<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><rss xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/" xmlns:blogger="http://schemas.google.com/blogger/2008" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0" version="2.0"><channel><atom:id>tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033</atom:id><lastBuildDate>Wed, 17 Aug 2022 10:54:24 +0000</lastBuildDate><category>Historia</category><category>Ciencia</category><category>Fotografía</category><category>II Guerra Mundial</category><category>Escritores</category><category>Pintores</category><category>Crímenes</category><category>Curiosidades</category><category>Microcuento</category><category>Guerra Civil Española</category><category>Recomendación literaria</category><category>Biografia</category><category>Cine</category><category>Historias de mar</category><category>Viajes</category><category>Musicos</category><category>Relato</category><category>Sociedad</category><category>Mafia</category><category>Nazismo</category><category>Primera Guerra Mundial</category><category>Batallas navales</category><category>Charlatanes</category><category>Guerra fria</category><category>Colonialismo</category><category>Guerras Napoleónicas</category><category>Oeste</category><category>arte</category><category>Espías</category><category>Leyendas</category><category>Aniversario</category><category>Astronomía</category><category>Circo</category><category>Conquista de América</category><category>Cualquiertiempodormido</category><category>Dictadores</category><category>Drechos civiles</category><category>Ecología</category><category>Holocausto</category><category>Políticos</category><category>Recomendación musical</category><category>Salud</category><category>Siglo de Oro</category><category>Vietnam</category><category>novela negra</category><category>street art</category><category>15M</category><category>Ajedrez</category><category>Aventureros</category><category>Caciquismo</category><category>Cruzadas</category><category>Esclavitud</category><category>Escultores</category><category>Falsas biografías</category><category>Filósofo</category><category>Gastronomía</category><category>Genios de nuestro tiempo</category><category>Guerra civil americana</category><category>Idiotas</category><category>Iglesia</category><category>Inquisición</category><category>Iraq</category><category>NO AL RECORTE EN CIENCIA</category><category>Noche</category><category>Philip Roth</category><category>Planeta tierra</category><category>Premio Fernando Quiñones</category><category>Publicidad</category><category>Radio</category><category>Samurais</category><category>Stalinismo</category><category>Tercios</category><category>arquitectura</category><category>cartas</category><category>ciencia ficción</category><category>delincuentes</category><category>día a día</category><category>ilustración</category><category>naturaleza</category><category>video</category><category>vídeo</category><title>Mundo Miscible</title><description> &#xa;Blog literario de Javier Font</description><link>http://www.mundomiscible.com/</link><managingEditor>noreply@blogger.com (Unknown)</managingEditor><generator>Blogger</generator><openSearch:totalResults>383</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-6537321622073302811</guid><pubDate>Sat, 21 Nov 2020 12:05:00 +0000</pubDate><atom:updated>2020-11-21T13:05:44.182+01:00</atom:updated><title>La insurrección idiota. {relato}</title><description>&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-NL-RymXAEo0/X7kBdpoEhwI/AAAAAAAAKkc/UlUKohFFbbgg3bslZN3VVv5qIaXFtoe9gCLcBGAsYHQ/s910/library.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;607&quot; data-original-width=&quot;910&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-NL-RymXAEo0/X7kBdpoEhwI/AAAAAAAAKkc/UlUKohFFbbgg3bslZN3VVv5qIaXFtoe9gCLcBGAsYHQ/w640-h426/library.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—¿Por qué demonios sigues con esto? —preguntó la bibliotecaria frente a la taza de café humeante—. Ni siquiera es un reto. Nunca podrás superar a la máquina. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—No lo sé —contestó Didier—. Si lo supiera, quizás encontraría la manera de no hacerlo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;Era cierto. Didier nunca supo los motivos que lo llevaban a escribir. A encadenar letras y palabras en un orden preciso. En un orden precioso. Escribir nunca fue placentero, aunque sí gratificante, el acto mismo de la escritura era una forma de extraño parto. Era una insurrección idiota. Ejecutada en soledad y ofrecida a un dios silencioso que encontraba en la indolencia su mejor arma. Ella señaló hacia las estanterías, colocadas a modo de decoración a la entrada del edificio. Antiguos tomos de papel que llevaban años sin consultarse. &lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Esos autores al menos tenían un motivo —dijo la mujer, orgullosa, sentenciando con cada palabra—. Ellos buscaban dinero, pobres idiotas. O quizás reconocimiento intelectual. Palmaditas en la espalda, &lt;i&gt;asinus asinum fricat&lt;/i&gt;. Puede que la mayor parte lo hicieran como un reto. ¿Es eso lo que buscas tú? Iluso. ¿Quieres superar a la máquina? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—No. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—No te creo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Me da igual si me crees o no. Es la verdad. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Pero sin embargo cada noche escribes. Eres como un matemático en busca de la ecuación perfecta. Déjame que te diga algo, espera, mejor no te lo digo yo, te lo dice la ciencia. TODO ESTÁ ESCRITO. Solo puedes aspirar a juntar más metralla repetida. Pierdes el escaso tiempo libre que te queda tecleando, después subes tus cuentos a la matriz donde irremediablemente te estrellas contra la realidad. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Tú hiciste algo parecido. Solo que tu obsesión estaba en el otro lado. En el lado de los lectores. Creo que no hay nadie en el mundo que haya leído tanto como tú.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;La vieja rio. Socarrona y complacida ante el piropo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Los que vivimos aquello tardamos en entender su significado. Éramos duros de mollera. Lo recuerdo como si hubiera sucedido ayer, cuando mi jefe me habló de la matriz del proyecto Borges. Es imposible. Dije. Es el paraíso. Dije. Así de idiotas éramos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;Ella resopló. Los humanos nunca fuimos especialmente buenos con las dimensiones. La realidad es que llega un momento en el que no podemos entender el infinito. A Didier le pasaba con frecuencia, con las cifras macroeconómicas. Millones. Billones. Trillones. Con las distancias espaciales. Diez elevado a la&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;diez. Diez elevado a la cien. Da igual. El infinito es un abstracto. Un hueco que nuestra mente humana quiere llenar con cosas. Ella vivió el inicio del proyecto Borges. Por aquel entonces el algoritmo de lenguaje natural ya había dejado obsoletos a periodistas, a guionistas, a escritores. Juntar letras era ya una profesión caduca cuando la máquina se plantó y dijo a los humanos: «Ya está. Lo he escrito todo». &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;La biblioteca infinita. El viejo sueño Borgiano. La vieja y los suyos amaban la literatura. La amaban tanto que se lanzaron a investigar el océano sin sospechar su profundidad, buceando en sus entrañas aguantando la respiración. Buscaron la obra prefecta. Encontraron cosas curiosas. Las obras nunca escritas de Cervantes, de Shakespeare, de Melville. Breves éxitos tras los cuales no tardaron en darse cuenta de la ironía, la nueva gran obra de la literatura universal estaba suspendida en la nada. No estaba escrita por un humano, probablemente nunca sería leída por nadie. La gran obra solo podría ser descubierta y disfrutada por otra máquina. Allí estaba esperando entre un infinito de fonemas nunca pronunciados. El gran silencio escrito. Como el David o la Piedad de Miguel Ángel en su bloque de mármol unas semanas antes de ser esculpidos. &lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—No erais idiotas —contestó Didier, removiendo el azúcar en su café—. Erais idealistas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—El idealismo es el término romántico para referirse a los imbéciles. ¿Me estás diciendo que sigues escribiendo por alguna extraña clase de idealismo? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—No.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;&lt;a name=&quot;_Hlk56854326&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;—Si al menos leyeras podrías trabajar minando datos para una editorial. Ellos buscan gente como tú. Tienes gusto. Podrías dar con el próximo &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;best seller. &lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;¿Conoces a Lucas?&lt;/span&gt; Gana seis cifras al año. Encontró una veta, una mierda sobre autoayuda extremadamente lucrativa.&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt; »La gente cree que en la matriz esta cada historia de cada persona. Su presente, pasado y futuro. Si todo está escrito, la matriz es un oráculo. Sacó treinta libros de éxito explotando esa creencia. Acabará creando una jodida secta si no tiene cuidado. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Eso es poco noble por su parte. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Claramente, pero al menos tiene sentido. Escribir no, joder. Escribir está obsoleto. No tiene ningún sentido. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;―No pienso convertirme en un minero. Son como hormiguitas siguiendo su fiebre del oro. Ellos no tienen picos y palas, tienen algoritmos. Las máquinas saben cómo enfrentarse al infinito. Tú y yo no. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Mierda, yo sí sé cómo enfrentarme al infinito. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—¿Cómo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Rindiéndome. Riéndome en su cara. Pero tú eres terco. Nueves horas al día tecleando en el curro. Terminas, te vas a casa y sigues tecleando, quitando horas al sueño buscando historias ya escritas que nunca leerá nadie. Margot tiene que estar contenta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Ella piensa que le hace más compañía una planta. Probablemente no se equivoca. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Mi Antoine decía algo parecido. Un día mientras leía me regó con una regadera. Dijo que si iba a convertirme en vegetal al menos estaría bien cuidada. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Tiene que ser duro. Tienes que echarlo mucho de menos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Lo es. Pero la muerte es inevitable. Lo que no es inevitable es desperdiciar tu tiempo en obsesiones imposibles. Yo me arrepiento. Lo que realmente me tortura es pensar en cada minuto que pude estar a su lado y perdí por esta maldita obsesión. Espero sinceramente que a ti no te ocurra lo mismo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;Didier miró la pequeña memoria que descansaba en su mano. Y por un segundo creyó ver el motivo. Su motivo personal e intransferible. Si todo estaba escrito, si cada posible historia estaba contada y almacenada. ¿Dónde quedaba la libertad? Una breve historia. Un cuento corto no escrito era lo único que necesitaba para sentirse libre. Quizás después la obsesión desaparecería. Quizás después hallaría sentido al sinsentido. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—¿Qué me traes hoy?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Una historia breve. Un diálogo. Algo sobre escritura y libertad.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Déjame que lo cargue en la matriz. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;Ella tecleó unos datos y tardó apenas unos segundos en obtener su respuesta. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Aquí está. Este cuento ya está escrito. La matriz creó esta obra el veintiuno de noviembre de dos mil veinte. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;Didier se rascó la cabeza. Miró por la ventana de la cafetería. Una bandada de estorninos dibujaba figuras en el cielo. El sol se colaba impenitente. Margot había dejado un par de llamadas perdidas en su móvil. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Quizás la próxima vez. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNoSpacing&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: georgia;&quot;&gt;—Quizás la próxima, muchacho. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2020/11/la-insurreccion-idiota-relato.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-NL-RymXAEo0/X7kBdpoEhwI/AAAAAAAAKkc/UlUKohFFbbgg3bslZN3VVv5qIaXFtoe9gCLcBGAsYHQ/s72-w640-h426-c/library.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-3649523994862726910</guid><pubDate>Fri, 13 Nov 2020 11:12:00 +0000</pubDate><atom:updated>2020-11-13T12:14:01.684+01:00</atom:updated><title>Ding, dong. {relato}</title><description>&lt;div style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-Euyw1lRrzD4/X65nKpKTObI/AAAAAAAAKkE/j5CESQY8i7kblh2cGOVfrFmab1WHJDrkwCLcBGAsYHQ/s720/cenital.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;715&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-Euyw1lRrzD4/X65nKpKTObI/AAAAAAAAKkE/j5CESQY8i7kblh2cGOVfrFmab1WHJDrkwCLcBGAsYHQ/w398-h400/cenital.jpg&quot; width=&quot;398&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;, serif;&quot;&gt;&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;, serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;Puede que Ray esté viejo, pero sabe que con una mano atada a la espalda podría partir la crisma a ese jodido niñato. Dentro del pabellón el cuadrilátero lo espera como un altar. Un altar extraño. Delimitado por cuerdas. Con cuatro esquinitas como una tumba. Pero con sus reglas. Sus pastores. Su enfervorecida parroquia. Su ortodoxia. Ray los escucha. No puede verlos, no quiere verlos. Pero los escucha. Los huele. Ellos. Aúllan de placer ante la expectativa de la sangre. Ellos llevan ahí milenios. Apuestan y se arruinan. Se empalman con la tragedia ajena y propia. Comulgan de su sudor y de su sangre. Ellos cacarean, ríen escandalosos. Anhelan la danza. El engaño. El crujir de huesos. La inflamación y el edema. Ellos. Pueden darles mucho por culo. Ahora solo hay un objetivo. Una visión. El puto niñato que espera al otro lado. Con su cara linda. Su tabique nasal intacto. Protegido. Escondido tras una careta acolchada. Confiado. No sabe lo que se le viene encima.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Ray asciende. Ray saluda. Se quita la bata. Acoge el protector bucal. Alguien embadurna sus cejas con vaselina. Salta y calienta. Está viejo. Puede que treinta inviernos. Puede que cuarenta, no importa. Es un jodido abuelo. La vida es lo que pasa en un puto pestañeo. Los huesos crujen, la musculatura se tensa. El árbitro suelta su perorata. Ray mira al hombre joven que lo reta. Podría bucear en sus ojos confiados y azules, podría relajarse dentro como en un spa. Chocan sus guantes. Suena la campana. Comienza el baile. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt; &lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;,serif;&quot;&gt;El chico sale como un toro. Directo, sincero y explosivo. Tantea y enseguida se decide. El viejo Ray baila, el viejo se las sabe todas. Se abraza. Se escabulle, su única oportunidad está en el engaño. Así muestra a su contrincante el camino equivocado. El paseo de baldosas amarillas a ninguna parte. El niñato se pelea con el aire. Embiste contra el viento y comienza a ahogarse en su propia ansiedad. Suena la campana. El chico se pregunta por qué es tan jodido acertarle a un fantasma. Un minuto. Un año. Una puta vida. El corazón de Ray se encabrita. Bebe. Escupe. Duele cada átomo de su ser. Se siente jodidamente bien. El dolor como medio, como alimento para el alma. Suena la campana y el tiempo dentro de tiempo se reanuda. Tic. Tac. ¿Cuánto tiempo dura un asalto? ¿Cuánto pesan los segundos? Mucho. El tiempo se estira y se encoge y se transmuta en plomo. El niñato va y vuelve despistado. No sabe que lleva un gran letrero luminoso en su mirada. Uno que avisa de cada movimiento con diez segundos de antelación. Ray espera y pasito a pasito entra hasta la cocina. Lanza dos directos. Mide. Engaña y pinta un hueco en el aire. Se permite el lujo de recibir un par de golpes con tal de llegar al lugar deseado. Una vez allí pinta una x en el suelo, el sitio donde los viejos piratas esconden sus tesoros. El muchacho se traga el anzuelo y baja la guardia. Ray conecta. Suena un clic en su cabeza. Dos directos más y un gancho de izquierdas. Brota la sangre. Bien. La sangre es buena. La muchedumbre ya tiene su líquido elemento. Ray arrincona al muchacho. Es hora de reconfigurar su rostro. Lluvia de hostias para achatar el tabique, para elevar los pómulos, para desdibujar las cejas. El niñato ya no es tan guapo. Quizás se lo siga pareciendo a su madre. Sin embargo, el chico resiste. Puede que hasta ahora no lo supiera, pero es un sufridor. Bien. Ray le adelanta materia al chico, le convalida un par de cursos en la universidad de la puta vida por la vía del directo a la mandíbula. Esta cruje. Ray se sorprende de que el chico sea uno de esos tipos que mueren de pie. Sus piernas son jóvenes. Sus brazos han aprendido a olvidarse del cerebro. El muchacho no cae. Se desinfla. Su espacio subaracnoideo es una coctelera. Un lugar perfecto para preparase un &lt;i&gt;bloody mary&lt;/i&gt;. El árbitro está a lilas. El chico se escurre y para cuando alguien hace algo incluso los espectadores de las últimas filas se dan cuenta de que el muchacho convulsiona. Ray se asusta. Pero sigue golpeando. Es así la vida. Y la muerte. Por fin alguien los separa. Era cierto, el viejo podría haber ganado al joven con una mano atada a la espada. Ray se va a su rincón y en los espectadores comienza a desatarse un silencio elocuente. Dicen que el boxeo tiene algo de pornográfico. Mentira. La pornografía es una coreografía, el boxeo una jodida tragedia griega. Ellos gritaban ¡Mátalo! Ellos ahora sienten un pequeño nudo en el estómago, uno que se cierra con cada convulsión. Ray mira desde su rincón. Alguien retira el protector facial al chico. Tiene el rostro hinchado, pero Ray sabe reconocerse en un espejo. Ray se levanta. Ray se acerca. Es su rostro el que sangra, palpita y convulsiona. Ray de repente siente el silencio. La gente se evapora. En el pabellón solo quedan miles de sillas vacías dispuestas en perfecto orden alrededor de un cadáver. Ray se arrodilla junto al muerto. Ray adivina el chico que fue antes de que las luces se apaguen. Clic. Escucha y abre los ojos en otro lugar. Está sentado, los brazos pesan con solo moverlos y las piernas están derrumbadas sobre una silla de ruedas. Cuesta respirar. Cuesta levantarse. Ray viste pijama. Ray no viste calzones de boxeo sino un pañal cargado de mierda y una sonda que atraviesa su polla. Ray se mira al espejo y observa un anciano. Mira una vieja fotografía en blanco y negro de sí mismo. En ella el chico de ojos azules sonríe confiado. Deseoso de comerse el mundo. Ray se derrumba de nuevo sobre la silla. Escucha un &lt;i&gt;ding&lt;/i&gt;. Escucha un &lt;i&gt;dong&lt;/i&gt;. Suspira y se pregunta si quizás en algún universo paralelo aquel chico pudo ganar el combate. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2020/11/ding-dong-relato.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-Euyw1lRrzD4/X65nKpKTObI/AAAAAAAAKkE/j5CESQY8i7kblh2cGOVfrFmab1WHJDrkwCLcBGAsYHQ/s72-w398-h400-c/cenital.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-245528816409270338</guid><pubDate>Fri, 13 Dec 2019 09:42:00 +0000</pubDate><atom:updated>2019-12-13T10:42:57.842+01:00</atom:updated><title>Huero. {novela}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-HrogH-0KGcc/XfNdF9tc7rI/AAAAAAAAKFY/z7pIl0Vd4KQUKtDAcRC1fkZOL3AmdQ8uACLcBGAsYHQ/s1600/portada%2BebookHUERO%2BDEF%2BNOV2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1600&quot; data-original-width=&quot;1066&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-HrogH-0KGcc/XfNdF9tc7rI/AAAAAAAAKFY/z7pIl0Vd4KQUKtDAcRC1fkZOL3AmdQ8uACLcBGAsYHQ/s640/portada%2BebookHUERO%2BDEF%2BNOV2.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;«—¡Franz Wilhelm Vogel! —grita—. Ha llegado el momento de que salgas de tu jaula. El mundo exterior está ardiendo y seamos sinceros, querido Franz. Nos estamos quedando sin cosas que quemar. Te necesitamos para nuestra hoguera».&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El centro del universo es hueco, cabe en una mano y pesa 21 gramos, más o menos lo mismo que el alma humana. El centro del universo tiene interesantes propiedades geométricas y gravitatorias. Cuando Dora mira a su través, entra en contacto con todo lo que es, ha sido y será. Ella puede ver el futuro repetido y el pasado que está por llegar, puede sentir el planeta orbitando a su alrededor mientras se descompone. Hombres indecentes, ignorantes y enfermos de odio, sienten la tracción de su campo gravitatorio. Ellos anhelan controlar el Aleph incluso antes de conocer su existencia; giran y giran sin un itinerario y se preguntan a cada vuelta por qué el punto de origen se parece tanto al de destino.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Huero es una novela negra y de fantasía ambientada en los últimos días de la Alemania nazi, por ella pululan un verdugo novato, un desertor asustado, un coronel desquiciado, un policía arrepentido y una bibliotecaria estraperlista. Todos se mueven en torno a una niña y un artefacto mágico, un Aleph que cambiaría sus vidas si no estuvieran empecinados en su propia destrucción.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;550&quot; src=&quot;https://leer.amazon.es/kp/card?asin=B082P6WS9X&amp;amp;preview=inline&amp;amp;linkCode=kpe&amp;amp;ref_=cm_sw_r_kb_dp_SU18DbQTNBM0A&quot; style=&quot;max-width: 100%;&quot; type=&quot;text/html&quot; width=&quot;336&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2019/12/huero-novela.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-HrogH-0KGcc/XfNdF9tc7rI/AAAAAAAAKFY/z7pIl0Vd4KQUKtDAcRC1fkZOL3AmdQ8uACLcBGAsYHQ/s72-c/portada%2BebookHUERO%2BDEF%2BNOV2.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-8125766127198202100</guid><pubDate>Wed, 14 Aug 2019 08:37:00 +0000</pubDate><atom:updated>2019-08-14T13:03:14.242+02:00</atom:updated><title>Las piedras que lloramos. {relato}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-xCxg7YxZLi8/XVPIgW_Jp6I/AAAAAAAAJRQ/Xp4qDEtcQgsyTP2jzywYeF-B10V7DHOLQCLcBGAs/s1600/Las%2Bpiedras%2Bque%2Blloramos%2Bcubierta.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1600&quot; data-original-width=&quot;1088&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-xCxg7YxZLi8/XVPIgW_Jp6I/AAAAAAAAJRQ/Xp4qDEtcQgsyTP2jzywYeF-B10V7DHOLQCLcBGAs/s640/Las%2Bpiedras%2Bque%2Blloramos%2Bcubierta.jpg&quot; width=&quot;434&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Ahí está llorando Samuel otra vez, abuelo. Lo cual no es de extrañar dada la situación, pero es que él llora constantemente, en los momentos en los que debe y en los que no, quizás por eso sus lágrimas son de amatista. Gemas de color pálido, descoloridas, por las que apenas sacan tres o cuatro euros el quilate. Todos dicen que, al mocoso, el dolor no se le condensa. Si se pilla el dedo con una puerta, llora. Si recibe una bronca de papá o de mamá, llora. Si se pierde sus dibujos favoritos, llora. A veces envidio su capacidad para liberar la espita, para sacar sus piedras. Eso hace que por lo menos a él ―después de desahogarse―, lo dejen en paz. Saben que, si se pilla un berrinche camino de la escuela y un mangante lo atraca poco se puede perder. Así que manga ancha, libertad. Todo lo contrario que conmigo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;«Porque Leonor, tu eres especial». Dicen. «Porque tú no has llorado nunca. Desde que eras un bebé. Ni con hambre, ni con sueño, ni enferma, ni cuando te han reñido, castigado o pegado otros niños en la escuela, ni cuando se te murió tu perro canelo». Y tienen razón. Aunque no tengo ni idea de por qué demonios es así.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Quizás las piedras que lloramos están hechas del mismo material que nuestra alma. Quizás hay almas de aguamarina y almas de diamante. Y eso que solo algunos lloramos piedras preciosas. Dicen que hubo un hombre malvado que lloraba ónix negros. Y que los iracundos lloran coral rojo. &lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Yo soy dura. Dura por dentro, así que todos sospechan que mis lágrimas son de diamante. Un gran diamante que sin duda nos cubrirá con dinero, uno que pagará la hipoteca y ayudará a papá a comprarse un coche nuevo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Ayer él miraba un todoterreno. Disimuladamente en su teléfono móvil. Un coche de esos de ruedas grandes. De siete plazas para poder llevarnos a todos, a todos menos a ti.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Aún no sabe que no comprará ese coche. No con mi gema. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Será nuestro secreto. Algunos comienzan a pensar que quizás simplemente tengo los conductos lacrimales obstruidos. Otros cuchichean y dicen que mis lágrimas son goterones de granito, tan densos y rudos que se niegan a salir. Mejor que piensen eso, así no les decepcionaré, así acabarán dejándome en paz. Resignados a que viva, crezca y muera sin dejar caer una lágrima.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Míralos abuelo. Hoy sin embargo no me libraré de sus miradas de reojo. «Hoy es el día», piensan. «Seguro que es como su abuelo, que jamás derramó una lágrima hasta el día en que enviudó, y entonces obtuvo una ristra de zafiros con los que pagó lo estudios de sus hijos en una universidad buena. Seguro que hoy la niña llora». Por eso no me dejan ni a sol ni a sombra. Por eso la tía Manuela se sentó a mi lado en la misa y me inspeccionaba cada tres minutos los ojos, y cada vez que sorbía los mocos entraba en pánico. Al principio lo hacía solo por fastidiarla, por ver la cara que ponía. Pero acabó agobiándome, abuelo. Así que ya ves. Ni sorberme los mocos puedo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El caso es que ya no estás, abuelo. Y ni siquiera estoy segura de que puedas escuchar de alguna manera estos pensamientos. Pero al menos tengo tu teoría. Nuestra teoría.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y esa teoría nuestra, hace dos noches, antes de que te murieras, resulta que me hizo llorar. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Fue en la cama. De noche, y joder si dolió. Sangré incluso, una gotita roja que por suerte no manchó la almohada. Lloré porque te lo debía, y porque de alguna forma me di cuenta de algo que ellos, los adultos, ni siquiera sospechan lo que tú y yo sabemos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y es que en el diamante que lloré ayer estás tú. Están tus recuerdos. La moneda de plata que aún guardo en el bolsillo y que tú me regalaste. Pero también está la primera vez que anduve en bicicleta. Sin ruedines. O los castillos en la playa. O las historias que me contabas para dormirme, que siempre empezaban con princesas, pero acababan con mundos extraños, dragones, civilizaciones perdidas y naves espaciales. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Todo eso está ahí. Condensado en carbono puro. Átomos perfectamente ordenados. Escondido en el bolsillo interior de la chaqueta con la que te entierran. Un diamante grande. Un diamante que no venderemos. Un diamante que nunca será cortado, ni pulido, ni adornará los dedos de una ricachona aburrida. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque estará contigo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;A tu lado, para que cuando seas tierra y polvo tengas un pedacito de mí, de nosotros. &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;De nuestros recuerdos.&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Este relato que comparto con vosotros en su día formó parte de la selección de cuentos homenaje a Úrsula K Leguin publicado en la &lt;b&gt;Supersonic #11&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;También da nombre a la antología &lt;b&gt;Las piedras que lloramos&lt;/b&gt;, una selección de mis cuentos que podéis encontrar &lt;a href=&quot;https://www.amazon.es/Las-piedras-lloramos-Javier-Font/dp/1791800106/ref=tmm_pap_swatch_0?_encoding=UTF8&amp;amp;qid=&amp;amp;sr=&quot;&gt;&lt;b&gt;aquí&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2019/08/las-piedras-que-lloramos-relato.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-xCxg7YxZLi8/XVPIgW_Jp6I/AAAAAAAAJRQ/Xp4qDEtcQgsyTP2jzywYeF-B10V7DHOLQCLcBGAs/s72-c/Las%2Bpiedras%2Bque%2Blloramos%2Bcubierta.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-737954847033648301</guid><pubDate>Mon, 01 Apr 2019 10:41:00 +0000</pubDate><atom:updated>2019-04-01T12:41:37.000+02:00</atom:updated><title>Debieran. {relato}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-41_Id_X-r38/XKHoz5yBKMI/AAAAAAAAHSM/gKePPSDn8nETOrgg7WCjHLNSuc063DL4gCLcBGAs/s1600/sequ%25C3%25ADa1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;332&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;424&quot; src=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-41_Id_X-r38/XKHoz5yBKMI/AAAAAAAAHSM/gKePPSDn8nETOrgg7WCjHLNSuc063DL4gCLcBGAs/s640/sequ%25C3%25ADa1.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Debieran bajar los arroyos cargados, debieran brotar espontáneos y juguetones en las lindes de los caminos, empapando la tierra, cuajados de renacuajos y zapateros, haciendo brotar la vida y el verde. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Debieran mantenerse los neveros en las sombras a estas alturas del año. Escarcha blanca. Hielo moteando las zonas de umbría como un recuerdo que se funde. Promesa y advertencia del invierno perdido para la frágil memoria del hombre. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Debieran estar los pantanos llenos, esplendorosos, ocultando las vergüenzas de sus entrañas bajo un espejo de agua. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;No lo hacen y da miedo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Surgen las torres olvidadas, rompiendo el espejo en retirada, apuñalando la superficie. Campanarios que son ahora esqueletos, pétreas carcasas de cetáceos en cuyas entrañas vuelven a anidar los pájaros.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Se va el agua y se marchitan las promesas. La tierra cuarteada. Los santos de paseo. El sol en lo alto reclamando hasta el vapor que queda en los alientos. El polvo en los ojos, el verde cenizo, los campos agostados en pleno mes de abril.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;La primavera como una sonrisa esquiva. Flor de un día. Recuerdo de juventud. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Como un beso furtivo y breve en la boca de un hombre idiota y moribundo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2019/04/debieran-relato.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://2.bp.blogspot.com/-41_Id_X-r38/XKHoz5yBKMI/AAAAAAAAHSM/gKePPSDn8nETOrgg7WCjHLNSuc063DL4gCLcBGAs/s72-c/sequ%25C3%25ADa1.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-6822468170372638377</guid><pubDate>Sun, 10 Feb 2019 10:41:00 +0000</pubDate><atom:updated>2019-02-10T11:49:23.504+01:00</atom:updated><title>La ciudad y la ciudad. China Miéville. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-uR-5hH8QWgA/XF__tAZ34xI/AAAAAAAAGus/Bjdfbgs59yMUHif6fXYT4YCpVXJPVy7_gCLcBGAs/s1600/AVT_China-Mieville_9616.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;501&quot; data-original-width=&quot;350&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-uR-5hH8QWgA/XF__tAZ34xI/AAAAAAAAGus/Bjdfbgs59yMUHif6fXYT4YCpVXJPVy7_gCLcBGAs/s640/AVT_China-Mieville_9616.jpg&quot; width=&quot;446&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;La lectura de un buen libro siempre plantea retos, lo curioso del caso es que a veces esos retos son propuestos por el autor y otras veces somos los propios lectores los que de forma absurda los asumimos en nuestras cabezas, como un extraño peaje para completar la obra. He de reconocer que mientras leía&amp;nbsp;&lt;b&gt;«La ciudad y la ciudad»&lt;/b&gt;&amp;nbsp;de&amp;nbsp;&lt;b&gt;China Miéville&lt;/b&gt;&amp;nbsp;he caído en esa trampa. Obsesionado por encontrar la solución al desafío, el sentido al poderoso juego que plantea. Quizás estaba equivocado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El caso es que este libro plantea varios círculos perfectos, unos encima de otros como las capas de una tarta; el primero es el evidente, una historia clásica de novela negra, con su asesinato, su investigador y su precioso cordel del que tirar. Un argumento que por sí solo engancha y justifica su lectura. Pero no es eso lo que hace grande a este libro; este libro es grande porque incrusta su trama en una gran metáfora. Y esa metáfora es bella, es rara, es brutal y aterradora.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque «&lt;b&gt;La ciudad y la ciudad&lt;/b&gt;» no engaña desde su título,&amp;nbsp;&lt;b&gt;China Miéville&lt;/b&gt;&amp;nbsp;nos cuenta la investigación de un asesinato cometido entre dos ciudades superpuestas, que aún ocupando un mismo espacio físico están separadas, como una personalidad múltiple que habita un mismo cuerpo. Beszel Y Ul Qoma, dos ciudades habitadas por ciudadanos obligados a ignorarse, a&amp;nbsp;&lt;i&gt;desverse&lt;/i&gt;&amp;nbsp;a evitarse. Separados por una estricta ley que pena duramente cualquier brecha en la frontera imaginaria.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Si tremenda es la metáfora, tremendo es el trabajo que tiene la construcción de un libro sobre ese andamiaje. Y espectacular el resultado. Uno puede perderse en la alegoría, uno puede enredarse en el símbolo y pensar que el autor nos está hablando de oriente, de occidente; o del primer mundo y los países en desarrollo, puede que incluso puedas llegar a sospechar que habla de la condición humana, de sus normas estúpidas y su facilidad para ignorar al prójimo; pero si lo haces quizás te pierdas algo más grande.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;background-color: white; font-family: Georgia, Utopia, &amp;quot;Palatino Linotype&amp;quot;, Palatino, serif; font-size: 20px; line-height: 30px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 30px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Da igual. Hay lugares totalmente extraños que sin embargo te inspiran curiosas sensaciones de familiaridad. Hay ecuaciones que son bellas porque no tienen solución, o puede que sí la tengan (y varias), pero simplemente no están a tu alcance.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2019/02/la-ciudad-y-la-ciudad-china-mieville_10.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://2.bp.blogspot.com/-uR-5hH8QWgA/XF__tAZ34xI/AAAAAAAAGus/Bjdfbgs59yMUHif6fXYT4YCpVXJPVy7_gCLcBGAs/s72-c/AVT_China-Mieville_9616.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-1841149319338967206</guid><pubDate>Sat, 02 Feb 2019 09:17:00 +0000</pubDate><atom:updated>2019-02-02T10:21:14.565+01:00</atom:updated><title>Los árboles de la memoria, la memoria de los árboles. {relato}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-cSlh0EzZpdw/XFVdv4_D7qI/AAAAAAAAGrs/9VZpc2zxerAzry0sHUUd3zn-ed0-PQWaACLcBGAs/s1600/escif.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;976&quot; data-original-width=&quot;650&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-cSlh0EzZpdw/XFVdv4_D7qI/AAAAAAAAGrs/9VZpc2zxerAzry0sHUUd3zn-ed0-PQWaACLcBGAs/s640/escif.jpg&quot; width=&quot;426&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;i&gt;(Prefacio)&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Muchos hombres no saben que algunos recuerdos se convierten en árboles. No todos, solo los trascendentes, aquellos que nos definen como persona. Memoria que se enraíza y brota generando una masa forestal que nos protege del vacío.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hubo un tiempo en el que cuidábamos de nuestros árboles de la memoria, porque sin ellos los hombres quedan huecos, son carcasas; autómatas que se mueven y sonríen sin saber de sus vidas ni origen, ni destino. Hubo un tiempo en el que conocíamos su existencia, su lugar preciso en el bosque y caminábamos a su encuentro; limpiábamos la maleza a su alrededor y podábamos sus ramas inertes, dibujábamos nuestros nombres sobre su corteza. La vida sobre ellos y bajo ellos era rica y nos llenaba de gozo. Sus frutos eran nuestro sustento. Retoños. Vieja foresta majestuosa. Sabiduría transmutada que daba sombra y cobijo bajo el sol del estío.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Eso fue antes de que el ser humano disfrutara del olvido.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque el olvido se hace poderoso cuando solo reparamos en la superficie de las cosas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque no todos los recuerdos germinan. Y por supuesto no crecen rápido. Exigen tiempo, exigen un sustrato adecuado, sol y agua, alimento. Los anhelos vacíos generan plantas lechosas, que se rompen con facilidad dejando un rastro blanquecino, las bellas apariencias son flores de un día, que mueren antes de convertirse en alimento. En un mundo inmediato, ya nadie presta demasiada atención a los árboles que importan; los grandes robles de madera oscura, recuerdos de aquellos que nos amaron y perdimos, los cipreses altos, memoria que surge de lo aprendido, de lo leído ―conocimiento que comienza y acaba en celulosa manchada de pigmento, como un círculo virtuoso―, y los frágiles almendros de flores blancas, hechos de enamoramientos, hogar de mariposas en el estómago y corazones volcados. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Benditos árboles de la memoria. Bendita memoria de los árboles.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y sin embargo algunos hombres los odian por lo que son, por lo que duelen. Hoy en día muchos ignoran su existencia porque para encontrarlos hay que adentrarse en el bosque, hay que mancharse las botas; porque para alimentarse de sus frutos hay que ser paciente y esperar al momento adecuado para su recolecta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;También hay árboles que son recuerdos de personas malvadas. Montes oscuros, hechos de plantas nudosas que supuran un látex tóxico bajo su corteza. Inmensos, portadores de vergüenza, de infamia pasada difícil de ocultar. Unos y otros sin embargo peligran.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Unos son víctimas de necios que incluso comercian con su madera. De tipos que viven ―con suerte―, de convertir la memoria propia y ajena en sillas, mesas y armarios; en astillas para serrín. Individuos que encuentran emoliente el vacío.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Otros ni si quiera tienen esa oportunidad, son devorados por el fuego, o por los insectos xilófagos, o por la codicia de un constructor deseoso de pavimentar el mundo. Una pérdida que para muchos no es pérdida, sino un hueco un poco más amplio.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;No es mi caso. No era mi caso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Yo cuidé de la memoria de mis árboles. Y esperé que ellos hicieran de mí algo más que arena el en viento, algo más que polvo enamorado. Y los árboles fijaron el suelo. El sustrato sobre el que me apoyo, durante un tiempo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;De nada sirvió. Me temo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque puedes amar, respetar y mimar a tus árboles de la memoria, y aun así, ser incapaz de protegerlos. Porque a veces la enfermedad surge y el recuerdo se marchita. Primero termina con los brotes más tiernos, con los recuerdos más cercanos, después indefectiblemente avanza a los troncos más gruesos, a las copas más altas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;La enfermedad del olvido siempre gana, porque el tiempo juega a su favor. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque ella es el desierto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Porque ella es la nada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Así hago un último esfuerzo, un último acto de insurrección idiota. Junto letras que son semillas. Planto un cuento que brota, que germina protegido en lo más profundo del bosque. El último entre los suyos. Árbol de la memoria que se mece con el viento y susurra palabras que pronto serán olvidadas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Este cuento sirve como prefacio de una antología de fantasía y ciencia ficción contemporánea llamada &quot;Las piedras que lloramos&quot;, si te ha gustado puedes encontrar el resto... &lt;a href=&quot;https://www.amazon.es/dp/1791800106&quot;&gt;aquí.&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2019/02/los-arboles-de-la-memoria-la-memoria-de.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://4.bp.blogspot.com/-cSlh0EzZpdw/XFVdv4_D7qI/AAAAAAAAGrs/9VZpc2zxerAzry0sHUUd3zn-ed0-PQWaACLcBGAs/s72-c/escif.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-778998794465115381</guid><pubDate>Sun, 13 Jan 2019 10:51:00 +0000</pubDate><atom:updated>2019-01-13T11:59:10.289+01:00</atom:updated><title>Lo que más me gusta son los monstruos. Emil Ferris. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-sxKGyoItJ4c/XDsWzRUkAeI/AAAAAAAAGmU/EWB5tu7SlpMnbcwrn846H0cFZFd4izRvACLcBGAs/s1600/lqmmgslm2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;509&quot; data-original-width=&quot;764&quot; height=&quot;426&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-sxKGyoItJ4c/XDsWzRUkAeI/AAAAAAAAGmU/EWB5tu7SlpMnbcwrn846H0cFZFd4izRvACLcBGAs/s640/lqmmgslm2.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;No hay autor que no tenga un puntito de tramposo, un tahúr escondido bajo la piel de juntaletras con un par de ases bajo la manga. No hay lector que no desee ser engañado, timado y sorprendido. No hay crítico que no luche desesperadamente por ser el más listo, por saber dónde está la bolita del trile antes incluso de hacer la apuesta. Supongo que eso le quita emoción al asunto, quizás por eso hay tanto crítico amargado. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Pero siempre hay espacio para los buenos, para las hormas en los zapatos y para las fiestas sorpresas. Hoy quiero recomendar una novela gráfica que me ha sorprendido; y mucho. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;b&gt;«Lo que me gustan son los monstruos», &lt;/b&gt;de &lt;b&gt;Emil Ferris&amp;nbsp;&lt;/b&gt;es una novela gráfica dura. Dura de cojones. Una obra que engaña con sus capas, con cada una de las piezas del puzle. Un relato que viste al horror con fantasía y al arte con garabatos. Oro puro cubierto de hojalata. Y te deja un regusto amargo. Jodido pero adictivo, como los buenos vicios; porque estéticamente es un vicio, un formato deliberadamente cutre ―dibujos aparentemente hechos con bolígrafo BIC sobre un cuaderno de instituto―, que sin embargo esconde un dominio brutal del trazo y un conocimiento abrumador de la historia del arte. Eso si hablamos del continente, porque si hablamos del contenido, la historia puramente literaria presenta una serie de personajes fascinantes presentados lentamente, capa a capa. Una serie de hombres, mujeres y niños perdidos en un mundo tan terrorífico que precisamente es el terror de cartón piedra, la fantasía monstruosa que bulle en la cabeza de Karen ―la protagonista―, el único sustrato fiable, el único sustento imprescindible, el único bálsamo efectivo que calma tanto horror. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Los monstruos como terapia para curar los desmanes de los auténticos monstruos que pueblan la tierra. La auténtica función de brujas, vampiros y hombres lobos desde el inicio de los tiempos ―desde que los cuentos se empezaron a contar y a dibujar al calor de la lumbre en mitad de la noche―, no es otra que conseguir que el ser humano aprenda a defenderse de sí mismo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Visto así no es extraño que los que más nos guste sean los monstruos. &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2019/01/lo-que-mas-me-gusta-son-los-monstruos.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-sxKGyoItJ4c/XDsWzRUkAeI/AAAAAAAAGmU/EWB5tu7SlpMnbcwrn846H0cFZFd4izRvACLcBGAs/s72-c/lqmmgslm2.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-5713133008992016067</guid><pubDate>Sat, 24 Nov 2018 15:45:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-12-22T14:08:54.243+01:00</atom:updated><title>La carretera. Cormac McCarthy. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-BrzW8cdE0CM/W_lxWMNSl2I/AAAAAAAAGEQ/nTPRNImGRQQ5ntYwV3G86md3Co5er1HMACLcBGAs/s1600/cormac.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;359&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;358&quot; src=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-BrzW8cdE0CM/W_lxWMNSl2I/AAAAAAAAGEQ/nTPRNImGRQQ5ntYwV3G86md3Co5er1HMACLcBGAs/s640/cormac.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Es curioso como determinadas obras de literatura se enredan en nuestras neuronas, quedando al acecho, esperando cualquier momento del día en el que no debieran estar ahí para asaltarte con una idea o un pensamiento furtivo, con una imagen poderosa que a su vez desencadena un pequeño terremoto. “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;La carretera&lt;/i&gt;” de Cormac McCarthy es una de esas obras, solo que aparte de enredarse en la sesera, también se enreda en las tripas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y no te suelta. Ayer a cuenta del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;black friday&lt;/i&gt; algún informativo mostraba las típicas imágenes de archivo que todos hemos visto un millón de veces, esas en las que un grupo de esforzados compradores toman al asalto un centro comercial en el momento de la apertura y entre codazos, insultos y carreras luchan por la última consola de videojuegos. Un retrato preciso de la condición humana. El caso es que normalmente la escena me arranca una sonrisa. Pero ayer no. Probablemente porque acababa de leer las últimas páginas de “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;La carretera&lt;/i&gt;” y un pensamiento funesto se me pasó por la cabeza. «Que pasaría si esa misma gente estuviera luchando no por un juguete, sino por la última jodida lata de alubias de la ciudad». &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Ahí se me quebró la sonrisa, ahí asomaron los dientes separados, colgando desde unas encías en retirada, ahí surgieron los ojos vidriosos, las caras macilentas, los puñales escondidos, los cuerpos de piel fina alargados por el hambre, cubiertos por harapos y mugre. Ahí asomaron los paisajes de la carretera, los bosques helados, los árboles muertos clavados en el suelo como las cruces de un cementerio, el cielo espeso ―blanco, insalubre y celoso del sol―, los ríos negros y el agua ácida. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;No son necesarios los monstruos para dar miedo. Los zombis, los vampiros, los hombres lobo no son sino disfraces que engalanan el sustrato primero del horror, ese mismo que te saluda desde el espejo todas las mañanas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hace tiempo que quería leer “La carretera”, una lectura obligada mil veces recomendada y mil veces pospuesta, un texto que construye sin miramientos el infierno perfecto para un padre y su hijo ―un padre en el que cualquier padre se puede reconocer, un hijo en el que cualquier hijo se puede reconocer―, que luchan por sobrevivir ante el apocalipsis. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Una obra magnífica, dura, recia y oscura, extremadamente amarga. Una visión de los círculos del infierno en la que no se necesitan ni llamas ni azufre, sólo quizás ceniza y hombres hambrientos. Un retrato detallado y realista ―ahí es donde más duele― de lo que quedará cuando no quede nada.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/11/la-carretera-cormac-mccarthy.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://2.bp.blogspot.com/-BrzW8cdE0CM/W_lxWMNSl2I/AAAAAAAAGEQ/nTPRNImGRQQ5ntYwV3G86md3Co5er1HMACLcBGAs/s72-c/cormac.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-8818258800942504816</guid><pubDate>Wed, 21 Nov 2018 10:17:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-21T17:23:35.091+01:00</atom:updated><title>La extraordinaria familia Telemacus. Daryl Gregory. {reseña}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-vCKk3YTOSfE/W_WGetV2w2I/AAAAAAAAGDE/uD_DqnyLRYsBNXPpbdXd00nzjEdCMDw8wCLcBGAs/s1600/la-extraordinaria-familia-telemacus.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;396&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-vCKk3YTOSfE/W_WGetV2w2I/AAAAAAAAGDE/uD_DqnyLRYsBNXPpbdXd00nzjEdCMDw8wCLcBGAs/s640/la-extraordinaria-familia-telemacus.jpg&quot; width=&quot;422&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;A veces pienso que la mayoría de los seres humanos somos idiotas, unos moderadamente idiotas y otros tarugos rematados, incluso los teóricamente inteligentes probablemente son imbéciles a ojos de la madre naturaleza. Y es que sólo así se entiende que cuando esta hace regalos a algún humano ―en forma de habilidad extraordinaria―, normalmente le está jodiendo la vida. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Los tipos y tipas destinados a hacer del mundo un lugar mejor suelen acabar renegando de este, junto con el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;don&lt;/i&gt; viene primero la incomprensión (el dedito levantado desde la esquina y los adjetivos calificativos), el aburrimiento, la soledad y la inadaptación. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;La extraordinaria familia &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Telemacus&lt;/i&gt; es sin duda extraordinaria, y por eso mismo tremendamente disfuncional e inadaptada. Está compuesta por el abuelo Teddy, fulero y timador, la fallecida abuela Maureen, sus retoños, Irene, Frankie y Buddie y sus nietos, entre los que se encuentran dos gemelas y un adolescente en erupción llamado Matty, todos menos el abuelo poseen habilidades sobrenaturales. Y es que la abuela Mo era &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;telépata&lt;/i&gt; y espía, la mejor de la historia según dicen, Irene detecta las mentiras, Frankie mueve objetos con la mente y Buddie puede ver el futuro; los nietos a su vez también prometen, las dos mocosas son capaces de reventar cualquier aparato eléctrico a distancia y Matty es un adolescente que se proyecta fuera de su cuerpo cuando está cachondo o colocado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Lo que parece un argumento propio de X-men sin embargo en manos de Daryl Gregory acaba pareciéndose más a una comedia de situación, una con tintes tragicómicos que sin duda acabará en formato serie en algún canal de televisión; si trasladamos a la realidad esos maravillosos dones realmente nos damos cuenta de que ser consciente de todas las mentiras de la gente es una decepción continua, ver el futuro es algo horroroso cuando se acercan tragedias y mover cosas con la mente realmente no sirve para nada. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El resultado son tres generaciones de tipos a los que sus superpoderes han puesto la vida patas arriba; si además aderezamos el argumento con la mafia y los agentes del gobierno el resultado es una novela francamente divertida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Una novela que además está perfectamente estructurada, donde cada pieza del puzle que se muestra durante los primeros capítulos tiene un lugar en la gran escena final. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Termino esta humilde reseña haciendo referencia a algo que normalmente no hago, y esto es hablar de la edición del libro; Blackie Books ha hecho un libro precioso donde cada detalle está cuidado, desde la cubierta en tapa dura hasta el marcapáginas, es un libro sólido, proporcionado, bien diseñado y fácil de leer, algo que como lector agradezco en un mundo editorial donde cada céntimo ahorrado en imprenta pesa, a veces demasiado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/11/la-extraordinaria-familia-telemacus.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://3.bp.blogspot.com/-vCKk3YTOSfE/W_WGetV2w2I/AAAAAAAAGDE/uD_DqnyLRYsBNXPpbdXd00nzjEdCMDw8wCLcBGAs/s72-c/la-extraordinaria-familia-telemacus.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-5184975940885923409</guid><pubDate>Mon, 19 Nov 2018 10:32:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-19T11:38:07.789+01:00</atom:updated><title>La balada de Buster Scruggs. {reseña}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-fQM4ajFMMDo/W_KQ10KWR0I/AAAAAAAAGCs/soeMXb7QnV8FSsZCDKIIfWWjBoHkgxhTQCLcBGAs/s1600/buster2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1200&quot; data-original-width=&quot;960&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-fQM4ajFMMDo/W_KQ10KWR0I/AAAAAAAAGCs/soeMXb7QnV8FSsZCDKIIfWWjBoHkgxhTQCLcBGAs/s640/buster2.jpg&quot; width=&quot;512&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hay algo extremadamente atractivo en la forma con la que los Coen cuentan sus historias; una negrura cálida que te embauca, un retrato preciso de las entrañas de los seres humanos, una celebración de lo absurdo, una épica en las cosas pequeñas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hay dos géneros ―el del &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;western&lt;/i&gt; y el &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;noir&lt;/i&gt;― en el que esa visión encaja como un guante, quizás porque son géneros en los que la fragilidad de la vida viene de serie, quizás porque en ellos esa manta confortable que llamamos civilización suele presentarse envolviendo un cadáver. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;En la balada de Buster Scruggs esa crueldad idiota, alegre y cantarina esta meticulosamente condensada en media docena de cortos que componen una antología de cuentos, que a su vez se presenta en forma de largometraje y no de serie vaya usted a saber por qué. El resultado es variable, como suele pasar en las antologías va de más a menos, ―el último cuento es directamente un tostón―, pero en general merece mucho la pena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Aquí encontrarás heraldos cantores de la muerte, tipos a los que la horca les persigue allá a donde vayan, mineros indestructibles, mujeres con el destino escrito en su cara y la historia más desoladora que he visto en mucho tiempo, una que implica a Shakespeare, a la Biblia, a una piedra y una gallina. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Todo ello a tiro de clic. Siempre que tengas Netflix, claro. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/11/la-balada-de-buster-scruggs-resena.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://4.bp.blogspot.com/-fQM4ajFMMDo/W_KQ10KWR0I/AAAAAAAAGCs/soeMXb7QnV8FSsZCDKIIfWWjBoHkgxhTQCLcBGAs/s72-c/buster2.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-7384568040138196852</guid><pubDate>Fri, 09 Nov 2018 10:36:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:34:53.240+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Philip Roth</category><title>La mancha humana. Philip Roth. {reseña}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-YtLtFhI7fuA/W-ViLAQTeoI/AAAAAAAAF_8/eTlEOqqG0xo1rTZOvy2AalAudu_4GTwNwCLcBGAs/s1600/Roth.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;653&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;416&quot; src=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-YtLtFhI7fuA/W-ViLAQTeoI/AAAAAAAAF_8/eTlEOqqG0xo1rTZOvy2AalAudu_4GTwNwCLcBGAs/s640/Roth.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Si es verdad que la vida son los ríos, quizás el alma de los hombres está hecha de sedimentos. Arenas transportadas de un lugar a otro, puestas aquí y allá por los caprichos de la corriente; hay vidas largas y mansas, hay vidas cortas y bravías. Los humanos que se esconden tras la metáfora conocen bien esos posos, porque les han hecho ser como son. Residuos de amor y horror, de deseo, de libertad, de vergüenza, violencia y cobardía se apelotonan bajo una fina capa de piel en un recodo del río. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El caso es que vivimos en una sociedad donde solo importa la superficie. La última de las capas de la tarta. La parte a través de la cual imaginamos y damos por supuesto el todo. La alfombra de colorines que tapa metros cúbicos de mierda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;b&gt;Philip Roth&lt;/b&gt; sin duda ha sido uno de los grandes escritores contemporáneos, en «&lt;b&gt;La mancha humana&lt;/b&gt;» se dedica con paciencia, a través de las palabras, a desmontar cada estrato de la vida de un anciano llamado Coleman Silk y de los personajes que gravitan a su alrededor; a analizar los secretos con los que construyó su existencia. Una excavación en el alma de un hombre negro de piel blanca capaz de renegar de los suyos, hecha desde fuera hacia adentro, que sirve a su vez para retratar el conjunto ―el pigmento, la mancha que nos une y salpica a todos―, con una precisión devastadora. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El ser humano es especialista en enterrar el horror más absoluto bajo una capa de indiferencia, bien profundo para que nadie repare en ello, un lugar donde descansa el racismo, la guerra, la violencia absoluta e institucionalizada, el sometimiento a través del sexo y la pobreza. Nuestro auténtico pecado original. Ese mismo ser humano ―da igual la edad, raza, sexo o condición― es capaz de escandalizarse acto seguido por la estupidez más nimia y montar un discurso moral y grandilocuente a su alrededor. Quizás actuamos así porque somos incapaces de afrontar la densidad y negrura de nuestra mancha, quizás esperamos que al disfrazarla con colores chillones, esta pase desapercibida. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/11/la-mancha-humana-philip-roth.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://4.bp.blogspot.com/-YtLtFhI7fuA/W-ViLAQTeoI/AAAAAAAAF_8/eTlEOqqG0xo1rTZOvy2AalAudu_4GTwNwCLcBGAs/s72-c/Roth.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-4339883525584401525</guid><pubDate>Tue, 06 Nov 2018 11:04:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:35:25.126+01:00</atom:updated><title>Niebla. Miguel de Unamuno. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-yoNjRYTXE1Q/W-Fyf63RwRI/AAAAAAAAF-g/iSuuGZZ7o8otby8kKbiHLWmPBZrUp1S7QCLcBGAs/s1600/unamuno.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1600&quot; data-original-width=&quot;1202&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-yoNjRYTXE1Q/W-Fyf63RwRI/AAAAAAAAF-g/iSuuGZZ7o8otby8kKbiHLWmPBZrUp1S7QCLcBGAs/s640/unamuno.JPG&quot; width=&quot;480&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Supongamos que un escritor propone un juego y comienza una novela sin saber previamente ni su estructura, ni su argumento. Un escritor de ésos que llaman «&lt;i&gt;de brújula&lt;/i&gt;». Supongamos que los personajes del relato surgen de la niebla de las ideas y son colocados en el mundo sin más intención que la de estar atentos a su evolución, a su crecimiento. Probablemente nacerán despistados, sometidos al capricho de los elementos, probablemente serán seres sin demasiada sustancia ni interés, y a medida que interactúen ―a través de diálogos y monólogos―, despertarán al mundo creado para ellos, construyéndose por dentro a través de las palabras.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Supongamos que esa sea la base, y que después de un buen puñado de aburridas hojas dedicadas a contarnos las vicisitudes, engaños y entuertos sufridos por el protagonista, éste llegue a tomar conciencia de su propia identidad. No tanto como sujeto de amores y desamores, sino más bien como personaje de ficción. Como personaje escrito en tinta, que nace con la letra capital y muere con el epílogo. Supongamos incluso que, en un alarde de modernidad, el autor se introduce a sí mismo en el relato, convirtiéndose en parte de la ficción, en eso que llaman &lt;i&gt;metaliteratura&lt;/i&gt;. Dicho autor se torna así en una especie de oráculo que disipa la niebla en torno al protagonista, el portador de una verdad absoluta y desoladora, el Dios que se manifiesta, que decide sobre todas las cosas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hasta aquí todo en orden, no hay escritor que no sea un sátrapa con sus personajes. La duda llega y el cerebro explota al propio lector cuando se da cuenta de que, en apenas unos años tras el momento de la escritura, ese autor que se cree &lt;i&gt;alguien &lt;/i&gt;a su vez morirá. Y la realidad de su existencia quedará confinada junto a la de sus personajes, anhelando la lectura del buen lector que les vuelva a la vida por unas horas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Supongamos ahora que este argumento sea propuesto por uno de los tipos más decentes de la historia de España, orgulloso propietario de una mente preclara y de unas palabras que resonaron en el fin del mundo ―aquel venceréis, pero no convenceréis―, supongamos que estamos hablando de «Niebla», de Don Miguel de Unamuno.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/11/niebla-miguel-de-unamuno.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://4.bp.blogspot.com/-yoNjRYTXE1Q/W-Fyf63RwRI/AAAAAAAAF-g/iSuuGZZ7o8otby8kKbiHLWmPBZrUp1S7QCLcBGAs/s72-c/unamuno.JPG" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-4262383469636345025</guid><pubDate>Tue, 30 Oct 2018 10:31:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:35:45.200+01:00</atom:updated><title>Los vectores del caos. {relato}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-CScoy3aumIM/W9g01bfH7XI/AAAAAAAAF70/TsbAas8ZqgcwEClpZboN3erVco15YZ9EACLcBGAs/s1600/galaxiaBN.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1060&quot; data-original-width=&quot;1500&quot; height=&quot;452&quot; src=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-CScoy3aumIM/W9g01bfH7XI/AAAAAAAAF70/TsbAas8ZqgcwEClpZboN3erVco15YZ9EACLcBGAs/s640/galaxiaBN.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;b style=&quot;font-family: georgia, &amp;quot;times new roman&amp;quot;, serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;1.―&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Encontramos la Perséfone en órbita estacionaria alrededor del objeto errante Nix 2.718, todos sus ocupantes estaban muertos. La nave estaba intacta, con los sistemas en hibernación, parecía un maldito panteón helado en mitad de Siberia. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Iniciaron el protocolo de recuperación?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Escanearon la nave?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Había presencia o rastro exobiológico? ¿Rastro de patógenos?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No. Estaba fría y muerta. Un bonito cubito lleno de cadáveres, flotando en una mezcla de oxígeno&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;y&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;nitrógeno líquido, esperando a sus resucitadores. Como el puto &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Walt Disney&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Cíñase a la a preguntas, marine. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí señor. Perdone señor, pero aún tengo los pelos de punta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Había rastro &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;xenomorfo&lt;/i&gt;?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No. Mierda, yo también he visto los documentales. Si hubiera habido rastro de la lagartija no hubiéramos tocado la Perséfone ni con un puto palo, el capitán hubiera arrasado el lugar y nos hubiésemos vuelto antes de la merienda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Pero no.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No, Nix 2.718 es un planeta errante sin estrella marcado como objeto de alto interés en los mapas, las montañas de platino se ven desde la jodida órbita. Había mucha pasta en juego, así que activamos la nave en remoto. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿El entorno del hábitat funcionaba?&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí, nuestra primera sospecha era que se hubieran alterado los niveles de gases.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Pero funcionaban perfectamente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí, así que pensamos en un contaminante ambiental, o alimenticio. A veces el combustible hace cosas raras con el viento solar. Nuestro crucero una vez filtró ácido cianhídrico al agrietarse el compartimento estanco. Al despertar estuvimos a punto de palmar el pelotón entero.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Recuperaron los cadáveres?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí, yo mismo maniobré la cápsula de socorro, el sargento Pilgrim y yo volamos la compuerta de popa y abordamos la nave, sacamos a los fiambres. Doc les hizo la autopsia. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Llegó a dictaminar la causa de la muerte?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Joder, ustedes tienen los malditos informes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Responda marine. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Mierda, soy un jodido marine y no un cerebrito. Señor, mi trabajo es entrar a los sitios y disparar a quien cojones se me ponga por delante, mi trabajo es matar, no preguntarles a los muertos de qué coño han palmado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Escúcheme marine, le resumiré la situación. No tenemos informes. No tenemos una mierda salvo dos naves de primera línea orbitando un puto cubo de hielo en mitad de ninguna parte. Una llena de mineros muertos y otra llena de soldados muertos. Todas y cada una de las sondas están fritas. Todos y cada uno de los datos de Nix 2.718 han desaparecido como por arte de magia. Todos y cada uno menos los que alberga su cerebro de chorlito.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Necesito un cigarro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No se fuma aquí. Puedo administrarle un parche de nicotina.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Mierda deme un puto cigarro, se lo ruego.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Bien. Supongo que podemos hacer una excepción. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Gracias. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Continúe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Doc dijo que habían muerto por un derrame.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Un ictus.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Eso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Un tapón en los sesos. Eso dijo Doc, todos en el mismo punto. Después comenzó a matarnos a nosotros, algo bloqueó las arterias de los cerebros de la tripulación y comenzaron a hablar raro y a convulsionar. Cayeron uno detrás de otro, Doc y el capitán los primeros, luego todos y cada uno en el pelotón menos yo. Pero eso fue después de la conversación.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Conversación?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―La charla.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Charla con quién?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―La charla con el puto planeta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No hay vida inteligente en el objeto, sólo un caldo primordial bajo la corteza de hielo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Joder, creo que debieran ustedes redefinir el concepto de vida inteligente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No hay estructuras. No hay emisiones de radio desde el planeta errante. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No necesitan una radio. Ellos nos hicieron señas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Ellos? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―O él. Que cojones, el puto planeta hablaba de sí mismo en plural. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Y como coño…&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―A través de la aurora. El planeta tiene un fuerte magnetismo. Hay una aurora perpetua en sus polos. De hecho, es la única fuente de luz. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No le entiendo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No me entiendo ni yo mismo. Cuando abordamos la Perséfone y activamos los sistemas su aurora comenzó a dibujar un círculo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Un círculo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí, yo estaba en la cabina de mando del Hefesto cuando comenzó a hablar. El capitán me había llamado para preparar el descenso al objeto. Primero fue un círculo, después un uno. De miles de kilómetros de longitud. Después un parpadeo y otro uno. Y así. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Un lenguaje binario. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Eso dijo el capitán. Enfocamos los sensores a la atmósfera y resultó que el código se traducía a letras. El sistema de navegación del Horus nos tradujo la cháchara. Respondimos con nuestras luces de posición. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Y de qué hablaron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Esa cosa nos saludó, nos preguntó si éramos humanos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Contestaron?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí, dijimos que llegábamos en son de paz, que desconocíamos que fuera un planeta habitado. Doc habló de una forma de vida en colmena. Pero microscópica, Doc dijo que quizás todas las formas de vida del planeta no tenían más tamaño que el de una bacteria, pero que probablemente estaban organizadas a una escala superior.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Interconectadas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Eso. El puto planeta nos dijo que nos largáramos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Pero ustedes no se largaron.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―No, joder el capitán comenzó a hablar de la hermandad entre seres inteligentes. Él uso su mejor palabrería como si estuviera celebrando el cuatro de Julio, habló de construir un espacio fraternal y todo eso, pero el planeta nos caló rápido y nos mandó a la mierda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿A la mierda? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―El planeta nos dio un ultimátum. O nos íbamos o nos mataba.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Que dijo exactamente? Le ruego que sea preciso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Él dijo que no podemos actuar en son de paz porque no está en nuestra naturaleza, dijo que somos vectores de caos. Dijo que nuestras células son una gran broma, que sobrevivimos a la entropía del universo generando más entropía. No entiendo eso último.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―La entropía es una medida del desorden y en el universo todo tiende a separarse. Los humanos estamos hechos de partículas que se organizan y viven apretadas, eso va en contra del principio entrópico, pero solo aparentemente. Nosotros necesitamos ingentes cantidades de energía para calentarnos, para alimentarnos, para sobrevivir; así que para igualar la ecuación todos nuestros actos generan desorden. La comida que comemos, el combustible que quemamos, los recursos que extraemos. Es cierto, somos vectores del caos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Habla usted como el jodido planeta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Qué pasó después?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Pasó que nadie chulea a un puto capitán de fragata de los marines con un crucero intergaláctico clase Horus a su mando. Él dijo y cito textualmente: «Esas bacterias comemierdas no van a echarme de ningún lado», y acto seguido apuntó diez torpedos con treinta kilotones de destrucción hacia el planeta. No llegó a pulsar el gatillo, comenzó a babear y convulsionar como un pelele mucho antes. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Y usted? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Yo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Por qué cree que está vivo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―El planeta dijo que me largara. Cuando todos murieron me habló y dijo que entregara el mensaje, así que monté en una de las cápsulas salvavidas y me largué. Tres años y medio después estoy aquí, como un filete recién descongelado. ¿Puedo hacerle una pregunta, Coronel?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Sí.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Por qué me eligió a mí?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Porque tenía que elegir a alguien no muy listo para no dejar escapar información, alguien no muy idiota para transmitir un mensaje preciso; ese planeta nos ha declarado la guerra.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Y qué haremos entonces?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Probablemente hacer lo que mejor sabemos hacer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―¿Entrar en guerra contra un planeta errante en el culo del universo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;―Somos humanos. Nuestra fama nos precede, hemos destruido tantos planetas y extrañas formas de vida que ya he perdido la cuenta, empezando por nuestro propio hogar. Hemos de distribuir el desorden, querido marine, nacimos para ello. Hemos de diseminar el puto caos.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;cambria&amp;quot; , serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/10/los-vectores-del-caos.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://4.bp.blogspot.com/-CScoy3aumIM/W9g01bfH7XI/AAAAAAAAF70/TsbAas8ZqgcwEClpZboN3erVco15YZ9EACLcBGAs/s72-c/galaxiaBN.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-6697407205860667470</guid><pubDate>Fri, 26 Oct 2018 09:18:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:36:07.764+01:00</atom:updated><title>Matadero 5. {reseña}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-MNbQSdvzOoA/W9LbAAuaTRI/AAAAAAAAF6k/qqmwIpO2-AQRPh7JrSo6H8EyaPYgGS5PgCLcBGAs/s1600/m5bn.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1170&quot; data-original-width=&quot;1152&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-MNbQSdvzOoA/W9LbAAuaTRI/AAAAAAAAF6k/qqmwIpO2-AQRPh7JrSo6H8EyaPYgGS5PgCLcBGAs/s640/m5bn.jpg&quot; width=&quot;630&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hay un párrafo en «Matadero 5» que resume a las claras la locura que esconde la condición humana; una parte del libro donde su protagonista Bill Pilgrim mira distraído un documental sobre el bombardeo de Dresde en la segunda guerra mundial. Todo normal salvo por un detalle, y es que lo ve al revés. Así pues, las imágenes primero muestran el desastre, las casas, las iglesias, las escuelas calcinadas hasta los cimientos y los cuerpos de los civiles carbonizados, amontonándose unos contra otros en pilas interminables. El horror. Pero la película avanza, y el fuego destructor se contrae, escupe desde sus llamas seres intactos que recuperan la salud por arte de magia y se condensa en unos cilindros metálicos caídos del cielo. Estos vuelan en contra de la gravedad hasta los aviones ingleses y americanos, ordenadamente se colocan en sus tripas para volver a Inglaterra, y desde allí hasta EEUU donde son cuidadosamente desmontados, tratados químicamente y enterrados para evitar que de nuevo puedan hacer daño a alguien.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;El párrafo es magistral, porque muestra todo aquello que un documental de un universo decente debiera contener, al menos en un planeta cuerdo y sano, poblado por seres cuerdos y sanos en vez de una roca azul superpoblada por seres dementes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y ahí está la moraleja, el meollo del asunto, porque a todas luces Kurt Vonnegut nos cuenta la historia de un tarado, un pirado, un loco. Pero resulta que ese idiota ―que afirma ser capaz de vivir aleatoriamente fragmentos de su vida desde que fue abducido por los extraterrestres―, quizás tiene el secreto para comprender una realidad donde todo está del revés, donde arriba es abajo, donde izquierda es derecha y el hombre es un depredador para sí mismo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Si el universo entero está como un cencerro ―y sólo hay que escuchar las teorías de la física moderna para asentir con vehemencia―, entonces solo los locos pueden comprenderlo. Los demás estamos ciegos, sordos y mudos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Pero además hay otro plano, otra cruel broma en este «Matadero 5» y es la carga filosófica que Vonnegut disfraza de tragicomedia. El universo fríamente determinista que presenta, un lugar donde no existe el tiempo, donde todo lo que es, ha sido y será está grabado como la música almacenada en la cinta magnética de un radiocasete, como una cucaracha atrapada en ámbar. Según Bill, nuestro querido peregrino, que los hombres normales solo puedan dar al &lt;i&gt;play&lt;/i&gt; y esperar a que la cinta acabe no significa que la música se pierda. Según él hay un infinito escondido en el segundero de cada reloj.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Algo que pensado fríamente no deja de ser jodidamente escalofriante. Pío, pio, pi.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/10/matadero-5.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-MNbQSdvzOoA/W9LbAAuaTRI/AAAAAAAAF6k/qqmwIpO2-AQRPh7JrSo6H8EyaPYgGS5PgCLcBGAs/s72-c/m5bn.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-8503525550419834580</guid><pubDate>Thu, 11 Oct 2018 14:17:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:36:20.945+01:00</atom:updated><title>Nueve cuentos de Salinger. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-3L8_4eA3eKA/W79adoRq5FI/AAAAAAAAF0s/PsOkwmZZy0oZ-T-kTOuoSEknuGevvhecQCLcBGAs/s1600/salingerw.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;650&quot; data-original-width=&quot;440&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-3L8_4eA3eKA/W79adoRq5FI/AAAAAAAAF0s/PsOkwmZZy0oZ-T-kTOuoSEknuGevvhecQCLcBGAs/s640/salingerw.jpg&quot; width=&quot;432&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Cuando lees a Salinger con veinte años es fácil conectar con el espíritu nihilista de sus personajes, probablemente porque con esa edad piensas que estás a la vuelta de todo. Cuando lo relees con cuarenta primaveras esa empatía desaparece y lo más probable es que acabes pensando que Holden Caulfield es un gilipollas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Empatías aparte, hay un disfrute enorme en su relectura. Un disfrute que curiosamente deriva de la precisión de sus ausencias, y es que la edad te ayuda a tapar los huecos de cada historia, las inmensas certezas sin masa. Porque el viejo loco retrata como nadie el vacío. Y el vacío sólo se puede dibujar delimitando el hoyo, el espacio infinito alojado en las tripas de unos personajes que a su vez sólo parecen intentar rellenarlo con humo. &amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Cuentan los biógrafos que J.D. nunca dejó de escribir en su hura. Noventa y un años de existencia creadora dan para generar una montaña de libros, escritos incoherentes que quizás nunca puedan ver la luz. El caso es que yo tengo mi teoría. Y es que Salinger primero delimitó un contorno, una silueta, un horizonte de sucesos en torno al puto agujero negro; el lugar por el que Seymour Glass, Esmé, el sargento X y el propio Holden pasean inconscientes bordeando el abismo; después se decidió a llenarlo el muy iluso, sin darse cuenta de que había creado un lugar donde las leyes de la física no funcionan. Un saco sin fondo que se tragó su obra, donde se encuentra el dolor por la pérdida de los más amados, el horror de la guerra transmutado en peces banana o la sordidez de un amor plagado de intactas facultades. Un conjunto vacío, una singularidad, una indeterminación sin respuesta. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;Cuando tienes veinte años te hace gracia la silueta. Con cuarenta miras al hueco intentando entrever la nada, después sientes un certero escalofrío que te sube hasta la nuca y te preguntas como demonios puede alguien ser tan preciso al retratar lo invisible.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/10/nueve-cuentos-de-salinger.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://3.bp.blogspot.com/-3L8_4eA3eKA/W79adoRq5FI/AAAAAAAAF0s/PsOkwmZZy0oZ-T-kTOuoSEknuGevvhecQCLcBGAs/s72-c/salingerw.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-2483457227573856552</guid><pubDate>Mon, 08 Oct 2018 08:55:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:36:41.403+01:00</atom:updated><title>Curso de escritura creativa desechable. {opinión}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-kzJcp9ySxEE/W7saxgF3FFI/AAAAAAAAFz8/z1fyb2qUvSkTVza9dk3hqeiW4vE18LJYwCLcBGAs/s1600/librosBN.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-kzJcp9ySxEE/W7saxgF3FFI/AAAAAAAAFz8/z1fyb2qUvSkTVza9dk3hqeiW4vE18LJYwCLcBGAs/s640/librosBN.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Quizás sea casualidad, pero de un tiempo a esta parte no hago más que tropezarme con cursos y consejos de escritura creativa ―internet está plagado y algunos son francamente minuciosos―, encaminados a la desquiciada tarea de añadir más miembros a la tropa de &lt;i&gt;juntaletras &lt;/i&gt;que deambulamos por el mundo. Mil y un consejos, mil y un detalles para otorgar al literato en ciernes las herramientas necesarias para construir su mundo, su refugio personal de papel y tinta bajo el que guarecerse. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Bien, si todo perro &lt;i&gt;pichichi &lt;/i&gt;tiene su curso, yo también puedo; pero el mío va a ser jodidamente corto. De un par de frases, ahí va:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Si quieres ser un escritor decente primero lee, lee mucho. Y después escribe, escribe mucho. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Ya está, lo bueno si breve dos veces bueno; pretender ser escritor sin leer es como pretender ser dentista con los dientes podridos o como un tatuador con la piel impoluta; y pretender escribir la gran novela americana sin antes haber triturado uno o dos millones de cuentos infames es cuanto menos una osadía digna del mayor imbécil.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;A escribir se aprende escribiendo. Es un oficio que ―lo siento―, no tiene herramientas mágicas escondidas en cofres bajo siete candados. Las herramientas son sencillas y son las mismas que tuvieron los grandes de la literatura universal. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Pero entonces, estimado lector, la duda sin duda te asalta llegados a este punto. La pregunta te corroe. ¿Qué demonios hace grande a un grande? &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Supongo que podría hablar del ritmo, de la cadencia, de la estructura, pero para eso ya está Lorca; de la habilidad para elegir una historia que se enraíce en el lector, de generar la necesidad de seguir leyendo, pero para eso ya está Poe. Supongo que podría hablar de la imaginación contagiosa, pero para eso ya está Borges; o de la habilidad de contar sin palabras, dejando apenas entrever la puntita del iceberg, pero eso sería rizar el rizo y para eso está Salinger. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 107%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Bien pensado mejor me callo, a ver si saco un ratito para leer antes de seguir escribiendo, que después de todo esto no es más que un curso de escritura creativa desechable.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/10/curso-de-escritura-creativa-desechable.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-kzJcp9ySxEE/W7saxgF3FFI/AAAAAAAAFz8/z1fyb2qUvSkTVza9dk3hqeiW4vE18LJYwCLcBGAs/s72-c/librosBN.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-4203253023146573260</guid><pubDate>Wed, 05 Sep 2018 09:03:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:37:00.422+01:00</atom:updated><title>Borges. Cuentos completos. {reseña}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-QW_8Ycqae3I/W7o8AKqGvkI/AAAAAAAAFyE/DbFbMPFH6HswROVLb5DWet1TMppXGDdawCLcBGAs/s1600/borgesBN.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;185&quot; data-original-width=&quot;272&quot; height=&quot;435&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-QW_8Ycqae3I/W7o8AKqGvkI/AAAAAAAAFyE/DbFbMPFH6HswROVLb5DWet1TMppXGDdawCLcBGAs/s640/borgesBN.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Hay obras que parecen esperarte en un punto del camino, en un punto de tu camino. El momento adecuado en el sitio adecuado, quizás si accedes a ellas antes de tiempo o demasiado tarde, esas obras son como semillas malogradas, se secan y no germinan o se pudren por exceso de agua. Pero si brotan en su momento y se les da su tiempo, pueden formar árboles centenarios bajo los que cobijar la razón. Cada uno debe encontrar los motivos para abrir un libro y también para cerrarlo. Estos son mis motivos para leer a Borges:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;b&gt;1.―&lt;/b&gt;Por el lenguaje. Algo evidente, o no. Multitud de clásicos son difíciles de leer y es normal. Para que un clásico sea clásico pasan muchos años de por medio y el lenguaje cambia, la sociedad cambia, así que su lectura exige también un cambio. Un &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;reset&lt;/i&gt;previo que muchas veces los lectores no sabemos hacer. Pero luego están los monstruos. Los autores inmortales. Lo que dicen y cómo lo dicen tiene vigencia ayer, hoy y en un futuro muy lejano, cuando las cucarachas gobiernen la tierra. Borges es uno de esos tipos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;b&gt;2.―&lt;/b&gt;Por el formato. Lo poco enamora y lo mucho empalaga. Si no lees cuentos probablemente estas perdiendo el tiempo. Si lees cuentos pero no has leído a Borges estas empezando a construir tu casa por el tejado. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;b&gt;3.―&lt;/b&gt;Por el género. Definir a Borges como literatura de género ―ciencia ficción, fantasía o terror― es probablemente un atrevimiento. Pero definir a Borges como uno de los padres de la moderna literatura de género es una afirmación que defenderé en duelo a primera sangre contra cualquiera. Si te gusta esa clase de libros no dudes en leer su obra, te dejará con la boca abierta, con la baba cayendo hasta tus pies. Haciendo plop, plop, plop mientras tu cabeza explota. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;b&gt;4.―&lt;/b&gt;Por aquello que algunos llaman metaliteratura. Por la realidad que esconde la fantasía. Aquí meto un ejemplo a modo de explicación. Resulta que hubo un físico llamado Everett que formuló la famosa teoría de universos múltiples en 1957. Resulta que Borges ya había jugado con esa idea dieciséis años antes, en el «El jardín de los senderos que se bifurcan». Y es que la literatura tiene la potestad de imaginar la realidad antes de que la ciencia la explique. Al menos la buena literatura, la borgiana. &lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/09/borges-cuentos-completos.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-QW_8Ycqae3I/W7o8AKqGvkI/AAAAAAAAFyE/DbFbMPFH6HswROVLb5DWet1TMppXGDdawCLcBGAs/s72-c/borgesBN.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-3079292368081036340</guid><pubDate>Wed, 29 Aug 2018 07:26:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:37:11.288+01:00</atom:updated><title>Minué para guitarra (en veinticinco disparos) {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-lYwLnL3lF2I/W7o70TtwE1I/AAAAAAAAFyA/JZVQ4gTBx-QLYUL5KC1nqO6BMaT6TQRDQCLcBGAs/s1600/vitomilBN.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;654&quot; data-original-width=&quot;460&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-lYwLnL3lF2I/W7o70TtwE1I/AAAAAAAAFyA/JZVQ4gTBx-QLYUL5KC1nqO6BMaT6TQRDQCLcBGAs/s640/vitomilBN.jpeg&quot; width=&quot;448&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Estamos acostumbrados a la ley de la causa y el efecto. Una ley sencilla y ubicua, universal. Si aprietas un gatillo el percutor se libera. Si el percutor percute, la pólvora explota. Si la pólvora explota, la bala sale despedida. Si la bala te encuentra en su trayectoria probablemente te agujeree las tripas. Es sencillo, no hay que ser un genio para entenderlo, las guerras no las luchan ni ganan genios sino tipos que caminan, se tiran al suelo, disparan y vuelven a levantarse para caminar. Tipos que entienden perfectamente las leyes universales sin necesitar que alguien se las explique.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Pero resulta que la física es una diosa juguetona. Resulta que los físicos modernos son sus oráculos y a veces las cosa se pone brava. Hoy en día estos hablan de una ley nueva, algo que llaman retrocausalidad. Una ley esquiva que se cumple ―al parecer― sólo en el mundo de lo muy pequeño. En el reino del mesón, del bosón, del electrón. Allí donde las partículas viven entrelazadas en el espacio y también en el tiempo. Un lugar donde la causa está subordinada. Un lugar donde el vector del tiempo se invierte y efecto determina la causa.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;En Minué para guitarra (en veinticinco disparos) Vitomil Zupan parece entender a la perfección esta física marciana. En este estupendo libro hay dos líneas temporales que se cruzan y se tocan. La vida del joven partisano luchando en las montañas contra el ejército nazi y la memoria sombría de dos viejos sodados (Vitomil y su equivalente alemán) que durante unas vacaciones en Mallorca se encuentran y comienzan una relación de amistad. Como si el efecto ―encontrarse y entenderse―, gobernara sobre la causa ―sobrevivir a la guerra―.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y es que este minué es una lección de supervivencia. La supervivencia del cuerpo y la mente de un tipo extraño, misógino, mujeriego, bocazas y culto. Alguien cobarde unas veces, valiente hasta casi el suicidio otras. Un escritor excelente que hace al fin y al cabo lo que otros escritores excelentes. Intentar comprender un mundo incomprensible.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Una motivación que se resume en este fragmento de un diálogo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;«He mirado, he visto y he reflexionado. Me he preparado para la batalla, pero no he podido encontrar a mi enemigo. Tal vez lo lleve dentro».&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Vitomil pertenece a esa clase de tipos que se enfrentaron al ejercito más eficiente del mundo con lo puesto. Echándose al monte, caminando.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Marchando y caminando. Primero sin armas, sin balas, peleando con las manos, luchando con lo que se encontraban por el camino. Y caminando. Siempre marchando. Siempre en movimiento porque si los alemanes no podían encontrarlos, entonces no podían matarlos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Y ese largo peregrinaje circular se nota. Porque por momentos esta obra es una sucesión de pensamientos aparentemente inconexos que se llaman unos a otros a través del tiempo y el espacio. Como un paso que lleva al siguiente. Con el mismo proceso mental que bulle en la cabeza de un caminante solitario. Poco más puedo decir, solo quizás que, cuando te acostumbras a su ritmo, es un placer deambular durante unas horas a su lado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/08/minue-para-guitarra-en-veinticinco.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-lYwLnL3lF2I/W7o70TtwE1I/AAAAAAAAFyA/JZVQ4gTBx-QLYUL5KC1nqO6BMaT6TQRDQCLcBGAs/s72-c/vitomilBN.jpeg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-1775232354154820265</guid><pubDate>Tue, 31 Jul 2018 16:43:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:37:33.969+01:00</atom:updated><title>Quizás la sal. {relato}</title><description>&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-CRxYSMCE6-k/W7o7Svg7UEI/AAAAAAAAFx4/eOAmeoI_ddMNEbViGHqunfCFxyYFEyOKACLcBGAs/s1600/salarbn.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;854&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;339&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-CRxYSMCE6-k/W7o7Svg7UEI/AAAAAAAAFx4/eOAmeoI_ddMNEbViGHqunfCFxyYFEyOKACLcBGAs/s640/salarbn.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;verdana&amp;quot; , sans-serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;Quizás es cierto, quizás haya infinitos universos infinitos. &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;Quizás en uno de esos lugares haya un hombre que se deshace y un hijo que se pregunta:&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;letter-spacing: 0.27px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;-¿Por qué estamos hechos de sal?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;verdana&amp;quot; , sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: #14171a;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;Quizás en ese lugar las células tengan una perfecta simetría cristalina y no una bicapa lipídica. Puede que allá a la mujer de Lot un Dios iracundo la convirtiera en carne. Puede que los Dioses de sal sean tan crueles como los nuestros.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Quizás en ese mundo blanco reine el miedo. Miedo al horizonte y a la tormenta que oculta. Quizás la sed sea su condena. Quizás las lágrimas labren sus caras.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Puede que al morir, sus rasgos y extremidades se mezclen con la arena, se disuelvan en un mar dulce. Puede que al morir los padres, los hijos los busquen en lugares equivocados.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #14171a; letter-spacing: 0.27px; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Quizás por accidente los hijos los encuentren en la mirada de sus propios hijos, en sus gestos, en las risas infantiles que resuenan a través de infinitos universos de distancia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/07/quizas-la-sal.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://3.bp.blogspot.com/-CRxYSMCE6-k/W7o7Svg7UEI/AAAAAAAAFx4/eOAmeoI_ddMNEbViGHqunfCFxyYFEyOKACLcBGAs/s72-c/salarbn.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-4249312673122590386</guid><pubDate>Wed, 13 Jun 2018 09:25:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:37:52.831+01:00</atom:updated><title>Manifiesto Redneck. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-bcQnHvo8gYw/WyDhpmCT5FI/AAAAAAAAEcE/KFeSGzjbVDURgzDnqGnD9Yj8dbv4yl2CwCLcBGAs/s1600/manifiesto%2Bredneck.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;275&quot; data-original-width=&quot;183&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-bcQnHvo8gYw/WyDhpmCT5FI/AAAAAAAAEcE/KFeSGzjbVDURgzDnqGnD9Yj8dbv4yl2CwCLcBGAs/s640/manifiesto%2Bredneck.jpg&quot; width=&quot;425&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; margin-bottom: 8.0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Jim Goad es un Redneck, un Hillbilly, un orgulloso miembro de la basura blanca que esparce sus caravanas por el ancho culo de Norteamérica. Y como ellos está empapado por el mismo odio, un sentimiento duro como el diamante y barato como un canto rodado; que crece desde las toneladas de promesas incumplidas, que está asentado sobre siglos de miseria, de abuso metódico e institucionalizado puteo. Ellos odian al gobierno federal. Odian a la banca. Odian a sus jefes. Odian a los progresistas, a los hípsters neoyorkinos y en general a todo aquel que les sonría con suficiencia detrás de una dentadura inmaculada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Jim y sus hermanos son la carne que alimenta la bestia. Ellos trabajan catorce horas al día y no llegan a final de mes. Y están encabronados. Ellos son los tipos que se caen de andamio, los tipos que agujerean las minas de carbón. Los que disparan a desconocidos en selvas y desiertos lejanos. Los que vuelven a casa con la mirada perpetuamente enfocada a doscientas yardas de distancia. Ellos son los herederos de la tierra, pero la parte de la tierra que nadie quiere, la que está yerma, contaminada o infestada de cocodrilos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Ellos creen en el Dios que se esconde detrás de un telepredicador sudoroso, ellos creen en el yeti, el sasquatch, el vicodin, los alienígenas y las conspiraciones gubernamentales. Ellos aman las armas, el alcohol destilado casero y la metanfetamina. &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Jim y sus hermanos blancos siempre han estado ahí, porque la bestia siempre ha necesitado mano de obra barata, hijos de las hambrunas irlandesas, exiliados, convictos y expatriados a la fuerza, excedentes demográficos de la vieja Europa en la búsqueda continua por un lugar donde caerse muertos. Ellos son el último estrato social del que está permitido reírse.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Jim Goad puede que sea un pelín imbécil, un provocador. Una buena traducción para Goad es “aguijón”. Pero un imbécil de esos que razonan tanto sus imbecilidades que a veces acabas asintiendo. Explica su propia mierda como si fuera la única mierda de un único mundo en el que existe un único país. Pero escribe a puñetazos, como un boxeador desdentado y puesto de metanfetamina hasta el ojete.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Jim Goad publicó el manifiesto redneck hace diez años y llega a mis manos en la edición que ha sacado Dirty Works Editorial, un trabajo impresionante cuya traducción ha tenido que causar más de un dolor de cabeza. Un libro que se lee del tirón y que ayuda a comprender el estado actual de las cosas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Goad usó la escritura de este manifiesto para sacar su rabia, lo cual ―visto lo visto―, es una forma excelente de lidiar con la frustración. Algún otro tarado ha llenado de nitratos un camión y han reventado un edificio. La mayoría sin embargo ha optado por una venganza contra el planeta mucho más sutil y efectiva, votar masivamente a Trump.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/06/manifiesto-redneck.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://2.bp.blogspot.com/-bcQnHvo8gYw/WyDhpmCT5FI/AAAAAAAAEcE/KFeSGzjbVDURgzDnqGnD9Yj8dbv4yl2CwCLcBGAs/s72-c/manifiesto%2Bredneck.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-6088230566212928461</guid><pubDate>Fri, 08 Jun 2018 10:11:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:38:06.883+01:00</atom:updated><title>A la deriva en el mar de las lluvias. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-261_v9iG-Yk/W7pK9s8olsI/AAAAAAAAFy4/81lc94dF-Y0eBBFHmwBQ0atUUhJb5Dt6QCLcBGAs/s1600/deriva%2BBN.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;640&quot; data-original-width=&quot;439&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-261_v9iG-Yk/W7pK9s8olsI/AAAAAAAAFy4/81lc94dF-Y0eBBFHmwBQ0atUUhJb5Dt6QCLcBGAs/s640/deriva%2BBN.jpg&quot; width=&quot;438&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Buscando una metáfora precisa que me permita definir las antologías de Spórtula seleccionadas por Mariano Villareal solo encuentro una de corte gastronómico, porque leer una de estas recopilaciones es como que te inviten a comer un menú degustación en un restaurante de muchas estrellas. Un sitio con muchos platos breves pero sabrosos, de esos que comes despacio paladeando el asunto, para pillar cada uno de los matices que el cocinero ha escondido dentro. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y es que en esta &lt;i&gt;deriva en el mar de las lluvias&lt;/i&gt;hay muchas estrellas, no de las que otorga Michelín sino más bien de las que brillan en el cielo. &amp;nbsp;Premios &lt;i&gt;Hugo, Nébula y British Science Fiction&lt;/i&gt;. Cuidadosamente traducidos, además. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y &lt;i&gt;Ted Chiang&lt;/i&gt;, firmando un relato que sólo por si mismo justifica el desembolso, &lt;b&gt;«La verdad de los hechos, la verdad del corazón» &lt;/b&gt;es una de las obras cortas más elegantes que he leído en mucho tiempo. La literatura de este hombre está perfectamente medida y proporcionada. Es brutalmente interesante en continente y en contenido. Por su ética y su estética. Por el hueco que se hace en tu mente cuando cierras el libro y este se queda jugando un rato con tus neuronas. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Un relato que habla de la confrontación entre lo que somos y lo que creemos ser. De la difícil relación entre la imagen que devuelve el espejo y la que almacenamos en nuestra memoria. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;También encontrarás a &lt;i&gt;M. R. Kowal&lt;/i&gt; con &lt;b&gt;«La señora astronauta de marte»&lt;/b&gt;, un cuento sobre el amor y la despedida, sobre la pasión por la vida y la vejez; a &lt;i&gt;Ken Liu&lt;/i&gt; en su línea, tocando además la fibra sensible que envuelve la razón y la locura con su &lt;b&gt;«Algoritmo para el amor»&lt;/b&gt;; a &lt;i&gt;Will MacIntosh&lt;/i&gt; dejándote con la cabeza volada y sensación de frío gracias a sus &lt;b&gt;«Frigonovias»&lt;/b&gt;; a &lt;i&gt;Mike Resnick&lt;/i&gt; hablando del amor paterno filial en los tiempos del transhumanismo con &lt;b&gt;«Regreso a casa»&lt;/b&gt;; a &lt;i&gt;Carrie Vaghum&lt;/i&gt; mezclando costumbrismo y sociedades post distópicas con &lt;b&gt;«La Amaralys»&lt;/b&gt; y a &lt;i&gt;Rachel Swirsky&lt;/i&gt;con una carta de amor preciosa, lisérgica y jurásica con &lt;b&gt;«Si fueras un dinosaurio, amor mío»&lt;/b&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;La antología se cierra con una novela corta que da nombre a conjunto. &lt;b&gt;«A la deriva en el mar de las lluvias»&lt;/b&gt;de &lt;i&gt;Ian Sales&lt;/i&gt;, un relato a cerca de la cara de tonto que se les queda a unos astronautas en la luna al presenciar la destrucción de la tierra; este relato me ha dejado loco por dos motivos, primero por su calidad y segundo porque yo mismo hice hace tiempo un cuento con la misma premisa ―no hay nada como leer a otros para dejar de creerte original―.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Termino. Conocí la labor de este editor en enero cuando me tocó reseñar Dark Fantasies para los PGB17, estamos a junio y ya he devorado otra de sus antologías, me temo que no acabará el año sin que le lance la caña a la siguiente.&amp;nbsp;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;cambria&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/06/a-la-deriva-en-el-mar-de-las-lluvias.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://1.bp.blogspot.com/-261_v9iG-Yk/W7pK9s8olsI/AAAAAAAAFy4/81lc94dF-Y0eBBFHmwBQ0atUUhJb5Dt6QCLcBGAs/s72-c/deriva%2BBN.jpg" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-1886000902752219181</guid><pubDate>Thu, 07 Jun 2018 07:47:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:38:17.749+01:00</atom:updated><title>Muerte con pingüino. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-sVaCr5wJRAY/W7pks7RrClI/AAAAAAAAFzk/A4qnOsJc2MoJZXk2f0b4DLBR1GplmWWAACLcBGAs/s1600/muerte-con-ping%25C3%25BCinoBN.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;396&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-sVaCr5wJRAY/W7pks7RrClI/AAAAAAAAFzk/A4qnOsJc2MoJZXk2f0b4DLBR1GplmWWAACLcBGAs/s640/muerte-con-ping%25C3%25BCinoBN.png&quot; width=&quot;422&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Dicen los zoólogos que los pingüinos son los pájaros más cabrones que hay, perfectamente capaces de matarse entre ellos a la menor oportunidad; dicen también que sin embargo algunas especies son monógamas y fieles, con parejas estables para toda la vida. Son obedientes, sociales y pacientes. Y resignados. &lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Puede que eso y la facilidad con la que asumen como confortable su propia mierda los haga más humanos de lo que creemos, puede que desde ese punto de vista no sea tan descabellado tenerlos como animal de compañía.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;En &lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;«Muerte con pingüino»&lt;/b&gt; el protagonista, un escritor en horas bajas llamado Viktor tiene a un pingüino llamado Misha por mascota, un animal rescatado del zoo que le acompaña en su soledad. Un testigo discreto, triste y melancólico de su pequeño desastre. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Viktor y Misha deambulan como planetas sin estrella, buscando con paso poco grácil la forma de ganarse los cuartos, cruzándose sin quererlo con otros personajes que van asomándose a sus vidas en un país recién derrumbado, construyendo una familia accidental. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y en esas están cuando a Viktor le sale un curro. Algo fácil y bien pagado, una bicoca. Escritor de necrológicas de personajes públicos antes de su muerte. Todo perfecto hasta que el literato cae en la cuenta de que, cada vez que anticipa una esquela, irremediablemente el protagonista de la misma palma al poco tiempo. Punto de partida de un misterio que quizás no sea demasiado conveniente resolver. (Argumento este curiosamente similar al de &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Death Note&lt;/i&gt;)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;El caso es que el libro está preciosamente editado por Blackie Books ―esta gente no defrauda― y Andrei Kurkov sabe darle al asunto un punto tan desquiciado y descarnado, tan resignado a los caprichos del caos que la obra acaba transitando entre el realismo y el surrealismo con un pie en cada mundo. Motivo por el que la recomiendo. Una visión muy soviética de los palos que aguantan el sombrajo, de una sociedad hecha con hielo y cemento agrietado donde para algunos solo parece cumplirse una ley, la de la gravedad. &lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/06/muerte-con-pinguino.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://3.bp.blogspot.com/-sVaCr5wJRAY/W7pks7RrClI/AAAAAAAAFzk/A4qnOsJc2MoJZXk2f0b4DLBR1GplmWWAACLcBGAs/s72-c/muerte-con-ping%25C3%25BCinoBN.png" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-8207695796176791148</guid><pubDate>Tue, 05 Jun 2018 11:32:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:38:30.574+01:00</atom:updated><title>Fat city. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-CFqCYKv79rA/W7plkQi5wlI/AAAAAAAAFzs/aVk_VXz0b4g0_LP9aaCBTa-T5UeY5CnPACLcBGAs/s1600/fatcbn.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1241&quot; data-original-width=&quot;834&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-CFqCYKv79rA/W7plkQi5wlI/AAAAAAAAFzs/aVk_VXz0b4g0_LP9aaCBTa-T5UeY5CnPACLcBGAs/s640/fatcbn.png&quot; width=&quot;430&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Hace cosa de un año, entre la pila de libros adquiridos en la feria de Madrid se coló esta novela “Fat City” de Leonard Gardner, librazo que en su día debiera haber reseñado y recomendado pero que sin embargo se fue quedando en el tintero virtual que esconde esta memoria maldita. El caso es que ayer, rebuscando libros en Amazon di con él y comprobé apesadumbrado que apenas tenía una reseña en español. Una única reseña es una cabronada que se hace especialmente dolorosa cuando el libro es bueno.&lt;a href=&quot;https://www.blogger.com/null&quot; name=&quot;_Hlk515968736&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y es que esta ciudad gorda esconde varias lecturas, como toda la literatura que merece la pena. La primera es la superficial, la que te lleva a la curiosa información que esconde la solapa, donde el editor te cuenta que es una de esas obras en las que alguien ha volcado media vida. Su autor no ha escrito más que este libro, extendiéndolo primero y condensándolo después, de 400 a 219 páginas, exprimiendo cada frase hasta sacar la esencia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;La segunda lectura es la evidente, porque en Fat City se habla del boxeo como una nada sutil metáfora de las bofetadas que da la vida. Del desarraigo perfecto entre plantaciones de melocotones, hostales de mala muerte y gimnasios desvencijados, de la gran broma cruel que esconde el sueño americano. Nada nuevo bajo el sol, me temo. Pero contado con precisión y maestría a través de la historia de dos boxeadores, los perdedores Billy Tully y Ernie Munger que encuentran el uno en el otro un reflejo nada bonito del pasado perdido y del futuro que asoma tras la esquina.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Porque Billy es un tipo al que se le han escapado todos los trenes. Porque a Ernie sin duda se le van a escapar. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y esa es la grandeza de la historia. La esencia amarga del asunto, el sabor intenso que se puede aplicar a tantas facetas de la vida, donde la promesa del éxito es sencillamente una gran tomadura de pelo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Bien pensado quizás lo extraño es que este libro hubiera sido un &lt;i&gt;best seller&lt;/i&gt;, entonces continente y contenido se hubieran dado de hostias salvajemente, como sólo saben hacer las personas que no tienen nada que perder.&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;cambria&amp;quot; , serif; font-size: 12pt;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/06/fat-city.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://3.bp.blogspot.com/-CFqCYKv79rA/W7plkQi5wlI/AAAAAAAAFzs/aVk_VXz0b4g0_LP9aaCBTa-T5UeY5CnPACLcBGAs/s72-c/fatcbn.png" height="72" width="72"/></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7729617855862901033.post-1779676176538616437</guid><pubDate>Wed, 30 May 2018 08:00:00 +0000</pubDate><atom:updated>2018-11-09T15:38:43.680+01:00</atom:updated><title>La mano izquierda de la oscuridad. {reseña}</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-feSBz-rlUW8/W-H2xwfgkwI/AAAAAAAAF-4/zuU5r1dJF9QpFAg8z-xIkmDH8QQOykKgACLcBGAs/s1600/lamanoi.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;400&quot; data-original-width=&quot;400&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://2.bp.blogspot.com/-feSBz-rlUW8/W-H2xwfgkwI/AAAAAAAAF-4/zuU5r1dJF9QpFAg8z-xIkmDH8QQOykKgACLcBGAs/s640/lamanoi.jpg&quot; width=&quot;640&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Debiera ser fácil hablar de los maestros de la ciencia ficción. El punto de partida es más simple, más sencillo. Hay dos opciones, puedes ejercer una crítica despiadada desde tu ignorancia, mostrando sin tapujos tu idiotez &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;en pos&lt;/i&gt; de la atención pasajera, o puedes asumir lo evidente, la conclusión a la que gente mucho más inteligente que tú ha llegado mucho tiempo antes que tú, y tratar de genio al genio, alabando su figura, su obra. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;No hay que ser muy listo para lo primero. No hay que ser un tipo muy esforzado para lo segundo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y sin embargo cuando me enfrento a Úrsula K Le Guin me quedo mudo. Deslumbrado y decidido a no hacer una elegía facilona. Rebusco las ideas dentro de mi sesera y las coloco frente a mí en un orden impreciso, indeciso antes de abrir la bocaza. Antes de opinar. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;“&lt;b&gt;La mano izquierda de la oscuridad&lt;/b&gt;” es un disfrute. Pero un disfrute difícil, como un sabor extraño que paladeas por primera vez antes de hacerte adicto. Un libro que no admite una lectura atolondrada. Aquí se habla del género sin el género. Se construye un universo para poder hacer antropología del ser humano sin el ser humano tal y como lo asumimos. Hoy en la ciencia ficción todos quieren ser constructores de mundos, maestros de esa disciplina que los anglosajones llaman “&lt;i&gt;world building&lt;/i&gt;”. Desistid malditos. No podréis acercaros a Úrsula. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Ella plantea en “&lt;b&gt;La mano izquierda de la oscuridad&lt;/b&gt;” un mundo helado llamado &lt;i&gt;Gueden &lt;/i&gt;donde sus habitantes no tienen un sexo definido más que unos días al mes, los hombres no son hombres, ni mujeres sino todo lo contrario. A ese planeta llega un enviado del otro extremo de la galaxia, un humano de sexo masculino llamado &lt;i&gt;Genry Ai&lt;/i&gt; con la misión de proponer una alianza, éste tendrá que adaptarse, encajar su mentalidad cuadrada en un molde esférico. Comenzando un viaje iniciático de la mano de un aliado llamado &lt;i&gt;Estraven&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Hasta aquí la sinopsis, porque pronto la historia comienza a rondar tu cabeza en los ratos en los que no estás leyendo, porque como en los libros que se adelantan a su tiempo, el tema resulta que no podría ser más actual, más necesario. Y es que en esta historia la premisa inicial de la ausencia de un sexo estable se transmite sabiamente a la sociedad que retrata. Un lugar sin guerras, pero donde cada palabra puede tener un segundo sentido oculto. Un lugar en absoluto utópico, donde la necedad o la maldad que atesora el ser humano está también presente a cada paso. Igual pero distinto. Sin la discriminación por género al que forzosamente el viajero tiene que adaptarse. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Y es que el problema del viajero en este caso no es con las mujeres, con el feminismo. En este planeta imaginado ni siquiera existen. El problema del varón es consigo mismo, con la capacidad ―o ausencia― de adaptación al medio, a una sociedad que muta a la velocidad del rayo y en la que sus condicionantes otorgados por la naturaleza, la educación y las costumbres resultan no valer demasiado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;¿Os suena? A mí sí.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;Pero es que además la obra tiene otro segundo plano, otro elemento que me ha hecho reflexionar, porque pasado el ecuador de la novela ―no quiero destriparla demasiado― hay un largo viaje, una huida a través de un paraje desolado. Un momento en el que los personajes independientemente de su condición han de enfrentarse a un planeta despótico y muerto. Un lento caminar, un anhelo por la supervivencia en un entorno donde la vida no es admitida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 150%; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif; line-height: 150%;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;georgia&amp;quot; , &amp;quot;times new roman&amp;quot; , serif;&quot;&gt;Un hermoso canto al ser humano, vagando y peleando por seguir vivo donde la vida no es mas que un curioso accidente. Un universo al que nuestras mierdas ―añádase aquí cualquier ideología destructiva acabada en “ismo”― simplemente le importan un carajo.&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;cambria&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://www.mundomiscible.com/2018/05/la-mano-izquierda-de-la-oscuridad.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://2.bp.blogspot.com/-feSBz-rlUW8/W-H2xwfgkwI/AAAAAAAAF-4/zuU5r1dJF9QpFAg8z-xIkmDH8QQOykKgACLcBGAs/s72-c/lamanoi.jpg" height="72" width="72"/></item></channel></rss>