เราเดินทางออกจากตัวเมืองเชียงใหม่ มุ่งสู่ อ.แม่แจ่ม แวะเที่ยวน้ำตกวชิระธาร สายรุ้งทาบริ้วน้ำตกยังสวยงามและยิ่งใหญ่ทรงพลังอยู่อย่างนั้น จากนั้น เราแวะรับประทานอาหารในโครงการหลวงดอยอินทนนท์ มองเห็นน้ำตกสองสายจากภูเขาไกลๆ อีกต่างหาก นับว่าเป็น Unseen Chiang Mai สดใหม่ ที่หลายคนยังไม่ทราบ … เพราะงั้น “ให้ไว!”

บ่ายคล้อย, ใน อ.แม่แจ่ม, เราพบว่า ที่พักในช่วงวันหยุดหายากขึ้นเมื่อเทียบกับปลายปีก่อน นักท่องเที่ยว(คาดว่า)หนุ่มสาว เดินสะพายกล้องให้เห็นมากขึ้น นี่คงเป็นทั้งเรื่องดี และน่าเป็นห่วงไปพร้อมๆ กัน โดยเฉพาะคนที่พยายาม “ชะลอความเร็ว” ในเมืองสงบอย่าง “แม่แจ่ม”

…

ในสมัยพุทธกาล นักบวชจะใช้ผ้าห่อศพหรือเศษผ้าเหลือทิ้งจากชาวบ้าน มาใช้ห่มร่างกาย แน่นอนว่าการรวบรวมเศษผ้า รวมถึงตัด เย็บ และย้อม(คงจะ)เป็นเรื่องยุ่งยากและโกลาหลเอาการ

การเย็บและย้อมผ้า, นักบวชหลายรูปต้องช่วยกันนำสะดึงขนาดใหญ่ (เรียกว่า กฐิน) แล้วนำผ้าวางลงไป (เรียกว่า ลาดผ้า หรือ กรานกฐิน) เป็นอะไรที่วุ่นวาย ทำลายความสงบ และคงเป็นเพราะเหตุนี้ ต่อมาจึงได้มีกำหนดเทศกาลระยะเวลา 1 เดือน นับแต่วันแรม 1 ค่ำ เดือน 11 ถึง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12 เพื่อการนี้

ว่ากันว่า กาลต่อมา ชาวบ้านใจบุญประสงค์ลดภาระของนักบวช โดยการนำผ้ามาแขวนไว้ในป่า (ผ้าป่า?) จากนั้นก็ตีเกราะเคาะไม้เรียกให้นักบวชมารับผ้าไป และหลายร้อยปีต่อมา ผ้าห่มกายเหล่านี้กลายมาเป็น สงบ (ผ้านุ่ง) จีวร (ผ้าห่ม) และ สังฆาฏิ (ผ้าห่มซ้อน) ในปัจจุบัน

ในพิธีการทอดกฐิน มีคำพูดว่า “อปโลกน์กฐิน” (อ่านว่า อะ-ปะ-โหลก) นั่นคือการที่ภิกษุรูปใดรูปหนึ่ง เสนอขึ้นในที่ประชุมสงฆ์ เพื่อถามความเห็นชอบว่า ควรมีการกรานกฐินหรือไม่ เมื่อเห็นชอบร่วมกันแล้ว จึงหารือกันต่อไปว่า ผ้าที่ทำสำเร็จแล้วควรถวายแก่ภิกษุรูปใด เมื่ออปโลกน์เสร็จแล้ว ต้องสวดประกาศเป็นการสงฆ์ จึงจะนับครบถ้วนกระบวนขบวนสังฆกรรม

ตอนนี้ ความโกลาหลในการทำผ้ากฐินลดลง เงินและเครื่องประกอบองค์กฐินอื่นๆ ค่อยทวีความสำคัญมากขึ้นเป็นลำดับ ความเข้าใจหลักที่มาที่ไปของประเพณีการถวายผ้าพระกฐิน จะทำให้ลูกหลานสืบสานต่อไปไม่หลงทาง

วันกลับ เราแวะนมัสการพระมหาธาตุบนดอยอินทนนท์ ได้สัมผัสกับหมอกแรกแห่งปีที่นั่น สวยงามจนแอบร้องเพลงพี่เบิร์ดดังๆ (ในใจ) … หมอกจางๆ และควัน คล้ายกันจนบางทีไม่อาจรู้ …

การได้ไปร่วมงานทอดกฐินตั้งแต่ต้นจนจบครั้งนี้ จึงนับว่าคุ้มค่าดี เพราะเชื่อว่าจะได้บุญใหญ่ เพราะนับเป็นโอกาสในการอุปถัมภ์พระรัตนตรัยให้อยู่คู่กับลูกหลานต่อไป – สาธุ

ลองหาโอกาสเหมาะๆ ไปให้ได้นะครับ

ปล. รูปเยอะมาก (180+) จะอั้นขอใช้วิธีแนบทั้งอัลบั้มมาให้ดูเลยแล้วกัลล์ – Click ที่รูปเลยขะรับ

ทำบุญ ทำได้หลายวิธี จะตักบาตร หรือจะสร้างโบสถ์ ได้บุญทั้งนั้น แต่ถ้าจะให้ดี ก็ตั้งหลักไว้ก่อนสิ  “ทำบุญด้วยปัญญา และเพื่อปัญญา” – เจ้าอาวาส ท่านเทศน์ไว้อย่างนั้น

ได้บุญหน้าใส เสร็จสรรพ ก็ก้าวขึ้นรถ ขับออกนอกเมืองไป สักหนึ่งอึดใจแม้ว! จุดหมาย หมู่บ้านอนุรักษ์ยอดเยี่ยม แม่กำปอง อันเป็นที่ตั้งของ Home stay น่าอยู่ และ กิจกรรม Flight of the Gibbon แปลเป็นไทยว่า “ชะนีร่อน” – โอ้ พระเจ้ายอด มันจ๊อดมาก !

เมืองขยายเท่าไหร่ ป่าก็ถูกทำลายเท่านั้น – รัฐไทย ไล่คนออกจากป่า พอป่าไม่มีคน โจรก็เลยปล้นป่า ยิ่งไล่ล่า ไม้ในป่ายิ่งหดหาย ไม่รู้นโยบายอะไร ขอถอนใจสัก 18 ครั้ง ~~~

ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ คงเบื่อคำว่า “อนุรักษ์” เลยตั้งโจทย์ใหม่ “จะทำอย่างไรให้คนรักป่า” เขาคิดจัดกิจกรรมเข้าไปไว้ในนั้น ทั้งเดินป่า นอนป่า และห้อยโหนตัวไปตามยอดไม้

ถ้ามีคนถามว่า “ทำไมยูไม่ปลูกป่าเหมือนประเทศไอ!” เขาจะตอบนิ่มๆ ว่า ปลูกป่าเป็นกฎหมาย “ตัดได้เท่าที่ปลูกเอง และตัดเท่าไหร่ ให้ปลูกเท่านั้น” มาตรการเดียวจบ ป่าไม้เขียว นักการเมืองไม่เกี่ยว … เออ … ไม่ต้องรณรงค์

การได้ห้อยโหนตัวไปมา จากยอดไม้สู่ยอดไม้ คือ หนึ่งใน วิชาชะนี! นักท่องป่าสายพันธุ์ออสซี่ เปิดโอกาสให้คนดีๆ กลายเป็นชะนีได้ โดยส่งทีมงานชุดใหญ่มา Set up อุปกรณ์ รวมถึงการฝึกสอน staff ให้เป็นมืออาชีพ

“อุปกรณ์ต่างๆ มีความปลอดภัย ไม่ต้องห่วงนะครับ ที่นี่เรามีวัดอยู่ใกล้ๆ … รับรองว่า ไม่ตาย ถ้าไม่ตก” Staff ล้อเล่น แต่เราขาอ่อน

อุปกรณ์สำคัญ 2 ชิ้นได้แก่ ฮาร์เนส (Harness) หรือ สายรัดสะโพก ที่เราใช้เป็นแบบเต็มตัว โดยจะถูกโยงไว้ด้วยสายไนล่อนสำหรับปีนเขา แต่ละเส้นแต่ละสาย รองรับน้ำหนักได้ ถึง 2 ตัน !

“ใครหนักกว่านั้น ไปรอเจอกันข้างล่างโน่น ครับ” Staff โยนมาอีกให้หนึ่งมุข !

หนึ่งในหลายสายไนล่อน มีสายหนึ่งจะขอเน้น เพราะถือเป็นเรื่องอยู่หรือไป นั่นคือ “สาย Safety” สายนี้จะมีก็แต่ Staff เท่านั้น ที่จะปลดคาราไบเนอร์ (Carabiner) หรือห่วงคล้องได้

ทันทีที่ Staff เกี่ยว Harness ของเรา เข้ากับพูเล่ย์ (รางรอกคู่) แล้วปลดสาย safety ไปเกี่ยวกับสายสลิง ถ้าไม่เคย จะไม่รู้จริงๆ ว่าเสียวไส้ขนาดไหน เที่ยวบินแรก จึงมักทำให้ใครๆ ต้องหลับตาปี๋

มารู้สึกตัวอีกที พูเล่ย์ ก็พาเราลอยมาถึงอีกหนึ่ง Platform สิ่งที่ staff ซักซ้อมแต่ไม่มีใครจำได้ คือให้ “ยกขา”  และ หากเหินเร็วเกินไป สามารถใช้ “ไม้เบรก” (ไม้ไผ่) ก็เป็นอะไรที่ลืมหมดสิ้น คงเพราะตกใจ – ใจตกไปตอนไหน ไม่รู้

ตลอด 2 ชั่วโมงเศษ เราเหินไปตามยอดไม้เกือบ 10 ยอด มีทั้งแบบโหน แบบห้อย แบบร้อย-โรยตัวลงมา อ้อ แล้วก็มีแบบก้าวข้ามสะพานไม้ อีกต่างหาก

อยากจะบอกว่า แค่ผ่านไปไม่กี่ฐาน ทุกคนก็ห้อยโหนด้วยความเบิกบาน สำราญ แอนด์ เมามัน กับกิจกรรมนี้ สังเกตได้ง่ายๆ จาก ท่าทาง-กางแขน กางขา และไม่รู้ว่า ทำม๊ายยย … ต้องอ้าปาก !

Platform สุดท้าย มีคนถาม Staff ว่า “เคยมีใครไหลไปค้างอยู่กลางสายสลิงหรือเปล่า?”

พอ Staff บอกว่ามี เราถามต่อทันทีว่า “แล้วทำไง”

“ก็ส่งคนลงไปถีบ – ล้อเล่ง” Staff ทำเอาฮาอีกตามเคย

“ก็ส่ง Staff ลงไปพร้อมสายไนล่อน ปลายข้างหนึ่งให้คนบน Platform ถือเอาไว้ เมื่อลงไป เอาขาไขว้หนีบตัว แล้วให้เพื่อนลากกลับ platform” Staff เฉลย – อ๋อ !

…

ว้า ! ต้องกลับล่ะ เที่ยวบินของพวกเราเที่ยว 5 โมง แต่เผอิญมีตัวช่วย เพราะเรารวย เอ้ยไม่ใช่ เพราะบ้านฯ อยู่ใกล้สนามบินไม่ถึง 10 นาที เลยยังพอมีเวลากลับมาอาบน้ำท่า แล้วค่อยจำลาไป check-in

ก่อนจากกัน อยากบอกว่า การได้กลับมารวมตัวกัน ในวัย“ลูกกำลังโต” ครั้งนี้ มีความประทับใจหลายเรื่อง ทั้งที่ตอนแรกคาดว่า คงยากจะเอาอกเอาใจ ด้วยวัยและด้วยเงื่อนเวลา

แต่เอาเข้าจริง นอกจากจะได้โอกาสนั่งคุยกันชิลล์ๆ นิ่งๆ ยังวิ่งไปนั่นโน่นนี่ แถมยังแปลงร่างเป็นชะนีด้วยกันอีกต่างหาก แม้จำนวนคนจะมากและหลากหลาย แต่สิ่งที่ทำให้เกาะเกี่ยวไปด้วยกันได้ คือ Spirit แบบ Satit ที่ยังเหมือนเดิม

“ถ้าเข็มนาฬิกาของพวกเราหมุนตรงกันอีกสักครั้ง นัดปล่อยพลังกันอีก – ดีไหม?”

ไปละ แล้วเจอกันเมื่อ “ซาด” ต้องการ

สวัสดี

: )

ตลาดเช้าประตูเชียงใหม่ อยู่ห่างจากบ้านฯ ไม่ถึง 1 กลั้นใจ แค่เดินออกไป ก็ได้เห็นอะไรดีๆ

เรื่อง Cool-Cool ของตลาดแห่งนี้ ไม่ใช่แหล่งค้าขายไส้อั่วดัง แคบหมูดี (แต่ไม่มีกระหรี่ปั๊บ – แฮ่ๆ) แต่อยู่ที่มนต์ขลังหลังตลาด ที่นั่นคุณจะเห็น “บรรยา-กาด” ดั้งเดิม

เป็นโชคดี เพราะตอนนี้ยังไม่ค่อยมีใครรู้ ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว … รีบแจวไปดูเสียก่อนตลาดวายเน่อ!

เสร็จสรรพ กลับถึงบ้านฯ เราอิ่มหนำสำราญกับ “เบรก-ฟาด” แบบ “บ้านกลางเวียง” ที่ไม่ต้องต่อแถวสหประชาชาติ … รอคิวอีกหลาย”ชาติ” กว่าจะได้นั่งกิน

โปรแกรมวันนี้ เริ่มตั้งแต่สายๆ ไล่ไปถึงบ่ายต้นๆ เป็นการท่องเที่ยว ECO ความเข้มข้นอยู่ในระดับ 2 – ECO ที่ว่า หาใช่ “ชั้นประหยัด” แบบกินวัด เที่ยววัด นอนวัด … บ่ะจ้าย !

เที่ยวแนว ECO ย่อมาจาก ECOLOGY TOURISM หรือ การท่องเที่ยวแนวธรรมะ ——- ชาติ ! เราเลือกฟอกปอดให้สะอาด ณ ปางช้างแม่ตะมาน

เริ่มโปรแกรมด้วยการชมโชว์ช้าง ที่หลายคนถอยห่าง เพราะเบื่อดูช้างเตะบอล ช้างวาดรูป ช้างลากไม้ … แหม แบบว่า จะให้ “ช้างเจียวไข่” หรือไงเพ่ !

วันนี้ ช้างไม่มีภาระหน้าที่เหมือนเมื่อก่อน แต่ “ช้าง” ยังเป็นเงาสะท้อนอะไร “ไทยๆ” ได้อยู่ ถ้าเราไม่ช่วยกันดู(แล)ช้าง ช้างก็จะมาดูแลเราถึงพาราก้อน  – ควานช้างบอกว่า มันเข้ามาหา“พารากล้วย” กิน !

เสร็จจากดูโชว์ช้าง เราขอร้องให้ช้างพาเดินป่า ไปสูดอากาศใสกิ๊กของฤดูฝน ช่วงเวลานี้ ทำเอาใครหลายคนติดใจ ไม่อยากรีบกลับไปนั่งทำงานในห้องแอร์

เพื่อให้เข้าใจวิถีไทยดั้งเดิม เราลงจากหลังช้าง ต่อด้วยการนั่งเกวียน “เพื่อทดสอบความวิงเวียนแห่งวัย!” ใครสักคน ว่างั้น

ความเร็ว 2 แรงวัวหนุ่ม กับบั้นท้ายนุ่มๆ อันเป็นระบบกันสะเทือนส่วนตัว! ค่อยๆ เลื่อนผ่านบ้านคนไทยเชื้อสายภูเขา และจุดหมายของเรา คือ มื้อเที่ยงอารมณ์บ้านๆ ที่บรรจุเอาไว้ในตารางการเข้าชม

ไม่อยากจะเชื่อเลย หลังอิ่ม หัวหน้าไก่ เอ้ย หัวหน้าไกด์ ให้ Choice เราเลือก 2  สาย … ว่าจะว่ายน้ำ หรือ นั่งแพ กลับบ้าน !

นั่งแพตามกระแสน้ำเอื่อยๆ จะอี้ ได้อารมณ์ผจญภัยยังไงไม่ทราบ แต่ถ้าอยากให้ได้อารมณ์ “ชิลล์ๆ” (Children?) ลองหิ้วเบียร์ขึ้นแพสักแพค – แนะนำ แนะนำ

เส้นทางกลับบ้าน เราเก็บคะแนนสะสมบุญอีกที ที่ วัดป่าดาราภิรมย์ อารามหลวง สวยจนหัวหน้าแก๊งค์ออกปาก “มาวัดนี้ ได้ทั้งบุญตา และบุญตู”

ก่อนเข้าบ้านฯ เราแวะ Mont Blanc ร้านเค้กฝรั่งเศส สไตล์ญี่ปุ่น (ไม่หวาน!) เจ้าของเริ่มทำเค้กครั้งแรก อายุ 23 “เพียงเพื่อต้องการคำชมจากคุณแม่” แค่นั้น – วันนี้ มี 3 สาขาแล้ว

“ขันโตก” คือ สำรับกับข้าว ที่ชาวเหนือนิยมจัดต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง บังเอิญ “ขันโตก ทุกวันนี้” มี – แต่เหมือนร้านอาหาร แถมโชว์ ! – คิดได้อย่างนั้น เราจัดกันเองก็ได้

เราเชิญโรงเรียนท้องถิ่นมาขับสะล้อซอซึง และซาบซึ้งต่อด้วยน้องๆ ฟ้อนรำ ฉ่ำบรรยากาศเหนือ-เหนือ แถมบ้านฯ เรามีแม่ครัวฝีมือดี (นี่ก็เพิ่งรู้ได้ไม่นาน) เธอทำอาหารพื้นเมือง ใส่จานใบตอง ตั้งวางอย่างเรียบง่าย … เท่านี้ ก็ได้ “ขันโตก” ตาม concept !

เสร็จจากขันโตก ยังเป็นช่วงหัวค่ำ วัยรุ่นตาดำๆ อย่างเราพร้อมใจบอก “ยังเช้า” เลยพร้อมใจก้าวเท้าข้ามคูเมือง … ถนนคนเดินวัวลาย รอให้เรา จับแอนด์จ่าย อยู่ตรงนั้น

ทั้งชมทั้งช้อปจนอิ่ม เสร็จแล้วก็เดินนิ่มๆ กลับมานอนบ้านฯ – สบาย !

แล้วเจอกันวันสุดท้าย นะคุณ

แม้ว่าจุดหมายปลายทางของพวกเราในวันนี้ คือ เชียงใหม่ จังหวัดที่เราไปแล้วไปอีกไม่รู้กี่ครั้ง แต่คราวนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ เพราะกว่าที่เข็มนาฬิกาของเพื่อนๆ รวม 17 ชีวิต จะหมุนตรงกันได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย – ว่ามั้ย?

หลังคว้ากระเป๋าและก้าวเท้าออกจากสนามบินเชียงใหม่ ที่ที่เรากำลังจะไป ไม่ใช่โรงแรมใหญ่ๆ และก็ไม่ใช่รีสอร์ทกว้างๆ … พวกเรามุ่งหน้าไปที่บ้านฯ – ไป Check in กัน !  

สำหรับที่อื่น “เช็คอิน” คือ การยืนรอหน้าเคาท์เตอร์ แล้วลากกระเป๋าเข้าห้องใครห้องมัน คนละชั้น คนละอาคาร … แบบนั้นคงไม่ใช่ที่นี่ เพราะว่าตั้งใจให้บรรยากาศเหมือนบ้าน มีน้ำผลไม้ชื่นใจไว้ต้อนรับ สบายจนเกือบลืมไปว่า พวกเรามาถึงเชียงใหม่แล้วนะ

มาถึงเชียงใหม่ใกล้ๆ เที่ยง เราตัดสินใจประเดิมมื้อแรกด้วยอาหารพื้นเมือง ข้าวซอย ไส้อั่ว แคบหมู ณ ร้านคู่เมืองเชียงใหม่กว่า 40 ปี … และเพราะร้านอยู่ใกล้ๆ บ้านฯ พวกเรายังไม่ทันหิว ก็ลิ่วมาถึงร้าน “เฮือนเพ็ญ” แล้ว

อิ่มหมีพีมันกันไปถ้วนหน้า พวกเราบึ่งรถไปเดินย่อยที่ วิชิตสตูดิโอ – คุณวิชิต ไชยวงศ์ เป็นคนสันกำแปง ! เล่าเรียนและทำงานด้านศิลปะในกรมศิลปากรมากกว่า 20 ปี ภายหลังลาออกจากราชการ ปิ๊กบ้าน แล้วก่อตั้งบริษัทกองดี จนมีชื่อเสียง แต่ด้วยใจรักการวาดภาพ จึงขายกิจการ แล้วเปิดร้านกึ่ง Gallery อยู่ตรงนี้

ไม่ไกลจากวิชิตสตูดิโอ … “ดีสยาม” แหล่งช้อปของเก่าแอนทีค ทั้งประตู ตู้ เตียง โต๊ะตั่ง ม้านั่ง สารพัด … สังเกตดีๆ ของตกแต่งในบ้านกลางเวียง ก็ปันมาจากร้านนี้

ก่อนเข้าบ้านฯ มีคนถามว่า วัดไหนสวยที่สุดในเชียงใหม่ อับดุลตอบได้ไม่ลังเล วัดต้นเกว๋น – คอนเฟิร์ม ! “มะเกว๋น” คือ ต้นตะขบป่า เชื่อว่า สมัยก่อนบริเวณนั้นคงมีป่าต้นมะเกว๋น 

ประมาณว่าวัดนี้สร้างมาแล้วมากกว่า 250 ปี สวยระดับสมาคมสถาปนิกสยามฯ ให้รางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่น เมื่อปี ๒๕๓๒ แถมยังเป็นต้นแบบของหอคำหลวง ในงานพืชสวนโลก

ยังไม่พอ … สวยจนสถาปนิกล้านนาชื่อดัง คำนวณสัดส่วนของวัดแล้วนำไปใช้สร้างโรงแรมบูติคดังๆ ในเชียงใหม่แหมโตย !

เดินเล่นกันพอได้ “อารมณ์ติส!” เราเลือกกลับบ้านฯ ไป Refreshing กันสักหน่อย เพื่อเตรียมตัวออกไปทานมื้อเย็นกัน – ใครใคร่นั่ง เชิญนอน ใครใคร่นอน เชิญนั่ง บ้านฯ จัดเตรียมขนมเค้ก  คุกกี้ ชา กาแฟ พร้อมให้ผ่อนคลาย – High tea !

มื้อเย็น พวกเราเลือกไปนั่งกินอาหารดูพระอาทิตย์ตกที่ “ร้านผาลาดตะวันรอน”  เชิงดอยสุเทพ กลางวันก็เห็นเมืองในมุมสูง มองเห็นน้ำตกผาลาดไหลผ่าน ยามค่ำคืนมองเห็นไฟจากอาคารบ้านเรือนลิบๆ และ ต้องแอบกระซิบ ห้องน้ำร้านนี้ วิวดีที่สุดในโลก ขอบอก !

กลับลงมาถึงบ้าน หลายคนยังมีอาการมึนค้าง (ยังม่ายมาว!) พวกเราเลยขอให้แม่บ้านหา “ไวน์” มาเสิร์ฟก่อนเข้านอน เรียกว่า อย่างนี้มันต้องถอน (ฮา)

เจอกันคราวหน้า – วันที่สอง

ขุนอรรถ

กลับมาประจำการอีกครั้ง … คราวนี้ มีโรงแรมไซส์เล็กกลางกรุงเทพฯ สุดฮิปติดชาร์ทระดับนานาชาติ ผ่านเวปท่องเที่ยวอย่าง www.tripadvisor.com

หรือไม่ก็เข้าตากรรมการ Hostelling Int’l www.hihostel.com หรือเข้าขั้น Small Luxury Hotel of the World! www.slh.com กันเลยทีเดียว

ทั้งหมดนี้รับประกันความฮิปโดย oom … ใครชื่นชอบ(มักหลาย!)กับสไตล์อุ้ม–อุ้ม เดินดุ่มๆ ชมให้หนำใจ

๑. พระนครนอนเล่น www.phranakorn-nornlen.com

โรงแรมเล็กๆ น่ารักน่านอน(เล่น)แห่งนี้ นำบรรยากาศอบอุ่นของบ้านไม้เก่ามาทำกิ๊บเก๋จนเท่ได้ใจ ลูกเล่นเป็นของตกแต่งและงานเพ้นท์น่ารักสดใส … ฝรั่งอยู่ได้ คนไทยอยู่ดี

(No photo)  

๒. รีสอร์ทบางพลัด www.resortbangphlat.com

โรงแรมหรือบ้านกันนี่ มีให้เลือกนอนแอนด์เล่นเป็นหลังๆ เหมือนคุณกลับบ้าน ผ่านตรอกซอกซอยย่านบางพลัด ได้กลิ่นก๋วยเตี๋ยวผัดไทยและกล้วยทอด … ยังไงยังงั้น

๓. บ้านดินสอ www.baandinso.com

นำบ้านไม้สักทองบนถนนดินสอยุคสมัย ร.๕ มา Renovate อย่างมีสไตล์ บ้านเดี่ยวหลังเดียวแบ่งได้ ๙ ห้อง นักเดินทางเข้าพักเหมือนได้ใช้เวลากับครอบครัวย้อนอดีต

๔. ออรั่ม www.aurum-bangkok.com

โรงแรมหรูเล็กความสูง ๔ ชั้นขนาด ๑๒ ห้องแห่งนี้ เจตนาหาทำเลที่ตั้งอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา แค่เหลือบก็เห็นพระปรางวัดอรุณ แค่นี่ก็คุ้มค่าน่านอน

(No photo)  

๕. ยูจิเนีย www.theeugenia.com

ถ้าชอบแบบโคโลเนียลหรูคลาสสิกย่านซอยวัฒนาต้องมาที่นี่ โดดเด้งสุดๆ ของ ‘ยูจีเนีย’ คือ เฟอร์นิเจอร์วินเทจ เจ้าของขยันเดินหามาสะสมไว้ ช่างทำได้ … นะยู’

๖. ๑๐ TENFACE www.tenfacebangkok.com

แบบว่า หากจะชอบแนวธีมดีไซน์ เดินเข้าป้ายนี้เลย–รับรอง เขาเอาธีมรามเกียรติ์ ลิง ยักษ์ … เลขและอักษรไทยมาใส่ไว้แบบคูลล์โคตร ไปนอนโลดแถวถนนวิทยุ

๗. เซี่ยงไฮ้บางกอก www.shanghaimansion.com  

จะถูกแพงขอแดงไว้ก่อน … ก็แน่นอน โรงแรมแห่งนี้ตั้งอยู่กลางไชน่าทาวน์–เยาวราช เรื่องราวของชาวจีนเข้ามาขุดทอง และเป็นเจ้าของธุรกิจและเศรษฐกิจในบ้านเรา

๘. มินิ www.theminihotel.com

มินิ กับ minimal เป็นเพื่อนกัน โรงแรมเล็กๆ แต่มีพลัง เพราะสะดวกสบาย บริการได้ไม่แพ้ห้าดาว เปิดให้พวกเราเข้าพักได้ ๒ ทำเล – ทองหล่อ รัด(ช)ดา

๙. S15 www.s15hotel.com

S15 = สุขุมวิท ๑๕ โรงแรมกลางเมืองแนวโมเดิร์น วางคู่สีเท่ขรึมตั้งแต่ล๊อบบี้ยันห้องพัก แต่น่าแปลกใจ หากดูดีๆ โรงแรมแห่งนี้มีกลิ่นอายไทยบางกอก … บอกไม่ถูก !

๑๐. ๒๒๒ www.tripletwosilom.com

‘สีลม’ … เพราะเป็นถนนสายธุรกิจอย่างนี้ สีลมจึงมีโรงแรมดีๆ ให้เลือกเยอะ แต่ทริปเปอร์ทูก็โดดเด่นเข้าตา ด้วยบรรยากาศเอเซียสบายๆ และอยู่ใกล้ความเป็น’สีลม’

๑๒. รีเฟลกชั่น www.reflections-thai.com

คงไม่ผิดนัก หากจะเรียก ‘โรงแรมติสต์(ไม่แตก)’ เพราะ ๒๙ ห้องถูกตกแต่งโดย ๓๐ ติสต์ ให้แตกต่างแต่ไม่แตกธีม! สะท้อนออกมาในบรรยากาศหลากอารมณ์(ติสต์)

๑๓. ออลสีสัน–สาธร www.allseasons-sathorn.com

หากสีลมเป็นถนนพี่ สาธรคงเป็นถนนน้อง … เครือโรงแรม Accor ปรับปรุงโรงแรมเก่าเสียใหม่ในสไตล์ 70’s สดใสแอนด์สว่าง วางมาตรฐานการบริการให้ดีเหมือนกัน

๑๔. หลับดี www.lubd.com

ฮ่า ฮ่า … Modern bag packer เป็นอย่างไร ใครคือพวกเขา เคยเล่าไว้แล้วที่นี่  https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/06/11/lubd/

คราวนี้(ก็)ได้แค่นี้ แต่คราวหน้า ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จะสรรหาโรงแรมจี๊ดๆ กลางเมืองภูเก็ตมาฝาก นะคุณ

ขุนอรรถ

… เล่มสอง เป็นเล่มฮิตของคนชอบเที่ยว ชอบเช็คราคา มีข้อมูลที่พักหลายแห่งในแหล่งท่องเที่ยวนั้นๆ ให้เราเปรียบเทียบและเลือกได้ง่ายๆ

เล่มสุดท้าย เป็นนิตยสารหัวไทย(ไทยทำ) ที่การบินไทยเลือกสอดไว้หลังที่นั่งผู้โดยสาร!

อัตราค่าโฆษณาก็ไม่หนีกันเท่าไหร่ ประมาณ 2-35,000 บาท/เล่ม ซึ่งถ้าลง 3 เล่ม จะแถม 1 เล่ม อะไรทำนองนี้ บางเล่มเสนอเงื่อนไขพิเศษ “Ad.* แลกห้อง” (Barter) คือ จ่ายเป็นเงินส่วนหนึ่ง และจ่ายเป็น “ห้องพัก” อีกจำนวนหนึ่ง แล้วแต่จะตกลงกัน

แล้ว Magazine เขาไปเอาห้องไปทำอะไร … เอาขายครับ !

ก่อนลงโฆษณา เราควรทำหน้าโฆษณาของเราเสียก่อน … ออกแบบเองก็ได้ ถ้าพอมีฝีมือ หรือไม่ก็จ้าง Designer หรือไม่อีกที ก็บอกกับ Magazine เราให้ทำ Ad. ให้ด้วย

แต่ละนิตยสาร มีกลุ่มลูกค้า(คนอ่าน)ต่างกัน บางหัว(บางเล่ม) คนอ่านออกแนวไฮโซ ภาพลักษณ์ต้องดีไว้ก่อน Ad. ที่ควรลง เรียกง่ายๆ ว่า “Soft sales” คือ ขายอ้อมๆ ทั้งข้อความและภาพออกแนวชิลล์ชิลล์

ส่วนนิตยสารบางเล่ม กลุ่มลูกค้าออกแนว Hardcore หมายถึง ลุยๆ หน่อย ไม่ไฮโซมากนัก ชอบที่พักแบบ “คุ้มค่า” กว่ากลุ่มแรก ที่ว่า คุ้มค่า หมายความว่า “Spec ดีกว่าในราคาเท่ากัน” แบบนี้ต้อง Hard sales คือ ให้ข้อมูลเยอะหน่อย ใส่จุดเด่น(กว่าที่อื่น)ลงไปให้ชัดๆ – อย่าอ้อมค้อม

Ad. อีกแบบหนึ่ง เรียกว่า Advertorial (อ่านย่อว่า Adver.) แปลว่า โฆษณาแฝง! เห็นคำแปลแล้ว ไม่น่าภิรมย์นัก แต่ Adver. แท้จริงก็คือการลงโฆษณาแบบ Soft sales อย่างหนึ่ง เราเชิญนักข่าว(คนเขียนข่าว) และช่างภาพไปเยี่ยมเยียนสัก 1-2 คืน เขาก็จะเขียนถึงโรงแรมของเรา … Adver. นี่ดีครับ (ในความเห็นส่วนตัว)

การเลือกลงเล่มไหนนั้น ให้สอบถามจาก Magazine เลยครับ ว่าเล่มต่อไปจะมี “เรื่อง” อะไรเกี่ยวกับโรงแรมของเราบ้าง เช่น ทำสกู๊ปท่องเที่ยวภาคเหนือ หรือ “72 ชั่วโมงในเชียงใหม่” อะไรทำนองนี้ ก็เลือกลงเล่มนั้น (รู้ล่วงหน้าก่อนลงฯ อย่างน้อย 1 เดือน)

แต่ถ้ามี “กะตังค์” (แบบโรงแรมใหญ่ๆ) เขาว่าจ้าง Agency ทำ Media plan ให้เสร็จสรรพเรียบร้อย เดือนไหนทำอะไร ลง Ad. แบบไหน หรือ จัด Event เล่นโชว์กันไปเลย ถ้าไม่(ค่อย)มี เราจะให้เคล็ดลับ !

เคล็ดลับ … “จริงใจกับสื่อ แล้วจะเจอสื่อจริงใจ” … สื่อ(Magazine)ทุกเล่ม อยากขาย AD. ด้วยกันทั้งนั้น บางทีหากเจอคนขายน่ารัก แนะนำเราด้วยความจริงใจ เดือนไหนควรลง เดือนไหนไม่ควร ลงแบบ Hard sales หรือ Soft sales … Magazine เขารู้ดีกว่าเราเยอะครับ

ขุนอรรถ

https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/12/01/do-inthanon/

ยี่สิบกิโลฯ ที่ว่า หากที่เป็นที่ราบ คงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

แต่เพราะเป็นเส้นทางบนภูเขา เวียนหัวประมาณหนึ่ง

ใครเคยเยือนปาย คงเข้าใจอาการที่ว่านี้เป็นอย่างดี

แต่เส้นทางไปแม่แจ่ม แหล่มกว่า และที่สำคัญ … ถนนเล็กว่า !

แม้จะไม่มีโค้งปราบมือใหม่ให้ต่อสู้ แต่ต้องขับด้วยความระมัดระวัง

เราไปถึงอำเภอแม่แจ่มช่วงหัวค่ำ ตลาดเย็น ชวนให้เดินเล่นพักหนึ่ง

ก่อนเข้าที่พักเพื่อส่งข้าวลงไปให้น้ำย่อยรื่นเริง !

ที่พักที่เราเลือก (ผู้ชำนาญการ เขาว่า) ไม่ใช่ที่ที่สวยที่สุด

แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ยกเว้นส้วมกดไม่ลงเท่านั้น !

ที่ที่สวยกว่านี้ อยู่ถัดไปไม่ไกล … แต่เจ้าของที่พักไม่อยู่

ปิดรีสอร์ทไปทำธุระซะงั้น ช่าง “สโลว์ไลฟ์” ซะจริง

แดดที่นี่ กว่าจะทะลุเมฆออกมาได้ ก็เกือบเที่ยงแล้ว

แม่แจ่ม ยัง”แจ่ม”อยู่ คือ ยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก

เจ้าของรีสอร์ทบอกว่า “ที่นี่ ขายความไม่มีอะไร” – น่าคิด?

หากมีโอกาสไปเยือนแม่แจ่ม ลองแวะชมวัดยางหลวง

มีโบสถ์สวยๆ ซ่อนอยู่วัดเล็กๆ แห่งนี้ … แทบไม่มีใครสนใจ !

เรามุ่งหน้าต่อไปยัง ทุ่งดอกบัวตอง

เกือบ 100 กิโลฯ เส้นทางไปมีทั้งทางราบและทางชัน

… สวยครับ แต่นานไปสำหรับเรา

หากนับเวลาออกจากที่พักเกือบ 10 โมง

นี่บ่ายโมงกว่าแล้ว ยังเหลือเส้นทางอีก 40 กิโลฯ

หลังหยุดพัก และพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ในสำนักงาน ปางอุ๋ง ๑

เราก็ได้ยินประโยคตัดสินใจ ย้อนรถกลับ …

“ทุ่งดอกบังตองที่ว่านั่น … เป็นทุ่งประดิษฐ์”

อาจจะจริงหรือไม่ เราไม่แน่ใจ แต่เรามีนัดในเมืองเชียงใหม่ช่วงเย็น

… ระยะทางกลับ แม้โดยปกติจะ”รู้สึก”ใกล้กว่าเดิมเล็กน้อย

แต่โดยรวม เราใช้เวลาประมาณ ๕ ชั่วโมง

จาก ปางอุ๋ง ๑ ถึงกลางเมืองเชียงใหม่

ทั้งที่แวะทานอาหารไม่ถึงครึ่งชั่วโมง !

สรุป : ไม่ประทับใจ แต่ได้ประสบการณ์(ร่วม)  

ขุนอรรถ

จริงๆ ต้องบอกว่า “ไม่ยากเลย” มากกว่า  

เพียงออกจากเมืองเชียงใหม่ ใช้ทางหลวง ๑๐๘ เชียงใหม่–ฮอด

ผ่าน อ.หางดง อ.สันป่าตอง มุ่งหน้า อ.จอมทอง

รวมประมาณ ๑๐๐ กิโลฯ

ก่อนถึง อ.จอมทอง จะเห็นป้ายทางขึ้นดอยอินทนนท์ (ขวามือ)

ให้เลี้ยวเข้าไป บนทางหลวงสาย ๑๐๐๙ ขึ้นไปอีก ๔๐ กิโลฯ เศษ

เห็นป้ายที่ทำการอุทยานแห่งชาติดอยอินทนนท์

หากคุณเคยผ่านการเดินทางไป “อ่างขาง” มาแล้ว

ดอยอินทนนท์ และ ปาย ก็ “ชิวเด้น ชิวเด้น” ครับ

ที่พักบนดอยฯ มีหลายแบบให้เลือก ทั้งบ้านเดี่ยว บ้านพัก

ทั้งแบบหมู่หรือคู่ หรือ มาเดี่ยว ไล่ไปจนถึง “นอนเต้นท์”

ลองตรวจสอบที่นี่ดู …

http://www.doiinthanon.com/blog/?id=inthanon17

ตรงนี้ ดอกจันสามดวง … ตั้งแต่ ๑ ธค. ๕๑ เป็นต้นไป  

รัฐบาลขอความร่วมมือ “ไม่นำรถขึ้นไป” บนนั้น นะครับ

นับเป็นมาตรการจำกัดจำนวนนักท่องเที่ยวอย่างหนึ่ง

เพราะทุกวันหยุดเทศกาลที่ผ่านมา รถยนต์ขึ้นไปจอดติดเป็นกิโลฯ

สร้าง(มล)พิษต่างๆ มากมายตามจำนวนนักท่องเที่ยว

ช่วยๆ กันหน่อยนะครับ

วันที่เดินทางไป ไม่รู้จะเรียกโชคดีและโชคร้าย

อุณหภูมิไม่เย็นอย่างที่หวัง ประมาณ ๑๘ องศาเศษ – แค่นั้น   

… ธรรมชาตินี่นา บังคับได้ที่ไหนกัน ?

เราขับรถวนเข้าไปในที่ทำการวนอุทยานฯ สักพัก

เพื่อหาที่หลับที่นอน … แต่มันคงง่ายเกินไปสำหรับเรา (ฮา)

ผมเลือกเดินทางไปอีกประมาณยี่สิบกิโลฯ เศษ

เป้าหมาย แม่แจ่ม เมืองเล็กๆ หลังดอยอินทนนท์

ต่อภาคจบ …

https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/12/01/mae-cheam/ 

ขุนอรรถ

ความดั้งเดิม – https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/10/30/angkang/ 

ความเดิม – https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/11/01/angkang2/

[ ชิลล์–ชิลล์ ]

ประมาณตีสามครึ่ง ผมตื่นเข้าห้องน้ำ หลังจากเสร็จธุระ ก็หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม 4-5 อึก ก่อนล้มตัวนอนอีกครั้ง … แต่ “นอนต่อ” ไม่ได้ เพราะมีอาการชิลล์ (Chilled)

ชิลล์ … เรามักใช้คำนี้เมื่ออยู่ในมู้ด หรือ บรรยากาศเย็นๆ สบายๆ ผ่อนคลาย … อย่างเพลงชิลล์ๆ ร้านอาหารชิลล์ๆ  เป็นต้น แต่สำหรับผมในคืนนั้น ชิลล์ หรือ อาการหนาวสั่นจากข้างในจนฟันกระทบกัน – กึ่กๆๆๆๆ 

จะเป็นเพราะไม่ได้นอนห่มผ้า หรือ เพราะปัสสาวะ (สูญเสียความร้อน) หรือ เพราะดื่มน้ำ (ได้รับความเย็น) หรือ อะไรก็ตาม … กว่าผ่านชั่วโมงนั้นมาได้ เกือบแย่ น่ากลัวครับ น่ากลัวจริงๆ 

[ อ่างขาง ]

เจ็ดโมงเช้า … อาจสายเกินไปแล้วก็ได้ หากคุณเดินทางไปเพื่อ“ส่องหมอก” แต่ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้าย วันนั้น หมอกลงจัดกว่าหลายวันที่ผ่านมา (คุณทหารหาญบอกผม – อีกแล้ว!) เราผมขับรถฝ่าหมอกหนาๆ ออกไปตระเวนรอบอ่างขางกันหน่อยดีกว่า

ดอยอ่างขาง มีถนนล้อมรอบ มีสถานที่ท่องเที่ยวเป็นหย่อมๆ ตลอดทาง อย่างจุดชมวิว สวนผัก แปลงดอกไม้ ร้านดอยคำ (ชิลล์สุด!) หมู่บ้านคนจีน (หรือ จะเรียกว่าชาวเขาดีหนอ?) นอกนั้น ก็ไม่มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจ(ผม)นัก เพราะสิ่งที่สวยงามของดอยอ่างขาง คือ “บรรยากาศ” หาใช่สถานที่ท่องเที่ยว !

ผมพบเพื่อนต่างวัย เป็นชายสองหญิงหนึ่ง พวกเขาขับ JAZZ ขึ้นไปกางเต้นท์นอนหน้าค่ายทหาร ไม่ใช่ในบริเวณสถานที่ที่จัดเตรียมไว้ … “ถ้ากลับมาอีก ผมจะทำอย่างเดียวกับพวกเขา” ผมคิดขณะส่งยิ้มทักทายพวกเขาที่กำลังง่วนอยู่กับการพับเก็บเครื่องนอน

[ เชียงดาว ]

ผมออกจาก “อ่างขาง” ประมาณ 10 โมงเศษ มุ่งหน้าไปตามถนนสาย 1340 ย้อนกลับไปในเส้นทางที่ไม่ใช่ “ทางขามา” ผ่านแม่นะ (เรามีอดีตกับทหารที่ด่านนี้ จำได้ไหม?) บ้านสินชัย บ้านอรุโณทัย แยกเข้าถนน 107 เลี่ยงเมือง ย้อนศรทางเมื่อวันก่อน ไปตามป้ายถ้ำเชียงดาว … คืนนี้ ผมจอง(ล่วงหน้า)ห้องพักของ เชียงดาว เนสต์  (Chiangdao NEST) เอาไว้

เชียงดาว เนสต์ เป็นรีสอร์ตเม้าท์เท่นวิว (ดอยหลวง) ของ คุณกมลวรรณ ล้อมชวการ กับ คุณสจ็วต คาวาลีโร … คุณกมลวรรณ เรียนจบเป็นเชฟ มาจากประเทศอังกฤษ

บ้านพักที่นี่ ตกแต่งอย่างเรียบง่าย ผนังกรุด้วยเสื่อ ไม่มีทีวี (ซึ่งก็ควรเป็นอย่างนั้น) แต่มีห้องน้ำสะอาด เตียงคุณภาพดีพอสมควร กับ ผ้าปูที่นอนคลีนๆ … เท่านี้ก็พอทำให้คุณนอนฟังเสียงแมลงคุยกันได้ – สบาย !  

จุดเด่นเด้งของ เชียงดาว เนสต์ มี 3 อย่าง อย่างแรกบอกไปเมื่อกี้ อย่างที่สอง คือ การบริการสไตล์ “จริงใจ–ใจจริง” และ อย่างที่สาม คือ อาหาร (อร่อยมากกก) …

การบริการแบบ จริงใจ–ใจจริง ที่ว่านั่น สรุปง่ายๆ ว่า “ไม่โอ๋ ไม่พลีส (Please)” … พนักงานที่นั่น พูดจา(กัน)เข้าใจ “ชัด” รับออร์เดอร์เร็ว อาหารได้เร็ว มอบให้พร้อมรอยยิ้มนิดๆ แบบเพื่อนสนิทยิ้มให้กัน (อ่า – ชอบมั่ก!)

เชียงดาว เนสต์ มี 2 สาขา ห่างกัน 700 เมตร … สาขา 1 เสิร์ฟอาหารฝรั่ง (แนะนำ สลัดผักอะไรสักอย่าง ใส่ขนมปังก้อนเล็กๆ และ สปาเก็ตตี้เพลนๆ แนวมังสวิรัติ) ส่วน สาขา 2 เน้นอาหารไทย (แนะนำ เมนูเต้าหู้อะไรสักอย่าง ใส่เม็ดมะม่วงหิมมะพานต์ด้วย) บอกได้คำเดียวว่า “ต้องลองให้ครบทั้งสองบ้านฯ”  – นั่งเขียนไปกลืนน้ำลายไป ขนาดนั้น !!

[ กลับบ้าน ]

วันสุดท้าย ในเชียงใหม่ …. เกือบเที่ยงแล้ว ผมออกจาก เชียงดาวเนสต์ แบบ “ชื่นๆ” เพราะหลับสบายสุโกอิ (อ่าน สบาย–สุ–โกย แปลว่า สบายโคตร!)

ไฟลท์ห้าโมงเศษ ได้รับแจ้งเปลี่ยนเวลาตามเคย (Retime) เป็นหกโมงนิดๆ สงสัย Air Asia ก่อตั้งมาเพื่อเสริมสร้างภาพลักษณ์ของการบินไทยเป็นแน่ เมื่อก่อน TG โดนล้อว่า Tomorrow Go! ตอนนี้ขอค่อน FD ว่า … Fly, someday! (หรือ Fcuking Departure Time!! ก็ได้)

ถึงเมืองเชียงใหม่ก่อนเวลาหลายชั่วโมง ถ้าอย่างนั้น แวะหากาแฟจิบสักแก้วดีกว่า … ในละแวกนิมมานเหมินทร์ มีร้านกาแฟรวมกันได้เฉียด 30! เดาไม่ออกว่า ทุกร้านแข่งขันกันด้วยอะไร คุณภาพกาแฟ? การตกแต่ง? เด็กเสิร์ฟ? หรือ “เนทฟรี” เพราะมองดูเหมือนๆ กันไปหมด

– ผมเลือก “ร้านที่ไม่มีแบรนด์” ติดถนนฯ

[ สนามบินอันดับสอง รองจากกรุงเทพ ]

ก่อนเวลาเช็คอินประมาณ 1 ชั่วโมง เห็นจะได้ ไฟ(ฟ้า)ในสนามบินก็ดับๆ ติดๆ อยู่พักใหญ่ (โอ้ มาย ลอร์ด of the ลิง!) เครื่องตรวจวัตถุระเบิดไม่ทำงาน คนไทย และ “non-คนไทย” ยืนคิวหน้าเครื่องฯ เกือบครึ่งร้อย เหมือนรอต้อนรับ พณ.ทั่นสมชาย ซึ่งกำลังจะเดินทางกลับไปดูแลสภาโจ๊ก หลังตัดริบบิ้นเปิด “สวนน้ำ” บนดอย !?!?!  

“ออกจากเมืองบ้างก็ดี” … ที่นั่นไม่มี ปปช ปชป พธม ปสด* มคปด* … ดีที่ได้กลิ่นภูเขา ดีที่ได้ยืนลูบต้นไม้ใหญ่ ดีที่ได้นอนคุยกับแมลงในป่า ดีที่ได้สัมผัสไอเย็นๆ บนนั่น แต่คงดีกว่า หากเราได้อยู่กับมันทุกวัน จนรู้สึกเฉยๆ …

* ปสด ประสาทรับประทาน, มคปด สุนัขคาบไปรับประทาน

โชคดี มีลมหายใจครับ

ขุนอรรถ   

More photos : Go My Flickr >>>

ความเดิม – https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/10/30/angkang/ 

[ พราวภูฟ้า ]

เกือบ 10 โมงแล้ว … หลังกินอาหารเช้าฟรีในโรงแรมที่พัก ผมเช็คเอ้าท์แล้วขับออกมาจากตัวเมืองเชียงใหม่ มุ่งหน้าดอยอ่างขาง แต่ด้วยความย่ามใจ หรืออะไร “ย่ามๆ หยามๆ” นั่น ผมตัดสินใจเลี้ยวซ้ายขึ้นไปกินมื้อเที่ยงบนถนนสายแม่ริม–สะเมิง … พราวภูฟ้า

พราวภูฟ้า เป็นบูทีครีสอร์ตสุดฮิปบนถนนสายนี้ ใครเคยไปเยือนที่นี่ คงแอบชมในใจว่า กิ๊บเก๋เสน่ห์ปรี๊ดในทุกรายละเอียด เมนูอาหารง่ายๆ แต่บรรยากาศดีระดับ“หายาก” โดยเฉพาะเวลาฝนตกเมื่อเทวดามาคอยสเปรย์ด้วยขวดฉีดฟ๊อกกี้ ถ้าเปิดเพลง November Rain อีกสักหน่อย … เพอร์เฟค !

กินเสร็จสรรพ ก็ขับรถฯ กลับออกมาเริ่มต้นกันใหม่บนทางหลวงสาย 107 … การเดินทางขึ้นดอยอ่างขาง มี 3 เส้นทางให้เลือก

[ 3 เส้นทาง ]

ก) หากชอบความเร้าใจ ให้เลือกมุ่งหน้าไปบนทางหลวง 107 จนถึงหลักกิโลฯ 137 ซ้ายมือจะเห็นวัดหาดสำราญ และป้ายทางขึ้นดอยอ่างขาง จากจุดนี้ ขับรถต่อไปอีก 25 กิโลฯ เท่านั้น แต่เพราะเส้นทางไต่ขึ้นเขา พร้อมโค้งหักคอ อีก 5-6 โค้ง … ผมอยากเรียกว่า โค้งฮาร์ทคอร์ มากกว่า

ข) หากชอบแนวลั้ลลา! ให้เลือกมุ่งหน้าไปบนทางหลวง 107 นับจากตัวเมืองเชียงใหม่ประมาณ 80 กิโลฯ ให้เกาะโค้งซ้ายไปตามเส้นทาง 107 เลี่ยงเมือง เข้าสู่เมืองงาย (ต.เมืองงาย อ.เชียงดาว) บนทางหลวง 1178 มุ่งหน้า บ้านอรุโณทัย (หมู่บ้านคนจีน) น่าจะมีระยะทางประมาณ 50 กิโลฯ

จากบ้านอรุโณทัย ให้มุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ผ่านบ้านแม่นะ (มีด่านทหาร) ขับต่อไปจนผ่าน บ้านสินชัย (มีด่านทหาร) เข้าเส้นทางสาย 1340 มุ่งหน้าบ้านหลวง รวมระยะทางประมาณ 80 กิโลฯ

เส้นทางนี้ เป็นทางแคบๆ (2 คันสวนกันแบบพอดีๆ) ค่อยๆ ไต่ระดับความสูง ลัดเลาะผ่านทุ่งหญ้า ชายเขา … ชิลล์ล์ล์ แอนด์ เดอะ คูล !! … อ้อ เส้นทางนี้ รถน้อย(มาก) สัญญาณมือถือไม่มี(คลื่น) เปลี่ยวกว่าอีก 2 เส้นทาง

ค) หากชอบแนวแรลลี่ หรือ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า เส้นทางประชดชีวิต ! … ให้เลือกมุ่งหน้าจากตัวเมืองเชียงใหม่ไปให้ถึงเมืองฝาง แล้วย้อนกลับเข้ามาขึ้นดอยอ่างขางผ่านบ้านนอแล แม้จะเป็นเส้นทางสั้นที่สุด(เมื่อเทียบกับอีกสองทาง) แต่มันก็ชันที่สุด ทางแย่ที่สุด และ มีฐานทหารไทย–พม่า ให้ลุ้นระทึกตลอดเส้นทาง

[ คำถามยอดฮิต ]

ทางไปไหนดี ? รถยี่ห้อนั่นรุ่นนี่ปีโน่น ไปได้ไหม ? ขับรถมา 2 ปี แต่วนๆ ในเมือง จะไหวหรือ ?

ความจริง ทั้งสามเส้นทางที่ว่า ใครๆ ก็สามารถผ่านไปได้ทั้งนั้น ถ้า …

๑. สภาพจิตใจและร่างกายดี (ไม่สติแตกง่ายๆ ไม่ขี้บ่นเกินเหตุ ไม่ง่วงหรือเพลียหนักๆ)

๒. สภาพรถยนต์ดี (ไม่ต้องโมฯ ไม่ต้องใหม่ ไม่ต้องเก่า พอดีๆ ผ่านได้ทุกคัน)

๓. สภาพขับขี่ดี (ไม่ต้องเก่งกาจอะไร พอขับรถขึ้นลงตึกใบหยกได้ ก็พอ) 

๔. สภาพถนนดี (ไม่มีหินถล่ม หรือ กรวดทราบบนถนน)

๕. สภาพอากาศดี (ไม่มีฝนตกหนักๆ ไม่มีหมอกจัดๆ)

๖. … ไม่หลงทาง

ผมนับครบแค่ 3 ข้อครับ นอกนั้น ใครหน้าไหนก็ควบคุมไม่ได้ … จำได้ไหมครับ ผมแวะกินมื้อเที่ยงบนแม่ริม ด้วยความย่ามใจ กว่าจะถึงบ้านอรุโณทัยก็เกือบ 5 โมงแล้ว

เมื่อผ่านแม่นะมาถึงบ้านสินชัย ผมแวะเข้าห้องน้ำ ตรงนั้นมีด่านทหาร ผมถามน้องทหาร(หาญ)เพื่อให้แน่ใจในเส้นทาง “ไปอ่างขางทางไหนครับ” เขาบอกให้ผมเลี้ยวขวา …. แต่ที่จริง ผมควรตรงไป ตามป้ายถนนสาย 1340 – ผมเห็นในเที่ยวกลับ

ผมขับอ้อมเข้าไปในหมู่บ้านอะไรๆ อีกสารพัด เสียระยะทางไป 20 กิโลฯ แต่ไม่สำคัญเท่าเสียเวลาไปเกือบชั่วโมง โทร.ถามใครก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งได้ … จนพระอาทิตย์หมดแสง !  

[ เรียนรู้ ]

เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว อยู่ดีๆ ฝนก็ตกหนักพักใหญ่ และเมื่อฝนซาเม็ดไป หมอกหนาๆ ก็เข้ามาแทนที่ ทัศนะวิสัยมองเห็นได้ไม่เกิน 5 เมตร … แน่ล่ะ รถธรรมดาๆ คันนี้ ไม่มีไฟตัดหมอก

ผมอยู่บนเส้นทางสุดโหดเร้าใจ(เส้นทาง ก.) เมื่อไหร่ ไม่รู้ บนโค้งฮาร์ดคอร์มีทราย มีหิน และมีดินกองเป็นหย่อมๆ ผมมองไปข้างหน้าได้แค่คืบ! ขับรถด้วยความเร็วไม่ถึง 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง – ลงเดินอาจเร็วกว่า

บนดอยอ่างขางมีด่านทหารเป็นระยะๆ … จุดหมายของผมคือ บ้านหลวงรีสอร์ต แต่น้องทหารชี้ให้ผมขับรถฝ่าหมอกไปอีกทางจนได้ ระยะทางปกติอาจใช้เวลา 10 นาที แต่สำหรับสถานการณ์นี้ ผมใช้เวลาทั้งหมดเฉียดชั่วโมง …

เกือบ 2 ทุ่ม ผมมาถึงทางเข้าบ้านหลวงรีสอร์ตอย่างงงๆ เช็คอิน และ กินข้าวต้มอย่างมึนๆ

… คืนนี้ หลับสนิทดีเหมือนกัน !  

ขุนอรรถ

ทิป : ทหารมีหน้าที่ป้องกันประเทศ ไม่ใช่สำหรับ”ถามทาง” แต่ถ้าจำเป็นจริงๆ อย่าถามพวกเขาว่า “ดอยอ่างขางไปทางไหน” เพราะทุกเส้นทางเชื่อมหากันหมด (เขาไม่ผิด เราต่างหาก !) … ควรถามว่า “แม่นะไปทางไหน” หรือ “บ้านสินชัยไปทางไหน” … เข้าใจ๊ !

ตอนจบ https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/11/08/chiangdao/ 

ขุนอรรถ

ดูภาพ >>> http://www.flickr.com/photos/8702085@N08/

[ ก่อนเดินทาง ]

ก่อนเดินทางประมาณ 1 วัน Air Asia ส่ง SMS ผ่านโทรศัพท์มือถือแจ้งให้ทราบว่า เที่ยวบินที่จองไว้ ต้องเปลี่ยนเวลาใหม่ (Retime) ประมาณ 1 ชั่วโมง …. รีไทม์ (Retime) เป็นคำทับศัพท์ ซึ่งหาก “แปลทับ” อีกที จะมีความหมายว่า “ดีเลย์(โว้ย)”  นั่นเอง !

“โห … เลื่อนกำหนดเวลาออกไปเกือบ 2 ชั่วโมงแบบนี้ แผนท่องเที่ยววันแรกของผม (อุตส่าห์เทียวหาเทียวติดต่อตั้งหลายวัน) ก็ล้มครืนหมดเลยนะเนี่ย ถ้าจะขอ Cancel ตั๋วได้ไหมครับ” ผมบ่นใส่พนักงาน Air Asia ไปชุดใหญ่ แบบไม่ได้ตั้งใจยกเลิกการจองจริงๆ

“ได้ค่ะ หากคุณจะ cancel เราจะคืนเงินให้คุณ 100 บาทต่อที่นั่ง ต้องขอโทษด้วยนะคะ” พนักงานสาวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงชิลล์–ชิลล์ล์ล์ !

“ตั๋วสองพัน คืนร้อยเดียว … ไม่ยกเลิกหรอก ขอบคุณนะครับ” … พร้อมบอกกับตัวเองว่า “บ่นไปทำไมวะ ??” 

[ วันเดินทาง ]

… ประมาณบ่ายโมงเศษ ผมเดินทางมาถึงเชียงใหม่ ลงจากเครื่องฯ ปั๊บ ผมก็หิ้วกระเป๋าเดินเข้าไปที่เคาเตอร์ AVIS เพื่อรับรถยนต์ (YARIS) ตามที่ได้แจ้งยืนยันไว้ 7 วันก่อนกำหนดเดินทาง ผมได้รับการสอบถามจากพนักงานว่า “จะทำประกันภัยหรือไม่” … “ไม่ครับ ขอบคุณ” จากนั้น พนักงานใช้เวลาประมาณ 10 นาที เพื่อออกเอกสารต่างๆ

ที่ลานจอดรถยนต์ พนักงาน AVIS อีกคนหนึ่ง ตรวจสภาพรอยขีดข่วนรอบคัน เพื่อรอลูกค้าลงชื่อรับรถยนต์อยู่ก่อนแล้ว จุดนี้เองทำให้รู้ว่า แม้เบี้ยประกันภัยวันละ 200 เศษ (4 วันเกือบพัน!) จะไม่ใช่เงินมากมายนัก แต่ก็สร้างความกังวลให้ผมตลอดการเดินทาง เพราะหากมีรอยใดๆ เพิ่มขึ้น โดยที่ผมขับรถยนต์ผิดกฎจราจรเสียเอง (กูผิด) หรือ เกิดรอยใดๆ โดยไม่มีคู่กรณี (กูซวย) … ผมจะต้องจ่ายค่าเสียหายนั่น (ไม่เกิน 5,000 บาท) – โอ้ มาย กู้ด คาร์ !

[ ร้านคุณเชิญ ]

YARIS สีบรอนซ์เงิน พาผมไปร้านอาหารมังสวิรัติบนถนนนิมมานต์เหมินทร์ ด้วยความเร็วไม่เกิน 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง พลางในใจคิดว่า “หากชนกับอะไร คงไม่บุบมาก!”

ร้านคุณเชิญ มีทางให้เลือก 2 ทาง คือ เลือกกินอาหารบุฟเฟ่ต์ หัวละ 80 บาท หรือ กินตามเมนู (และจ่ายตามเมนู) ผมเลือกอย่างแรก ไม่ใช่ว่า “งก” หรือ “จน” หรือ อะไรทำนองนั้น เพียงแต่หิวมาก อยากกินเยอะๆ … กินคนขายเป็นๆ ยังได้เลยตอนนั้น  

… รอบแรก ผมเปิดโอกาสให้ สลัดแขก ข้าวกล้อง ผักผัด เห็ดทอด และ แกงจืดเยื่อไผ่

… รอบสอง เป็นทีของขนมจีนน้ำยา และสลัดไม่แขก ! (อ้อ น้ำมะขาม 1 แก้ว)  

… รอบสาม ผมยอมให้ ข้าวกล้อง แกงเผ็ดฟัก แกงจืดเยื่อไผ่ ผ่านลงกระเพาะแต่โดยดี

รอบสามนี่เอง เพิ่งจะเห็นป้ายเขียนไว้ ทำนองว่า “กรุณาช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อม โดยใช้จานชามอย่างประหยัด” ดังนั้น “รอบสี่” จึงเป็นเพียงจินตนาการในสมอง – ฝันไม่เป็นจริง ว่างั้น  

ลูบท้องสามรอบแล้วจ่ายเงิน เดินทวนลมนินทา ออกมาสำรวจริ้วรอยเจ้า YARIS คันเก่งอีกครั้ง ก่อนขับออกมา มุ่งหน้าหมู่บ้านพันพรรณ … แม่แตง … เงื่อนแม่งัด

[ พันพรรณ ]

หลังได้ข้อมูลจาก http://www.oknation.net/blog/print.php?id=133032

โดยส่วนตัวเชื่อว่า โลกที่เราอาศัยอยู่กิน(และนอน) กำลังเดินเข้าสู่ยุค “ธรรมชาติลงโทษ” … ผมตัดสินใจเดินทางไปดู พันพรรณ ด้วยตาของตัวเอง แอบนึกชอบใจเมื่อทราบว่า พันพรรณ นิยามตัวเองว่า เป็นศูนย์การเรียนรู้ … ผมอยากเรียกว่า “หมู่บ้านอัตตาหิฯ” … พวกเขาทำเกษตรธรรมชาติ (ใช้เมล็ดพันธุ์พืชดั้งเดิมของท้องถิ่น) สร้างบ้านดิน และ ยินดีต้อนรับการมาเยือน เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (ลปรร.) ร่วมกัน

แต่น่าเสียดาย เราเดินวนๆ เวียนๆ อยู่พักใหญ่ ไม่เจอใครอีกเลย นอกจากแม่ครัวเสียงซาวด์แทร็ก ผู้กำลังนั่งเด็ดผักหญ้า เตรียมทำอาหารเย็นให้สมาชิกที่มานอนอ้างค้างแรมที่นี่

“ม่ามีคาอยู่ (ไม่มีใครอยู่) … ปาทางาน (ไปทำงาน) … ม่าลู้ (ไม่รู้) …”  

ผมเดินพุงตกกลับมาขึ้นรถฯ … อ้อ … ไม่ใช่สิ ผมเดินกลับมาที่รถฯ แล้วสำรวจริ้วรอยรอบๆ เจ้า YARIS ตัวยุ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจคุ้ยกระเป๋าสะพาย หาบัตรกำนัลโรงแรมชื่อคล้ายบอยแบนด์ไทยรุ่นเก๋า (ผมซื้อมาได้ไม่ถึงพัน – ราคาเอ็กซ์โปฯ) ก่อนหมุนกุญแจขับรถยนต์ออกมา มุ่งหน้าถนนช้างเผือก

กรุณาติดตามตอนต่อไป … [ อ่างขาง … หนาวมาก ]

https://chiangmaitoday.wordpress.com/2008/11/01/angkang2/ 

: ) 

ขุนอรรถ

ดูภาพ >>> http://www.flickr.com/photos/8702085@N08/

ข้ามเรื่องสำคัญไปเรื่องหนึ่ง … ชื่อโรงแรม และ โลโก้

สื่อประชาสัมพันธ์ต่างๆ จะทำไม่ได้เลย หากไม่มี ชื่อโรงแรม และ โลโก้ !

เริ่มจาก ชื่อโรงแรม ก่อน …

หลักๆ เท่าที่สอบถามพี่ป้าน้าอา ผู้รู้บ้าง ผู้แสนรู้บ้าง ได้ความว่า

“ไม่ชื่อฝรั่ง ก็ชื่อไทย” … เมื่อเป็นอย่างนี้ เจ้าของก็บอกว่า “ชื่อไทย” – ฟันธง

คำถามต่อมา คือ ชื่ออะไร(ดี)? คราวนี้ล่ะครับ … โอ้แม่เจ้า !

มันหลากหลายเสียจนจับทิศทางไม่ได้เลย แล้วจู่ๆ “บ้านกลางเวียง” ก็แวบเข้ามา !

มีใครบางคน(ในวงสนทนา)บอกว่า “บ้านกลางเวียง มีคนใช้แล้ว”

“ไม่เห็นเป็นไร … ที่นั่นเป็น Guest house ของเราเป็นโรงแรมกึ่งบ้าน!”

“แบบว่า Apartment กับ Service Apartment แบบที่คนไทยเข้าใจเหรอครับ”

“ใช่ … ประมาณนั้น”

“แต่ชื่อมันเหมือนกันเด๊ะเลยนะ”

“เราก็หลบเอาสิ” อีกคนหนึ่งเสริม

“หลบ – แบบว่าอะไร?” อีกคนหนึ่งถาม

“ของเราใช้ บ้านกลางเวียง เชียงใหม่ ดีมั้ย?”

“กลางเวียง เชียงใหม่ ก็พอ … สั้นหน่อย เรียกง่ายกว่า”

“ใส่คำว่าบ้านไว้ดีกว่า เพราะทะเบียนธุรกิจก็ไม่ใช่โรงแรม”

“ใช่ เราอยากให้ที่นี่เป็นบ้าน ไม่อยากให้ออกเป็นโรงแรม”

“แต่ … ฝรั่ง คนต่างชาติ จะเรียกยากนะ”

“ไม่เป็นไร เราเลือกชื่อไทย ต้องยอมรับเรื่องนี้โดยปริยาย”

“โอเค ตกลงเราใช้คำว่า บ้านกลางเวียงเชียงใหม่”

“ลองออกแบบโลโก้ให้ออกมา … Compact หน่อยแล้วกัน”

นี่แหละครับ เป็นที่มาของ ชื่อโรงแรมแห่งนี้

สรุปได้เพียงว่า “หลายสมอง ดีกว่าสมองเดียว” แค่นั้นจริงๆ

คราวนี้ ก็มาถึง โลโก้

… เรื่องโลโก้นี่ ตอนแรกก็ไม่ได้ทิศทางชัดๆ เหมือนกัน

บางเราอาจได้ บรีฟ จากเจ้าของฯ มาว่า “อยากได้อย่างนี้”

แล้วก็ส่งให้ MMS นี้มาให้ (เอาล่ะสิ)

อีกสองวันต่อมา เจ้าของฯ ก็ส่ง MMS มาให้อีก แบบนี้ …

อีกสัปดาห์ต่อมา ก็ได้ MMS อีก ! แบบนี้ …

โชคดีที่ยังไม่ได้คุยกับ Designer เลย (ฮา)

แต่จู่ๆ มีใครคนหนึ่งเสนอว่า

“ผมเคยเห็นไก่เหล็กหนักๆ ในห้องอาหารของบริษัท เดี๋ยวจะหยิบมาให้ดู”

“ไก่”ที่ว่า ก็คือ ตัว(ลูกเหล็กโบราณ)สำหรับชั่งน้ำหนักของพม่า

ตามรูปนี้ …

แล้วทุกคนก็ … “เออ ดีเหมือนกัน” (ฮา)

เสร็จแล้ว เราเอา “ข้อมูล” ทั้งหมดที่คุยกันนี้ นำไปเล่าให้ Designer ฟัง

เริ่มจากใบนี้ …

ปรับ#1 (Lay-out)

ปรับ#2 (คู่สี)

ปรับ#3 —

จบ !

เรื่องนี้ยาวสักหน่อย …. ก็เรื่องมันยาวนี่ครับ

ขุนอรรถ  

ผมทิ้งเรื่องการ“ทำสื่อ”ไว้นานไปหน่อย เพราะที่ผ่านมายังไม่มีความคืบหน้ามากนัก แต่ตอนนี้ โบรชัวร์ เสร็จแล้ว พร้อมให้นำไปประชาสัมพันธ์ รวมถึงผม ก็พร้อมจะ”บอกต่อ”ขั้นตอนในการทำงานอย่างคร่าวๆ แล้ว เชิญตามมาเลยครับ

1. หาต้นแบบที่ถูกใจ สัก 4-5 แบบ

2. หา Designer สักคน !

3. ปรับปรุงแบบสัก 3-4 ครั้ง

4. ส่ง(โรง)พิมพ์

หาต้นแบบที่ถูกใจสัก 4-5 แบบ … เขียนแบบนี้ จะว่า “ก๊อป(ปี้)” ก็คงไม่ถูกซะทีเดียว เพราะจะว่ากันโดยทั่วๆไปแล้ว “ไม่มีไอเดียใหม่”หรอกครับ มีแต่”ไอเดียต่อยอด”ทั้งนั้น ยิ่ง commercial art นี่ ยากจะหลีกเลี่ยง !

การต่อยอดนี่ล่ะครับ มันงากซะจริง (ใช่ครับ มันงาก จะว่ายากก็ไม่ใช่ จะว่าง่ายก็ไม่เชิง) ยิ่งหาก”เจ้าของเงิน”เขาไม่ได้ระบุชัดๆ ลงไปว่า อยากได้แบบนั้นแบบนี้ เรียกว่า เพิ่มดีกรีความยากล่ะคราวนี้

หลังจากผลิกต้นแบบไปมาหลายรอบ ก็มาถึงขั้นตอนต่อไป … นั่นคือการหา Designer สักคน !

“สักคน” นี่พูดจริงนะครับ ถ้ามีทุนมหาศาลก็ติดต่อ Agency ไปเลย แต่ถ้าไม่ใช่ ก็ลองหา Designer สักคนดีกว่า เลือกจากการแนะนำของเพื่อนๆ คนที่รู้จัก แล้วขอดู “พอร์ท” (Portfolio) ของเขา

ถ้าของใครเข้าตา ก็ลองตกลงราคากันก่อน ตอนนี้ designer ก็จะบอกเองล่ะครับ ว่างาน(โบรชัวร์)ของคุณยากง่ายไหน … ประมาณกี่บาท (อย่าลืมถาม “ประมาณกี่วัน” ไว้ด้วยนะครับ)

จากนั้นก็บอกความต้องการของคุณไป หยิบต้นแบบของคุณขึ้นมา แล้วเล่าให้ designer ฟังว่า ทำไมคุณชอบต้นแบบอันนี้ ตรงนั้นไม่ชอบ บอกเขาไปให้ สังเกตุดูนะครับ ถ้าเขาจดอะไรกลับไปบ้าง เชื่อได้ว่า คุณกำลังจะได้ “แบบ” ที่คุณต้องการ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง

แต่ถ้าเขาไม่จด เชื่อได้ว่า คุณกำลังเจอกับ ศิลปินตัวจริง … สร้างสรรค์กันหน่อยล่ะ พี่น้องครับ !   

หลังจากนั้น ไม่ควรเกิน 10 วัน (สำหรับโบรชัวร์–แผ่นพับ) คุณจะได้รับ “แบบร่างที่ 1” (Draft-1) … Designer ทุกคน เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่า อาจมีการแก้ไขปรับปรุงได้

ครั้งแรกอาจ “โละไอเดียแรก” กันเลยด้วยซ้ำ แต่การแก้ไขครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ไม่ควรโละแล้วนะครับ ถ้า designer ไม่ถูกใจคุณ เขาจะโบกมือลาเอง และถ้าคุณคิดว่า ไม่ถูกใจเขา คุณควรบอกว่า “พอดีกว่า”

(อ้อ นั่นหมายถึง คุณยอมเสียมัดจำดีกว่า ได้งานที่ไม่ต้องการ)

จำไว้นะครับ การออกแบบ แม้ว่าจะเป็นโบรชัวร์เล็กๆ ไม่กี่พับ ไม่กี่แผ่น … งานศิลปะ ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ไม่มีคำว่าถูกหรือผิด สวยมากสวยน้อย

… ศิลปะเป็นเรื่องมุมมอง เป็นปัจเจก สวยของคุณกับสวยของเขา ย่อมไม่เหมือนกัน

เขาเป็น designer ร่ำเรียนมาทางนี้ ถ้าไม่เชื่อใจเขา และมั่นใจตัวเองมากกว่า ก็ออกแบบเองครับ หรือไม่ก็หา designer ที่ถูกใจคุณ ดีกว่าวิจารณ์ว่า “แบบที่ออกมาไม่สวยเลยน้อง” !

– ตรงนี้ กรุณาแปะดอกจันไว้ 5 ดอก ! ****

ขั้นตอนในการเลือกโรงพิมพ์เป็นเรื่องสำคัญมากเหมือนกัน … ออกแบบเกือบตาย เลือกสี เลือกลายแทบแย่ ปรากฏว่าพิมพ์ออกมาแล้วไม่เหมือน “ร่าง” (Draft)  หรือไม่ชอบนี่ เกิดขึ้นเป็นประจำ

บริษัทใหญ่ๆ แบรนด์ดังๆ สิ่งพิมพ์แล้ว “สีเพี้ยน” นิดเดียว เขาไม่จ่ายเลยนะครับ แต่ชาวบ้านๆ อย่างเรา ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะฉะนั้น การเลือกโรงพิมพ์โดย designer (มืออาชีพ) เขาจะมี “โรงพิมพ์ประจำตัว” … อาจแพงกว่าโรงพิมพ์อื่นๆ บ้าง แต่คุ้มครับ เมื่อแลกกับ “สื่อ” ซึ่งเป็นหน้าเป็นตาของเราไปอีกนาน

ขอให้โชคดี … วันนี้แค่นี้ก่อนนะครับ

ขุนอรรถ  

หนึ่งในสองแรงขับเคลื่อนสำคัญ

โครงการโครงการมังสวิรัติเชียงใหม่ (Chiang Mai Vegetarian Project)

คุณอัฐ – พงศธร กิจเวช บอกเราด้วยรอยยิ้มสดใส(เชียว) ว่า …

“ … พวกเราทุกคนล้วนเป็นมังสวิรัติ เมื่อใดที่เราไม่มีเนื้อสัตว์อยู่ในปาก

… เราก็เป็นมังสวิรัติ”… ถ้าในวันหนึ่ง เราใช้เวลากินอาหาร 3 ชั่วโมง
เราก็เป็นมังสวิรัติอย่างน้อย 18 ชั่วโมง หรือ 75%” (Yeah!)

คุณอัฐใจดี ให้ download แผนที่เจ๋งๆ แอนด์ ฟรี … เชิญที่นี่

แผนที่ ด้านหน้า … และ ด้านหลัง

คงไม่เกินเลยไปหรอก หากจะบอกว่า เมืองเชียงใหม่ … เมืองมังสวิรัติ

ก็ “ทุกๆ  1 ตารางกิโลเมตร จะมีร้านมังฯ อย่างน้อย 1 ร้าน”   

คนไทย และ ชาวต่างชาติ(หลายชาติ) หันมานิยม “ไม่กินเนื้อ” มากขึ้นเรื่อยๆ

นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้บางคน อาจดู “มอมแมม” ไปบ้าง

แต่ เป็นความมอมแมมแบบไร้พิษภัย นะเออ

ข้อมูลจาก ศาลามังสวิรัติ … บอกว่า …

Vegetarianism = มังสวิรัติ

“มังสะ” แปลว่าเนื้อสัตว์
“วิรัติ” แปลว่า การงดเว้น

มังสวิรัติ จึงแปลว่า การงดเว้นเนื้อสัตว์

Vegetable มีรากศัพท์มาจากภาษาลาติน … คือ Vegetus (เวเจตัส)

แปลว่า สมบูรณ์ดีพร้อม สดชื่น เบิกบาน  !

มังสวิรัติ แบ่งได้เป็น 8 แบบ …

๑. แบบแมคโครไบโอติก 

๒. แบบกินนม-ไข่ 

๓. แบบกินไข่ (ไม่กินนม) 

๔. แบบกินนม (ไม่กินไข่) 

๕. แบบเจ (ไม่กินพืชที่มีกลิ่นฉุน 5 ชนิด*)   
๖. แบบมังสวิรัติบริสุทธิ์   

๗. แบบพืชสด (No cooking) และ  

๘. แบบกินผลไม้และถั่ว (Fruitarian)

* (หอม กระเทียม คึ่นฉ่าย ใบยาสูบ และ กระเทียมโทนจีน)

แบบมังสวิรัติบริสุทธิ์ (Pure Vegetarian) แม้ไม่มีคำนิยามที่ชัดเจนนัก

แต่น่าจะใกล้เคียงกับ “ชาววีกัน” (Vegan) … วิถีเคร่งครัดไม่แพ้ “เจ”

ชาววีกัน ยังมี lifestyle หลีกเลี่ยง ผลิตภัณฑ์จากสัตว์อื่นๆ ด้วย

เช่น Fur เครื่องหนัง เครื่องสำอางค์ (ที่ใช้สัตว์ทดลอง – animal test)

Vegan ก็มีอารมณ์สนุกๆ ล้อเลียน McDo’ แบบนี้อีกด้วย … McVegan

+ + + + +

ชั่วโมงนี้ คงไม่มีใคร “Hip” เกิน ร้านคุณเชิญ …

ร้านอาหารมังสวิรัติ Buffet บรรยากาศ “ปูนดิบ” บนถนนนิมมานฯ

คุณเชิญจุติ มณเฑียรมณี อดีตนักแสดงกันตนา …

เปิดร้านอาหารมังสวิรัติแห่งแรก แถวๆ ถนนสาธร ซอย ๑๐

ต่อมา เปิดสาขาสอง ถนนรถไฟ จังหวัดเชียงใหม่

และล่าสุด สาขาซอยนิมมานเหมินทร์ 13

อาหารแนะนำ คือ ยำผลไม้ ยำส้มโอ … น้ำสมุนไพร (แยกน้ำเชื่อม)

.

.

.

อิ่มท้อง อิ่มบุญเน่อคับ

: )

ขุนอรรถ

ถึงแม้ Boutique hotel (ส่วนใหญ่) จะเป็นโรงแรมขนาดเล็ก

เน้นการตกแต่งที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

มี “Look” ที่แตกต่างจากโรงแรมทั่วไป

มี Gimmicks หรือ “ลูกเล่น” โน่นนิดนี่หน่อย ก็ตาม

แต่การบริการไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าโรงแรมใหญ่ๆ กันเลย

หรือจะ”ยิ่งกว่า”ด้วยซ้ำ … ที่ว่า “ยิ่งกว่า”นี่ เพราะว่า

การบริการ คือ ความพิเศษของ Boutique hotel นั่นเอง

แต่ก่อนจะเข้าไปในรายละเอียด เริ่มทำความเข้าใจกันก่อน

โรงแรมไหนๆ ก็มีหลักในการแบ่งงาน อย่างง่ายๆ ทำนองว่า

“พนักงานเบื้องหน้า และ พนักงานเบื้องหลัง”

พนักงานเบื้องหลัง ก็อย่างเช่น ช่างอาคาร (น้ำ ไฟ ประปา เป็นต้น)

พนักงานจัดซื้อ การตลาด Admin. … บรรดาพนักงานที่ลูกค้าไม่ได้ค่อยเห็นหน้า 

พนักงานเบื้องหน้า ก็ … ฟร้อนท์ แม่บ้าน เบลบอย รปภ.

หรือ บรรดาที่ลูกค้าต้องเห็นหน้าค่าตา … นั่นเอง

งานเบื้องหลัง นั้น

ส่วนสำคัญอยู่ที่การจัดตารางการทำงานให้เป็น ตามตาราง ตามระบบ 

เช่น ตารางงานซ่อมบำรุง ระบบทำสต๊อก

การสั่งซื้อ กำหนดรายงานการตลาด ฯลฯ

ส่วน งานเบื้องหน้า มีส่วนสำคัญที่ “ทัศนคติในการบริการ”

… ใช่ครับ ทัศนคติ

แน่นอนว่า ทัศนคติแรกที่สำคัญอย่างยิ่ง คือ “หัวใจบริการ” (Service mind)

เรื่องแรกเรื่องเดียวก็ต้องอบรมกันหลายรอบ

แถมด้วยประสบการณ์เป็น “ตัวช่วย”

โอกาสหน้าค่อยมาว่ากันในรายละเอียดนะครับ

ทัศนคติที่สอง สำคัญไม่แพ้กัน … “ใจเขา ใจเรา”

อ่านเหมือนง่ายนะครับ แต่ขอให้”จับหลักการ”นี้ไว้ดีๆ คือ

… เริ่มจากใจเขาเสียก่อน แล้วนำมาใส่ใจเรา

เขาชอบ-ไม่ชอบอะไร เขากลัว-ไม่กลัวอะไร เขาอยากได้-ไม่อยากได้อะไร

… ก็ “จัดไป” ตามนั้น 

เอาแค่นี้ก่อนสำหรับเรื่องนี้

ทัศนคติที่สาม คือ “บรรยากาศ สำคัญกว่า ทัศนคติ” 

คืออย่างนี้ พนักงานหลายคนคิดว่า ทัศนคติของตนดีแล้ว     

จึงให้ความสำคัญ “การแสดงออก ท่าที ทีท่า” เป็นเรื่องรอง

ผิดครับ … งานเบื้องหน้าแบบนี้ สิ่งที่เห็น สำคัญกว่า ทัศนคติ (ซึ่งมองไม่เห็น)   

เพราะหาก พนักงานจะยังมีทัศนคติไม่สู้จะดีนัก เราก็ “ปรับ” กันได้ แม้ต้องใช้เวลา 

แน่นอนว่า แต่ละคนมี “การเรียนรู้ช้าเร็วต่างกัน” (Learning curve) 

… คนมีประสบการณ์ จึง “preferrable” ด้วยเหตุนี้  

ดังนั้น ระหว่างที่กำลังเรียนรู้ทัศนคติที่ถูกต้องอยู่นั้น

… การแสดงออก จึงสำคัญกว่าด้วยประการฉะนี้

การแสดงออกที่ว่า ไม่เฉพาะเรื่อง “ท่าทาง และ ทางที” เท่านั้น 

แต่ยังรวมถึง การแต่งตัว ผมเผ้า กลิ่นปาก บุคลิก การพูดจา อีกด้วย

เห็นไหม … งานโรงแรมเล็กๆ แต่การบริการไม่เล็กตามไปด้วยหรอกนะ

บริหารโรงแรมก็คือบริหารคน … เรื่องของ “คน” อย่างแท้จริง

อย่าบ่น

… เคยเขียนบอกไว้แล้วว่า ก่อนคิดจะมีโรงแรมของตัวเอง

คำถามแรก ที่ต้องตอบตัวเองให้ได้เสียก่อน ก็คือ “มีหัวใจบริการ” ไหม ?

Hotel – Hostel – Hospital – Hospitality เหล่านี้มาจาก Host ทั้งสิ้น

หากคิดเป็น “เจ้าบ้าน” ที่ดีไม่ได้ อย่าคิดจะสร้างโรงแรม

… โดยเฉพาะ Boutique hotel

ขุนอรรถ