Het recept is officieel van Jamie Oliver, de grootste credits gaan dan ook naar hem uit. Maar een even groot deel van de credits gaat naar Amber, mijn lieve vriendin. Ik hou het er maar op dat het was, omdat ik voor het eerst echt ging koken, maar ze heeft me enorm geholpen! Voor zo’n complex recept – zeker als je een beginner bent, net als ik – is het ook wel handig om een extra paar handen te hebben.

Mijn ervaringen

Laat ik vooropstellen dat het een erg geslaagd recept is. De pepers brengen het gerecht goed op smaak en de Mascarpone maakt het tot een romig geheel.

Vooral het feit dat het eens wat anders is dan een bord spaghetti met tomatensaus, maakt dit recept zeer de moeite waard. Als je de saus helemaal zelf maakt – zoals in dit gerecht – kan er best wat tijd in de bereiding gaan zitten. Ruim een half uur mag je er zeker voor vrij maken. Maar het is daarmee ook meteen een gerecht wat je gasten met gepaste trots voor kunt schotelen. Alles maak je zelf en dat geeft ook een fijn gevoel achteraf.

Eén hele belangrijke tip op voorhand: Draag plastic wegwerphandschoenen bij het snijden van de pepers. De zaden laten altijd sporen achter op je handen en ook al was je deze daarna goed, je veegt al snel wat in je ogen en neus. En het brandt, volgens Amber.

Je kunt het beste verse Parmezaanse kaas nemen, die is echt een stuk lekkerder dan uit een zakje. Ook is het recept prima geschikt voor vegetariërs, er zit namelijk geen vlees in.

Ingrediënten

Alles is in de supermarkt te vinden. De ingrediënten zijn als volgt (voor 4 personen):

• 2 rode pepers, zaden verwijderen en in reepjes snijden
• 2 gele pepers, zaden verwijderen en in reepjes snijden
• extra vierge olijfolie
• zeezout en verse zwarte peper
• 2 rode uien, geschild en in stukjes gesneden
• 2 teentjes knoflook, geschild en geraspt
• 2 handen verse peterselie, blaadjes gesneden
• 2 eetlepels balsamico azijn
• 2 handen geraspte Parmezaanse kaas
• 2 eetlepels Mascarpone
• 500g penne of spaghetti

Bereiding

Goed, daar gaan we dan. Mijn allereerste recept en meteen maar eentje van Jamie Oliver. Hoewel pasta vaak niet moeilijk is, maken we het nu compleet zelf en niet ‘uit een pakje’.

We beginnen met de pepers in een koekenpan op half heet vuur, met een beetje olijfolie, zout en peper (naar eigen smaak). Doe een deksel er op en laat ze in ongeveer 15 minuten zacht worden. Let er wel op dat de pepers vrij snel aan kunnen branden  - zoals bij mij de eerste keer gebeurde.

Voeg nu de uien toe en laat het geheel nog 20 minuten staan, de smaken van de pepers en uien komen nu vrij. Na die 20 minuten voeg je de peterselie en de knoflook toe – het is ook een goed moment om een grote pan gezouten water aan de kook te brengen. Het mengsel blijf je goed doorroeren voor maximaal 3 minuten. Eventueel wat zout en peper toevoegen.

Nu voeg je de azijn, één hand Parmezaanse kaas en de Mascarpone toe. Laat het geheel nu op een laag vuur staan en roer dit goed door. Voeg nu de pasta toe aan het kokende water en laat deze koken (hoe lang is afhankelijk van welke pasta je gebruikt). Zodra de pasta gekookt is, giet je deze af in een vergiet en bewaar je wat van het kokende water.

Doe het peper-ui mengsel en de pasta nu in een voorverwarmde kom – in de pan waarin je het mengsel gemaakt hebt volstaat ook prima. Roer dit goed door elkaar en voeg wat van het water toe waarin je de pasta hebt gekookt. Voeg nog wat olijfolie toe en roer tot het een goed gemengd geheel is. De rest van de Parmezaanse kaas er over sprenkelen en serveren.

Originele recept: Pasta pepernata by Jamie Oliver

Hoewel ik niet echt bekend sta om mijn kookkunsten, leek het koken mij altijd ontzettend leuk. En van wie kun je het nou beter leren dan van de allerbeste (chef)koks die de wereld rijk is? Natuurlijk zal ik niet meteen die toppers kunnen (of zelfs willen) evenaren, maar wat eenvoudiger beginnen. Na een jaar koken hoop ik toch wel op een respectabel niveau aanbeland te zijn … zeg maar iets verder dan een ei bakken.

Een kleine greep uit de (chef)koks die voor mij als inspiratie zullen gaan dienen; Jamie Oliver, Gordon Ramsay, Nigella Lawson en nog vele anderen!

Vanaf 1 september 2010 (morgen dus!) tot en met 30 augustus 2011 loopt deze challenge en zal ik via dit blog (en via Twitter: #coenscookingchallenge) mijn ervaringen, mislukkingen, maar natuurlijk ook succesverhalen publiceren. Aanstaande woensdag komt dus het eerste resultaat hier online. Alvast eet smakelijk!

Aan die activiteiten heb ik (buiten de paaseieren zoeken en schilderen) geen gebrek gehad, maar ik zal dit Paasweekend vooral herinneren als het weekend van Paaspop. Een geweldig festival, goede artiesten en helaas echt Paasweer; regen dus.

Op papier zag de line-up er al goed uit, met toppers als; Di-rect, De Dijk, Novastar en De Jeugd Van Tegenwoordig. En dan noem ik nog alleen maar de artiesten die op de Main Stage op zouden gaan treden.

We hebben geweldig genoten van veel optredens, al sloeg na De Dijk om 0:00 de vermoeidheid toe en hebben we niet meer gewacht op Novastar die om 1:00 zou gaan optreden. Jammer, want ik had ze graag live gezien. Maar als je vanaf 14:30 op de been bent, begin je ruim 9 uur feesten later al flink moe te worden.

Zoals ik al zei was het erg slecht weer, al waren de verwachtingen nog veel slechter. De eerste helft van de zaterdag was het nog redelijk goed weer, met af en toe zelfs een zonnetje. Maar zodra de zon begon te zakken, deed de regen haar intrede en veranderde het festivalterrein al snel in een modderpoel. Gelukkig was daar op gerekend en waren er looppaden gemaakt met houten vlonders.

Al met al een fantastisch concert, waar ik zeker nog eens naar toe ga!

Over Leto gesproken, hij hecht veel waarde aan de vooroordelen die buitenlanders over ons Nederlanders hebben. Toen het publiek nog wat op gang moest komen, werden we gevraagd of we misschien allemaal ‘stoned’ waren, want dat zijn wij toch allemaal?

Maar toen het ijs tussen de band en het publiek eenmaal gebroken was, ging het dak er af. Leto kreeg zijn gewenste moshpit midden voor het podium en liet het publiek keer op keer dichter bij komen. Opeens verscheen hij op het VIP-balkon, waar hij een kort nummer speelde, om vervolgens weer op het podium te springen.

Amber ontpopte zich als een ware rockchick, alsof ze nooit anders gedaan heeft. 30 Seconds To Mars komt in juni weer naar Nederland, deze keer in Tilburg. Ik moet me inhouden om niet meteen kaartjes voor dat concert te gaan kopen… het was geweldig!

Wat er gebeurde is voor iedereen bekend; Sven Kramer pakt de gouden medaille op de 5.000m, komt niet in de buurt van de ontzettend mooie, snelste tijd van Mark Tuitert op de 1.500m en het wisselprobleem op de 10.000m, tsja… laten we het daar maar niet meer over hebben. Bob de Jong pakte door dat voorval wel mooi de bronze plak op de 10.000m en dus kon Nederland alsnog juichen!

De 10.000m vergeten

De dames lieten ook zien waar ze voor gekomen waren; Ireen Wüst pakte met een schitterende race het goud op de 1.500m, Annette Gerritsen en Laurine van Riessen pakten zilver en brons op de 1.000m.

En toen kwam het; de ploegenachtervolging. Sven Kram zou zich hier wel op willen bewijzen, het verlies op de 10.000m vergeten. Helaas ging het voor de heren mis tegen de Verenigde Staten, alweer die miscommunicatie. Gelukkig pakten zij nog de bronze plak in de ‘kleine finale’. Bij de ploegenachtervolging bij de vrouwen ging het ook mis, geen medaille binnen bereik helaas…

Ook al ben ik de meeste nachten wakker gebleven om het schaatsen te zien, de mooiste medaille werd in de sneeuw behaald. Nicolien Sauerbreij pakt het goud op de reuzenslalom snowboarden. Na twee Olympische Spelen naast het podium te belanden, was Nicolien dit jaar ijzersterk en haar gouden medaille is dan ook dik verdiend!

Ik wil dat ons land juicht!

Sommige dingen vielen tegen, sommige dingen waren juist heel mooi.

Van het wakker blijven (en het daar actief over Twitteren!) op de gekste tijden om de schaatsers te kunnen zien schitteren, tot het meeleven met het tragisch falen van topatleten. Dat zijn de Olympische Spelen. Ook al is ‘meedoen belangrijker dan winnen’; ik wil dat ons land juicht, zoals Guus Meeuwis dat zo mooi kan zingen.

Carnaval in een kerk in Oeteldonk

Daar gingen we dan, carnaval 2010 in Oeteldonk ging van start. Op naar de Orangerie, een kerk die onder andere tijdens carnaval als discotheek dienst doet. We waren wat aan de vroege kant, dus was het nog erg rustig. Maar toen de standaard disco-muziek plaats maakte voor de carnavals-krakers, ging het dak er helemaal af!

Dit feest zal me bijblijven als een avond vol heerlijke muziek, hossende mensen, een paar biertjes (*ahum*) en ontzettend lange rijen voor de toiletten. Ook zal ik nooit meer dezelfde kleding dragen (ook al was het onbewust) als het personeel. Het personeel keek mij, met bier in mijn hand, regelmatig raar aan en de beveiliging heeft tweemaal gevraagd of ik wist wat ik deed, aan het werk met bier in mijn hand…

Valentijn in Dommelboarzedurp

Natuurlijk, het was ook valentijnsdag tijdens carnaval dit jaar! Wat een combinatie, als je de verhalen over vreemdgaan tijdens carnaval kent. Met Amber had ik afgesproken dat we het bij een kaartje voor elkaar zouden houden (je moet gewoon altijd lief zijn voor elkaar!).

Maar Amber wist mij compleet te verrassen door twee kaartjes voor 30 Seconds To Mars in de HMH in Amsterdam voor begin maart voor ons te kopen. Dat gaat geweldig worden, ik kan nu al niet meer wachten!

‘s Middags zijn wij in Dommelboarzedurp naar de JJ (Jeugd- en Jongeren Carnaval Vught) gegaan, een begrip aldaar. Samen met het zusje van Amber, was het er ontzettend gezellig. Zo gezellig dat we besloten om er ‘s avonds maar naar terug te gaan.

Rond middernacht zijn we (al) richting huis gegaan, de vermoeidheid sloeg als een bom in. Omdat Amber de dag er na alweer stage moest gaan lopen, leek het ons verstandig om toch nog wat uurtjes te slapen en niet helemaal dood te zijn op maandagmorgen.

Volgend jaar zeker weer!

Dit jaar carnaval is me zo goed bevallen dat ik nu met een schuin oog alweer uit durf te kijken naar volgend jaar. Carnaval is gewoon een heerlijk feest om even helemaal los te gaan, weg van alles wat ‘normaal’ is en gewoon goan!

Vanaf 0:42 zie je mij al druk doende met mijn telefoon en de laatste 10 seconden van het filmpje probeer ik Twitter te promoten. Al was het op dat moment natuurlijk helemaal niet mijn doel, ik probeerde gewoon leuk te antwoorden. Mijn 10 seconds of fame op de lokale TV.

Om dit artikel te ondersteunen wilden ze onder andere mijn mening en visie op Twitter weten. Al met al is het een leuk artikel geworden en mijn deel komt leuk uit de verf. De complete Punt 07 is te downloaden en op pagina 9 staat mijn verhaaltje over Twitter.

Ook heb ik hier de complete tekst geplaatst;

@coenjacobs Staat een vrouwtje net buiten de stationshal te bedelen. Niet om een ‘kleinigheid’, maar gewoon om ‘2 of 3 euro’. Zo doe je dat!

Coen Jacobs, tweedejaars Informatica, Den Bosch:

‘Die tweet plaatste ik om een simpele reden; het viel me op. Op Twitter beschrijf ik wat mij opvalt, wat ik aan het doen ben én ik deel interessante informatie en links met mijn volgers. Het vrouwtje buiten het station in Nijmegen viel mij op, omdat ze luidkeels iedereen aansprak of ze ‘2 of 3 euro’ hadden. Veel mensen leken zich te ergeren aan haar manier van bedelen, maar het gekke is: het leek voor haar nog te werken ook. Al leek het wel of de mensen die haar iets gaven simpelweg niet durfden te weigeren.

Veel mensen vergelijken Twitter met een dagboek waarin je alle opvallende zaken noteert. Daarnaast is het voor mij, als zelfstandig ondernemer naast mijn studie, een manier om snel in contact te komen met potentiële opdrachtgevers. Veel mensen die mij volgen kennen mijn vakgebied en sturen regelmatig mensen naar mij door. Dat is ook een ergernis op Twitter; mensen die het alleen gebruiken vanwege het zakelijke aspect en totaal niet geïnteresseerd zijn in het sociale aspect. Op dit moment volg ik 896 mensen, dat vind ik zelf behoorlijk veel. De lijst is zo uitgebreid geworden omdat ik vind dat Twitter vooral goed is door zijn sociale aspect. Veel mensen volg ik omdat ze gezellig zijn, omdat ze leuke dingen delen of omdat ik ze ook in het echt ken. Die grens vervaagt, want ik heb veel van die mensen inmiddels ook in het echt leren kennen.

Eén van de twitteraars die je zeker moet volgen is Maxime Verhagen. Hij is de eerste Nederlandse minister die Twitter ging gebruiken. Omdat het nog nooit vertoond was dat een minister begon te twitteren, kreeg hij toen zoveel volgers. Maar wat Verhagen erg goed doet, is de interactie met zijn volgers. Hij reageert actief op wat mensen tegen hem zeggen en dat is belangrijk op Twitter. En @coenjacobs/favo-tweeps. Dat zijn de mensen die Twitter voor mij zo gezellig maken. Ze reageren actief op hun volgers, delen leuke dingen en veel van hen heb ik inmiddels in het echt leren kennen.

Wel jammer is het feit dat er wat dingen weggevallen zijn. Zo noemde ik Erwin Blom (@erwblo) als één van de mensen die belangrijk zijn geweest voor de groei van Twitter. Maar toch, mijn stukje is zelfs nu nog de langste van alle geïnterviewden, dus ik heb geen klagen.

Erg leuk dat de schoolkrant aandacht besteed aan Twitter en heel leuk dat ik daar een aandeel in mocht hebben!

Er moest ingechecked worden met onze chipkaart, in plaats van domweg onze OV jaarkaart laten zien. Als studenten willen we het natuurlijk niet te makkelijk en dus waren er een aantal problemen ‘ingebouwd’ om het spannend te houden. Er leken veel problemen te zijn, van mensen die niet in konden checken tot mensen die negatieve saldo’s kregen op hun chipkaart ook al mochten ze gratis reizen.

En ik? Ik had nergens last van.

De enige perfect werkende OV chipkaart?

Mijn OV chipkaart werkt perfect. Met het tijdelijke product dat er op stond toen ik de kaart kreeg kon ik prima reizen in de bus en tram, en de conducteurs in de trein vertelden mij dat ik hem ‘nog wel eventjes moest activeren’. Toen ik volgens de begeleidende brief aan de beurt was om mijn OV chipkaart te activeren ging dat in één keer goed.

Sindsdien kreeg ik van de conducteurs in de trein een goedkeurend knikje en de woorden; ‘helemaal goed’ te horen zodra ze mijn chipkaart uitgelezen hadden. Nu het 1 februari geweest is, ben ik benieuwd of ik dit weekend ook op saldo kan gaan reizen in de trein.

Om in de weekenden met tram en bus te kunnen reizen heb ik al braaf wat geld op mijn chipkaart gezet (en het werkt ook nog, afgelopen zaterdag getest in bus én tram!). Dus de eerstvolgende keer als ik met de trein moet in het weekend, zou ik het aandurven om op saldo met mijn chipkaart te reizen, of werkt dat nog niet?

Het lijkt me in elk geval wel geinig om voortaan in te moeten checken op de perrons. Al is het alleen maar om de mensen die wachten op een trein de stuipen op het lijf te jagen met zo’n gruwelijk harde *PIEP* van zo’n zuiltje. Waarom die dingen zo hard staan, ik heb geen idee, maar ik ken het praktisch nut er inmiddels wel van.

Ik denk dat ik voor de zekerheid maar even wat vragen hier over op een conducteur af ga vuren, voor ik mijn chipkaart ook in de rode cijfers help en alsnog een kaartje moet kopen…

Positieve berichten over de OV chipkaart

Het werkt nog niet voor iedereen perfect, dat weet ik. Sterker nog; ik heb bewust wat langer met deze post gewacht om een stortvloed aan reacties te voorkomen van mensen die gek werden van hun chipkaart.

Maar we zitten er nu eenmaal aan vast, dus ik heb maar besloten om er het beste van te maken. Ik was in het begin ook sceptisch over de vervanger van mijn trouwe OV jaarkaart. Nu alles lijkt te werken (voor mij) is het ideaal, al denk ik er soms op het aller-aller-aller-laatste moment pas aan om ook uit te checken.

Een positief bericht over de OV chipkaart, dat mocht wel een keer.

Januari was ook een maand waarin Amber en ik elkaar echt hebben leren kennen. Hoewel ik niet bewust op zoek was naar een relatie, zijn we er in korte tijd achter gekomen dat het ontzettend goed klikt tussen ons. Liefde is iets wat je niet tegen kunt houden ben ik achter gekomen en dat hebben we dan ook niet gedaan. Sinds de 27e mag ik haar mijn vriendin noemen en ik ben er maar wat blij mee!

En hoewel ik van plan was om twee keer per week een berichtje op mijn nieuwe blog te posten, was het zo’n drukke maand dat ik er niet altijd aan toe ben gekomen. Maar gelukkig zijn er elke keer weer de leuke reacties op een berichtje van mij. En daarom ga ik in de maand februari nog meer mijn best doen om mijn lifelog meer vorm te gaan geven en er meer te posten als in januari het geval was.

Naast dit alles is het voor mij in zakelijk opzicht ook enorm goed gegaan. Ik heb een aantal leuke deals gesloten en er komt een aantal hele leuke projecten aan de komende maanden. Al met al, zit ik weer geweldig in mijn vel en heb ik enorm veel zin in de maand februari. Carnaval, veel tijd samen met Amber, leuke projecten om aan te gaan werken, het gaat een topmaand worden!

Uiteraard hou ik me altijd aan de regels, mijn rijbewijs is me veel te heilig en om mijn inkomsten meteen naar het CJIB te kunnen overmaken in de vorm van boetes, lijkt me ook niks. Maar gelukkig woon ik dicht bij de grens, dicht bij Duitsland. De Duitse Autobahn ligt hier bijna letterlijk om de hoek. Met hele stukken snelweg waar je nog eens ongestoord je gang kunt gaan en het gaspedaal iets verder in kunt drukken dan je normaal zou doen in Nederland.

Van en naar de wintersport bijvoorbeeld, rijd ik graag hele stukken door Duitsland. De cruise control rond de 170 km/h zetten en lekker doorrijden, dan schieten de kilometers letterlijk onder je door en voor een auto freak als ikzelf is het natuurlijk helemaal het einde.

Kleine xenon lampjes in de verte

Maar het allermooiste van de Duitse Autobahn kun je in elke auto ervaren. Of het nu een oud Opeltje is, die maar net 120 km/h haalt, of een luxere auto, het effect blijft hetzelfde.

Iedereen die wel eens in het donker op de Duitse Autobahn heeft gereden zal het herkennen. Twee kleine xenon lampjes die via de binnenspiegel heel ver in de verte net over de horizon kijken. Een paar seconden later komen diezelfde xenon lampjes je voorbij razen, in de neus van een minstens 250 pk tellend monster.

Je moet je er op instellen, want het kan levensgevaarlijk zijn. Maar als je een beetje snapt hoe het werkt, op tijd naar rechts gaat als je twee van die lampjes aan ziet komen, dan kun je genieten van de echte snelheidsduivels op de Autobahn. En ik? Tsja, ik zit altijd met een grote grijns achter het stuur als de zoveelste Mercedes, Audi, BMW of andere bolide voorbij komt razen.

Zelf heb ik nog niet sneller dan 200 km/h gereden, gewoon omdat je dat niet zo snel doet met een auto vol vakantiebagage en familie. Maar het lijkt me gaaf om een keer met zo’n snelheidsmonster zelf die vakantiegangers voorbij te kunnen racen alsof ze stil staan. Ik ga maar vast sparen voor een snelle auto. Ooit horen die xenon lampjes, die je aan de horizon ziet verschijnen, bij mijn auto. Ooit.

1. De heenreis
2. Het appartement
3. Skiën!
4. De terugreis

Ik hoop dat jullie zo een beetje een impressie krijgen van de leuke vakantie die ik gehad heb en je eventueel ook kan overtuigen om ooit eens te gaan kijken in het skigebied van Les Menuires; Les Trois Vallées. Want het is een geweldig mooi skigebied!

Reacties op elk onderdeel zijn natuurlijk altijd welkom onder dit artikel, zo houden we het netjes centraal en op één plek.

Via deze weg wil ik ook meteen iedereen bedanken die mijn blog is gaan of zelfs blijven volgen, na mijn laatste reorganisatie. Het blijft altijd leuk om te zien hoeveel mensen me nog steeds volgen, ook al heb ik een hele tijd niks geschreven. In het speciaal wil ik Marieke Brouwer (ik kijk nu al uit naar haar nieuwe jaarverslag!) bedanken, die mij veel advies heeft gegeven en af en toe een schop onder mijn hol geeft als ik weer een tijdje niks geschreven heb.

Over mijn wintersport-vakantie heb ik een enorm lang verslag geschreven, wat nog net niet klaar is. Nog net niet goed genoeg om te publiceren, maar het komt snel!

In het nieuwe jaar ga ik ook de plannen omtrend de orde in mijn online aanwezigheid verder uitrollen. Verwacht dan eindelijk meer te laten zien van de (unieke) manier waarop ik mijn meerdere streams in één blog wil laten samenkomen. Stay tuned!

Iedereen, veel succes in het nieuwe jaar, maak er wat van!

Ondanks dat het jaar voor mij wat minder gelukkig ten einde is gekomen, heb ik toch besloten om dit artikel te publiceren. Hier en daar heb ik wat dingen eruit geknipt, die nu wat minder op zijn plaats zijn. Iedereen enorm bedankt voor de lieve berichtjes die ik de afgelopen 24 uur heb gekregen! Misschien schrijf ik er nog wel iets meer over, voor nu is dit genoeg.

Hoewel we hier in Nederland nu ook even sneeuw hebben gehad, vrij veel voor Nederlandse begrippen zelfs, hoop ik in Frankrijk toch nog wat meer sneeuw te treffen.

Mocht ik daar ergens een wifi hotspot vinden waar ik met mijn Android kan verbinden met het internet, dan zal ik alvast een sfeerimpressie geven via een aantal foto’s en tweets op Twitter. Ik ben nog niet zo gek dat ik extra ga betalen voor m’n dure internetverbinding daar, kan ik meteen bewijzen dat ik best een weekje zonder internet kan.

Zodra ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreid verslag posten van het gebied en natuurlijk mijn ervaringen daar. Ook pak ik in de week tussen kerst en oud/nieuw mijn werk weer op. Mocht je wachten op een mailtje of een belletje van mij, verwacht het in die periode!

Tweede kerstdag komen we weer terug in Nederland als alles goed gaat en dan duik ik natuurlijk meteen aan het feestmaal. De dag na kerst zal waarschijnlijk gebruikt gaan worden om de koffers en tassen uit te pakken, terwijl ik mijn voicemail en inbox uit pak…

Dat ga ik met dit weblog doorvoeren, op de manier zoals ik al bezig was. Helaas ontbrak het hier even aan continuiteit, de wil om artikelen te blijven posten. Daarom laat ik op dit weblog mijn meerdere streams samen komen. Ik schrijf met enige regelmaat voor Bijgespijkerd, mijn Engelstalige WordPress blog is er natuurlijk nog en ga binnenkort ook nog op een ander blog een tweewekelijks artikel posten. Deze artikelen zullen hier terug gaan komen, in een vrij unieke vorm.

Maar daar over later meer. Het gaat nu vooral over het op orde brengen van mijn online aanwezigheid. De artikelen die op andere blogs gepubliceerd zijn zullen zo snel mogelijk naar dit blog gaan verhuizen. Ik maak van dit blog, mijn eigen lifelog.

Thema en vormgeving

Ik hou van een simpel blog, waar de focus ligt op de content. Dit thema doet dat prima voor me nu, maar ik wil er toch een persoonlijk tintje aan gaan geven. In het nieuwe jaar zal ik dus een aantal veranderingen in dit thema doorvoeren, die het allemaal wat persoonlijker en aantrekkelijker om te zien gaan maken.

Ook kan dit thema qua SEO wat beter. Zo heeft een artikelpagina geen <h1>-element, maar staat de titel in een <h2>-element en zo kan ik nog wel wat dingen opnoemen.

Om het ook qua content wat persoonlijker te maken, zal ik binnenkort even de moeite nemen om een echte ‘over Coen Jacobs‘-pagina te schrijven. Staat al langer in de planning, maar ontbreekt nu echt.

Archief van oudere artikelen

Mocht je mijn oudere artikelen zoeken, alle oude posts staan nu in de Archief-categorie. Ja echt, ik heb een archief opgezet met daarin de artikelen die niet meer prominent op mijn weblog terug te vinden zijn.

Natuurlijk nog wel via de zoekfunctie en hopelijk via Google, maar niet meer via de reguliere weg tussen de nieuwe artikelen.