nog tientallen andere tablets op de markt dit jaar die dat wel doen.”

Is het voor de internetgemeenschap niet beter als gebruik wordt gemaakt van open technieken (zoals HTML5)? Tukker: “Flash is weliswaar niet open source, maar wel degelijk een open techniek. Alles is beschreven, iedereen kan zien hoe het gebruikt gaat en kan worden. Veel videosites worden nu steeds geslotener. Flash blijft open en toegankelijk voor iedereen, maar biedt ook de mogelijkheid copyright te beschermen. Een belangrijk probleem van HTML5 is dat het weliswaar een toegankelijke en bruikbare techniek is, maar dat uitgevers van muziek, films en andere content niet kunnen beïnvloeden wat met hun content gedaan mag worden. Ze willen zelf bepalen in hoeverre hun materiaal op internet verspreid mag en kan worden. Bij HTML5 speelt deze discussie nauwelijks. Flash 10.1 houdt wel rekening met dergelijke wensen.”

Traag
Flash wordt vaak verweten veel systeembronnen te gebruiken, zeker ook op Apple OS X. Tukker geeft aan dat dit mede door Apple zelf komt. “Zo ondersteunen Apple en Safari veel mogelijkheden om video af te spreken. Maar terwijl Safari op OS X wel de h264-codec ondersteunt, is dit onder Windows weer niet het geval. Wanneer Flash op de processor is aangewezen om video weer te geven, dan is dat niet de meest efficiënte oplossing. Zodra Flash echter gebruik kan maken van de grafische kaart (hardware acceleration), ondervindt je systeem nauwelijks nog hinder van het gebruik van Flash. Zolang Apple die mogelijkheid echter niet biedt, presteert Flash inderdaad minder goed op OS X. Apple gaf bepaalde API’s (Application Programming Interfaces – red.) gewoon niet vrij. De nieuwe versie van Flash Player op de Mac (10.1) levert aanzienlijk betere prestaties. Maar Apple bepaalt wat er mogelijk is.” Apples starre houding is nog geen verleden tijd. Zo kondigde het bedrijf onlangs aan alleen nog mobiele apps te accepteren die voldoen aan strenge eisen: ze mogen bijvoorbeeld niet gemaakt zijn met Adobe Flash CS5, waarin juist een speciale tool zit om dit te doen.

Op de vraag of Flash Player terrein gaat verliezen door HTML5, reageert Tukker bevestigend. “Maar de markt voor interactieve applicaties groeit enorm. Wellicht dat we procentueel gezien gaan inleveren ten opzichte van andere bedrijven en technologieën, de concurrentie wordt immers groter. Maar zelfs als dat het geval is, moet er nog steeds content gecreëerd worden. Voor speciale, rijke mediasites is Flash nog steeds de beste oplossing. Kijk naar Chatroulette. Die site maakt gebruik van een nieuwe, Skype-achtige functie in Flash 10 (Real Time Message Flow Protocol). De jongen die het ontwikkelde heeft gekeken naar de technologie, zich afgevraagd hoe hij het kon gebruiken en toen ingezet. Er zijn geen speciale servers voor nodig: alles werkt met behulp van Flash Player 10.”

Alles ondersteunen
Dan is er nog de veel gebruikte Adobe Reader. Dit programma wordt door consumenten als traag ervaren. Waarom is Adobe Reader zoveel groter en trager dan programma’s als bijvoorbeeld CutePDF en Foxit Reader? “PDF is een open standaard. Er zijn wellicht snellere readers te vinden, maar die ondersteunen niet alle onderdelen van de PDF-standaard. Het toevoegen van annotaties, mogelijkheden tot validatie en functies die nodig zijn om bijvoorbeeld digitale facturatie voor bedrijven mogelijk te maken, zitten niet in dergelijke programma’s. Adobe Reader ondersteunt álle onderdelen van de huidige versie van de standaard (1.7) én alle voorgaande versies. Met Adobe Reader weet je zeker dat je het document te zien krijgt zoals het is gemaakt. Als je dat overdreven vindt, kun je overigens Adobe Digital Editions downloaden.”

Die uitgebreide ondersteuning van oude en nieuwe versies geldt ook voor Flash, Lightroom en andere producten. Tukker: “Backwards ompatibility is extreem belangrijk voor Adobe. Flashbestanden van tien jaar geleden werken ook nog met de huidige versie en dat zal over tien jaar nog steeds zo zijn. Dat geldt voor al onze technieken en standaarden, of het nu gaat om fotobeheer in Lightroom, het gebruik van programmeertalen in Dreamweaver of het bekijken van PDF-bestanden met een oude versie van Adobe Reader. Welke techniek ook dominant mag worden, wij proberen hem zo goed mogelijk te ondersteunen. Of dat nu op de computer, mobiele telefoon of een tablet is.”

Klaasjan Tukker werkt sinds 2008 bij Adobe Benelux als Business Development Manager Creative Pro. Daarvoor was hij met Java in de weer, een programmeertaal die nog steeds veel op het web en in mobiele applicaties wordt toegepast. Hij was onder andere voorzitter van de Nederlandse Java gebruikersgroep (NLJUG). Bij Adobe houdt hij zich bezig met software als Creative Suite 5.