سوال سختیست

بی او

نمیگذرد

همینطوری که آشغال کاغذها را داشتند میبردند، چند ورقی را قاچاقی، برداشتم. توی آنها، از روزهایی نوشته بودم که نبودی، از اینکه دنبالت میگشتم:

“پنجاه سالی از رفتنت میگذرد، حالا که شهردار شده ام، نیمی از بیلبوردهای شهر را، عکسهای تو فرا گرفته، عکسهایی را که یواشکی، از کیف کوچک نگین کاری شده ات، همان زرشکی پر از نگینهای سبز که داده بودم یک استاد مالزیایی، برایت تراش دهد، برداشتم!

میدانستم یکروز میروی،دوست داشتم بعضی وقتها برای چشمهایت _ که میدانستم هیچ وقت عوض نمیشوند_ دلم تنگ خواهد شد و نخواهی بود تا روبرویت، دوباره گریه کنم. وقتی رفتی، آنقدر گریه کردم که دکتر به خانواده ام گفت: عکسهایی دارد،دردناکتر از قصه ی کزت، غمبارتر از غروب نامیمون آفتاب جمعه، و زنده تر از خروشانترین رودخانه ی شندار زمین، اندوه در آن عکسها، موج میزند! چشمهای تورا میگفت. عکسها را هرچه گشتند، نیافتند.

امروز که شهردار شده ام، دادم نیمی از بیلبوردها را، از عکس تو پر کنند، و بزرگ نوشته اند: اندوه چشمهایت، پنجاه سال است که ریشه ام را، سوزانده است. اگر امروز، برق چشمهایت را نبینم، تاریک و متروک، خواهم مرد”

تیمارستانیها، میدانند عاشق هم بوده ام، با شهردار عاشق دیوانه، بهتر برخورد میکنند.

خاص تر شدم، وقتی به نام کوچک، خواندمت.

حالا، همه را به نام کوچکشان میخوانی، حالا، همه به نام کوچک میخوانندت!

حالا شما، برای همه تو شدی!

شما برای من غریبه اید.

باور اینکه

نبودت

دارد به آخرین روز اردیبهشت هم

کشیده میشود!

لباس عجیبی هم اول صبحی به تن داشتم، فکر کنم دیشب کلی مست کرده بودم و حواسم نبوده چی پوشیده و خوابیدم! یک ردای بلند آبی که از پشت بندهایی داشت برای بستن! اا با که هم بستر شده ام؟ کجاست؟ اصلا اینجا کجاست؟ تخت من هم که نیست. حتی شبیه دفتر کارم، وسط ساختمان مرکزی شهرداری هم نیست

اَه، من اتاق شیشه ای خودم را دوست دارم، اینجا کجاست؟ آنجا روی دفتر نوشته بودند:”اتاق شهردار” اما این اتاق، شماره دارد:”۱۳″ اینجا کجاست؟

نه، آه، یادم آمد. تیمارستان لعنتی!

لباس آبی تیمارستان بود، یادم آمد که دیشب دوباره قرصهایم را نخوردم و دوباره، پرخاش کردم.آنها، دستهام را با آن لباس عجیب غریب، به پشتم گره زده بودند، چه تنگنای سختی میشود وقتی مجبوری، مجبوری خودت را زورکی در آغوش بگیری، یاد همه ی تنهایی عمرم افتاده بودم که برای فرار از آنها، خودم را چنگ میزدم، شاید راهی برای فرار از تنهایی پیدا میشد!

آنقدر تقلا کردم تا توانستم خون به پا کنم. آنقدر ناخنهایم را به پشتم کشیدم، که لباس دیوانگان تیمارستان، از خون من قرمز شد و پرستارها، هول کردند که این زنجیری، نکند بدنش را پاره پاره کند و بازم کردند. آخر سرهم سرپرستار، با آن تفنگ عجیب فیل کشش، بیهوشم کرد.

ولی

پشت شیشه ها

باران

آخرین اشکهای اردیبهشتی ام را

مدفون میکند

تو

پشت پنجره ات

خیره شو به خیسی شیشه ها

بعد هم

از ترس خیس شدن

پرده ها را

بکش

فراموش کن حتی

اینجا

من

قدرت بارانها را

از پدرم

خدا

برای تو خریده ام!

ناگهان باریدن گرفت

سیگارم را خاموش کرد.

باران لعنتی

بگذار

فراموش کنم

کسی را دارد تا موهایش را

هر وقت که خواست

ببیند.

من اما

آلبومی دارم

از عکسهای تو

که حسرت به دلم ماند

تا روسری ات را

یکبار

من باز کنم!

این نوشته با رمز محافظت شده است. برای نمایش رمز خود را بنویسید:

رمز: