Gaan jullie er soms vanuit dat niemand langer dan 3 uur naar jullie zender luistert? Ik vind jullie playlist over het algemeen niet slecht gekozen: er zit veel leuke alternatieve muziek tussen. Helaas is deze ook vrij beperkt. Terwijl ik tijdens een gewone werkdag van een uurtje of acht toch de hele dag andere dingen aan het doen ben, voelen jullie je genoodzaakt om tot zelfs drie keer toe de Gorillaz met On Melancholy Hill te draaien. Nu vind ik dat een heel fijn plaatje, maar twee tot zelfs drie keer binnen acht uur vind ik een beetje veel. Vooral omdat het niet de enige plaat is die zo vaak terugkomt. Sinds ik terug ben van vakantie ben ik doodgegooid met Pendulum (juk), Scouting for Girls (juk) en de Smashing Pumpkins (in dit geval een zeiknummer).

Nu staan daar natuurlijk andere goede platen tegenover (Two Door Cinema Club, The Arcade Fire, Tim Knol en The Temper Trap), maar ik verbaas mij over het gebrek aan variatie. Zeker omdat het erop lijkt dat jullie willen bevestigen dat jullie een rockstation zijn door iedere dag, steevast, twee platen van Bruce Springsteen en de Red Hot Chili Peppers te moeten draaien. Was de harde schijf vol ofzo?

Eerder dit jaar hadden jullie ook best goede platen op de playlist… Tom McRae met Please en Turin Brakes met The Sea Change zijn me om persoonlijke redenen het meest bijgebleven, maar als we de Kink 40 van pak hem beet drie maanden geleden erbij pakken dan worden hooguit de grote namen nog wel eens gedraaid… Customs? Ou Est Le Swimming Pool? Hebben al deze artiesten ineens afgedaan? Waarom lijkt het alsof een plaat totaal verwijderd moet worden van de playlist zodra deze de Kink 40 heeft verlaten (tenzij het Muse is)?

Uit onderzoek blijkt dat het Britse BBC 6 Music, ook een alternatief station, van de Britse muziekstations de meest brede selectie muziek draait. Als Kink FM écht alternatief wil zijn, waarom moet het dan zo krampachtig aan zo’n kleine selectie platen vasthouden gedurende de dag? Waarom worden sommige platen nog maanden / jaren gedraaid en worden andere na twee maanden ter zijde geschoven? Is dat beter voor de advertentieverkoop? Je doet mij er in ieder geval geen plezier mee. Ik hoop dan ook op wat meer variatie.

Met vriendelijke groet,

@ditisstefan

Stiekem leren we vrij weinig van de nieuwe plaat. Na een intro die zo uit de jaren 70 of 80 kan zijn weggelopen, horen we een instrumentatie die erg lijkt op die van het vorige Lekman album: violen, elektrische piano, galm en een melodie doordrenkt van melancholie.  Het zit vast weer vol met samples, maar die haal ik er nog niet uit.

Jens beschrijft het verhaal van een stukgelopen liefde in Washington D.C., ten tijde van de verkiezingen in 2008. Daarbij schuwt hij het dramatische gebaar niet en zingt zonder moeite teksten als:

It’s bigger than the spider floating in your cider
It’s bigger than the stock market, than the loose change in your pocket
(…)
No a broken heart is not the end of the world
Because the end of the world is bigger than love

In eerste instantie lijkt het of Jens hier van zijn geloof afvalt, maar al gauw wordt duidelijk dat we hier gewoon nog steeds met dezelfde romanticus te maken hebben als vroeger. Ik kan verder nog geen nieuw album pluggen, maar wel de download dus. Oh, en er zijn nog kaarten voor het concert van aanstaande donderdag in Paradiso dus.

Woensdag 14 juli

Vandaag gaan we naar Karlskrona. Dit is een van de beter bewaarde haven/vestigingssteden van Europa en staat om die reden op de Wereld Erfgoedlijst. Goert merkt echter terecht op dat “er wel meer op die lijst staat.” Persoonlijk vind ik Karlskrona niet tot de hoogtepunten behoren van die lijst.

Dat is niet zo zeer omdat het geen mooie stad is. De baai ziet er mooi uit en de huizen zijn ouderwets Scandinavisch: kleurrijk en van hout. Jammer genoeg hebben we al heel veel van dat soort huizen gezien de afgelopen dagen. Bovendien ben ik op de een of andere manier moe en heb ik last van de zon en dat heeft geen positieve invloed op mijn humeur. Kortom, hoe mooi Karlskrona ook moge zijn: op mij maakt het op enkele uitzonderingen na weinig indruk. Overigens zien het grote plein en de daaraan gelegen winkelstraatjes er bijzonder gezellig uit. Alle houten, geverfde huizen zijn precies dat: houten geverfde huizen. Ik sta best wel open voor cultuur, maar vandaag heb ik dus last van het leven.

Dat betekent niet dat het geen leuke dag is. We lopen vrij kriskras door de stad en zien afwisselend mooie en minder mooie straatjes. We genieten van zelf belegde broodjes in het park en observeren een groep vogels. We bezoeken het gratis deel van het maritiem museum en besluiten daarna naar de andere kant van de stad te lopen. Teleurstellend is dat we de haven daar uiteindelijk niet kunnen bezoeken. Het blijkt dat deze verboden gebied is (want militaire grond). Nogal jammer, aangezien een flinke hoeveelheid nummertjes op de kaart in dat gebied liggen. Aan de andere kant boeien havens mij niet zo (zeker na mijn hachelijke kanoavontuur van gisteren) en dat betekent waarschijnlijk dat ze vandaag al helemaal geen indruk op me zullen maken. We proberen toch maar niet om er tóch binnen te komen.

In plaats daarvan besluiten we een ander stukje cultureel erfgoed tot ons te nemen. Er blijkt niet genoeg animo om een fatsoenlijke maaltijd in een restaurant te nuttigen, dus rijden we naar de MAX. De Zweedse McDonald’s, zullen we maar zeggen. Het interieur ziet er niet noemenswaardig hipper of luxer uit, maar de hamburger smaakt aanzienlijk beter (door beter vlees en een aanzienlijk steviger broodje). Helaas luistert hij niet naar de naam Big Max en er is ook geen MaxFlurry. Wel wordt alle CO2-uitstoot gecompenseerd. Van tevoren was ik sceptisch en had ik niet echt zin in hamburgers, na het eten was ik helemaal om. Respect. Overigens zijn de milkshakes HEEL ERG zoet.

Na het eten rijden we terug naar Trällebo. Onderweg genieten we maar even van de klanken van Mischa’s cd’s. Mischa had namelijk een aantal cd’s gebrand om naar te luisteren. De eerste cd is The Rhythm of the Saints van Paul Simon. Daarnaast is er een vrolijke en een minder vrolijke mix. De vrolijke mix begint verwarrend genoeg óók met Paul Simon (You Can Call Me Al), maar biedt de luisteraar naar een breed scala van stijlen aan (van Genesis tot Veronica Maggio en Ellie Goulding). Hoogtepunt van deze cd voeg ik hieronder toe, het eigenaardige Loaded With Zoul, een catchy liedje van de Litouwse songfestival deelnemers Malcolm Lincoln die dit jaar strandden in de halve finale met een rustig liedje. Dit is echter catchy en uptempo. Na een paar keer waren er in ieder geval meerdere mensen die de irritant hoge koortjes in het refrein meezongen:

De depressieve muziek deed het mijns inziens het beste in de avonduren en bevatte onder andere Madrugada en wat jazzmuziek. Ook had Full Of Stars erop moeten staan, maar dit depressieve nummer was per ongeluk op de vrolijke cd beland.

Vanavond is echter een groot deel van de passagiers het repertoire op deze cd’s zat en dus luisteren we op de terugweg echter vooral naar Mix Megapol. De hitzender blijkt het hypen van Joshua Radins I’d Rather Be You als voornaamste doel te hebben. Hoewel ik niks tegen Joshua Radin heb, is dit toch best wel een zeiknummer. De vijf keer dat we deze vakantie naar deze zender luisteren, is Joshua Radin van de partij. Overigens volgt Mix Megapol het stramien: nieuws – reclame – twee liedjes – geleuter – twee liedjes – acht minuten reclame – twee liedjes – geleuter – twee liedjes – acht minuten reclame – nieuws – reclame…. Vrijdags zouden we nog een slechte cover van Keanes Everybody’s Changing horen. Onderweg stoppen we overigens nog bij een kerk waarvan de spits van de toren vrijwel geheel wordt bedekt door vogels. Mooi fotomoment.

Voor de volgende dag staat er weinig op de planning. Desondanks gaan we niet helemaal los als we thuis zijn. De whiskey is bijna op en ook het (waterige) bier was er niet in overvloed – en op deze avond al helemaal niet meer. Zoals gebruikelijk wordt er gekaart en gekletst en gelezen. Een prettige manier om vakantie te vieren.

Er is wel het een en ander mis aan het album. De plaat is net zo zwartgallig als de vorige albums, maar nu voorzien van orkestrale begeleiding (strijkers, cello en een koor). De productie en begeleiding zijn bijna perfect. Op sommige momenten overheersen de strijkers waar de stilte indrukwekkender was geweest en op sommige momenten is de plaat wel héél ingetogen (de heren van I Am Kloot kunnen ook een aardig potje rocken, maar dat horen we hier maar zelden).

Toch is de plaat eerst en bovenal een heruitvinding van I Am Kloot. Met een bijna soulachtige sound horen we hier een band die we nog niet eerder hebben gehoord. Northern Skies, Fingerprints en I Still Do vormen voor nieuwkomers een duidelijke kennismaking met alle aspecten van de band (alleen dus wellicht niet het rockende aspect). Daar komt bij dat met Radiation I Am Kloot een zekere grandeur opzoekt die de band tot nu toe alleen heeft gefaald te benaderen met I Believe. Het nummer is heel erg Elbow, wat niet verwonderlijk is (Guy en Craig van de band uit Manchester tekenden voor een productie en als je een hoofdtelefoon opzet hoor je Guy op bijna ieder nummer meezingen) en ook niet heel erg. Afsluiter Same Clowns is dan weer aanzienlijk intiemer en laat de luisteraar met bitterzoete gevoelens achter.

Het is duidelijk: dit is I Am Kloots laatste kans, hun Final Straw, om definitief door te breken – of in de vergetelheid te raken. Het album ademt zelfverzekerdheid, maar geen arrogantie (wat de heren de laatste keren dat ik ze live zag overigens wel deden). Proof, de niet uitgebrachte potentiële hitsingle van het tweede album, staat ook op deze plaat en zal als volgende single naar de radiostations worden gestuurd. Het concept is nauwelijks gewijzigd, maar bezorgde me ook hier weer keer op keer kippenvel. Wat een fantastisch nummer. Wat een fantastische band. Het lijkt erop dat ze nu de aandacht krijgen die ze verdienen (in Engeland genomineerd voor de belangrijkste muziekprijs, de Mercury Music Prize, en touren in grotere zalen). Het is ze gegund.

vierenhalf uit vijf

[in het vervolg van dit bericht zitten aanzienlijke spoilers]

Inception gaat over Leonardo DiCaprio (laten we hem bij tijd en wijle “Ons Leo” noemen) die andermans dromen binnendringt om aldaar belangrijke informatie te stelen voor zijn opdrachtgevers. Hoe sympathiek en glad Leo daarbij is: hij is niet perfect. Als je echter ideeën kunt stelen, kun je ze ook planten, zo luidt de redenatie en dit heet Inception. Ons Leo kan dat, hij heeft het zelfs ooit al een keer gedaan. Dat dit tot de zelfmoord van zijn vrouw – de moeder van zijn twee kinderen – leidde (ik zei toch dat er spoilers kwamen, sjongejongejonge), komen we pas later te weten. Leonardo wordt in ieder geval verdacht van de moord op zijn vrouw en kan zijn kinderen niet meer zien. Zijn nieuwste opdrachtgever wil daar wel iets aan doen. De Japanner Saito heeft machtige vrienden, maar voordat hij deze belt moet Leonardo ervoor zorgen dat zijn grootste concurrent het bijltje erbij neer gooit. Daarvoor moet Ons Leo Inception toepassen op de beste man.

Wat volgt is een letterlijk “gelaagd” verhaal, waarin meerdere droomniveau’s worden gemaakt, waarin Leonardo en zijn team opereren. Niet alleen moet Leonardo de opdracht doen slagen, hij moet er ook voor zorgen dat de dromen van zijn vrouw niet alles faliekant doen mislukken. Uiteraard gaat het bijna helemaal fout, maar toch net niet… Of toch?

Terwijl de rest van het team al terug is, zit Leonardo aan tafel met zijn doodzieke, verouderde opdrachtgever Saito. Ze moeten elkaar neerschieten om wakker te worden, maar dit beeld is bewust uit de film geknipt. In plaats daarvan zijn we ineens in de realiteit en zien we hoe de opdrachtgever een telefoontje pleegt (en zijn woord houdt). Ons Leo wordt door zijn vader (die we eerder in Parijs hebben ontmoet) opgehaald van het vliegveld. Eindelijk ziet Leonardo zijn kinderen weer. Happy end!

Behalve dat Christopher Nolan het nodig vond ons te doen twijfelen aan het feit of dit slot wel echt is. Het laatste shot moet kijkers hieraan doen twijfelen, maar geeft nét geen doorslag. Was misschien de hele film een droom? Of alleen de laatste vijf minuten? Feit is dat de film ineens erg goed afloopt. Er valt voor beide mogelijkheden iets te zeggen. Er zijn genoeg tekstuele en visuele hints die aangeven dat de cruciale momenten in de film géén droom zijn, maar ook genoeg aanwijzingen die juist wel impliceren dat de finale een droom is.

Ik denk zelf dat het géén droom is. Ikzelf zie de draaiende tol als een grapje van Nolan om ons aan de werkelijkheid in de film te doen twijfelen. De tol dreigt te gaan vallen, maar eigenlijk gaat het me helemaal niet om die tol. Als Ons Leo de hele film heeft “gedroomd” dan zouden we als kijker NIET weten of het team daadwerkelijk (en naar tevredenheid) is geslaagd in het volbrengen van de missie. We weten niet wat het lot is van de andere karakters en dat “klopt” niet. Dan kan natuurlijk de hele film zich in het hoofd van Leonardo afspelen, maar wanneer maken we kennis met de wakkere Leo? Waar zijn de karakters in de dromen op gebaseerd? Waarom vallen deze karakters Onze Leo niet aan (zoals andere karakters in de dromen)? Behalve wanneer Nolan een deel 2 gepland heeft staan, heeft niemand er iets aan als de film een droom is. Toch?

Bovendien vind ik dat we de film moeten beoordelen op de aanwijzingen IN de film. Laten we er vooral geen zaken bij gaan slepen die niet in de film zitten. Het einde is bewust ambigu gelaten. Het is mijn overtuiging dat Saito en Cobb (Leonardo) om de kijker aan het twijfelen te brengen, na een vrijwel vloeiend einde. Is het nu realiteit of is het een droom die Ons Leo voor zichzelf heeft gemaakt – ik zie nogal wat haken en ogen aan die theorie (hoe zou hij dit überhaupt in Limbo kunnen doen? Hoe kunnen die andere karakters daar zijn?). Droom of realiteit? We worden aan het twijfelen gebracht over wat echt en wat is verzonnen. En het mooiste van allemaal: het is geen van beide opties: het is een film.

Als je mensen kunt laten geloven in een werkelijkheid in de film, dan mag je jezelf als regisseur, acteurs en crew op de borst kloppen. Dan heb je een goede film gemaakt. Als je mensen IN een film kunt laten twijfelen aan droom en realiteit, dan heb je een geweldige film gemaakt. Inception is helaas geen meesterwerk (daar komt de film te laat voor op stoom – het eerste uur is een gemiddelde actiethriller met Leonardo DiCaprio), maar een geweldige film is het zeker.

vier uit vijf

Dinsdagochtend besluiten we weer rustig bij het huisje te blijven. Wel gaan we kanoën op een meer. Dat waren we al eerder van plan, maar nu hebben we er pas tijd voor. Het weer is nog steeds prima en dus rijden we naar de plek waar op de kaart een kleine kano staat. Aangekomen op een soort bungalowpark huren we de kano’s bij de receptie. Het blijkt dat we niet op een meer gaan kanoën, maar op iets wat niet anders kan worden omschreven als “een brede sloot.” De vorige keer dat ik ging kanoën, stootte ik Mischa tegen de borst door te zeggen dat “wij beter niet in één kano konden.” Dat heb ik toen moeten vergelden door menig rivierwieraanvallen van Pim en Mischa. Dat zou me niet nog een keer overkomen – hoewel ik vandaag wel hetzelfde t-shirt aan heb.

We hebben twee metalen / aluminium kano’s. De driepersoons wordt bevaren door Pim, Erwan en Sjoerd, de tweepersoons door Mischa en ondergetekende. De kano’s blijken nog instabieler dan ik gewend ben: Mischa en ik zijn nog niet van de kant of we beginnen al te wiebelen en binnen een minuut slaan we om. Dat is een nieuw record. Mischa gaat als eerste de kano in, na tien minuten zit ik er ook in en vinden Mischa en ik langzaam een balans. In het uur dat volgt stotter ik regelmatig de woorden: “Nee, Mischa, nee, Mischa, neee, Mischa, neeee, Mischa nee!” Toch slaan we geen tweede keer om, zelfs niet wanneer we crashen op de kant of achteruit kanoën.

Pim, Erwan en Moert gaan voortvarender van start. Om het geheel wat spannender te maken besluiten ze te proberen door zoveel mogelijk “poortjes” – takken en stenen in het water. Dat gaat erg lang goed. We zijn al op de terugweg wanneer de heren onder een tak doorvaren terwijl ze de peddels bovenlangs overpakken. Die beweging bleek te ambitieus en toen sloegen ook zij eindelijk om. Eindelijk.

Ook zij hebben tien minuten nodig om weer in de kano te komen: vooral omdat het water hier dieper is.  Dus klimmen ze op de kant en proberen ondanks de moerassige ondergrond weer veilig in de kano te komen. Dat lukt uiteraard, waarna we onze weg terug vervolgen. We leveren onze kano’s in, dit keer bij het Zweedse kassameisje dat de oudere man die er eerst stond blijkt te hebben afgelost. Mischa gebruikt zijn charmes en onderhandelingsskills om iets van de prijs af te dingen. De lucht is inmiddels aardig aan het betrekken, maar we moeten wel nog boodschappen doen in onze (soms zelfs erg) natte kleren. Dat gaat gelukkig zonder veel problemen. Bij het verlaten van de supermarkt komen we echter terecht in de eerste en enige wolkbreuk bij daglicht deze vakantie. Als we terug rijden naar ons huisje, stopt het met regenen en zien we al gauw de damp opstijgen van het wegdek.

Thuis beginnen we met koken. Nu gaan we dan eindelijk Uncle Ben’s eten! We hebben rijst, diverse groenten en kalkoenfilet. Helaas blijkt de kalkoenfilet (volgens de verpakking tot vandaag geldig) niet bijzonder prettig meer te ruiken: een penetrante geur van rotte eieren dringt onze reukorganen binnen. Toch bakken we de kalkoen: Erwan ziet het probleem niet zo en misschien is het alleen de geur (het vlees ziet er verder prima uit). Pim, Mischa en ik zweren de kalkoen toch maar af. Pim en Mischa verdelen de gehaktballetjes, mij rest een stuk van Goerts omelet. Verder smaakt het eten overigens prima.

De rest van de dinsdagavond rusten we uit, wordt er gevoetbald en natuurlijk afgewassen. Tussen Mischa en mij ontstaat intussen een hevige competitie wie als eerste zijn boek uit gaat hebben. Mischa heeft Dorstvloer vol Confetti bij zich, ik Onder Professoren. Het verschil in bladzijdes is aanzienlijk, bovendien staat er bij mij veel meer op een pagina, maar ons leestempo blijkt in eerste instantie redelijk gelijk te liggen. Pas op donderdag neemt Mischa definitief (en ruimschoots) de voorsprong. Hij zou het boek nog nét voor het einde van de vakantie uitkrijgen.

Als we willen gaan slapen blijkt de achterdeur een groot deel van de avond open te hebben gestaan. Dat resulteert nu in een absurde hoeveelheid muggen en vliegen: je hoeft maar een keer uit te halen en je hebt er minstens 2 à 3 te pakken. Vooral Erwan blinkt uit in het ownen van de insecten, ik – ondanks of juist vanwege mijn onconventionele techniek – doe het niet bovengemiddeld.

Voortgang:

Eerlijk is eerlijk, halverwege het derde boek kwam ik een beetje vast te zitten. Niet omdat het boek slecht of saai werd, maar er zit een zeker dood punt in het derde boek. Dat speelde mij met name parten omdat het boek zo dik was. Als ik dan moest kiezen welk boek ik meenam in de trein, dan werd dat meestal niet Gerechtigheid. Je tas is namelijk meteen een kilo of twee zwaarder.

Gelukkig is het slot magnifiek te noemen. De laatste honderd bladzijden voor de epiloog zijn erg sterk. In dit boek werken we naar de rechtzaak omtrent Lisbeth Salander toe en deze wordt op bijzondere wijze beschreven. Ondanks het feit dat de lezer weet dat er vrij weinig fout kan gaan, is de rechtzaak wel degelijk spannend. Omdat je weet dat “dit” het moment is. Hier heb je naartoe gelezen. De rechtzaak zelf blijkt nog steeds een pageturner. Larsson weet vrijwel alle eindjes aan elkaar te knopen en op bevredigende wijze af te handelen.

Enige minpunt (spoiler alert) is de totale afwezigheid van de zus van Lisbeth. Deze zus wordt in ieder boek wel een paar keer genoemd, maar we leren haar nooit kennen. Wellicht heeft Larsson hiervoor gekozen, omdat Lisbeth zich totaal niet voor haar zus interesseert. Ze geeft niet om mensen, laat staan om haar zus. Toch heeft er tegen het einde van het boek een kentering plaatsgevonden in haar karakter, die het in theorie mogelijk zou moeten maken dat Lisbeth zich wel voor haar zus gaat interesseren. Bovendien is het nauwelijks voor te stellen dat deze zus zich niet zou interesseren voor het lot van haar zus, hoe groot de barst in hun relatie ook moge zijn. Waarscnijnlijker lijkt het mij dan ook dat Larsson deze draad bewaarde voor een nieuw boek. We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Er schijnen 250 tot 300 bladzijdes van een vierde boek te zijn, maar of die ooit zullen verschijnen?

Demonstratief laten we deze ochtend de oranje vlaggetjes gewoon hangen in onze woonkamer. Dat we verloren hebben, betekent immers nog niet dat we gewoon tot de orde van de dag over gaan. Niets voor niks sloegen we gisteren King Of Spain van The Tallest Man On Earth (nota bene een Zweed) over op de mix-cd die Mischa had opgezet. Misschien hadden we wel een bomvol programma moeten creëren, ter afleiding. In plaats daarvan gaan Mischa en Pim vissen en slaapt de rest van ons drietal uit. Dat vissen is overigens een groot succes. Pim komt tot zijn knieën in het moeras te zitten en Pims camera verdwijnt op onbegrijpelijke wijze. Tot overmaat van ramp vangen de heren ook nog eens niets. Mijn relaxte ochtend verloopt in ieder geval een stuk relaxter (maar ook een stuk saaier). Ik ben inmiddels bijna cold turkey afgekickt van mijn koffieverslaving en ben wel jaloers als ik hoor dat de heren een bakje koffie hebben gedronken bij de mensen die de visvergunning verkopen.

In de middag gaan we naar de lokale glasfabriek in Skruv. Hier wordt nog op ambachtelijke wijze glas geblazen en dat is best interessant om te zien. Het is echter ook erg warm in de fabriek en Erwan merkt (enigszins terecht) na een tijdje op “dat ze de hele tijd hetzelfde doen.” Dat klopt. Er schijnt ook een tractortentoonstelling n de buurt te zijn, maar deze kunnen we niet vinden. Daarom besluiten we in de lokale buurtsuper boodschappen te doen. Vanavond eten we Uncle Ben’s, maar er moet ook ontbijt geregeld worden voor de volgende dag. Er liggen ook enkele cd’s bij de kassa. Achter het rijtje Ronan Keating, Robbie Williams en Westlife zit zowaar een echt exemplaar van Günthers Pleasureman verstopt. Slechts 90 kronen, een koopje dus. Toch besluit ik hem niet te kopen. “Maar de volgende keer dat ik hem zie…”

Terug in de auto probeert Mischa onze huisbaas Ronnie te bereiken, we hebben nu genoeg cash kronen om hem te betalen en willen dat graag op korte termijn regelen. Ronnie nodigt ons uit voor een barbecue. Als ware Hollanders denken we: “gratis is goed.” Dus accepteren we de uitnodiging. We rijden snel terug naar de glasfabriek om aldaar glaswerk te kopen voor Ronnie (of zijn vrouw) en kopen in de buurtsuper nog een courgette en schimmelkaas voor Sjoerd (het leek Ronnie beter als wij voor het vegetarische eten zouden zorgen). Hoe dan ook: vanavond geen Uncle Ben’s.

Tegen de avond togen wij naar een huis in een ander gehucht, op drie kwartier rijden van onze eigen locatie. Onderweg tanken we E85. Vervolgens rijden we straal langs het huis waar we moeten zijn, maar komen daar pas achter als we het dorpje waar we dachten te moeten zijn tweeënhalf keer hebben doorkruist. Uiteindelijk rijden we terug naar het dorp ervoor en zowaar, daar staat een menigte naar ons te zwaaien. Blijkbaar is het buurtfeest? Nee, het was geen buurtfeest.

We blijken verzeild te zijn geraakt op een brainstormsessie annex barbecue van de lokale afdeling van de Centerpartiet (de Centrumpartij). Ronnie en twee enthousiaste partijleden komen “de jonge Nederlanders die naar ruraal Zweden op vakantie gaan” begroeten, daarna worden we de tuin in geleid, waar een groot deel van de partijleden al klaar zit of staat. Wij worden geacht voor de groep te gaan staan. De volgende veertig minuten mag Mischa een betoog houden over Nederlanders en hun vooroordelen jegens Zweden, de opleiding Zweeds die hij heeft gedaan aan de Universiteit in Groningen en vooral ook hoe er meer jonge aanwas (uit het buitenland, bij voorkeur ondernemende Nederlanders) kan worden overgehaald naar Zuid-Zweden te verhuizen. De rurale gebieden van Zweden vergrijzen en veranderen langzaam in spookdorpen, zo hebben we zelf al kunnen ervaren tijdens deze vakantie (Trällebo is niet bepaald levendig), en daar wil de Centerpartiet graag iets aan doen. Jammer genoeg spreken niet alle leden van de Centerpartiet even goed Engels, dus dit betoog van Mischa is geheel (onvoorbereid en) in het Zweeds. Wij, Pimfandisjo, staan achter hem vriendelijk te glimlachen. Na veertig minuten wordt ons nog wat vragen in het Engels gesteld, daarna is de voorstelling zo’n beetje voorbij.

Hierna splitsen de partijleden zich in groepjes om hete hangijzers met betrekking tot ouderen, jongeren, onderwijs en milieu te bespreken. Wij praten ondertussen met Ronnie en de voormalig burgemeester van de regio over het politieke landschap, de economische crisis en vergrijzing in zowel Nederland als Zweden. Onder het genot van een glaasje rabarbersap. Met suiker. Ook ontmoeten we de enthousiaste bordercollie Betsie, die graag geapporteerd wil worden, totdat ze de (inmiddels lege) verpakkingen van het vlees dat op de barbecue ligt ontdekt. Wellicht denkt u dat de Zweedse barbecue-cuisine voornamelijk uit vis bestaat (dat vreesde ik namelijk van tevoren), maar op deze grillar (*misschien heb ik dit Zweedse woord verzonnen*) komt nog geen stukje zalm te liggen. Iedereen neemt overigens zijn eigen eten mee voor op de grill, dat is de gewoonte in Zweden. Ronnie heeft gelukkig wel voor ons gezorgd (anders werd het een hongerige, lange avond): vandaag eten we broodjes met de Zweedse equivalent van Knaks. Geen elandenbiefstuk dus, al kregen we aan het eind wel nog wat ander vlees gedoneerd van aardige partijleden.

Bonus: aan het eind van de avond wordt er thee en *tadaaaah* koffie geserveerd. Mijn avond kan niet meer stuk als ik twee koppen naar binnen werk en praat met een jonge leraar wiskunde, natuurkunde, scheikunde en biologie. Hij houdt er wel van om in de middle of nowhere te wonen en als we op het onvermijdelijke onderwerp van de avond komen (het alcoholbeleid) vertelt hij bovendien nog een steengoede grap nadat ik Heineken heb afgedaan als slootwater (al wist ik het Engelse woord voor slootwater niet): What is the similarity between Heineken and sex on a canoe? It’s fucking close to water! Mijn avond is gemaakt. Hij heeft hem vast niet zelf bedacht, maar ik kende hem nog niet.

Tegen een uur of tien, half elf vinden we het mooi geweest, al zijn we blij verrast door het gebrek aan muggen in deze tuin, en keren we terug naar het huisje. In de auto hebben evalueren we nog even de vrij aparte avond die we hebben meegemaakt. Zo gebeurt er iedere avond wel iets raars… Zouden we morgen dan eindelijk Uncle Ben’s met kalkoenfilet eten?

En trouwens, de muziek wordt gemaakt door Afrikaanse drummer Henri Gaobi en …. Turin Brakes.

Deze zondag vertrekken we na het ontbijt naar Kalmar. We nemen ons tevens voor daar te pinnen om Ronnie te betalen. Het is al lunchtijd als we arriveren in de kuststad. Daar komen we tot de conclusie dat het door Mischa gesmeerde brood in Trällebo is achtergebleven. Jammer, maar het is wat ver om terug te rijden. We lopen door het centrum van het pittoreske stadje. We komen onder andere op een plein met allerlei café’s en een expliciet standbeeld waarin één held een badguy op brute wijze neersteekt. We dopen dit plein “Het Plein van de Ownage” en zien hierin een geschikte plek om te zien hoe Nederland Spanje verslaat. Onze wandeltocht eindigt in de burcht, waar we van de in traditionele klederdracht geklede Johanna een rondleiding krijgen. In het Engels, of dat is in ieder geval de bedoeling. Ze geeft zelf al aan dat ze misschien kan vervallen in Swenglish en het duurt dan ook niet lang voordat we de eerste dubieuze zin horen. Mischa probeert nog indruk te maken door naar aanleiding van haar verhaal te vragen hoe het zat met de rol van het kasteel in de tijd van Gustav de zoveelste, die druk bezig was met centraliseren, maar die vraag bleek de jonge blonde niet te kunnen beantwoorden. De tour maakte een wat ingestudeerde indruk, al liep niet alles goed. Wanneer ze een deur zonder klink (want de koningin hoefde toch nooit zelf de deur open te maken) dicht doet en vervolgens zegt “I have to open the door myself, because I’m not the queen… *hint*” moet ze uiteindelijk inderdaad zelf de deur open maken omdat de lakei die dit dan toch voor haar zou moeten doen te laat aan komt lopen. De grap op de wc van de koning, waar een vrouwelijke lakei zogenaamd haar behoefte aan het doen is, gaat wel goed.

Na de rondleiding lopen we nog zelf even rond door de burcht, om vervolgens via de gevangenis terug te lopen naar de stad om daar bij de lokale Subway een broodje naar binnen te werken. Het is inmiddels tegen half 4 en we besluiten definitief om hier de finale van het WK te bekijken. Nederland – Spanje. Overigens blijkt het Subway-meisje Spanje aan te moedigen. Ze is niet de enige.

Voordat het WK-feest los moet gaan barsten gaan we nog naar Ötland, een eiland voor de oostkust van Zweden. Het eiland, met een doorsnee van nauwelijks tien kilometer maar van Noord naar Zuid aanzienlijk groter, staat bekend om zijn karakteristieke windmolens (net als Nederland) en wordt deze zomermaanden door heel Zweden met caravans en tenten gevuld. We zoeken een strand uit en gaan de zee in. Het is wel een meter of honderd voordat het water tot onze knieën komt, maar dat mag de pret niet drukken: hier zitten in ieder geval geen muggen. Mischa en Joert gaan het binnenland nog verkennen (de kalkbodem schijnt interessant te zijn), Pimfandi blijft achter om te lezen en te kaarten.

Als Mischa en Kurt terug zijn, rijden we terug naar Kalmar op het vaste land en lopen we naar het plein. De café’s zitten al goed vol op het Plein van de Ownage, en de prijzen zijn niet van de lucht, dus zoeken we een ander restaurantje om te eten. Uiteindelijk eindigen we in het restaurant Athena, met Griekse keuken, alwaar we pizza’s eten. Geen Uncle Ben’s dus. Die bewaren voor maandag.

Net op tijd voor de wedstrijd bereiken we het Plein van de Ownage. Onder ons vijven is de stemming gematigd positief: niet iedereen is even zeker van de overwinning, maar in theorie zou het moeten kunnen. Terwijl we zien hoe Nederland kaart naar kaart incasseert, komen we tot de conclusie dat het hele terras voor Spanje is. Volgens Mischa komt dit omdat Zweden in Spanje op vakantie gaan en daarom Spanje leuker vinden. Alles goed en wel, maar het Oranje-legioen is nu wel duidelijk in de minderheid. We zijn niet de enige Nederlanders, maar het boegeroep voor Robben overstemt potentieel gejuich. We zien hoe Mathijsen tot twee keer toe kansen verprutst en hoe Van Marwijk nota bene Braafheid erin brengt. Erwan riep het al voor de wedstrijd: “waarschijnlijk gaat het er gewoon om wie geen rode kaart krijgt en die wint dan.”

Als de rode kaart uiteindelijk valt, is het inderdaad Nederland die het onderspit delft. Zweden gaat uit zijn dak en wij blazen snel de aftocht. We foeteren op scheidsrechter Webb, op de verdediger M. van het Nederlands elftal en uiten ons onbegrip over de wissel Gio -> Braafheid. Waarschijnlijk had het niets uitgemaakt, maar we waren zo dichtbij. Een buschauffeur zwaait wel nog sympathiek als we onze Volvo V70 instappen. Neigingen tot vandalisme onderdrukken we.Bovendien is het nu te laat om Ronnie te betalen. Dat moet dan maar een andere dag. K*tzweden… K*tspanje… K*twereld…

De avond krijgt toch nog een gouden randje. Wanneer we de autoweg verlaten en we even langzaam rijden om te controleren of we wel de goede weg zijn ingeslagen, steekt er op minder dan tien meter een vrouwtjeseland de weg over. Het is erg indrukwekkend, om zo’n groot beest in het wild, zo dichtbij, te zien. Als we op normale snelheid hadden gereden, waren we er misschien tegenaan gebotst, maar daar denken we maar niet te veel aan. De weg blijkt de goede te zijn en we vervolgen onze weg naar huis, extra alert op eventueel wild.