De nummers die ik tot nu toe van Pete Lawrie heb gehoord zijn intiem zonder klein te zijn. De productie is dromerig: soms een lome beat, soms een twintigkoppig orkest, soms gewoon Pete en zijn piano (of gitaar). De teksten variëren van hoopvol (You wouldn’t know joy if you didn’t have pain, lord tell me how could I complain?) tot ontnuchterend (Have you ever longed for something? Longed for it your whole damn life? Baby, no I have not either, but it’s something that I think I’d like). Pete Lawrie houdt wel van hiphop op zijn tijd en dat hoor je terug in een deel van zijn werk. Niet zo zeer de rap of de grove taal, wel de emotie, de oprechtheid en het ritmegevoel.

Lawrie is echter wel degelijk een singer/songwriter. Zijn zware, soms krakende stem overstemt de lichte pianomelodie, zoals hier in Jimmy and the Birds on Fire, over een stukgelopen vriendschap:

You pushed it all away ’till you stand with nothing left
I miss my friend, I miss my friend

I read you dreamt the birds on fire and that you thought of them all day.
Well, Jimmy, if you feel you’re burning them, come on and let the records play…

Het klinkt allemaal vreselijk oprecht en eerlijk, de slaapkamerintimiteit, die we overigens wel vaker bij beginnende singer/songwriters terugzien is hier volop aanwezig, ondanks de orkestrale begeleiding.

Maar Lawrie kan ook popmuziek maken. Het titelnummer van de How Could I Complain EP is een pompend liedje over hoe vaak de goede en slechte dingen wel tegen elkaar opwegen. Hier spelen Lawrie en band het nummer live in de tuin:

De studioversie is nog iets sneller en opgevoerder, maar dit heeft al een lekkere vibe, niet waar?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de liedjes met Turin Brakes. Gezien de productie van de nummers verdenk ik Lawrie er van de band op meerdere nummers als achtergrondkoortje te hebben gebruikt, zoals hier op Paperthin overduidelijk het geval is (met name de tweede helft):

To crave the past is not a sin
There’s tomorrow…..
It’s a deep end, jump right in
So you’re not scared?
Well that’s not true
Nobody’s tough, not me and you
We’re Paperthin

Eén ander nummer waarop de heren duidelijk hebben samengewerkt met Lawrie, Oh Lover, is gratis te downloaden in demoversie op de website van Pete Lawrie. Maar dit nummer vind ik eerlijk gezegd één van de minste die ik heb gehoord. Nee, dan luister ik liever A Little Brighter (ooit al een liedje van de dag op ditisstefan.nl) en All That We Keep, een bijzonder prettig mid-tempo nummer (op zijn Myspace) dat lekker klinkt en lekker meezingt, zonder hersenloos te worden:

She’s gone on a winter’s breathe
And if you find her, then keep what’s left
She don’t feel like no love of mine
And the storm don’t care what it leaves behind

And I’ll miss you, but you must move on
For the sun don’t shine where you don’t belong

Love is all that we keep
In the box that you’re burned in
When you’re laid down to sleep

Well, love of mine, may you find your way
For I lost my own on a winter’s day
And I don’t blame you that’s what I love you for
You were born to breathe through an open door

Op die Myspace staan overigens nog wat andere nummers die ook stuk voor stuk mooi zijn. Pete Lawrie weet met zijn nooit overheersende, zachtaardige productie en rauwe stemgeluid mij keer op keer te raken.

Een aanrader dus.

Op 6 april verschijnt de How Could I Complain EP, naar ik aanneem te krijgen bij de betere digitale muziekzaak.

Iedere donderdagavond help ik jongen uit 3havo met zijn Nederlands. Dit keer was ik uitgenodigd om ook meteen te blijven eten. Dat deed ik (en het was lekker en gezellig). Toen ik om half 8 ook meteen boodschappen had gedaan bij de supermarkt in de buurt van het huis van die jongen, besloot ik dat ik waarschijnlijk wel af kon snijden op weg naar mijn volgende bijles, in Malden. Aangezien ik mij in het zuidwestelijk deel van Nijmegen bevond, leek het me niet logisch éérst naar mijn kamer te fietsen en daarna door naar Malden te gaan. Dat zou sowieso langer duren. Gelukkig heeft mijn telefoon GPS-mogelijkheden en zodoende toetste ik het adres in Malden in en na even wachten kon ik vertrekken.

Mijn navigatiesysteem was het duidelijk met me eens dat ik niet via het centrum moest. In plaats van naar het oosten en dan naar het zuiden te moeten fietsen, stuurde mijn navigatiesysteem me langs het Maas-Waalkanaal. Voor de zekerheid controleerde ik of de navigatie wel op ‘fietsroute’ stond (de laatste keer dat ik hem gebruikte in de auto stond ie daar namelijk wel op, en dan is de route Nijmegen-Amersfoort te lang om te berekenen) zodat ik niet met mijn Avenue-fiets op de A73 zou uitkomen. Gelukkig: ik had de fietsroute en ik fietste de weg in zuidelijke richting op.

“Volg deze weg nog 3 kilometer,” klonk uit mijn draadloze headset. Naar mate mijn tocht vorderde en ik verder van Malvert verwijderd raakte, werd de weg donkerder en reden de auto’s voor mijn gevoel ook harder. Voor de duidelijkheid: de weg had geen dedicated fietspad. Ik troostte mij met de gedachte dat ik maar 3 kilometer op deze weg hoefde te rijden. En zowaar: na drie kilometer maakte de weg een scherpe bocht naar rechts, in de richting van de A73 waar ik al voor vreesde, en stond er aan de linkerkant (de Maas-Waalkanaal kant) een bordje “fietspad”. Mijn hart maakte een sprongetje van vreugde: “nu komt alles goed,” meende ik uit mijn headset te horen.

De navigatie was op dit punt wel een beetje onduidelijk. Ik moest de brug over maar niet met de weg mee naar rechts en dan naar links. Bovendien was het fietspad nog minder verlicht dan de weg (die al niet verlicht was). Ik kreeg de optie om rechtsaf te slaan op het fietspad maar fietste maar rechtdoor, want ik kon de brug niet op en ik was er toch nog lang niet, althans dat dacht ik. Maar toen ik te lang op het fietspad bleef rijden, herkende de gps het fietspad niet meer. Aan de overkant van het kanaal lag een of andere fabriek beton te maken en de brug zag er niet bepaald fietsvriendelijk uit. Toen mijn navigatiesysteem alleen nog maar groen aangaf, werd het voor mijn gevoel tijd om om te draaien. Op dat moment begonnen zich slechte horrorfilms in mijn hoofd te ontpoppen. Zombies, enge mannen met kettingzagen of gestoorde mannenverkrachters: ieder moment zouden ze tevoorschijn springen en mij van mijn fiets afsleuren. Dus ik fiets zo snel mogelijk terug naar de weg. Opnieuw kwam ik langs de mogelijkheid om links af te slaan op het fietspad (eerst was dat rechtsaf, maar nu fietste ik de andere kant op). Ik dacht “dan zal dat het wel zijn”, maar ik was nog geen honderd meter of ik ruikte koeienstront en mijn navigatiesysteem gilde “INDIEN MOGELIJK, KEER OM BIJ DE EERSTVOLGENDE MOGELIJKHEID.”

Ik luisterde naar de autoritaire kreet vol paniek en vluchtte nog verder terug, nu naar de weg. Volgens de kaart kon het niet ver meer zijn, maar die weg zag er duidelijk niet uit om op te fietsen. Ik was ervan overtuigd dat ik ineens op de A73 zou uitkomen. Ik liep dus voorzichtig in de berm, half verwachtend dat er ieder moment een oude Mercedes met ongure types zou stoppen die mij van mijn bezittingen zouden verlossen. Hoe verder ik de 500 meter lange weg aflegde, hoe zekerder ik was dat ik fout was. Ik overwoog de bijles af te zeggen en terug te fietsen (het was inmiddels tijd om op locatie te zijn), maar ik dacht “ik loop hier nu toch al door de berm te ploeteren, nu gaan we door ook!”

En zowaar, de weg boog naar links af en ik zag een verlicht (!) kruispunt aan het einde van de weg. Blij als een kind zag ik dat er zowaar een fietspad was wat de brug op ging. Met nieuwe energie fietste ik de brug op, het kanaal over en jawel: ik was in Malden. Weliswaar was de weg opengebroken en moest ik alsnog door allemaal vage straatjes om het adres te bereiken, maar ik had het herhaald. En het was pas kwart over acht (eerlijk is eerlijk: niet veel later dan ik normaal in Malden ben). Maar ik ben toch maar terug gegaan via de Rijksweg en de Sint-Annastraat. De schijnwerpers op het hockeyveld had ik normaal wellicht afgedaan als lichtvervuiling, nu waren ze een welkom helder punt in de oh zo donkere nacht…

Conclusie 1: de fietsroute op je navigatiesysteem kiezen betekent nog niet dat je een fietsvriendelijke route hebben.
Conclusie 2: in de zomer is het wellicht mooi om in het avondrood langs het Maas-Waalkanaal te fietsen.
Conclusie 3: het is wel degelijk sneller om langs het Maas-Waalkanaal te fietsen, maar het is ook enger.
Conclusie 4: hard La Roux meezingen schrikt enge mannen denk (de bananenschillen-uit-het-raam-gooien-redenatie).

Het wordt tijd om een lans te breken voor mijn favoriete band.

Zo begon ik mijn recensie van het vorige Turin Brakes album, Dark on Fire, in 2007. En eigenlijk zijn de tijden nauwelijks veranderd. Turin Brakes is nog steeds enorm ondergewaardeerd in de ogen van de massa. Toch zijn de commentaren niet van de lucht. Zowel het toonaangevende Mojo als Q Magazine belonen het album met 4 uit 5 sterren. Maar het grote publiek is ver te zoeken, de eerste single op het nieuwe label was volgens de playlistsamenstellers van de BBC unsuitable om op de radiozenders te draaien (overigens dachten enkele Britse commerciële zenders daar weer anders over) en ook het aantal promotionele activiteiten is qua formaat van een blitzkrieg naar een optreden per week teruggebracht. Daar had de band bij een grote platenmaatschappij als EMI minder last van. Het kleinere Cooking Vinyl (onder andere The Prodigy) neemt de honeurs nu waar. En zij stoppen het geld niet in bezoekjes aan radiozenders die de heren bijna nooit draaien, maar in de tour die in maart begint en in april Nederland viermaal zal aandoen. Dat zijn we niet meer gewend in Nederland…

Outbursts heet de nieuwste plaat van mijn favoriete band en als je bij de vorige plaat bent ingestapt, dan zal het wederom even slikken zijn. De akoestische gitaren zijn weer onder het stof vandaag gekomen en de liedjes zijn wat minder direct en simpel. Nee, het is geen progrock, maar we vinden wel aanzienlijk meer mineurakkoorden en ‘onverwachte’ melodieën op de cd. Twaalf nummers staan erop. Zelfs ik werd verrast door enkele nummers (Apocolyps, The Invitation, Radio Silence en Outbursts). Dat wil wat zeggen, lijkt me… Niet alle nummers zijn even briljant, eerlijk is eerlijk (zo klinkt Will Power als een trage versie van With or Without You van U2), maar uiteindelijk staan er meer leuke dan stomme nummers op het album.

De liedjes zijn ditmaal (weer) door de heren zelf geproduceerd. Voor Dark on Fire werd Ethan Johns in de arm genomen en de verschillen duidelijk hoorbaar. Dark on Fire klonk bijna als een live cd zonder publiek, terwijl op Outbursts er diverse lagen over elkaar heen zijn opgenomen. Soms schrikt dat in eerste instantie af (zoals bij Paper Heart), maar soms werkt het juist perfect (The Invitation). Daar staat tegenover dat Never Stops, Embryos en Outbursts juist bewust klein zijn gehouden qua productie.

Dat maakt Outbursts tot een evenwichtige, goede cd, die ik iedereen zou willen aanraden.  Verwacht geen singles of hits, maar wel een dozijn aan prima liedjes. Als je niet van Turin Brakes en soortgenoten houdt, gaat dit album daar geen verandering in brengen. Maar als de akoestische gitaar jou op zich wel bevalt, dan raad ik je deze cd zeker aan. En met mij nu.nl, als je daar gevoeliger voor bent.

vier uit vijf

Midden april treedt Turin Brakes op in De Kelder in Amersfoort (11 april), Paradiso in Amsterdam (13 april), Paard van Troje in Den Haag (17 april) en Doornroosje in Nijmegen (18 april). De kaartverkoop is al begonnen.

Voortgang:

Dat ging best goed, dat eerste boek lezen. Toegegeven, vlak na de eerste aflevering van deze reeks raakte ik in een dip, maar afgelopen weeken spurtte ik door de laatste 150 bladzijdes heen. De ontknoping aar wat het grote mysterie van het eerste boek mag heten, kwam verrassend snel. Het was zeker geen “bom op de laatste bladzijde”.  Toch was ik nog steeds gemotiveerd om verder te lezen. Alle losse eindjes werden aan elkaar geknoopt, zelfs zo goed dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat het tweede boek extreem boeiend kan blijven.

Ik sta niet onwelwillend tegenover De Vrouw Die Met Vuur Speelde, maar de proloog maakt in ieder geval duidelijk dat we ons in bekende wateren bevinden: de eerste sm-kelder heeft zijn opwachting al mogen maken. Ik vraag me echter af of ik nog een heel boek gefascineerd ga blijven door de avonturen van Mikael en Lisbeth, laat staan twee hele boeken. Deze delen zijn bovendien dikker dan de vorige en ik vrees voor de wet van Harry Potter: Harry Potter, hoe dikker hoe rotter.

Maar laat ik niet te negatief zijn. Ik heb het eerste deel met plezier gelezen en ben onder de indruk van het feit hoe alle losse eindjes aan elkaar geknoopt zijn, maar ik kan nu ook weer niet zeggen dat het een literair meesterwerkje van heb ik jou daar is. Nee, dat niet. Maar wel een prima tijdsbesteding.

Als u overigens denkt: “Oh, Stefan! Wat vond je van dit en dit uit het eerste boek?”, dan is dit het moment om vragen te stellen in de reacties op dit bericht!

Kom ik er heden ochtend achter dat het van Train is. Jawel, Train. Van Drops of Jupiter Train. Die rockband die NEGEN jaar geleden voor het laatst een notering in de top 40 had. Negen jaar! In Amerika zijn ze iets populairder, maar ook niet bepaald mainstream:

Train is one of the stranger cases in pop music. While they’ve been ubiquitous on radio since 2001’s smash single “Drops of Jupiter” and have sold literally millions of albums, they are still considered by many to be an outsider act; they fit nowhere handy on the pop culture radar screen. Despite a sound as quintessentially American as the Counting Crows’, and 11 years of slogging it out in bars, theaters, and concert halls, they seem to get very little respect. (Allmusic)

Achteraf had ik het natuurlijk moeten weten. De stem van de zanger is in die jaren nauwelijks veranderd en Drops of Jupiter was ook al behoorlijk glad. Maar het gebruik van de ukelele zette mij op het verkeerde been.  Bovendien vond ik de tekst van de oude hit nog wel wat hebben. Redelijk aardige beelden afgewisseld met clichés. Dit in tegenstelling tot Hey Soul Sister, dat is opgebouwd uit referenties naar popnummers en clichés:

Hey Soul Sister,
Ain’t that Mr. Mister on the radio? Stereo?
The way you move it, yea you know!
Hey Soul Sister,
I don’t wanna miss a single thing you do, tonight!
Heej Heejheej Heejeheejeheej Heej

Mocht er een fatsoenlijke boodschap in het liedje zitte, dan verdrinkt dat nu in een gladde productie en nietszeggende lyrics. Het is een lekker nummer. Maar het bereikt ook tamelijk snel de irritatiegrens.

Toch vind ik het een hoopgevende gedachte dat one-hit-wonders een comeback kunnen maken. Train raakt vast weer binnen no-time in de vergetelheid, maar ze kunnen in ieder geval constateren, dat als ze dan hun ziel dan verkopen en een übercommercieel nummer uitbrengen, dat dat dan wel een hit wordt. Dat lukt immers ook niet iedereen. En ach, het is catchy en het werkt. Dan ben ik ook niet de beroerdste…

Voortgang: boek 1 (Mannen die vrouwen haten), blz. 328.
Aantal doden: 1 (één)
Aantal vrouwonvriendelijke passages: 1 (één)
Huidige gemoedstoestand: Altijd balen, een lang hoofdstuk als je net te moe wordt om te lezen.
Huidige waardering: Het is allesbehalve glad geschreven, maar leest lekker weg.
Zweeds gerecht van de week: Köttbullar

“Die Stefan heeft ook geen discipline! Hij doet al twee jaar over Oorlog en Vrede en hij is nog niet eens voorbij de 100 pagina’s! Volgens mij leest hij alleen maar stripboeken!”

Nou, dat is wat té stellig beweerd. Hoewel ik er nog niet zeker van ben dat Oorlog en Vrede verleden tijd is, wil ik bij dezen een nieuw project beginnen. Stefan leest De Millennium trilogie. Iedereen denkt: “wow, dat zijn kei hippe gave verantwoorde boeken, die moet ik ook lezen!” Drie dikke delen… Dat is echter nogal een investering van tijd en moeite, dunkt me. Dus zal ik wel even bepalen of je eraan moet beginnen. Vooralsnog huppel ik dus door het eerste deel. En met rasse schreden tot nu toe: ik ben al op bladzijde 328! Inderdaad, dat is nog eens andere koek!

Tot nu toe is het een prima boek om te lezen. Stieg Larsson doet uitgebreid de hele geschiedenis uit de doeken en vindt het daarbij niet erg om zijsporen te bewandelen. Gelukkig gooit Larsson altijd wat kolen op het spreekwoordelijke vuur als dit dreigt te doven. Desondanks duurt het zo’n driehonderd pagina’s voordat Lisbeth Salander en Mikael Blomkvist bij elkaar komen én er schot in de centrale zaak begint te komen. En ik maak mij geen illusies, het zal de rest van de 560 bladzijdes gaan duren voordat er witte rook uit de schoorsteen komt, als het niet nog twee delen langer duurt. Ik hou u op de hoogte (waarbij ik overigens geen spoilers zal weggeven – ze gaan allemaal dood – oh nee)…

Nu wil het toeval dat mijn favoriete troubadour (dat is ook iedere maand een ander, maar goed, Fionn Regan staat op 1 wanneer die een cd uitbrengt) terug van weggeweest is. Fionn Regan bracht vorig jaar Protection Racket uit, als eerste single van The Shadow Of An Empire, het tweede album dat vanaf zeer binnenkort in de winkels ligt. NME is zo aardig om de tweede single (Catacombs) gratis uit te delen. Hier dus. Als ware Fionn Regan Bob Dylan, zo heeft hij zijn akoestische gitaar aan de kant geschoven en een versterker gekocht. Zowel Protection Racket als Catacombs zijn dus iets “harder”. Hoewel, de composities zijn (tot nu toe) van dezelfde slag als op The End Of History. Alleen nu dus met distortion. Protection Racket was even wennen, maar Catacombs klinkt prettig en geschikt…

Op de N900 althans, want zo komen beide alinea’s bij elkaar. In plaats van het nummer op mijn stereoinstallatie te draaien, dacht ik “laten we het bestand is via bluetooth naar de telefoon sturen en dan afspelen.” Nu, dat werkt in ieder geval. En hoewel de ingebouwde speakers niet om over naar huis te schrijven zijn, is het geluid dat uit mijn Sennheiser oortjes komt erg goed (beter dan met mijn Samsung telefoon).

Het lied bevat een scala aan meer en minder distorted gitaren, niet te volgen teksten, de typische Fionn Regan stem en dat alles in een mooi gemixte productie. Leuke “Oooh’s” en een catchy refrein (Let’s take it outside, the kids are sleeping, I’ll pay you to do me some damage) maken het geheel af. Het geheel zou zo waar hitpotentie kunnen hebben…

Laat ik het zo stellen: ik kan niet wachten totdat ik The Shadow of an Empire in handen heb… Het album verschijnt op 15 februari 2010. Download HIER Catacombs, zolang de voorraad strekt.

Verder moet ik bekennen dat deze reek van Wie is… de Mol? mij nog niet gegrepen heeft. Misschien is het omdat ik op donderdag in principe geen tijd heb om live te kijken en ik dus ben aangewezen op Uitzending Gemist, misschien is het gewoon een saaie reeks. Pas afgelopen donderdag begon er wat spanning en drama in de serie te komen. Hoewel, het was wel kinderachtige actie. De kleren van Frits Sissing werden gestolen (op zich een aardig idee), maar toen Frits vervolgens kleren terugstal, zette Kim meteen pruillip op. Ze zei nog net niet dat het “kei gemeen” was. Ook over wie er als eerste de sleutel / vrijstelling mocht pakken werd behoorlijk kinderachtig gedaan: “Daarom niet!” Groei op, mensen.

Wat dat betreft doet Frits het niet heel slecht. Hij is in ieder geval sluwer dan de overige kandidaten. Jammer genoeg vind ik hem ook best wel storend. Op de een of andere manier vind ik zijn gedrag net iets té gemaakt. Ik bedoel, er zal genoeg gemonteerd worden, maar hoe die cameraploeg hem midden in de nacht volgt waarna hij als een straatrover de restjes van de barbecue opvreet. Ik kan er niet vrolijk van worden.

Feit is dat ik nog geen enkele kandidaat heb gezien waarvan ik HOOP dat die De Mol is. Ja, misschien Arjen Lubach, maar gezien het feit dat hij de minst bekende van het stel is, is ook hij een vrij onbevredigende mol. Je hoopt dat het iemand is die iedereen enorm voor de gek houdt, maar tot nu toe is het enige wat De Mol hoeft te doen: rondlopen en doen alsof het hem iets kan schelen. Ik mis in deze aflevering het vuur, het enthousiasme… Daarmee kom ik uit bij mijn jaarlijks terugkerende argument: met onbekende mensen is het leuker. Mensen die wíllen meedoen, gaan verder en dat is leuker om te zien. Dan bedoel ik niet dat ze allemaal enge dingen moeten doen, ik bedoel dat onbekende mensen enthousiaster zijn en minder bevooroordeeld. Maar goed, we kunnen niet meer terug nu… Dan haakt de helft van de kijkers natuurlijk af.

Dat brengt me bij mijn tweede punt. Vroeger kwamen deelnemers zichzelf nog wel eens tegen en moesten ze grenzen verleggen. BN’ers die met zijn allen in twee tentjes moeten slapen. BIG DEAL! Verder worden er alleen maar psychologische spelletjes en traditionele zoek- en vindspellen gespeeld. Waren de opdrachten op of had het programma dit jaar gewoon een andere redactie? Of wordt het verzekeringstechnisch te duur om BN’ers te laten parachutespringen? De psychologische spelletjes zijn leuk als de groep klein is, tegen het einde, als de deelnemers moe en uitgeput zijn. Nu moet het een mooie, spannende reis zijn. Dit jaar merk ik er echter niets van en voel ik me om die reden ook minder betrokken bij het spel en de kandidaten. Jammer.

Mijn nieuwe gok is Sanne. Al maakt het me op dit moment eigenlijk weinig uit wie de mol is. Hopelijk verandert dit na de volgende aflevering?

1. Turin Brakes
2. De Posts

1. Turin Brakes

Ik zou niet durven beweren dat ik de reden ben dat Turin Brakes naar Nederland komt (dat is namelijk het nieuwste album), maar ik weet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat ik mijn favoriete band al regelmatig op het bestaan van Nijmegen heb gewezen (op het forum, bij concerten en op twitter). Toen ze dan ook, in een reactie op een vraag van een medefan aan mij (of ik Turin Brakes ging zien in Engeland) tweetten dat “maybe we will come see him for a change ”, toen hoopte ik heel erg dat dat in ieder geval een optreden in Nederland betekende en niet alleen een flauwe grap was. Dat was het niet, bleek afgelopen vrijdag. Turin Brakes speelt op zondag 18 april in Doornroosje. Overigens ga ik er wel van uit dat er nog meer optredens bij komen (hopelijk ook in Nederland en hopelijk de zaterdag (en / of vrijdag) ervoor bijvoorbeeld – dan wordt het een Turin Brakes themaweekend). Of is dat teveel van het goede? Misschien ook wel…

2. De posts

Met mijn nieuwe leefritme (vroeg naar bed, vroeg weer op en de hele dag bezig – inclusief de avonduren) volledig op stoom lukt het me nog niet echt om consequent nieuwe berichten te plaatsen hier. Helaas. Ik had gedacht dat nu mijn uren gestructureerder zouden zijn ingedeeld, dat er dan weer tijd zou zijn om te bloggen. Net als vroeger… Er waren dagen dat ik dagelijks iets postte hier. Ergens is er iets fout gegaan (lerarenopleiding). Maar ik heb besloten dat het me toch moet lukken om in iedere middagpauze in ieder geval een half postje te schrijven. Op die manier kan ik iedere twee dagen iets publiceren. Dat gaat me in de praktijk natuurlijk nooit lukken, maar het is wel aardig om het te proberen, nietwaar? Overigens tweet ik dagelijks, dus volg me vooral! Soms zeg ik zelfs iets boeiends (er even vanuit gaande dat je Turin Brakes boeiend vindt).