ARMENIAN EVANGELICAL EMMANUEL CHURCH - CHANITZ YOUTH

«Ապրիլ՝ Երջանիկ Յոյսի Հեռանկարով», Պրն. Միհրան Ճիզմէճեան

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 19:30:00 +0000

You can read the Armenian sermon at:
http://www.scribd.com/full/26468242?access_key=key-hhapyqzk3ni8ygeow7x

The Choir of the Armenian Evangelical First Church (1967) Singing Chanki Engerner (Ջանքի Ընկերներ)

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 19:00:00 +0000

This is a rare version of the Armenian Evangelical Christian Endeavor Association's anthem, performed by the choir of the Armenian Evangelical First Church in 1967, conducted by Dr. Emmanuel Elmajian.
The title of the anthem is "Chanki Engerner", translated as "Friends of Endeavor".

We will try to gather the names of the choir members. If you recognize anyone in this photo, we will be delighted to know.

Ջանքի՛ ընկերներ, օ՛ն մեր ուխտն յիշենք,
Բարիք գործելու կոչումն ունինք մենք.
Ջանքով եռանդուն, անխոնջ, անվհատ,
Սերմանենք բարիք, օրհնութիւն առատ:
Chanki engerner, on mer oukhdn hishenk,
Parik kordselou gochoumn ounink menk;
Chankov yerantoun, ankhonch, anvhad,
Sermanenk parik, orhnoutyoun arad.
Կրկ.
Արի՛ք ընկերնե՛ր, արդ պատեհ ժամ,
Նուիրուինք գործի միշտ ալ յօժարակամ.
Հունձքի օրն կուգայ, ուրախանանք,
Հունձքի Տէրոջ յարաժամ փառք տանք:
Arik engerner, art badeh jam,
Nvirvink kordsi mishd al hojaragam;
Hountski orn gouka, ourakhanank,
Hountski Deroch harajam park dank.

* We thank Ms. Annie Boudjikanian for providing us with this.

What Kind of Armenian Are You?!

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 18:30:00 +0000

I remember the first day at my new middle school, the place I would call my second home for the next six years as I continued on into high school. After the opening ceremonies had come to an end and each class went to its respective room, students began introducing themselves to one another. Being the only new kid in the class, I didn’t share the pre-established relationships that other kids who had been there since kindergarten enjoyed, and so naturally, people asked me the most questions.

When recess finally arrived, all my classmates dutifully rushed out to the quad area to talk with their friends and take a short break from the hectic school day. That was when someone approached me for the first time and asked me something I had never heard about before: “Are you Beirutsi?”

Having not been exposed to much Armenian culture in my elementary school years, it was beyond my ability to understand what he meant by this. Innocently, I questioned my classmate and he looked at me in disbelief as if I had just said something sacrilegious. After making it crystal clear that I had no idea what he was talking about, my classmate asked me more directly what city my parents were from. This somewhat alleviated my uneasiness that this abstruse question brought about, and I calmly answered that my mom was from Beirut and my dad was from Aleppo.

Five years later, I now have a complete understanding of this question and, more importantly, of the mentality of the classmate who asked it. Having studied and experienced the Armenian language, culture, and history throughout my middle school and high school years, I now know what it means to be classified under a certain “category” of Armenians. There are Beirutsis (from Beirut), Halebtsis (from Aleppo), Bolsahyes (from Istanbul), Hayastantsis (from Armenia), Yerousaghemtsis (from Jerusalem), and the list goes on and on. And with each different “kind” comes certain stereotypes, traditions, music, backgrounds, and ways of life. Unfortunately, Armenians have almost completely lost their meaning as a culture, but rather co-exist as a mixture of several differing ones.

Historically speaking, it is understandable why this difference is prevalent in the world today. Around the time of the Armenian Genocide, throngs of families chose to flee from their homeland in order to hopefully evade persecution and possible death. Some went to Lebanon, others to Syria, others to modern-day Israel, and in this manner Armenians spread throughout the four corners of the planet. In the almost 100 years that have elapsed since then, time has turned these people (and their descendants) into almost half-breeds of Armenian culture and the culture of the area in which they settled. Those who went to Arab countries developed a side-culture that focused on Arabic foods, music, and language. Those who decided to travel all the way to America had a stronger tendency to lose their Armenian identity and adopt an American way of life. And those who remained in Armenia retained their original culture and obtained Russian overtones as the Soviet Union took over. But the question remains that even if we can explain this diversification by looking back on our history, does that mean we can justify it in modern society?

Well the answer, quite simply, is no. The reason? Because it undermines everything that we stand for and have fought for as a nation, as a culture, and as a people. Armenians remain the longest lasting nation in all of history, with an advocated existence of over 3,000 years. Through the thick and thin, we have battled it out and stood up for what we believe. Even to this day, we continue to make efforts to ensure that not only our mother country remains stable and prosperous, but also that the generations to follow feel the same obligation. And yet, the divisions between Armenians from different cities and countries shine through stronger then ever. Often, people of the same categorization befriend each other, separate themselves from others, and are more proud of being a Beirutsi (for example) than they are of being an Armenian.

Worse yet, parents, children, and organizations promote these differences between us. Although thankfully my parents are not like this, I am almost positive that some Armenian parents do not want to hang out with certain people because of their “land of descent.” In many cases kids are even more open and advocating of this separation than their parents are. I can only begin to count how many of the senior sweaters at my school have said things like “Beirutsi Pride” or “Barsgahye Power.” And sometimes when my grade has had to make teams for sports, people have suggested “Let’s have Barsgahyes vs. everyone else,” or something along those lines.

The most unacceptable remain institutions, like my very own school, which fosters events that strengthen a feeling of individuality within the population of Armenians. Earlier this very year my school hosted a “Barsgahye Night,” where all the Barsgahye parents and students (along with a few non-Barsgahye friends) attended a night full of Persian food, music, and conversation. It is quite discouraging to see that such an organization, which takes on the responsibility of educating today’s youth, remains subject to such foolishness.

One of the troublesome issues that makes the rift even deeper is the language barrier that exists between Armenians. The two main dialects of Armenian (eastern and western), although founded on the same general language, have significant differences in grammar and pronunciation that sometimes complicate even more the issue of communication among Armenians from different regions. Also, having settled in different cities and countries throughout the years has brought foreign words into the Armenian language. Beirutsis and Halebtsis use several Arabic and French words; Bolsahyes utilize Turkish; Barsgahyes use Persian; Hayastantsis incorporate Russian, and so on. I cannot count how many times I have discovered that words I thought were Armenian and have used for years are actually French, or Arabic, or Turkish. It is almost as though there is no real Armenian language in use today, but instead there remains the trace of one in the differing dialects of Armenians throughout the world.

Nowadays, it seems as though Armenians have lost the sense of identity that once so strongly held our ancestors together. Instead, they choose to identify themselves with people from similar regions, which they don’t even live in any more. I can only hope and wait for a day to come, when the idea of being an Armenian will transcend the feeling of being a Beirutsi or Haystantsi.

When Talaat Pasha, one of the leaders of the Young Turks, was planning the execution of the Armenian Genocide, and the Armenian people as a whole, he said something that Armenians to this day have not failed to remember. His famous quote was that he was determined to eliminate every single Armenian on the face of the planet, except one. This last Armenian, he said, could then be placed in a museum for all the peoples of the world to look at and remember that there had once been a futile race of people who called themselves Armenians. Well here we stand, as a strong Armenian community some 100 years later, having conquered every obstacle placed in our way and beaten every foe that has tried to keep us down. But if we fail to understand the necessity to embrace our collective identity as Armenians, we may just be better of as that one Armenian on display in a museum somewhere. That Armenian would not be a Beirutsi, or a Halebtsi, a Bolsahye, or a Barsgahye. That Armenian would be, simply and truly, an Armenian.

Ari Ekmekji,
USA

«Stand-up Comedy» կամ Անկրթութիւ՞ն

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 18:00:00 +0000

Անցեալները՝ «One man show» մը, Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներէն Լիբանան ժամանած էր, ներկայացնելու մի քանի «Stand-up Comedy»-ի երեկոներ. լիբանանահայութեան չափազանց հետաքրքրութեան պատճառով, մէկ օր եւս երկարեցան ելոյթները: Դժբախտաբար, ես ներկայ չկրցայ գտնուիլ: Բայց լսեցի, թէ՝ այս անձը բաւական ծիծաղած էր Աստուծոյ եւ Քրիստոնէութեան վրայ. իսկ ներկայ գտնուող հանդիսատեսներուն մեծամասնութիւնը զուարճացած էր անոր անեքթոտներով:

Վերջերս հեռուստացոյցի կայանի մը վրայ կը դիտէի «Stand-up Comedy» մը. կրնամ ըսել, թէ՝ անեքթոտներուն 95 % կա՛մ սեռային յարաբերութեան կամ ալ սեռային գործիքներուն մասին էր:

Այս երեւոյթը զիս շատ կը մտահոգէ:

Սկսայ մտածել, թէ՝ մենք հայերս, որ կը հպարտանանք թէ առաջին ազգն ենք՝ որ Քրիստոնէութիւնը ընդունեցինք, ինչպէ՞ս կրնանք ուրախանալ եւ ծափահարել անձի մը՝ որ Աստուած եւ Քրիստոնէութիւնը ծիծաղի առարկայի մը կը վերածէ:

Իսկ այդ հեռուստացոյցի յայտագիրը, որուն 95 % անբարոյ նիւթեր վեր կ'առնէր, ինծի մտածել տուաւ թէ արդեօք այսքա՞ն մեր բարոյականութեան մակարդակը ինկած է: Ես կը կարծեմ թէ սորվելու ենք թէ ի՞նչ բանի ծափահարելու ենք եւ ի՞նչ բանի դէմ բողոքելու ենք:

Յակոբ Պ. Կոճիկեան

ՀԱՅ ԱՒԵՏԱՐԱՆԱԿԱՆ ԹՈՐՈՍԵԱՆ ՎԱՐԺԱՐԱՆԻ «ԵՐԱԶ» ԹԱՏԵՐԱԽՈՒՄԲԸ ՆԵՐԿԱՅԱՑՈՒՑ «ՈՍԿԻ ՁԿՆԻԿԸ» ԹԱՏԵՐԱԽԱՂԸ

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 17:30:00 +0000

Ուրբաթ, 26 փետրուարի երեկոյեան ժամը 8։00-ին «Յովհաննէս Պօղոսեան» թատերասրահին մէջ Հայ աւետարանական Թորոսեան վարժարանի «Երազ» թատերախումբը ներկայացուց «Ոսկի ձկնիկը» թատերախաղը՝ հետեւողութեամբ Ալեքսանտր Պուշկինի համանուն հեքիաթին, հեղինակ, բեմադրիչ եւ գեղարուեստական ղեկավար՝ Հայաստանի Հանրապետութեան «Մովսէս Խորենացի» մետալակիր Ռոպերթ Առաքելեան։

Նախքան ներկայացումին սկսիլը, «Ազդակ» կարճ զրոյց մը ունեցաւ բեմադրիչին հետ, որ նկատել տուաւ, թէ ամէն տարի դերասանները կը փոխուին, որովհետեւ իբրեւ աշակերտ դպրոցը կ՚աւարտեն, հետեւաբար, փորձառու աշակերտները կ՚երթան եւ վերստին նոր աշակերտներու հետ կը սկսի աշխատանքին՝ աւելցնելով, որ եթէ ամբողջ կազմը՝ տնօրէնը, բեմադրական կազմի պատասխանատուներ չունենան փորձառութիւնը, հաւատքը եւ աշխատելու կամքը, թատերախումբը իր աշխատանքի վերջակէտին կը հասնի։

Անդրադառնալով նիւթի ընտրութեան՝ Ռոպերթ Առաքելեան նշեց, թէ այդ հարցը շատ դժուար է. թատերախումբը փորձերու կը սկսի հոկտեմբերին, սակայն նախապէս՝ ամիսներ առաջ ինք կը սկսի մտածել նիւթին մասին։ Ան նկատել տուաւ, որ թատրոնը դպրոցին մէջ դպրոց է, որովհետեւ ինք փոքրիկ դերասաններուն կը բացատրէ իրենց ըրած իւրաքանչիւր շարժումին նպատակը։

Անդրադառնալով նիւթին՝ ան ընդգծեց, որ անիկա ագահի մը մասին է, որ իր ունեցածով չի բաւարարուիր ու միշտ կը պահանջէ եւ նոյնիսկ իրեն ամէն բան տուող բարերարը կ՚ուզէ ծառայ դարձնել իր մօտ, մինչեւ որ կը կորսնցնէ ամէն բան՝ իր ագահութեան պատճառով։ Ռ. Առաքելեան նկատել տուաւ, որ ինք փոփոխութեան ենթարկած է բնագիրը, զանազան բաժիններ ամբողջութեամբ վերստին գրած է եւ նոյնիսկ աւարտած է տարբեր ձեւով. ձկնիկը ամէն բան առած է, սակայն վերադարձուցած է ագահ մարդուն երիտասարդութիւնը, որպէսզի նոր եռանդով վերսկսի իր կեանքին։

Այնուհետեւ մէկ ժամ տեւողութեամբ 27 փոքրիկ եւ պատանի դերասաններ (3-րդ դասարանէն 9-րդ դասարան) ներկայացուցին «Ոսկի ձկնիկը» թատերախաղը, որ կը ներառէր նաեւ երգեր եւ պարեր։ Իւրաքանչիւր դերասան լաւապէս տիրապետած էր իրեն վստահուած դերին եւ մեծ յաջողութեամբ ներկայացուց զայն։

Հետաքրքրական էր այն երեւոյթը, որ բեմադրիչը իբրեւ հանդիսատես նստած էր ժողովուրդին մէջ եւ կը դիտէր թատերախաղը։

Աւարտին խօսք առաւ Հայ աւետարանական Թորոսեան վարժարանի տնօրէն Սեդա Գարակէօզեան, որ նկատել տուաւ, թէ թատերախումբի անդամները պատկանելով նոր սերունդին եւ կրելով անոր յատկութիւնները, երբ երգեցին, պարեցին եւ իրենց դերը ներկայացուցին հայերէնով, ասիկա կը նշանակէ, թէ անոնք հանդիսացան հայապահպանումի մէկ օղակը։ Ան շնորհակալական յատուկ խօսք ուղղեց բոլոր անոնց, որոնք սատարեցին թատերախաղի յաջողութեան։

Ձեռնարկը փակուեցաւ ՄԱՀԱԵՄ-ի նախագահ վեր. դոկտ. Մկրտիչ Գարակէօզեանի օրհնութեան աղօթքով։

ԵՐԿՈՒ ԴՐՕՇԱԿ

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 17:00:00 +0000

Նիկոսիոյ Փաֆոս Կէյթ շրջանին մէջ կը գտնուի մարոնի համայնքի եկեղեցիներէն մէկը։ Նկատի ունենալով, որ եկեղեցին կը գտնուի զաւակներուս յաճախած դպրոցին կից, ամէն առաւօտ առիթ կ՚ունենամ անցնելու անոր դիմացէն։ Թէեւ անիկա եկեղեցական կառոյց մըն է՝ յար եւ նման շատ մը ուրիշներու, սակայն հոն կայ յատկանշական երեւոյթ մը, գէթ ինծի համար՝ իբրեւ լիբանանցի քաղաքացի։

Երկու դրօշակներ կը ծածանին եկեղեցւոյ մուտքին՝ երկու ձողերու վրայ. մէկը կիպրականն է, իսկ միւսը՝ լիբանանեան։ Եկեղեցւոյ մուտքին կայ յունարէն բնութագրումը, բայց նաեւ՝ արաբերէնը։ Ամէն առաւօտ երկու դրօշակներուն դիմացէն անցնելով կը սկսիմ օրս՝ ուրախութեամբ եւ հպարտութեամբ։ Ի վերջոյ, Լիբանանի՝ իմ երկրիս դրօշակին դիմացէն՝ ուրիշ երկրի մէջ ծածանող, կ՚անցնիմ ուրախութեամբ, հրճուանքով, նաեւ՝ հպարտութեամբ եւ կարօտով։ Բայց այս բոլոր զգացումներուն ետին կայ անոնց տուն տուող պատմութիւնը, որ կերտուած է դարերու ընթացքին եւ կը շարունակուի մինչեւ օրս։

Մարոնի համայնքին կազմաւորումը եւ Կիպրոսի մէջ անոր ներկայութեան պատմութեան արմատներն ու այս մասին արձանագրութիւնները կ՚երթան մինչեւ Ք. Ե. 686 թուական։ Անոնք այդ տարիներէն սկսած են բնակութիւն հաստատել Կիպրոսի մէջ, եւ 14-րդ դարուն մարոնի համայնքին թիւը հասած էր աւելի քան 80 հազարի, որոնք կ՚ապրէին 72 տարբեր գիւղերու մէջ։ Աւելի՛ն. այդ օրերուն արաբերէնը դարձած է Կիպրոսի թագաւորութեան պաշտօնական լեզուներէն մէկը։ Իսկ 1316 թուականին մարոնի առաջնորդարանը հիմնուած է երկրին մէջ։ Օսմանեան տիրապետութեան ժամանակաշրջանին՝ 1570-1571 թուականներուն, մարոնի համայնքը ենթարկուած է հալածանքներու, եւ աւելի քան 30 հազար հոգի նահատակուած է այդ հանգրուանին։ Անգլիական գաղութատիրութեան ժամանակահատուածին, 1878 թուականէն սկսեալ, մարոնի համայնքը վերագտած է իր դիրքը եւ զարգացուցած՝ իր կեանքին եկեղեցական, կրթական ու ընկերային բնագաւառները։ Կիպրոսի անկախութեամբ՝ օգոստոս 1960-ին, մարոնի համայնքը, ինչպէս՝ հայկականն ու լատինականը, դարձաւ պետականօրէն ճանչցուած կրօնական համայնք, որ ունի իր ներկայացուցիչը Կիպրոսի խորհրդարանին մէջ։

Այսօր Կիպրոսի մէջ մարոնի համայնքը կը հաշուէ աւելի քան վեց հազար հոգի։ Աւելի՛ն. մինչեւ օրս մարոնի փոքր գաղութ մը կը շարունակէ բնակիլ կղզիին հիւսիսային շրջանը՝ թրքական բռնագրաւուած գիւղերուն մէջ։ 1974-ի թրքական ներխուժումէն ետք համայնքին մեծ մասը մնաց յունական շրջանին մէջ, բայց եւ այնպէս, փոքր հատուած մըն ալ կը շարունակէ կառչած մնալ իր գիւղերուն՝ չուզելով զանոնք լքել. անոնք կապուած են հողին, նաեւ՝ ինքնութեան...

Տարիներու ընթացքին Կիպրոսի համայնքը կորսնցուց իր լեզուն եւ հաւանաբար՝ մշակութային արժէքներն ու սովորութիւնները, բայց տակաւին կայ ինքնութիւնը եւ անոր կանչը, որ կը կապէ զիրենք իրենց արմատներուն, նոյնիսկ երբ հեռու են անկէ։ Եւ այս դրօշակներուն ճամբով անոնք կ՚ապրին իրենց կեանքը՝ զոյգ արժէքներու հպարտութեամբ, բայց նաեւ՝ կարօտով։

Ուրբաթ, 12 փետրուարին, Նիկոսիոյ մուտքի գլխաւոր պողոտաները զարդարուեցան դարձեալ երկու դրօշակներով՝ կիպրականն ու լիբանանեանը՝ Լիբանանի Հանրապետութեան նախագահ զօր. Միշել Սլէյմանի Կիպրոս տուած պաշտօնական այցելութեան առիթով։ Ասիկա ոչ միայն նախագահ Սլէյմանի առաջին այցելութիւնն էր, այլ Լիբանանի նախագահի մը առաջին այցելութիւնն է Կիպրոս՝ Լիբանանի բարեկամ երկիր։ Նախագահ Սլէյման մէկ կողմէ անդրադարձաւ երկու երկիրներու բարեկամութեան, միւս կողմէ՝ ամրապնդեց այդ բարեկամութիւնը։ Այս առիթով մարոնի առաջնորդարանին մէջ հաւաքուած համայնքի պատասխանատու անդամներուն եւ կարգ մը լիբանանցի քաղաքացիներուն ուղղած իր խօսքին մէջ նախագահը ըսաւ. «Թէեւ մեր երկիրներուն միջեւ ծովը կայ, բայց անիկա մեզ բաժնելու համար չէ, այլ՝ աւելիով իրարու մօտեցնելու։ Պատմութեան փորձը ցոյց տուաւ, որ այդ ծովը իսկապէս երկու երկիրները միացուց՝ բարեկամութեան կապով։ Լիբանանցին միշտ ալ վայելեց ու ապրեցաւ Կիպրոսի բարեկամութիւնը, յատկապէս՝ վերջին քառասուն տարիներուն։ Կիպրոսը եղաւ այն երկիրը, որ շրջանցելով իր կարողականութեան եւ ուժականութեան սահմանները, փորձեց հասնիլ Լիբանանին՝ իր տագնապին եւ նեղութեան օրերուն, որովհետեւ զայն նկատեց բարեկամ, դրացի եւ արժեւորեց այդ բարեկամութիւնը իր ամբողջական իմաստով»։

Մարոնի առաջնորդարանին մէջ կար նաեւ մարոնի վարժարանի փոքր աշակերտներուն ուրախութիւնը՝ նախագահին այցելութեան եւ անոր ընդունելութեան ընթացքին։ Անոնք մէկ ձեռքով կիպրական դրօշակը բարձրացուցած էին, իսկ միւսով՝ լիբանանեանը։ Անոնք թէեւ չկրցան արտայայտուիլ արաբերէնով, բայց բաժնեկցեցան իրենց հպարտութիւնը՝ անսալով պատմութեան կանչին, նաեւ՝ քալելով նոյն պատմութեան գծած ճամբէն։

Դիտեցի այդ փոքրիկներուն ուրախութիւնն ու խանդավառութիւնը։ Անոնց աչքերուն մէջ նկատելի էր իրենց համար անհասկնալի կարօտը, որ կու գար դաստիարակութենէն՝ կառչելու ինքնութեան եւ հասուննալու անով։ Միայն մեծնալէ ետք այդ կարօտը կրնար դառնալ հասկնալի իւրաքանչիւրին, եւ անոնք կրնան կերտել իրենց կեանքը՝ այդ կարօտին արժէքներով։

Այս փոքրերուն ուրախութեան մէջ տեսայ նաեւ իմ ճամբաս։ Իմ ճամբաս ալ «զարդարուած է» երկու դրօշակներով, մէկը հայկական, միւսը՝ լիբանանեան։ Եւ այս երկու դրօշակները տուին երկու ինքնութիւն, որոնք երբեք չխաչաձեւեցին զիրար, այլ իրարմով եղան աւելի մեծ արժէք ու հարստութիւն։ Երկու դրօշակ՝ իւրաքանչիւրը իր պայքարով ու յոյսով ինծի դրաւ կեանքի այս ճամբուն վրայ, եւ կը շարունակէ դնել՝ յար ու նման այդ օրուան փոքրիկներուն, որոնք նոր կը սկսէին քալել այդ ճամբէն։

Եւ իւրաքանչիւր սփիւռքահայու ճամբան զարդարուած է երկու դրօշակով։ Այսպէս եղաւ մեր վիճակն ու ճակատագիրը։ Ժամանակը ետ չենք կրնար տանիլ, այլ առջեւ պիտի տանինք՝ պահելով, զօրացնելով եւ համադրելով իւրաքանչիւրին «պայքարը»՝ իր պարունակով եւ ամբողջութեամբ։ Երկու ինքնութիւններուն կերտած «արժէքները» պիտի դնենք մէկ կողմէ մեր սփիւռքեան կեանքերուն ու անոր ստեղծած պայմաններուն ի սպաս, միւս կողմէ՝ հայրենիքին։ Եւ երկու ինքնութիւնները զիրար ամբողջացնելով՝ պիտի դառնան մեր կեանքին «հարստութիւնը»։

Երկու դրօշակ, երկու ինքնութիւն, բայց՝ կեանքի մէկ ու մեծ հարստութիւն։

ՀՐԱՅՐ ՃԷՊԷՃԵԱՆ

Is This How We (Family) Will Communicate in the Future?

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 16:30:00 +0000

Photo courtesy of Ms. Joelle Rose Janigian

Students Will Not Carry Heavy Books, Nor Use Pencils

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 07 Mar 2010 16:00:00 +0000

You like it or not the world is changing and the systems that used to work until the 90s are not relevant anymore. With the advent of new technologies and digital advancements, many of the sectors are evaluating their models and systems and they are facing a difficult decision to CHANGE.
Change is very close to the heart of the youth, and to some extent not very dear to the grown ups who are used to certain systems and procedures that have become a daily routine and way of conduct.

Some of the sectors that will be affected with the advancement of the technologies is the educational sector.

Today's students are using traditional books, tomorrow's students will be using digital books.
Today's students are using traditional pens/pencils, tomorrow's students will be using digital pens/pencils.
Today's students are carrying heavyweight bags with books and copybooks, tomorrow's students will be carrying one lightweight digital notebook where hundreds of books and copybooks will be installed.

Five years ago, I was participating in a conference, where the educational sector was being discussed. One pastor shared that the students will not be using ordinary pencils and pens, but that they will become digital. He did not get much support from the participants at that time. He was considered ahead of his time.

“When it comes to the future, there are three kinds of people: those who let it happen, those who make it happen, and those who wonder what happened.”
– John M. Richardson, Jr.

Raffi Chilingirian

ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ՛ՆՔ Ես.59.1-18 եւ Եփ.6.10-20

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 19:30:00 +0000

Արցախի ազատագրական պատերազմը սկսաւ 20 Փետրուար, 1988-ին, երբ անոր Խորհրդարանը որոշեց Ղարաբաղը Հայաստանի կցել: Ռազմական գործողութիւնները շարունակուեցան մինչեւ Մայիս, 1994.- մէկ միլիոնի հասնող փետրուարեան ցոյցեր, բախումներ, ջարդեր, անկախութեան հռչակում, կատաղի կռիւներ, Լաչինի անցքի գրաւում, Շուշիի ազատագրում, նոր հողատարածներու գրաւում, մեծ վնասներ, գաղթականներ, հերոսներ եւ նահատակներ: Արցախեան պատերազմը ցարդ չէ աւարտած, թէեւ ռազմական գործողութիւնները դադրած են:
Եթովպիական օդանաւին պայթումէն ետք, շատ կը յիշուին իսրայէլեան պատերազմի սպառնալիքները: 2001-էն ասդին, աշխարհը դրուած է պատերազմական երկաթուղագիծի մը վրայ: Ժ. դարու խաչակիրներու պատերազմներու ազդեցութիւնը ցարդ կը զգացուի: Այդ կը հետապնդէր քաղաքական նպատակ՝ օգտագործելով կրօնական թեմաներ: Հին Կտակարանին մէջ պատերազմները ունէին հոգեւոր նպատակ՝ չաստուածները պարտութեան մատնելու: Դժբախտաբար,կար նաեւ մարդկային զոհ, կործանում եւ քանդում:

Առաքեալը կը յիշէ թէ հաւատքի պատերազմը մարդու դէմ ուղղուած չէ («արիւնի եւ մարմնի»), այլ՝ աշխարհի խաւար իշխանութիւններու դէմ (Եփ.6. 12), որոնք բացայայտօրէն կը դրժեն Աստուծոյ կամքը, կը հակառակին ու չեն ենթարկուիր Անոր, եւ խաւարի գործեր կը յառաջացնեն (Յայտ.12.7-9): Այս աշխարհի խորհուրդը Աստուծոյ թշնամութիւն է (Հռ.8.6,7: Յովհ.1.5):
«Պատերազմ» բառը՝ որ կը նշանակէ պայքար, կռիւ, գօտեմարտ, Նոր Կտակարանին մէջ միայն հոս է կը գործածուի: Հաւատքի ներկայ պայքարը կը դրուի վախճաբանական պատերազմի ենթահողին մէջ, իրբեւ անոր մէկ մասը՝ որ օր ըստ օրէ կը սրի (Ես.59.17-18): Այս պայքարին մէջ, հաւատացեալը զգաստ (Ա.Թես.5.8) եւ Աստուծոյ ձեռքին մէջ արդարութեան գործիքներ ըլլալու է (Հռ.6.13), ինչպէս նաեւ լուսոյ զէնքեր գործածելու է (Հռ.13.12):
Այս պատերազմը տեսանելի զէնքերով չէ որ կը տարուի. այդ էականօրէն տարբեր է: Հաւատացեալը հագնելու է Աստուծոյ սպառազինութիւնը, օգտագործելու է Աստուծոյ զէնքերը ու Անոր միջոցներով պատրաստուելու է (Ես. 11.5:59.17): Ան իր մէջքը ճշմարտութեամբ ամրացնելու (հմր.14), արդարութեան զրահը հագնելու (հմր.14), ոտքին խաղաղութեան աւետարանը դնելու (հմր.15: Ես.52.7), հաւատքի վահանը առնելու (հմր.16), փրկութեան սաղաւարտը գլխուն անցընելու (հմր.17), Հոգիին սուրը բռնելու է (հմր.17): Հոս սուրը միակ յարձակողական գործիքն է՝ որ կը յիշուի, որ Աստուծոյ Խօսքն է, որ կը կենդանացնէ, եւ ոչ թէ՝ կը փճացնէ (Եբր.4.12,13: Ովս.6.5: Մատթ.10.19,20): Հաւատացեալը, սակայն, պէտք ունի յարատեւ աղօթքի (Կող.4.2-4), որպէսզի կարենայ ոտքի մնալ՝ հաւատքի պատերազմը մղելու համար:

Երբ անբարոյականութիւնը այսքան կը տարածուի, անարդարութիւնը կը շատնայ, բաժանումներն ու քայքայումները կ'աւելնան, հակա Սուրբ Գրային սկզբունքներն ու անտարբերութիւնը մուտք կը գործեն Եկեղեցիին մէջ, եկեղեցին ներսէն «գրաւուած» ու պարտուած ըլլալ կը թուի, հոգեւոր գործը կը խանգարուի, սխալը՝ շիտակի տեղ կը դրուի, եւ սուտը՝ ճշմարիտի, ազատութիւնը կը չարաշահուի, սուտ վարդապետութիւններ կը շատնան, եւ նիւթապաշտութիւն կը քարոզուի, մենք պէտք ունինք Աստուծոյ սպառազինութեան:

Բայց նախ ունենանք Յիսուսը՝ իբրեւ զօրավար եւ զօրանանք Իրմով (Եփ.6. 10): Յիսուսի կողմը ըլլանք, եւ օժտուինք Իր սպառազինութիւնով՝ Իր սիրով: Տէր Յիսուսի՝ Աստուծոյ սպառազինութիւնը ատելութեան ու մահուան նպատակներ չեն հետապնդեր (Յակ.4.1-3): Մարդուն պատերազմը կը սպաննէ՝ նիւթական շահ ապահովելու: Յիսուսի պատերազմը կ'ապրեցնէ մարդը՝ անոր սրտին տիրապետելու եւ անոր յաւիտենական կեանք տալու (Հռ.6.23: Յովհ.3.16): Քրիստոնէական հաւատքը ֆիզիքական պատերազմ չէ, այլ՝ խաղաղութիւն է: Անշուշտ կան հաւաքականութեան գոյութեան եւ պահպանումի համար մղուող պաշտպանողական անկիւնադարձային ճակատամարտներ: Սակայն, չկայ սուրբ եւ արդար պատերազմ:
Քրիստոսի սպառազինութիւնը միշտ մեր վրայ առնենք եւ թօթափենք աշխարհի «զէնքերը», որպէսզի չլքենք հաւատքին պայքարը ու չյանձնուինք խաւարի իշխանութիւններուն: Չվախնանք հաւատքի պատերազմէն՝ երբ Քրիստոսի սպառազինութիւնով զինուած ենք:

Յ.Կ.Ս.

Քաղուած՝ Հայ Աւետ. Էմմանուէլ Եկեղեցիի Լրատու, 21 Փետրուար, 2010 Թիւէն

«ԳՈՀՈՒՆԱԿՈՒԹԻՒՆԸ ԱՌԱՔԻՆՈՒԹԻՒՆ ՄԸՆ Է»

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 19:00:00 +0000

26 փետրուարին «Յովհաննէս Պօղոսեան» թատերասրահին մէջ Հայ աւետարանական Թորոսեան դպրոցի «Երազ» թատերախումբը կը ներկայացնէ «Ոսկի ձկնիկ»ը թատերախաղը՝ հետեւողութեամբ ռուս մեծանուն գրող Ալեքսանտր Պուշկինի համանուն հեքիաթին։ Դասական գրողի այս անուանի գործը արեւմտահայերէնի փոխադրած եւ յատուկ «Երազ» թատերախումբին համար նորովի մեկնաբանած է թատերախմբի գեղարուեստական ղեկավար Ռոպերթ Առաքելեան։

«Ազդակ» ներկայացումէն առաջ հանդիպում մը ունեցաւ Ռոպերթ Առաքելեանին հետ՝ խօսելով թէ՛ նոր լուծումներով բեմադրուած «Ոսկի ձկնիկ» ստեղծագործութեան, թէ՛ «Երազ» թատերախումբին մասին։ Ստեղծուելով 11 տարի առաջ Թորոսեան վարժարանին մէջ՝ «Երազ» թատերախումբը արդէն բաւական ճամբայ անցած է՝ հիւրախաղեր ունենալով թէ՛ Լիբանանի, թէ՛ Սուրիոյ ու Կիպրոսի եւ թէ՛ Հայաստանի մէջ՝ արժանանալով արուեստի շատ անուանի գործիչներու գնահատանքին, ինչպէս՝ Երուանդ Ղազանճեան, Յովհաննէս Բաբախանեան, Պօղոս Սնապեան, Վարդուհի Վարդերեսեան եւ այլք, որոնք բարձր գնահատած են հայրենիքէն հեռու, թատրոնի եւ հայերէն խօսքի հմայքով տարուած թորոսեանցիներուն ջերմ ու անկեղծ նուիրումը։ Յիրաւի, ինչպէս կը նշէ Ռ. Առաքելեան. «Եթէ Հայաստանի մէջ թատրոնը գեղագիտական խնդիրներ կը լուծէ, ապա այստեղ՝ սփիւռքի մէջ բազմաթիւ խնդիրներու վրայ կ՚աւելնայ նաեւ հայապահպանման խնդիրը»։ Դպրոցի տնօրինուհի Սեդա Գարակէօզեանի եւ Ռոպերթ Առաքելեանի ջանքերով հիմնուած «Երազ» թատերախումբը երազներու եւ արուեստի զարմանահրաշ աշխարհի դուռերը բացած է տասնեակ մը պատանիներու առջեւ։ Թատերախումբի կամարէն անցած են բազմաթիւ դերակատարներ, աւագները հեռանալով՝ իրենց մեջ պահած են այն հրաշալի ու մշտարթուն կայծը, որ թատրոնը կու տայ իր սիրով վարակուած ամէն մարդու։ Եկած են նորերը, եւ այս տարի արդէն թատերախումբը արուեստասէրին կը յանձնէ իր 10-րդ ներկայացումը։ Այն, որ թատրոնը այս 11 տարուան ընթացքին ունեցած է անփոփոխ բեմադրիչ մը, հնարաւորութիւն տուած է թատերախումբին՝ ունենալ մէկ մնայուն ձեռագիր, աշխատելաոճ, ստեղծել աշխատելու աւանդութիւն, որոնք տարուէ տարի աւելի կը զարգանան՝ հարստացնելով, թէ ներկայացումներու ըսելիքն ու այն գերխնդիրը, որ դպրոցն ու թատերական այս կառոյցը միասնաբար դրած են իրենց առջեւ։

«Ոսկի ձկնիկը»

Ռուսական ժողովրդական պատումի մը հիման վրայ Ալեքսանտր Պուշկինի ստեղծած «Ոսկի ձկնիկ» հեքիաթը հանրայայտ ստեղծագործութիւն մըն է։ Մեր բոլորին քաջածանօթ է աղքատ եւ ծերունին ձկնորսին եւ անոր որսացած ոսկի ձկնիկին պատմութիւնը։ Ոսկի ձկնիկը ծերունիին կÿառաջարկէ ի կատար ածել վերջինիս եւ անոր կնոջ փափաքները եւ իրօք կ՚իրականացնէ ատոնք՝ շքեղ տուն եւ հարստութիւն պարգեւելով, բայց երբ ցանկութիւնները կÿաւելնան ու կÿաւելնան ու կը չափազանցուին, կախարդական ձուկը ծերունին եւ անոր կինը նորէն կը վերադարձնէ անոնց կոտրուած տաշտակը։ Խորին իմաստասիրութիւն ունեցող այս հեքիաթին նիւթը ագահութիւնն է, որ ինչպէս կÿըսէ Ռոպերթ Առաքելեան, բոլոր ժամանակներուն բնորոշ մարդկային վատ արատ մըն է, որ յատկապէս շեշտուած է այս օրերուն. «Ներկայացումը սթափեցնող կոչ մըն է, եւ այդ կոչը կը հնչէ այսպէս. եթէ կորսնցնենք չափի զգացումը եւ դառնանք ագահ, կը յայտնուինք կոտրուած տաշտակին առջեւ»։ Բեմադրիչը նաեւ կը յիշեցնէ, որ «կոտրուած տաշտակ» արտայայտութիւնը դարձած է թեւաւոր խօսք մը. եթէ մէկը իր ագահութեան պատճառով կորսնցնէ ձեռք բերածը, ընդունուած է ըսել՝ «յայտնուեցաւ կոտրուած տաշտակին առջեւ»։ Մինչդեռ, ինչպէս կÿաւելցնէ Ռոպերթ Առաքելեան, մէջբերելով աւանդական խօսքը, «գոհունակութիւնը առաքինութիւն մըն է...»։

Սակայն հայրենի բեմադրիչը մարդասիրական սկզբունքով մօտեցած պուշկինեան նիւթին. այդ ծերունին եւ անոր կինը ոսկի ձկնիկի միջոցով «վերադարձուցած է» ոչ թէ կոտրուած տաշտակը, ինչպէս Պուշկինի գրածին մէջ է, այլ անոնց երիտասարդութիւնը, որպէսզի իրենց աշխատանքով հասնին այն ամէն ինչին, ինչ որ դիւրութեամբ տրուեցաւ եւ իրենք այդ տրուածին յարգը չգիտցան... Նոր մօտեցում մը՝ աւանդական նիւթին, որ բեմադրիչ Ռոպերթ Առաքելեան իր մասնագիտական փորձն ու վարպետութիւնը կիրարկելով՝ բեմադրած է դիպաշարային այլազան լուծումներով, երգ ու պարի համադրմամբ եւ բեմադրական այլ հնարքներով։

Ներկայացման պատգամի մասին իր խօսքը ունի նաեւ Թորոսեան վարժարանի տնօրինուհի Սեդա Գարակէօզեանը. «Ներկայացումը հանդիսատեսին հնարաւորութիւն կու տայ խորհելու եւ գիտնալու, որ իրեն համար ալ ոսկի ձկնիկ մը կայ, որ ոչ թէ իր նիւթական փափաքները կը գոհացնէ, այլ առիթ մը կու տայ անոր փոխուելու, ինչպէս ամէն անհատի արդար իրաւունքն է»։ Ս. Գարակէօզեան բոլորին խորհուրդ կու տայ դրական ակնոցով դիտելու իր ունեցածները, գոհ ըլլալ եւ ջանք չխնայել ունեցած պատեհութիւններուն մէջ աշխատելու՝ առանց ողբալու չունեցածներուն համար։ Ան նաեւ կը նշէ, որ Հայ աւետարանական Թորոսեան վարժարանը յանձն առած է այս աշխատանքը՝ կարեւոր սեպելով ձիրքերու զարգացումը, մշակոյթի ծանօթացումը եւ, անոնց կողքին, թատերախաղին բերած պատգամը, որ կը հասնի ոչ միայն դերասաններուն եւ բեմադրական կազմին, այլ նաեւ՝ հանդիսատեսին։

Տնօրէնուհին միաժամանակ կարեւոր նկատեց թատրոն արուեստի միջոցով աշակերտները մասնակից դարձնելով նաեւ արուեստի այլ ճիւղերու. «Թէեւ «Ոսկի ձկնիկը» թատերախաղ է, սակայն բազմատեսակ աշխատանքներու համադրում է։ Կը մէկտեղէ պարի, երգի եւ թատրոնի արուեստները եւ միաձուլելով զանոնք՝ կը ներկայացնէ մէկ բեմի վրայ, կը համախմբէ արուեստագէտներ, բեմադրական կազմ եւ խմբային աշխատանք, այլ խօսքով՝ անիկա խմբային աշխատանքի օրինակ մըն է...»։

Ա. Թ.

Քաղուած՝ Ազդակէն

ARMISS from the Archives

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 18:30:00 +0000

Shake Thomassian, John Sagherian, Vicken Cholakian, Epsipa Harfoushian, Թորոս Toros Պապիկեան Babikian, Arax Harfoushian, Tina Garabedian
(17 April 1977 ARMISS CHOIR Director Vatché Barsoumian)

Conductor Vatché Barsoumian at AUB leading ARMISS Choir. possible date: 1980 , in AUB Assembly Hall (?)

* Information and photos provided by Rev. Vicken Cholakian, pastor of the Armenian Evangelical Churches in Greece.
* We would love to mention each member present in the 1st photo, row by row. I request those who know, if they would email us.

Cruel Intentions

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 18:00:00 +0000

There once was a great kingdom on earth. The kingdom prospered under the reign of a great wise king who ruled over his kingdom with zeal and passion. The people loved him. There was never a more judicious, humble, prudent, and courageous man than the king. He created laws that were fair and protected the rights of his own people.

There came a time when the kingdom went through a devastating war against a menacing nation. The kingdom lost many of its greatest commanders and warriors. After the army’s triumphant victory over the enemy and return home, the king heard that one of his best commanders had perished on the battlefield and his wife had become a widow. He was greatly disturbed by the fact and decided to do what was never expected of him. He made a praiseworthy deed that filled the heart of his people with much joy and honor. He took the widow as his very own wife and the news of the king’s pious conduct was celebrated all throughout the kingdom.

Stop right there!

Did you figure out who this great king was? Yes, he was none other than King David. However, the above story depicts the facts from the point of view of an ordinary citizen who lived during those prosperous times. If it wasn’t for the Holy Scriptures, which reported what really happened behind the magnificent walls of the palace, we would have thought that King David was the perfect king ever to live on earth. However, the Holy Scriptures sheds light on the true intentions of King David.

I don’t want to retell the story of King David and Bathsheba. Instead I want you to visualize the following. Imagine that a close friend of yours takes your wife to bed with him and then have you killed by a hired assassin. When he finally gets rid of you, he attends your funeral, sheds tears on your grave, and weeks later asks your wife’s hand in marriage as a token of honor for the great friendship he had with you so that his good friend’s wife would not go on living as a widow.

I simply don’t understand why the great King David needed to be confronted by Nathan the prophet to realize his awful sins. Didn’t he already know what he was about to commit the day he devised the whole plan? Was he blind? Why had King David buried his evil actions in his subconscious and fully forgotten about them to the extent that when Nathan the prophet told him of a man who had committed such actions, he was completely enraged and commanded that the man be put to death immediately not knowing that the very man was himself!

Even the “man after God’s own heart” had psychological issues. Is it possible that I may also be in need of a friend like Nathan the prophet to confront me and point out a hidden sin that I have buried in my depths?

On another note, it is mind-boggling that God forgave King David’s sins after he confessed each and every one of them. Would I forgive my murderous friend for not only sleeping with my wife, but having me killed? Is it ever possible to forgive such unspeakable acts?

ManoChil

Attitude To Blindness, by Shushan Artinian

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 17:30:00 +0000

Pastors and Their Changing Mission Online on Facebook

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 17:00:00 +0000

We are witnessing the transformation of the mission of the pastors where their mission field is not only confined within their local church (people) and country, but has surpassed this limited boundary, and has poured into past, present and the future life of the church (people).

In the past, this was not the case at all. Usually, pastors served some amount of years within a church, and after a personal decision or Godly provision, he would relocate and start serving in a whole new church, specially if the relocation is accompanied with a change of the residing country.

Today, we are witnessing a new paradigm. In the past, the members who had created great bonds and fellowship with the pastor, were agitated by the fact that the relationship would end, and a new pastor would take the lead, hoping that the new pastor would be as close to them as the relocating pastor. While this was a difficult reality to cope with, still to other pastors, who have been facing issues within their church, they would be relieved, and would be able to leave everything behind, to start fresh from the beginning without being burdened by the experiences that exhausted him during his years serving in his now-leaving church.

Today, the past is inevitable, and in fact, it is still the present. Today, the relationships and the fellowships have the chance to continue, if not on real physical grounds, at least virtually.

With the advent of the hologram technology, pastors will be able to sit in front of their present-past church members and have fellowship in a virtual office and even provide counseling.

We are witnessing the transformation and we are living the new world. Are we ready for it?

Raffi Chilingirian

AMAA interns to experience camp life in Lebanon

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 16:30:00 +0000

Paramus, N.J. - The Armenian Missionary Association of America (AMAA) is pleased to announce plans for its Third Annual Summer Internship Program. This year, the program will find itself at Camp KCHAG in Lebanon.

The name "KCHAG" is an acronym which in Armenian stands for Krisdonyagan CHanitz Amarnayin Getron (Christian Endeavor Summer Center). This name represents a camp encounter that made its mark on the lives of many Armenians in Lebanon. KCHAG was the popular Christian camp where hundreds of Armenian children, youth and adult campers had inspiring experiences. The camp, located on the beautiful Monte Verde (Green Mountain) overlooking Beirut, is a 5 acre beautiful area covered by green cedar trees. It was purchased by Armenian Evangelicals in 1949 and was steadily developed to host hundreds of campers and also families that took refuge from the hot, humid summer of Beirut and enjoyed God's presence. For three months in summer, the camp would host various groups.

Then came the Lebanese Civil War and, unfortunately, this beautiful camp also became a casualty of war. Seven different militia groups occupied the camp for over two decades (1978-2002) and used it as a military base. Years of occupation however did not deter the faithful to pray and make every effort to have the camp returned to its rightful owners. That great day came, but there was much sorrow. The camp property and building, including the chapel, dining hall and the cabins were heavily damaged and some totally destroyed.

The Union of Armenian Evangelical Churches in the Near East (UAECNE) and the Armenian Evangelical Christian Endeavor Union of Lebanon and Syria immediately went into action and prepared plans for the total restoration of the camp. This will cost a fortune that they will not be able to afford. They pray that God will lead generous donors to support this vital project and bring life back to this camp.

The AMAA, who has supported this camp for many years, would like to see the camp rebuilt. It is one of the camp projects being solicited as part of the Capital Campaign.

A scene from camp KCHAG

To lend its support, AMAA's internship program this summer (July 11-28) will concentrate on renovating one building and thus begin the arduous process of preparing the camp for complete renovation. This unforgettable experience will be structured to immerse each intern in the culture and in time with the Lord, offering many opportunities for learning and self-reflection. A personal connection between the interns and the local people will be established, living and working side-by-side with them, creating a feeling of solidarity among those who continually strive for a better life.

Young women and men of age 18 and above are encouraged to participate in this program, travel to Lebanon to learn, labor and have an experience of a lifetime.

To participate or to support this project financially, please contact the AMAA office at (201) 265-2607. Applications are available on the AMAA website - amaa.org.

Source: The Armenian Reporter

Zulal Armenian A Cappella Folk Trio

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 28 Feb 2010 16:00:00 +0000

Վարդանանց Հաւատքէն Ի՞նչ Մնացած Է Մեզի Այսօր Յովհ. 8.37-40

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 19:30:00 +0000

Այս հատուածին մէջ Տէր Յիսուս մահացու հարուած մը կու տայ այն համոզումին՝ որ հրեաներուն համար խիստ կարեւոր էր: Հրեայի մը համար՝ Աբրահամ կրօնական պատմութեան ամենամեծ անձնաւորութիւնն էր:Եւ հրեան ինքզինք ապահով կը զգար Աստուծոյ շնորհքին մէջ, պարզապէս, որովհետեւ Աբրահամի սէրունդէն էր: Հետեւաբար, Սաղմոսերգուն կրնար ժողովուրդին ըսել. «Ո՞վ անոր ծառային՝ Աբրահամի՝ սերունդ, ով Յակոբի որդիներ, անոր ընտրեալները» (Սաղմ. 105.6): Եսայի մարգարէն ալ ըսաւ ժողովուրդին. «Բայց դուն, ով իմ ծառաս Իսրայէլ եւ իմ ընտրեալս Յակո՛բ, իմ սիրելիս՝ Աբրահամին՝ սերունդը» (Ես. 41.8)

Այո, այն համարումը որ հրեաները Աբրահամի նկատմամբ ունէին, իսկապէս եւ կատարելապէս արդարացի էր, որովհետեւ Աբրահամ՝ կրօնական պատմութեան մէջ, հսկայ մըն էր: Բայց այն հետեւողութիւնը որ Աբրահամի մեծութենէն յառաջ կը բերէին՝ ամբողջովին անհիմն բան մըն է: Հրեաները կը հաւատային որ Աբրահամ այնքան շնորհք գտած էր Աստուծոյ քով, իր բարութեան պատճառով, որ այս շնորհքը բաւարար էր ո՛չ միայն իր անձին, այլ եւ՝ իր ամբողջ սերունդին: Անոնք կը հաւատային, թէ՝ Աբրահամի բարութիւնը այնքան շատ էր, որ շնորհքի գանձատուն մը ստեղծուած էր, որմէ իր սերունդը կրնար օգտուիլ: Աբրահամի հաշիւը Աստուծոյ քով այնքան մեծ էր, որ իր բոլոր սերունդները կրնային այդ հաշիւէն քաշել, առանց սոյն գումարը կամ հաշիւը սպառելու: Պարզապէս, Աբրահամի սերունդէն ըլլալը բաւարար էր՝ փրկութեան համար: Անոնք կը հաւատային, թէ՝ յաւիտենական թագաւորութիւնը Աբրահամի սերունդին պիտի տրուէր, եթէ նոյնիսկ անոնք մեղաւորներ եւ անհաւատներ ըլլային: Տէր Յիսուս ուզեց այս սխալ ըմբռնումին անհեթեթութիւնը բացատրել իրենց: Հետեւաբար, կրնանք ըսել որ կարգ մը բաներ կան կեանքի մէջ, որոնցմով անկարելի է ապրիլ, թէեւ շատեր կը փորձեն այդպէս ընել:

1-Շատեր կը փորձեն անունով ապրիլ.
Ընտանիքին պատմութեան մէջ, տեղ մը անձ մը մեծ եւ յիշատակելի ծառայութիւնը ըրած կ'ըլլայ՝ եկեղեցիին կամ ազգին կեանքին մէջ, եւ այդ մէկը իրենց համար՝ ընկերութեան մէջ, յատուկ տեղ մը կ'ապահովէ: Բայց եւ այնպէս, մեծ անուն մը երբեք պատճառ պէտք չէ ըլլայ հանգիստ եւ կրաւորական կեանքի մը, այլ՝ խթան մը ներշնչումի, աւելի մեծութեան եւ նոր ջանքի:

2-Անձեր ալ կան որոնք անցեալի մէջ կ'ապրին.
Շատ մը եկեղեցիներ կան, որոնք իրենք իրենց շատ կարեւորութիւն կու տան, որովհետեւ ժամանակին մեծ առաքելութիւն մը ունեցած են: Շատ մը եկեղեցիներ անցեալի իրենց հոգեւոր դրամագլուխովը կ'ապրին: Բայց եթէ այս դրամագլուխէն միշտ քաշենք, առանց վրան նոր վարկ աւելցնելու, ժամանակ պիտի գայ՝ երբ գումարը պիտի սպառի: Ոչ մէկ անձ, եկեղեցի եւ կամ ազգ կրնայ սոսկ անցեալի իր իրագործումներով ապրիլ, ինչ որ հրեաները կը փորձէին ընել: Հետեւաբար, Տէր Յիսուս անկեղծ էր իրենց հետ. Ան կը յայտարարէ, թէ՝ Աբրահամի իսկական զաւակը այն անձն է որ Աբրահամի նման կը վարուի: Նոյն բանը Յովհաննէս Մկրտիչ ալ նախապէս փորձած էր իրենց հասկցնել. «Եւ մի՛ խորհիք դուք ձեր ներսիդին, թէ ‘Մենք մեզի հայր՝ Աբրահամը ունինք’, քանզի կ'ըսեմ ձեզի թէ Աստուած կարող է այս քարերէն Աբրահամի որդիներ հանել» (Մատթ. 3.9):

Տէր Յիսուս իրենց ըսաւ. մի՛ ուրախանաք որ Աբրահամի սերունդէն էք, այլ՝ «Աբրահամի գործերը» գործեցէք: Հետեւաբար Տէր Յիսուս այսօր մեզի ալ կ'ըսէ. մի՛ ուրախանաք որ Վարդանի սերունդէն էք, այլ՝ «Վարդանի գործերը» գործեցէք: Ուստի, հարց տալու ենք, թէ՝ Վարդանանք ի՞նչ գործեցին:
Վարդանանց դիւցազնութեան հոգին ըմբռնելու համար պէտք է ընդունիլ որ Վարդանանց պատերազմը՝ առաջին հերթին, հաւատքի ճակատամարտ մըն էր: Անիկա «Վասն Քրիստոսի» մղուած պատերազմ մըն էր եւ շատ բնական էր որ «Վասն Հայրենեաց»ն ալ իր մէջը ընդգրկէր, որովհետեւ կրօնափոխութիւնը պիտի նշանակէր անվերադարձօրէն ենթարկուիլ պարսիկներուն, եւ վերջնականապէս կորսուիլ պարսկական ձուլարանին մէջ:Այս մէկը նկատելի է նաեւ՝ երեսուներեք տարիներ ետք ստորագրուած Նուարսակի դաշնագրին մէջ, որուն նկատմամբ Վահանեանց ապստամբութեան պարտադրած առաջին եւ գլխաւոր պայմանը կ'ըլլայ՝ «Հայերը ազատ են պաշտելու Քրիստոնէական կրօնքը»: Դաշնագիրը ոչ մէկ ձեւով ակնարկութիւն չ'ըներ Հայրենիքի ազատագրման մասին: Այս էր Վարդանանց գրաւականը, որ պատեհութիւնը ընծայեց պահելու Հայ եկեղեցին, լեզուն եւ հայկական դիմագիծը:

Բայց ի՞նչ է այսօր մեր դիրքը «Վասն Քրիստոսի» Վարդանանց կտակին եւ ժառանգութեան նկատմամբ: 1560 տարիներ առաջ մեր նախահայրերուն՝ Վարդանանց դիւցազնութեան եւ մահուան գնով, մեզի կտակուած հաւատքէն ի՞նչ մնացած է մեզի այսօր: Մեր եկեղեցիներուն պարապ նստարանները կը մատնեն մեզ:Բայց եւ այնպէս, հաստատ գիտնալու ենք որ Վարդանանց սերունդն է որ մեզի փոխանցած է մեր ազգային հարազատ նկարագիրը: Եթէ կը ճանչցուինք որպէս բարեպաշտ, ազատասէր, անարդարութեան դէմ ընդվզող եւ խունկի եւ աղօթքի բարեկամ ժողովուրդ, այդ մէկը մենք կը պարտինք Վարդանանց սերունդին. հեռանալ այս հոգիէն կը նշանակէ օտարանալ, այլասէրիլ եւ աղաւաղել հայկական նկարագիրը:
Ուստի, մեր աղօթքն է որ Վարդանանց այս տօնակատարութիւնը յուշարար մը ըլլայ մեզի, յիշեցնելու մեզի հայկական իսկական նկարագիրը եւ հոգին՝ «Վասն Քրիստոսի եւ վասն Հայրենեաց»:

Յ.Ա.Ս.

The Armenian Evangelical ARMISS Choir Getting Prepared for Its Concert on March 28

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 19:00:00 +0000

The Armenian Evangelical ArMiss-agans have been meeting since November 2009, every Sunday, from 4:30pm to 6:30pm, in the Armenian Evangelical Emmanuel Church for rehearsal. During the month of February, the members have also been meeting on Thursdays (men) and on Sundays at 3:30pm (women), in order to practice further and be well prepared. This year ArMiss will present Armenian pieces, one of which is Armenian operatic.
God willing, the ArMiss choir will hold its concert on March 28, in the Armenian Evangelical First Church.

(1st row, L to R): Ms. Arpi Bedrossian, Ms. Zarmig Bedrossian, Ms. Rosine Sailian, Ms. Shushan Artinian, Mrs. Arlette Der Garabedian, Ms. Rima Cholakian

(1st row, R to L): Mrs. Maral Haidostian, Mrs. Yester Kilaghbian, Ms. Pauline Sagherian

(1st row, R to L): Mr. Shahan Kilaghbian, Mr. Manoug Chilingirian, Mr. Raffi Akbasharian, Mr. Ara Khederian

(2nd row, R to L): Rev. Hovhannes Svajian, Mr. Hagop Kelougian, Mr. Luder Artinian

The conductor, Mr. Garo Avessian, and the pianist, Ms. Sandra Cholakian

* Photos courtesy of Mr. Raffi Chilingirian
* Some members were not present in these pictures
* The name ArMiss is after Rev. Armenag Missirian, You can read about him more by clicking on the following link: Վեր. Արմենակ Միսիրեան (Արմիս) - Rev. Armenag Missirian (Armiss)

Հայ Աւետարանական Պատանեկան Տունը, Armenian Evangelical Camp Armen, Tuzla Camp (Turkey) Where Hrant Dink Grew Up and Married

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 18:30:00 +0000

In this picture (L to R): Hrant Dink, Rakel Dink, and İskender Göl working with their own hands in the 1970's. Hrant grew up here and he met his wife, Rakel, and they married here. Hrant loved this camp and the young men and women took care of this camp with their own hands.

This picture is taken in 2007, and Hrant Dink appears, where he was standing the 1st picture.

-We thank Mr. Garabet Orunöz for providing us the names of the woman and the two men in the1st picture.
-We thank Rev. Vache Ekmekjian for the comparison between the two pictures.

Japan assists Howard Karagheusian Association for Child Welfare in Bourj Hammoud (15 February 2010)

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 18:00:00 +0000

Japan supports Howard Karagheusian Association for Child Welfare for equipping the Child Welfare Center in Bourj Hammoud. This support is expected to improve the health and educational conditions of children and women in Bourj Hammoud. Ambassador of Japan to Lebanon Mr. Koichi Kawakami and the Executive Director of Howard Karagheusian Association for Child Welfare, Rev. Robert Sarkissian, signed the grant contract of US$41,895 to this effect at the Embassy of Japan on 15 February 2009.

This is funded by “Grant Assistance for Grass-roots Human Security Project (GGP)” of Japan. Japan’s GGP supports development projects at grass-roots level proposed by such bodies as nongovernmental organizations (NGOs) and local governmental authorities in Lebanon. Japan has so far extended through GGP more than US$ 9 million since 1996.

Source: Japanese Embassy

ՀԱՅ ԱՒԵՏԱՐԱՆԱԿԱՆ ԷՄՄԱՆՈՒԷԼ ԵԿԵՂԵՑՒՈՅ ՄԷՋ ՄԻԱՑԵԱԼ ՊԱՇՏԱՄՈՒՆՔ՝ ՍՐԲՈՑ ՎԱՐԴԱՆԱՆՑ ՏՕՆԻՆ ԱՌԻԹՈՎ

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 17:30:00 +0000

Ձախէն աջ՝ Վեր. Յակոբ Սարգիսեան (Հովիւ՝ Հայ Աւետ. Առաջին Եկեղեցիի), Վեր. Յովհաննէս Սվաճեան (Հովիւ՝ Հայ Աւետ. Էմմանուէլ Եկեղեցիի), Վեր. Մկրտիչ Գարակէօզեան (Նախագահ՝ ՄԱՀԱԵՄ-ի), Վեր. Սողոմոն Քիլաղպեան (Հովիւ՝ Հայ Աւետ. Էշրէֆիէ Եկեղեցիի)

Կազմակերպութեամբ Մերձաւոր Արեւելքի Հայ աւետարանական եկեղեցիներու միութեան (ՄԱՀԱԵՄ) եւ Լիբանանի Հովուական ժողովին, հինգշաբթի, 11 փետրուար 2010-ի առաւօտեան ժամը 10։00-ին, Հայ աւետարանական Էմմանուէլ եկեղեցւոյ մէջ տեղի ունեցաւ միացեալ պաշտամունք՝ Սրբոց Վարդանանց տօնին առիթով։

Օրուան պատգամաբերն էր Հայ աւետարանական Ա. եկեղեցւոյ հոգեւոր հովիւ վեր. Յակոբ Սարգիսեան։ Ան մէջբերում կատարելով Յիսուսի այն խօսքէն, թէ՝ Աբրահամի իսկական զաւակը այն անձն է, որ Աբրահամի նման կը վարուի եւ ոչ թէ ան, որ Աբրահամի սերունդէն է, հաստատեց. «Մի՛ ուրախանաք, որ Վարդանի սերունդէն էք, այլ՝ Վարդանի գործերը գործեցէք»։ Ան նշեց, որ Վարդանանց դիւցազներգութեան ոգին ըմբռնելու համար պէտք է ընդունիլ, որ Վարդանանց պատերազմը նախ եւ առաջ հաւատքի ճակատամարտ մըն էր։ «Վարդանանց գրաւականը պատեհութիւնը ընծայեց պահելու հայ եկեղեցին, լեզուն եւ հայկական դիմագիծը», շեշտեց վեր. Յակոբ Սարգիսեան՝ հարց տալով, թէ ի՛նչ է այսօր մեր դիրքորոշումը վասն Քրիստոսի Վարդանանց կտակին եւ ժառանգութեան նկատմամբ։

Ան հաստատեց, թէ այսօր մեծ սխալ կայ «քրիստոնէական» կոչուած իրականութեան մէջ եւ եկեղեցին հոգեւոր դժուարութիւն մը կը դիմագրաւէ՝ նկատել տալով, որ այդ սխալը եկեղեցւոյ մէջ տիրող հոգեւոր ձանձրոյթն է, որուն պատճառով հոգեւոր պատասխանատու անձեր կը փորձեն Աստուծոյ խօսքը աւելի հաճելի դարձնել։ Ան շեշտեց, որ ժամանակն է արժեւորելու մեր հաւատքի կեանքը՝ տեսնելու համար, թէ մենք եւ մեր եկեղեցիները որքանո՛վ վարակուած են այդ ախտէն, բան մը որ շատ ժամանակ եւ զոհողութիւն կը պահանջէ մեզմէ՝ զայն դարմանելու համար։ «Վարդանանց սերունդն է, որ մեզի փոխանցած է մեր ազգային հարազատ նկարագիրը», հաստատեց վեր. Յ. Սարգիսեան եւ իր խօսքը եզրափակեց ըսելով. «Վարդանանց տօնակատարութիւնը թող յուշարար մը ըլլայ՝ յիշեցնելու մեզի հայկական իսկական նկարագիրը եւ հոգին՝ վասն Քրիստոսի եւ վասն հայրենեաց, եւ կառչած մնալու այս նկարագիրին եւ հոգիին»։

Ձեռնարկին ընթացքին մերթ ընդ մերթ տեղի ունեցան ընթերցումներ եւ երգեցողութիւն։

(*) Նաեւ բաժին բերին՝ Վեր. Մ. Գարակէօզեանը՝ Արաքելական Օրհնութիւն, Վեր. Ս. Քիլաղպեանը՝ աղօթք, Վեր. Յովհ. Սվաճեանը՝ առաջնորդութիւն, Պրն. Յ. Քելլուկեանը՝ մեներգ («Լռեց Ամպերը»), Պրն. Հ. Աւետանեանը՝ ընթերցում Վարդանի Ճառէն, եւ Տիկ. Ե. Քիլաղպեանը՝ դաշնակի վրայ:

(*) Յաւելուած մեր կողմէն
Նկար՝ Պրն. Լուտէր Արթինեան
Քաղուած՝ Ազդակէն

ՎԱՐԴԱՆԻՆ «ԼՈՅՍԸ»

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 17:00:00 +0000

«Քանզի թէեւ ատեն մը դուք խաւար
էիք, բայց հիմա լոյս էք Տիրոջմով, ուս-
տի լոյսի որդիներու պէս քալեցէք
(Եփեսացիս 5:8)

Լոյսը կեանք է եւ՝ կեանքի շարունակականութեան ազդանշան: Կեանքը կը սկսի եւ կը կերտուի լոյսին մէջ: Բայց խաւարին մէջ կեանքը կանգ կ՚առնէ ու կ՚անշարժանայ: Կեանքը չի կառուցուիր խաւարին մէջ, եւ ոչ ալ յառաջխաղացք կ՚արձանագրուի: Ասիկա փաստուած իրականութիւն է՝մեկնելով գիտական-ընկերային տեսադաշտէն ու բնագաւառներէն:

Պօղոս Առաքեալ կը յստակացնէ մարդ անհատին կեանքը՝ մեկնելով նոյնինքն խաւարի եւ լոյսի հասկացողութիւններէն, բայց նաեւ՝ տարբերութիւններէն...: Խաւարը մեղքն է, չար է եւ հոն կեանքը կ՚անշարժանայ եւ չի կառուցուիր: Իւրաքանչիւրս անհատ եւ հաւաքականութիւն, ոչ միայն խաւարի մէջ էինք, այլ նոյնինքն խաւարն էինք: Բայց Քրիստոսի մարդեղութիւնը՝ կեանքը, ուսմունքը, չարչարանքը, մահը եւ յարութիւնը, շնորհեց լոյսը իւրաքանչիւրիս, որուն միջոցով մենք բռնեցինք կեանքը շինելու կերտելու եւ շարունակելու ուղին: Քրիստոսով մենք ոչ միայն մտանք լոյսի ու անոր հասկացողութեան մէջ, այլ դարձանք նոյնինքն լոյսը:

Քրիստոնէական կեանքը հաղորդականութեան եւ հաղորդակցութեան կեանքն է: Իւրաքանչիւրս առանձին անհատներ եւ ընտանիքներ ենք, սակայն քով-քովի գալով՝ կը կազմենք հաղորդակցական մեծ ընտանիք մը, որուն տեսանելի իրականութիւնը այս աշխարհի մէջ կը դառնայ եկեղեցի-հաւաքականութիւն հասկացողութիւնը, եւ Քրիստոսի լոյսը կը դառնայ մեր իւրաքանչիւրին, բայց անպայմանօրէն նոյնինքն եկեղեցի-հաւաքականութեան լոյսը...: «Երանի այն ժողովուրդին, որ կը ճանչնայ ազդարարութեան փողերուն ձայնը՝ ով Տէր, անոնք քու երեսիդ լոյսովը պիտի քալեն», կ՚ըսէ Սաղմոս 89:15: Ու տակաւին, Քրիստոս կը շնորհէ եւ կու տայ՝«... աշխարհի լոյսը. ան, որ իմ ետեւէս կու գայ, խաւարի մէջ պիտի չքալէ, հապա կենաց լոյսը պիտի ունենայ» (Յովհաննու 8:12):

Մեր պիտակը՝ որպէս քրիստոնեայ եկեղեցի եւ հաւաքականութիւն, եւ՝ այս աշխարհի մէջ շարունակուող կեանքերուն համար, կը դառնայյ նոյնինքն Քրիստոսի շնորհած այս լոյսը:

Եթէ լոյսի անհատ եւ հաւաքականութիւն ենք, ուրեմն ունինք նաեւ մեր իւրայատուկ նկարագիրը եւ ապրելակերպը, որուն ճամբով պէտք է քալենք: «Վասնզի հոգիին, պտուղը ամէն կերպ բարութեամբ, արդարութեամբ ու ճշմարտութեամբ է» (Եփեսացիս 5:9): Լոյսին պայքարը բարին է, երբ աշխարհը չարին տիրապետութեան տակ է: Արդարն է, երբ անարդարութիւնը դարձած է կարգ ու սարքի համաչափ, եւ ճշմարիտն է, երբ սուտը եւ սխալը գոյութեան եւ գոյապայքարի հիմքն են: Լոյսին դիմագիծը՝ բարիի, արդարի եւ ճշմարիտի կեանքի մը դիմագիծն է: Ու տակաւին, որպէս լոյսի անհատ եւ հաւաքականութիւն, պէտք է ապրինք լոյսի տարածման համար՝ յանդիմանելով խաւարը: «Ու կցորդ մի՛ ըլլաք խաւարին անպտուղ գործերուն, այլ մանաւանդ զանոնք յանդիմանեցէք» (Եփեսացիս 5:11): «Խաւարին» դէմ պայքարը «Լոյս»ին առաքելութիւն է՝ շարունակելու եւ կերտելու համար կեանքը՝ Արժէքին հասկացողութեամբ...:

Լոյսը ամբողջական կեանքի հասկացողութիւնն է՝ իր հիմքով, նկարագիրով, բայց անպայմանօրէն կեանքի մէջ իր դրական ներգործութեամբ եւ պայքարով: Քրիստոնէական կեանքի հասկացողութիւնը պէտք է դիտել իր այս համապարփակ հասկացողութեամբ, ուր ոչ միայն նկարագրի արժեւորումն է, այլ նաեւ նոյնինքն պայքարն է՝ այս նկարագիրը կերտելու եւ ամրապնդելու: Այս պայքարը կրնայ ստանալ տարբեր հունաւորում եւ լիցք: Կրթադաստիարակչականը կրնայ ըլլալ նաեւ ինքնապաշտպանութեան եւ զէնքի դաստիարակութիւն, ինչպէս որ հայ ժողովուրդի պատմութիւնը լեցուն է այս փորձով եւ փորձառութեամբ:

Հայ ժողովուրդին պայքարը նոյնինքն այս ամբողջական նկարագրի պահպանումին եւ գոյապայքարին շարունակական երթն է, որ սկսաւ 301 թուականին, եւ որ կը շարունակուի մինչեւ օրս: Հայ ժողովուրդին պետականօրէն քրիստոնէականացումը սկիզբն էր այս գոյապայքրին, եւ անիկա անցաւ տարբեր հանգրուաններէ...: Աւարայրը, գլխաւորութեամբ Վարդան Մամիկոնեանի, այն կարեւոր հանգրուաններէն էր, որ դարձաւ ճակատագրական՝ լոյսի պահպանումին:

Վարդան Մամիկոնեան հաւատացած էր լոյսին եւ կիրարկած էր իր եւ իր հաւաքականութեան կեանքին մէջ։ Ան չուզեց դառնալ խաւարին։ Ուզեց ամուր պահել լոյսը՝ ի գին մարտիրոսութեան։ «Դուն սուր ունիս՝ մենք մեր վիզերը կ՚երկարենք Քրիստոսի սիրոյն համար մեռնելու», եղաւ հայուն պատասխանը՝ դրժելով խաւարը ընդունիլ որպէս մշակոյթ։

Վարդանի համար բարին, արդարը եւ ճշմարիտը վեր էին ամէն հաշիւէ։ Վարդան ուզեց պահել եւ կառչիլ Արժէքին, նոյնիսկ երբ ֆիզիքական պայքարը անհաւասար էր։ Յստակ էր, թէ 300,000 հաշուող պարսից բանակին դիմաց՝ 66,000 հայոց բանակը անհամաչափ էր։ 451 թուականին Աւարայրի մէջ մղուած ճակատամարտը եթէ մէկ կողմէ նահատակութիւնն էր Վարդանի եւ իր ընկերներուն համար, բայց նաեւ լոյսի կեանքի շարունակութիւնն էր հայ ժողովուրդի կեանքի ընթացքին մէջ...։

Վարդան քալեց լոյսին համար եւ անոր մէջ։ Ամուր կառչած մնաց լոյսի նկարագրին եւ Արժէքին՝ Բարիին, Ճշմարիտին եւ Արդարին... Բայց նաեւ յանդիմանեց խաւարը եւ չուզեց հայ ժողովուրդը գերի դարձնել անոր։ Գնաց մինչեւ մահ՝ աշխատելով լոյսին պահպանման եւ շարունակականութեանը համար։ Վարդան յաջողեցա՛ւ։ Ինք չտեսաւ այդ յաջողութիւնը, բայց հայը նուաճեց Նուարսակի դաշնագիրը՝ 484 թուականին, եւ անիկա հայ ժողովուրդին ապահովեց մտքի ու խղճի ազատութիւնը։

Ու հայը կը շարունակէ իր կեանքը այսօր, քանի կայ լոյսի շնորհած մտքի ու խղճի ազատութիւնը, որ հայուն տուաւ իր «համապարփակ» մշակոյթը, որ հայը զետեղեց համաշխարհային քաղաքակրթութեան մէջ՝ իբրեւ ազգ եւ պետականութիւն։ Իսկ եթէ այս համապարփակ մշակոյթի այսօրուան ժառանգորդներն ենք, որովհետեւ կային պատմութեան նուիրեալները, որոնք պահեցին եւ կերտեցին այս մշակոյթը...։

Վարդան եւ մեր հայ ժողովուրդի բոլոր նուիրեալները եւ նահատակները հաւատացին, որ կեանք-մշակոյթ մը, որ «լոյսի մէջ ցուցադրուած է, յայտնի կ՚ըլլայ, վասնզի ամէն բան որ յայտնի կ՚ըլլայ, լոյս է» (Եփեսացիս 5։13)։

Հայ ժողովուրդի համապարփակ մշակոյթը այսօր յայտնի է, քանի անոր նկարագիրը նոյնինքն լոյսն է։ Եւ այս մշակոյթը, որ կերտուած է Բարիին, Արդարին եւ Ճշմարիտին համար ու ճաշակած է պատմութեան բոլոր հոլովոյթները տարիներու վրայ, մնացած է տոկուն։

Եւ կայ ներկայ ժամանակներու իրավիճակը։

Հայ ժողովուրդի ու պետականութեան պայքարը այսօր դարձեալ անհաւասար է՝ կարողականութեամբ եւ ուժականութեամբ՝ միջազգային, քաղաքական-ընկերային ու տնտեսական չափանիշներու եւ արժէչափերու հետ համեմատած։ Հայ ժողովուրդի ներկայ օրերու քաղաքական, տնտեսական, մշակութային եւ ընկերային ճնշումը եւ ճնշուածութիւնը յար եւ նման է Վարդանի փորձին։ Պատմութիւնը ինքզինք կը կրկնէ, բայց միայն՝ կերպարանափոխուած մշակոյթով։

Բայց Վարդան այս փորձին նայեցաւ որպէս մարտահրաւէր՝ կառչելով լոյսի ուժին եւ վաւերականութեան, եւ գնաց նահատակութեան, որովհետեւ տեսաւ հայ ժողովուրդին շարունակականութիւնը՝ «հորիզոն»էն անդին, նոյնիսկ երբ չապրեցաւ զայն։

Եւ հարցումը։ Արդեօ՞ք կրնանք վերապրիլ Վարդանի հոգին, բայց անպայմանօրէն վճռակամո՞ւթիւնը։ Յանդիմանելով ու պայքարելով խաւարին դէմ՝ իր այսօրուան պարունակով։ Խաւարը՝ անտարբերութեան, այլասերութեան, արժէքներու անկումին, ազգային-քրիստոնէական ինքնութեան ու գիտակցութեան նուազումին ու տակաւին աւելին։ Եւ դարձեալ հարցումը։ Արդեօ՞ք կրնանք այսօր եւս տեսնել հայուն շարունակականութիւնը, նոյնինքն «հորիզոն»էն անդին, յար եւ նման Վարդանի, նոյնիսկ երբ պիտի չապրինք զայն։ Հայուն շարունակականութիւնը՝ Ճշմարտութեան եւ Արդարութեան համար անոր պահանջատիրութեան պայքարը։ Եւ այդ շարունակականութիւնը ապահովող ենթահողը՝ հայրենի պետականութեան հզօրացումը եւ սփիւռքի վերակազմակերպումը։ Նոր Նուարսակի դաշնագիրներ կերտելը կախեալ է վերջին երկու միաւորներու՝ հայրենիքի եւ սփիւռքի վերաշխուժացումովը եւ համագործակցութեամբ։

Վարդանի լոյսը հայուն շարունակականութեան հիմքն է։ Վարդան պահեց զայն, որովհետեւ հաւատաց, բայց նաեւ տեսաւ, թէ հայ ժողովուրդի վերապրումը այդ լոյսին մէջ է։

Արժէ պահել Վարդանի «լոյսը», բայց անպայմանօրէն տանիլ զայն՝ դէպի նոր պատմութիւն...

ՀՐԱՅՐ ՃԷՊԷՃԵԱՆ

From the Archives: Joint Choir in Armenian Evangelical Emmanuel Church, Aleppo, Syria, in 1985

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 16:30:00 +0000

Rev. Nerses Balabanian

Rev. Megerdich Melkonian

* Images the courtesy of Mr. Garbis Semerjian

Հաուըրտ Գարակէօզեան Հաստատութեան եւ «Սէն Մարք» կեդրոնի 40-ամեակը Նշուեցաւ Փառաշուք Կերպով

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Sun, 21 Feb 2010 16:00:00 +0000

Համօ Մոսկոֆեան, Պէյրութ, Լիբանան, 14 Փետրուար 2010

Հայոց Ցեղասպանութենէն, կրկնակի տարագրութիւններէն, Ալեքսանտրեթի «Սանճաք»էն հեռացած մեր ժողովուրդի բեկորները, Բ. Աշխարհամարտի նախօրեակին եւ անկէ ետք, հաստատուեցան մեծ մասով ճահիճներով ծածկուած Պուրճ Համուտի եւ շրջակայ տարածքներու մէջ, որպէս Պէյրութի արուարձանի նոր բնակիչներ: Անպատմելի դժուարութիւնները, բազմաթիւ հիւանդութիւնները հնձեցին անոնցմէ շատերուն կեանք: Այսպիսի իրավիճակին մէջ գտնուող հայոց օգնութեան հասնելու համար՝ հիմնուեցաւ Հաուըրտ Գարակէօզեան հաստատութիւնը նախ որպէս մանկախնամ՝ ապա տարիներու նուիրեալ պայքարէ ու զոհողութիւններէ ետք, կարողացաւ դառնալ մեր գաղթօճախին բարեսիրական ու բժշկական օգնուցեանց, ընկերային ծառայութեան գլխաւոր հաստատութիւններէն մէկը:
40 տարիներէ ի վեր, Գարակէօզեան հաստատութիւնը կը համագործակցի կեանքի դժուարին ուղի անցած, Մեծ Եղեռնէն վերապրածներու ճակատագրով, «բախտաւորուած» անձնաւորութեան մը հետ, որ այսօր Լիբանանի հայութեան ու լիբանանցիներուն պատիւ բերող «Սէա Մարք» բժշկական կեդրոններու հիմնադիրն ու սեփականատէրն է: Տոքթ. Սէմ Րագուպեանի բարեգործութիւնները մեր գաղթօճախի զաւակներուն՝ նաեւ Հաուըրտ Գարակէօզեան հաստատութեան, ծանօթ են բոլորին: Միացեալ նախաձեռնութեամբ, Ուրբաթ, 12 Փետրուար 2010ի միջօրէին, «Սէն Մարք»ի ու Գարակէօզեանի պաշտօնէութիւնը, գլխաւորութեամբ տնօրէն՝ վերապատուելի Ռոպէր Սարգիսեանի ու տիկնոջ, ուրախ մթնոլորտի մը մէջ նշեցին համագործակցութեան 40-ամեակը, որպէս օրինակ միաւորելու ուժերն ու կարողութիւնները՝ յօգուտ հայ ժողովուրդի ծառայութեան:

Ողջոյնի խօսքերուն յաջորդեցին փոխադարձ պարգեւատրումներ եւ նուէրներու բաշխում, Սուրբ Վալընթայնի տօնին առիթով եւ 40-ամեակի վահանակի յանձնում: Հայ թէ օտար երաժշտութեան, ծափողջույններու տարափին տակ, զոյգ քոյր հաստատութիւններու տնօրէնները կտրեցին 40-ամեայ գործունէութեան «նուիրուած» գունագեղ կարկանդակը: Մօտենալով վերապատուելի Ռոպեր Սարգիսեանին, խնդրեցինք ներկայացնել այս համագործակցութեան հակիրճ պատմութիւնը:

«42 տարիներէ ի վեր եկած եմ Պէյրութ, որուն 40 տարին ստանձնեցի Գարակէօզեան հաստատութեան տնօրէնի պաշտօնը: Սկիզբէն իսկ գործակցած եմ Սէմ Րագուպեանին հետ՝ որ տարրալուծարանին մէջ կ'աշխատէր, ու ես, որպէս նորեկ այս քաղաքին մէջ, մտերմացանք: Միաժամանակ, այս տարիներուն, գանձապահ եմ Պէյրութի Ֆրանսական աւետարանական եկեղեցիին, ըլլալով նաեւ Հայկազեան համալսարանի խնամակալութեան խորհուրդի փոխ ատենապետը:

Մեզի համար առանձնաշնորհում է Սէմ Րագուպեանին եւ տարրալուծարանին հետ աշխատիլ, ուր մեզի կը տրամադրէ խորհրդանշական գիներ, զինք համարելով մեր բարերարը: Օգտակար դարձած է Գարակէօզեան հաստատութեան ամէն կարելի միջոցներով: Մեր համագործակցութեան 30-ամեակը նշեցինք նախապէս, եւ այժմ այդ իրադարձութեան 40-ամեակն է որ կը տոնենք, «Սէն Մարք» բժշկական հաստատութեան հետ: Բարեկամական գործակցութիւն մըն է այս եւ իր կեդրոնի ծառայութիւններէն օգտուած ենք, ականատես ըլլալով բժշկական բնագաւառին մէջ իր բարգաւաճման:

40 տարիներ առաջ՝ 100 հազար տոլարի պիւտճէն մը ունէինք Լիբանանի մէջ, հիմա 700 հազար տոլարի բարձրացած է այդ գումարը: Այն ժամանակ ունէինք մանկանց դարմանատուն մը եւ ընկերային կեդրոն մը, ուր անմիջական առաջին օգնութեան եւ ճաշի դասեր կ'ըլլային: Այժմ 6-7 դարմանատուներ ունինք, 6 ընկերային գործիչներով: Սէմ Ռագուպեանը հետեւած է մեզի այս բոլոր զարգացումներու ընթացքին: Այսօր, այս ուրախ առիթով, մեր պաշտօնեաներուն մեծ մասը ներկայ են այստեղ՝ մեր նուիրումն ու համագործակցութիւնը երկու քոյր հաստատութիւններու հետ ամրապնդելու համար՝ այս գեղեցիկ վայրին մէջ:

Տոքթ. Սէմ Րագուպեանի եւ վերապատուելի Ռոպէր Սարգիսեան

2010 թուականի առաջին մաղթանքս է, որ այս դժուար պարագաներուն մէջ շարունակել հայ ժողովուրդին ծառայելու առաքելութիւնը, տիկնոջս՝ Թերեզին հետ ու «Սէն Մարք» հաստատութեան տնօրէն Տոքթ. Սէմ Րագուպեանին ու աշխատակազմին հետ:

Մինչ հայկական երաժշտութեան ու պարի ուրախ մթնոլորտը կը շարունակուէր՝ քանի մը վայրկեանով առանձնացանք Տոքթ. Սէմ Րագուպեանի հետ, լսելու իր կարծիքն ու խօսքերը, այս կարեւոր իրադարձութեան մասին՝ Լիբանանի հայութեան ու անոնց բարեկամներուն բժշկական ծառայութիւններու մատուցման՝ 40 տարիներ շարունակ Հաուըրտ Գարակէօզեան հիմնարկին հետ:

«Մենք ուրաշ ենք, որ 40 տարիէ ի վեր աշխատեցանք Գարակէօզեան հաստատութեան հետ, ու հայ ժողովուրդի զանգուածներուն բժշկական լաւագոյն ծառայութիւններ մատուցեցինք եւ մատուցանենք: Մենք հպարտ ենք եւ ուրախ մանաւանդ որ մեր այս 4 տասնամեակներու համագործակցութիւնը չէ ընդհատուած եւ իրար հաստացողութեանմբ յաջողած ենք յաղթահարել բոլոր դժուարութիւնները, օգնելով հայ մանուկներին եւ հայ հիւանդին միասնաբար»:

40 տարիներ առաջ հայ աշակերտները Պուրճ Համուտի մեջ զանազան հիւանդութիւններէ կը տառապէին - թիՖոյիտ, տիզանթերի, թոքախտ: Ժողովուրդը որ մեծ մասամբ կ'ապրէր հիւղաւաններու մէջ, չքաւոր էին եւ վարակուած էին աղիքային մակաբոյծներով եւ տիզանթերիի տեսակներով: Գարակէօզեան հաստաութիւնը, «Սէն Մարք»ի օգնութեամբ եւ համագործակցութեամբ, կարողացաւ բժշկական օգնութեան մեծ աշխատանք տանիլ, մանկական եւ դպրոցական հիւանդութեանց հաղթահարման եւ ի սպառ ոչնչացման համար, նաեւ ժանտախտի, տիզանթերիի եւ թոքախտի դէմ պայքարի, որոնք բարեբախտաբար այսօր գոյութիւն չունին Պուրճ Համուտի եւ այլ շրջաններու մէջ ապրող հայերուն մէջ:

Շնորհակալութիւն յայտնելով այս երկու ազգանուէր անձնաւորութիւններուն, իրենց ջերմ հիւրընկալութեան համար, ակամայ հրաժեշտ կու տանք, դարձեալ հանդիպելու ու հաստատութիւններուն նորանոր յաջողութիւնները լուսաբանելու խոստումով:

Keghart.com

ՅԱՋՈՂՈՒԹԻՒՆ (Սաղմոս 73, Յակ.4.13-17 եւ Ղուկ.4.1-13)

emmanuelchanitz@yahoo.com (Raffi) — Mon, 15 Feb 2010 21:56:00 +0000

«Յաջող էրիկ մարդը ան է՝ որ աւելի դրամ կը շահի, քան ինչ որ իր կինը կրնայ ծախսել: Իսկ յաջող կինը ան է՝ որ կրնայ նման էրիկ մարդ մը գտնել»: Ո՞վ է յաջող մարդը:
Յովսէփ (Ծննդ.39.3), Դաւիթ (Ա.Մնաց.18.6), Սողոմոն (Բ.Մնաց.7.11) եւ Եզեկիա (Բ.Մնաց.31.21) յաջող անձեր են: Հաւատացեալը պիտի յաջողի (Սաղմ.1. 3). ան ալ յաջողութիւն կը փնտռէ (Սաղմ.118.25): Ան Աստուծոյ կը դիմէ՝ յաջողութեան համար (Դատ.18.5:Գ.Յովհ.2): Ան իր յաջողութիւնը կը գտնէ Աստուծոյ Խօսքին (Սաղմ.119.5: Բ.Օր.29.9: Յես.1.7,8), հաւատքին (Բ.Մնաց.20.20) եւ Աստուծոյ ներկայութեան մէջ (Բ.Մնաց.13.12): Հաւատացեալը կը հարցնէ, թէ՝ չարը ինչո՞ւ յաջողութիւն կը գտնէ (Սաղմ.140.8: Յոբ.12.6): Ան կը տագնապի (Սաղմ.73.3,12). ան ուշադիր ըլլալու (Յոբ.20.21) եւ համբերութիւն ունենալու է (Սաղմ.37.7): Ան իմաստութեան ականջ տալու է (Առ.3.2) եւ իր յանցանքները խոստովանելու է (Առ.28.13): Աստուած նոյնիսկ յաջողութիւն կ'ուզէ (Ես.55.11):
Առաջնորդները յաջողութիւն չեն գտներ, քանի որ Տէրը չեն խնդրեր (Երեմ.10. 21): Մարդուն պարծանքը իր անձին յաջողութեան վրայ է (Սաղմ.30.6): Երբ մարդ յաջողի՝ Աստուծոյ խրատը մտիկ չըներ (Երեմ.22.21,30):
Յակ.4.13-17-ին մէջ ալ մարդ սնապարծութեան մէջ է: Ան սկսած է գործի մեծ յաջողութիւն ունենալ: Տարբեր քաղաքներու մէջ մասնաճիւղեր բացած, կապեր հաստատած եւ ծանօթութիւններ շինած է: Ան դրամ ունի՝ մի քանի օր այնտեղ կենալու: Ան կը խորհի, թէ՝ ամէն բան իրմով կը վերջանայ: Հաւատքը իր հաշիւէն դուրս է: Մոռցած է թէ մարդկային կեանքը որքա՜ն փխրուն է (Յակ.4.15ա: Ղուկ.12.16-21): Իր աշխատանքներուն եւ հաշիւին մէջ՝ Աստուած կեդրոնական տեղը գրաւելու է (Յակ.4.15բ): Բայց ասիկա շրթներու ծառայութիւն ըլլալու չէ, այլ՝ հաստատ համոզում եւ ապրելակերպ:

Այսօրուան աշխարհը յատուկ կարեւորութիւն կու տայ անձնական յաջողութեան: Անհատապաշտութեան հիւանդութիւնը կը կլանէ մարդը: Անհատին «ես»ը կը սնուցուի, ներքին գոհացում եւ ինքնաբաւութիւն կ'ունենայ: Սնապարծութիւնը անհատապաշտութեան պտուղն է՝ որ հաւաքական կեանքին մէջ աւերներ կը գործել:
Մարդ յաջողութիւն կ'ուզէ: Ոմանք կ'ըսեն որ Աստուած գործ չունի մարդուն յաջողութեան մէջ: Երկու ծայրայեղութիւններէ պէտք է խուսափիլ. մէկ կողմէն՝ ծուլութիւն, իսկ միւս կողմէն՝ Աստուծմէ լման անկախանալ:
Յաջողիլը բնական փափաք է. մարդ յստակ նպատակ ունենալու է եւ իրագործելու մղում, դժուարութիւնները գնահատելու է, ժամանակ տալու է, ձախողութենէ վախնալու չէ, յամառօրէն աշխատելու է, քաջալերող բարեկամներ ունենալու, է ինքզինք լաւ ճանչնալու է, լաւ նկարագրի տէր ըլլալու է՝ սխալները ընդունող, լաւատես, ինքնավստահ, առատաձեռն, օգնող, լաւ հաղորդակցող, լուծումներ որոնող: Ի՞նչ կը պատահի, երբ յաջողութիւնը մարդուն գերագոյն նպատակը դառնայ: Մարդ գերի չի՞ դառնար իր յաջողութեան, աւեր չի՞ գործեր, արժէքներ չի՞ կորսնցներ եւ յարաբերութիւններ չի՞ խզեր:
Կեանքի մէջ նոյնքան կարեւոր բաներ կան, որքան՝ յաջողութիւնը: Մեր ծնողները՝ եթէ նոյնիսկ այսօրուան չափանիշով «տեղ» չհասան, յաջող անձեր էին, քանի որ զաւակներ կրթեցին, դաստիարակեցին եւ Աստուծոյ վախովը մեծցուցին: Առաւել. ո՞ւր մնաց մարդուն նկարագիրը, սորվելու կարեւորութիւնը, մտքով զարգանալը, փոխ յարաբերութիւններու մէջ մեծնալը, բարի վարմունք ունենալը, շիտակ եւ տեղին խօսիլը, մեծերուն յարգանք ունենալը, եւայլն:
Եթէ մարդ միայն յաջողելու մղձաւանջ ունենայ, ամէն բան կ'ոտնակոխէ: Հաւատացեալին օրինակը Տէր Յիսուս է: Ան չհասա՞ւ իր երազին (Ղուկ.4.1-11). Ան իր անձին եւ առաքելութեան գոհացում չստացա՞ւ: Յիսուս Քրիստոսով Աստուծոյ կամքը յաջողեցաւ (Ես.53.10): Կեանքի յաջողութեան համար մի՛ դիմեր Յիսուսէ զատ ուրիշ աղբիւրի. Իրմէ աւելի ուրիշ բանի մը մի՛ վստահիր: Եկեղեցիին ու հաւատացեալին համար սէրը կենսական է, եւ Տէրոջ հանդէպ իր ունեցած հաւատարմութիւնը՝ էական: Տէրը մեզի կեանք եւ փրկութիւն կու տայ, ոչ՝ անպայման յաջողութիւն: Թիւը, համբաւը, աթոռը, դրամը եւ յաջողութիւնը, բոլորն ալ ունայնութիւն են (Ժող.2.21): Եկեղեցին՝ Աստուծոյ շնորհքով, կը շարունակէ իր առաքելութիւնը: Հաւատարի՞մ ենք Տէրոջը եւ Անոր Խօսքին: Մեր անձնական կեանքին մէջ՝ մեր յաջողութեան գաղտնիքը Տէր Յիսուսի մէջ կը կայանա՞յ, հաւատարի՞մ ենք Իրեն՝ ամէն բանէ աւելի:

Յ.Կ.Ս.

Քաղուած՝ Հայ Աւետ. Էմմանուէլ Եկեղեցիի Լրատու, 31 Յունուար, 2010 Թիւէն