Nie za bardzo znam się na zasadach panujących na Wykopie, to dość zamknięta i hermetyczna grupa użytkowników polskiego Internetu, raz nawet dostałem banana, nie wiem za co. W tę grupę uderzyła wczoraj administracja Wykopu. Dziś rano okazało się, że bezskutecznie, a sami użytkownicy sprawili istne żniwa na stronie głównej serwisu.

Cała afera zaczęła się od publikacji komentarza jednego z administratorów serwisu Elfik32 sprzed 3 lat, a cały jej przebieg możecie zobaczyć pod tym linkiem.

A oto efekt, jaki zgotowali administracji oburzeni użytkownicy Wykopu, którzy jeszcze nie zostali zbanowani.

To kolejny dowód na to, jak złe podejście, brak szybkich działań łagodzących spór, może doprowadzić do istnego buntu użytkowników. Ciężko przewidzieć, czy istnieje w tym momencie jakiś sposób na polubowne załatwienie sprawy, zapewne bez powrotu i odbanowania stałych użytkowników Wykop.pl się nie obejdzie.

Nadal wchodząc na stronę główną Wykop.pl ciężko znaleźć treści bez powiązania ze zbożem.

Źródło.

Aktualizacja

Całą tę aferę zgrabnie wykorzystał Browar Ciechan, jak twierdzi nasz Czytelnik, który podesłał nam linka, ich wpis wszedł na główną z „płomieniem” w niecałe trzy minuty.

Aktualizacja

Głos w sprawie zbożowej afery zabrał w końcu sam Michał Białek – Dyrektor Operacyjny, Wykop sp. z o.o. Z całością wypowiedzi możecie zapoznać się w specjalnym wpisie na ten temat.

Aktualizacja

I jest już odpowiedź użytkowników Wykopu…

Reasumując ten dzień na wykopie widać wyraźnie, że system ten wymaga zdecydowanych działań administracji serwisu i bardziej efektywnego dialogu z jego użytkownikami.

Włączając jakikolwiek program informacyjny z miejsca dowiadujemy się o panującym w Europie kryzysie. Upadki banków, kłopoty gospodarek i dewaluujące się pieniądze to prawie codzienność.  Jest jednak pewna waluta, która nigdy nie traci na wartości, a jest nią informacja.  Współczesnym potentatem w jej dostarczaniu jest największa internetowa wyszukiwarka od Google’a, która z pompą udostępniła Polakom swoją najnowszą funkcjonalność – Graf Wiedzy, którego niefortunny przykład użycia znajdziecie w grafice tego wpisu. Czy Google nie powinno bardziej przykładać się do sprawdzania pozycjonowania najważniejszych osób w krajach, zamiast polegać na algorytmach?

Opisywaliśmy dla Was wczoraj rękoma Jana Rybczyńskiego kulisy udostępnienia Polakom wynalazku Google’a – Graf Wiedzy dostępny po polsku – oto przyszłość wyszukiwania  informacji, więc jeśli chcecie zapoznać się bliżej z nowymi funkcjami z jakich wielu z nas może już korzystać to zapraszam do tego właśnie wpisu. Ja jednak chciałbym się pochylić nad sprawą pozycjonowania wyników wyświetlanych przez Graf.

Po wpisaniu bowiem w pole wyszukiwarki frazy „premier rp” naszym oczom w pełnej krasie ukazuje się nowa funkcjonalność. Wszystko jest w porządku do momentu, gdy przeniesiemy nasz wzrok na prawo, w miejsce grafik przedstawiających wygląd Donalda Tuska. Jako że „jeden obraz znaczy więcej niż tysiąc słów” nie będą tu opisywał „lekko karykaturalnego” wyglądu premiera, a jedynie odnotuję fakt, iż dzięki Google’owi każdy Polak może teraz przekonać się na własne oczy jaką wagę korporacja przykłada do wyników wyszukiwania czołowych postaci w średniozamożnym europejskim kraju.

Nie chcę tu w żadnej mierze posądzać giganta z Mountain View o ujawnienie swoich poglądów politycznych (choć nie wątpię, że w głowach z wielu z czytelników mogły już się pojawić różne teorie spiskowe), a jedynie zwrócić uwagę Google’a na konieczność lepszego kontrolowania algorytmów pozycjonujących, na których oparte jest przecież wyszukiwanie. Myślę, że przed wprowadzeniem Grafu Wiedzy do nowego kraju, informatycy firmy, powinni dokładnie prześwietlić jej działanie zwłaszcza w kontekście tak znaczących, bądź co bądź, wyników.

Nie jest to jednak pierwszy raz kiedy Google „miesza się” w politykę przez coraz częstsze zastępowanie czynnika ludzkiego syntetycznymi kalkulacjami. Sześć lat temu było bowiem głośno, o sytuacji, kiedy po wpisaniu w wyszukiwarkę obraźliwych czy wulgarnych słów wyświetlała ona adresy stron najpopularniejszych w Polsce polityków.

Rynsztokowe słownictwo takie jak „pedał”, „debil” czy „idiota” zostało wtedy połączone ze stronami posłów ówczesnej kadencji Sejmu, a nawet byłego premiera. Jak użytkownicy mogą manipulować pozycjonowaniem pokazali też Amerykanie, którzy zorganizowali akcję połączenia „słowa failure (ang. porażka, błąd) z witryną prezydenta George’a W. Busha”.

Z kronikarskiego obowiązku wspomnę także, o niedawnym skandalu jaki Google wywołało zmieniając podtytuł swojej wyszukiwarki na Bliskim Wschodzie z Google Palestinian Territories na Google Palestine.

Kończąc chciałbym pogratulować jednemu z naszych czytelników czujności i spostrzegawczości w korzystaniu z Grafu Wiedzy, a także podziękować mu za podesłanie tej informacji.

Aktualizacja

Trzeba przyznać, że Google w miarę szybko zareagowało na ten problem i na tę chwilę usunęło z wyników wyszukiwania powyższe zdjęcie Premiera RP, Donalda Tuska.

Reklama jest dziś nieodłącznym aspektem naszego życia. Czy to surfujemy po Internecie, słuchamy radia, czy po prostu idziemy chodnikiem. Każdy przedsiębiorca próbuje zareklamować swój produkt jak tylko może, aby zwiększyć zainteresowanie wśród konsumentów. Często jednak bywa, że reklamy są tak nachalne, że wywołują efekt zupełnie odwrotny do zamierzonego i odrzucają widza zupełnie niezainteresowanego przekazem. A czy Wasze nastawienie zmieniłoby się, gdyby płacono Wam za oglądanie reklam w telewizji? Taki model chce w Polsce spopularyzować firma Fenix3.

Reklama towarzyszy ludzkości od niepamiętnych czasów. Najstarszy tego typu materiał, który jak na razie odnaleziono, to chińskie ogłoszenie o „niezwykłej jakości tuszu” pochodzące z czasów dynastii Yuan (XIII – XIV wiek n.e.). Obecnie nauczyliśmy się koegzystować ze złem koniecznym, za jakie wielu z nas uważa reklamy. Z dochodów z nich finansowane są nakłady gazet, audycje radiowe, programy telewizyjne czy strony internetowe. Powstały też różne sposoby omijania reklam, egzystujących zwłaszcza w Internecie (bo w tv możemy co najwyżej przełączyć kanał), takie jak wszelkiej maści AdBlocki.

W tym też medium powstały pierwsze sposoby zarabiania przez przeciętnych użytkowników na oglądaniu reklam. Skoro jednak do pewnego stopnia udało się to przedsięwzięcie z korzyścią dla obu stron zrealizować w tym medium, to dlaczego nie przeszczepić go do innego?

Fenix3 to firma, która płaci widzom za oglądanie reklam wyświetlanych w rzekomo nieinwazyjny sposób na ekranie telewizora. Klient po podpisaniu umowy (na szczęście na czas nieokreślony) otrzymuje dekoder, który odpowiednio skaluje wyświetlany przekaz, tak aby tzw. skin zasłaniały tylko część ekranu umożliwiając jednoczesne oglądanie wybranego programu. Jak to wygląda w praktyce możecie zobaczyć na obrazku u góry.

Jeśli jednak myślicie, że włączycie tv i jednocześnie Fenix3, a sami pójdziecie robić coś innego, to jesteście w błędzie, gdyż system ten potrafi sprawdzić czy ktoś rzeczywiście jest wpatrzony w ekran, a przynajmniej czy wciśnie odpowiedni przycisk we właściwym momencie. Z informacji podanych przez firmę wynika, że widzowie „zarabiają  0,07 zł za każde wyświetlenie reklamy”, co daje średnią miesięczną wypłatę na poziomie 130 zł – niewiele, ale na pokrycie jakiegokolwiek abonamentu telewizyjnego starczy.

Ciekawe jest jednak, że firma reklamuje się na swojej stronie głównej sloganem „Odbierz swój darmowy dekoder”, co nie jest zgodne z prawdą. Karta, na którą klient otrzymuje wypłaty, jest bowiem w początkowym okresie obciążana opłatą za dekoder właśnie, w wysokości 450 zł. Odebranie samego urządzanie jest więc bezpłatne, ale koniec końców musimy za niego zapłacić. Takie postępowanie wydaje mi się wprowadzaniem klienta z błąd i zatajaniem właściwych kosztów, mimo, że są one wyszczególniane w umowie:

§3

Cena i sposób zapłaty

1. Strony Umowy ustalają cenę w wysokości 450,00 zł brutto (słownie: czterysta pięćdziesiąt zł).

2. Cena obejmuje Dekoder wedle specyfikacji określonej w §4.

3. Cena nie zawiera w sobie usług związanych z instalacją i uruchomieniem Dekodera w Lokalu.

Na razie usługa działa jedynie w Szczecinie, choć twórcy planują rozszerzenie działalności na Warszawę i Poznań jeszcze w tym  roku i Kraków, Wrocław, Łódź, Gdańsk, Lublin i Bydgoszcz w przyszłym.

Sam pomysł usługi wydaje się dosyć ciekawe, jednak ocena jego realizacji jest już wątpliwa. Jak na razie Szczecinianie raportowali o częstych problemach sprzętowych, polegających na zawieszaniu się czy wręcz uszkodzeniach dekodera spowodowanych wadliwym softem. A co Wy sądzicie o tym przedsięwzięciu? Sprawilibyście sobie taki dekoder, aby płacono Wam za oglądanie reklam?

Foto 1, 2

Miliard użytkowników – przekroczenie tej bariery było dla Facebooka ważnym i medialnym wydarzeniem. Nie od dziś wiadomo jednak, że wiele kont w tym serwisie społecznościowym jest nieprawdziwych. Jak dużo? Nawet 10% kont na Facebooku nie należy do ludzi! Oznacza to, że statystyki serwisu nie są do końca wiarygodne…

Czy na Waszym Facebooku pojawiają się czasem wpisy „autorstwa” psów czy kotów? W moim News Feedzie tak. Czasami zdarza się nawet tak, że ktoś zamiast utworzyć fanpage swojego ukochanego pupila, zakłada mu na Facebooku profil. Wówczas zliczany jest on do liczby użytkowników serwisu, co nieco zaburza jego statystyki. W jakim stopniu można sprawdzić na bazie statystyk na temat Facebooka, zaprezentowanych przez eMarketer.com.

W październiku 2012 roku Facebook oficjalnie podał, że liczba użytkowników serwisu przekroczyła magiczny miliard. Jak wskazują jednak badania eMarketer.com, w tym czasie serwis miał realnie „tylko” 889 milionów aktywnych posiadaczy kont, czyli takich, którzy zalogowali się do serwisu z dowolnego urządzenia przynajmniej jednokrotnie w ciągu ostatniego miesiąca. eMarketer.com prognozuje jednocześnie, że miliard aktywnych użytkowników Facebook osiągnie dopiero w tym roku.

Jak widać uzyskane liczby zależą jedynie od metodologii badania, zatem miliard aktywnych użytkowników podawany przez Facebooka w oficjalnym komunikacie nie zawsze zostanie potwierdzony przez firmę zewnętrzną. Komu ufać? Ciężko ocenić, liczba nieprawdziwych kont jest bowiem tajemnicą, a grupa tych aktywnych zmienia się z miesiąca na miesiąc. Wszystko zależy od tego w jaki sposób liczymy. Bez wątpienia jednak Facebook rośnie, szczególnie szybko na rynkach Azji.

Przeglądając raport od eMarketer.com dotyczący Facebooka, zainteresowały mnie jeszcze dane dotyczące popularności tego medium w poszczególnych zakątkach świata. W Ameryce czy Wielkiej Brytanii Facebooka używa około połowa społeczeństwa. W całej Europie zaineresowanie mieszkańców jest mniejsze i wynosi 37%. Szacuje się, że do roku 2017 odsetek ten wzrośnie do 43%. Najmniejszy entuzjazm do używania Facebooku wykazują Francuzi, włosi i mieszkańcy Niemiec.

Źródło: QZ

Pierwsi testerzy mają już możliwość podziwiania świata poprzez okulary Google. No może nie do końca jest to trafne stwierdzenie, w końcu zakładają te okulary po to, by widzieć nieco więcej niż otaczającą ich rzeczywostość i móc zrobić wiele więcej. Do niedawna oferowane im były jedynie aplikacje zaserwowane przez Google, lecz od dziś jest się czym ekscytować – Facebook, Evernote, Twitter i Tumblr udostępnili już swoje aplikacje lub wkrótce to zrobią. A to dopiero początek!

Gadżet, który znajduje się na głowach pierwszych „szczęśliwców” daje zupełnie nowe możliwości, wobec czynności które wykonujemy każdego dnia. Poszukiwanie informacji, wyznaczanie trasy, rozmowa telefoniczna czy wysyłanie e-maili. Wykonujemy także bardzo dużo zdjęć, które najczęściej lądują na portalach społecznościowych. Nic więc dziwnego, że te lgną do nowego gadżetu – przecież jest to kolejny sposób na przyciągnięcie użytkowników, proszę jednak nie zapominać i nam coś z tej „zabawy” przychodzi. Szczególnie, gdy zrobienia zdjęcia i wysłania go rodzinie można dokonać w dwóch czy trzech wypowiedzianych do okularów frazach.

Trudno nie ukryć faktu, że właśnie do tego głównie będą na razie służyć udostępnione aplikacje. Facebook postawił na prostotę i daje swoim użytkownikom i posiadaczom Google Glass możliwość zrobienia zdjęcia, wybrania grupy odbiorców (publiczne, znajomi, tylko dla mnie), podanie ewentualne opisu zdjęcia. Tyle. Jak na razie brakuje funkcji dodawania lokalizacji czy tagowania znajomych, ale czy naprawdę wykonywalibyśmy te czynności gadając do okularów? Nieco inną drogą poszedł Twitter, który automatycznie oznacza zdjęcie tagiem #throughglass, dzięki czemu i my możemy poprzeglądać udostępnione fotki. Ponadto aplikacja umożliwia na odczytywanie prywatnych wiadomości, wspomnień oraz tweetów osób, dla których włączyliśmy powiadomienia. Evernote także postawił na funkcję cyknięcia fotki i przesłania jej do naszego notatnika, lecz można zrobić to też w drugą stronę: wybrane zdjęcie wysyłamy do okularów, byśmy zawsze mieli je pod ręką/okiem.

Wszystkie te firmy twierdzą zgodnie, że ubieralne gadżety to następny krok w rozwoju technologii. Z przyjemnością ogląda się z jak dużym zapałem kolejne firmy wyrażają zainteresowanie produktem Google i ekosystemem usług oraz aplikacji, które wraz z gigantem z Mountain View tworzą. Wszystko to zmierza w bardzo dobrym kierunku, by w chwili rozpoczęcia detalicznej sprzedaży okularów Glass asortyment aplikacji był na tyle szeroki, by móc już chwilę po wyjęciu z pudełka „podłączyć się” do naszych ulubionych usług.

Czytelnictwo w Polsce ustabilizowało się ostatnio na względnie niskim poziomie, jak wynika z raportu Biblioteki Narodowej. Czytamy mało i coraz krótsze teksty – można więc rzec, że nasze społeczeństwo w miarę jego cyfryzacji staje się coraz bardziej obrazkowe i poświęcanie długich chwil na zagłębianie się w książki uważane jest za stratę czasu. Na zachodzie statystyki czytelnictwa zdecydowanie ratuje korzystanie z e-booków, które niestety w Polsce mimo prężnego rozwoju wciąż stanowią niewielką grupę. A jak jest na świecie?

Swoje rozważania zacznę od przytoczenia wczorajszego raportu BBC zgodnie, z którym 52 % młodych Brytyjczyków w wieku 8- 16 lat woli konsumowanie treści pisanych  w formie elektronicznej. Dla porównania jedynie 32 % preferuje papier, a pozostała część nie zawraca sobie głowy zdobywaniem informacji w alfabetyczny sposób.

Do tej pory poważna literatura była zawsze bastionem  tradycyjnych książek, a wiele osób nie wyobrażało sobie immersji w świat przedstawiony na kartach opowieści, bez dotyku papieru pod palcami. W tej kwestii nic się jednak na razie nie zmieniło gdyż większość (co prawda niewielka – 53 %)nastoletnich mieszkańców Wysp Brytyjskich wciąż preferuje w tej kategorii materiały drukowane. W mojej opinii jednak kierunek rozwoju branży będzie w przyszłości nadawało zwiększanie się udziału czytelnictwa literatury w postaci e-booków, które już teraz stanowią upodobanie 30 % badanych.

Sytuacja na Wyspach może się jednak wydawać dość specyficzna ze względu na znacząco większą popularność czytników książek elektronicznych. W zeszłym roku Amazon, czyli największy brytyjski sprzedawca książek podał do wiadomości publicznej, że wydawnictwa papierowe stanowią już mniejszość w zamówieniach klientów sklepu. Na każdą setkę sprzedanych tradycyjnych książek przypadło bowiem o 14 więcej pozycji na czytniki Kindle.

Najbardziej prosperującym rynkiem dla e-booków są jednak Chiny, gdzie ich czytelnictwo w zeszłym roku wzrosło o ponad 65 %. Ciekawie prezentuje się także statystyka pokazująca, że mieszkańcy Państwa Środka spędzają także 40 minut dziennie na czytaniu z poziomu smartfonów. Przeciętny Chińczyk w ciągu roku znajduje czas na przeczytanie 6 książek, z czego dwóch w formie elektronicznej.

W tej sytuacji wyniki Polski gdzie 60 % z nas nie miało styczności z książką wyglądają po prostu biednie. Tylko 7 % Polaków czyta e-booki, a audiobooków słuchało kiedykolwiek jeszcze o jeden procent mniej. W Polsce jednak stosunkowo dużo ludzi zaspokaja swoje potrzeby czytelnicze lekturą blogów czy wpisów na portalach społecznościowych. Po raz kolejny pokazuje się tym samym fakt, że jeśli chodzi o przyswajanie nowoczesnych metod komunikacji wypadamy całkiem nieźle. Być może pod względem wzmocnienia tego trendu, w przyszłości częściej będziemy pisać niż czytać?

Foto 1, 2

Sprzedaż smartfonów w skali globalnej szybko rośnie i każdy producent chce partycypować w krojeniu tego olbrzymiego tortu. Nie ulega wątpliwości, iż istotną kwestią w tym biznesie jest system operacyjny, który może nie tylko zachęcać (lub zniechęcać) klientów do kupna danego urządzenia, ale też poważnie wpływać na możliwości i ceny słuchawek. Cześć producentów rozwija własne platformy mobilne, pozostali korzystają z osiągnięć innych firm. Z pewnością wpływ na decyzje dotyczące strategii rozwoju producentów mają analizy ryku mobilnego i tworzone dla niego prognozy. Jak sektor ten wygląda obecnie?

Patrząc na raporty firm analitycznych w oczy rzuca się przynajmniej kilka ciekawych wyników. Przede wszystkim rosnąca pozycja Androida. O ile w pierwszym kwartale 2012 roku zielony robot był zainstalowany na blisko 60% sprzedanych wówczas smartfonów, o tyle w poprzednim kwartale wskaźnik ten wzrósł już do 75%. Dokładnie ¾ słuchawek, które znalazły nabywców od początku stycznia do końca marca 2013 roku współpracowało z OS korporacji Google. To doskonale obrazuje obecną popularność i siłę przebicia samej platformy, a także słuszność strategii obranej przez korporację z Mountain View.

Oczywistym jest, że wzrosty rynkowych udziałów Androida muszą iść w parze ze spadkami innych systemów. Gorsze wyniki zanotowały przede wszystkim iOS, BlackBerry OS oraz Symbian. W przypadku tego ostatniego sprawa jest jasna – mamy do czynienia z praktycznie martwym produktem, więc straty są zrozumiałe i nieodwracalne. Kanadyjskie BlackBerry rozpoczęło jakiś czas temu przebudowę swojego biznesu i są obecnie w okresie przejściowym: już pokazali nowe produkty i określili kierunek rozwoju, ale jest zbyt wcześnie, by stwierdzić, czy firmie uda się przetrwać gorsze chwile. Jest jeszcze iOS. Choć sprzedaż smartfonów Apple na przestrzeni roku nieznacznie wzrosła, to przy dynamicznym rozwoju całego sektora nie mogło to uchronić firmy przed gorszym procentowym wynikiem.

Na osobną uwagę zasługuje Windows Phone. Platformę należy pochwalić przede wszystkim za dwa osiągnięcia. Po pierwsze, system wskoczył na trzecie miejsce na liście najlepiej sprzedających się platform. Rok temu w podobnym zestawieniu wyprzedzały go platformy Symbian i BB OS. Jest zatem progres. I tu druga pochwała – rynkowe udziały WP rosną. W I kwartale 2013 roku sprzedano 7 mln słuchawek z tym systemem, co dało mu ponad 3-procentowy udział w rynku (w analogicznym okresie roku poprzedniego było to odpowiednio 3 mln słuchawek i 2-procenowy udział w rynku). Są powody do zadowolenia?

Optymiści powiedzą oczywiście, że skok jest zauważalny i dobrze rokuje na przyszłość. Pesymiści (a może to po prostu obiektywne spojrzenie na sprawę?) zwrócą uwagę na fakt, iż platforma Microsoftu zbyt wolno przebija się na rynku. Już kilka lat temu przedstawiciele Microsoft zapowiadali dynamiczny rozwój i nawiązanie walki z liderami tej branży, ale do tej pory nie udało się osiągnąć wyników, które pozwalałyby miłośnikom WP i akcjonariuszom MS ze spokojem patrzeć w przyszłość systemu. Póki co system Windows Phone wskoczył na trzecie miejsce wśród platform głównie za sprawą spadków części konkurencji.

Warto dodać, że w niektórych krajach Windows Phone notuje lepsze wyniki od globalnej średniej. Wystarczy tu wspomnieć o rynkach rosyjskim czy meksykańskim. Platforma Microsoftu stosunkowo dobrze radzi sobie także nad Wisłą. Wynika to chyba z nadal silnej pozycji Nokii w naszym kraju. Skoro już o tej ostatniej mowa, to w chwili obecnej jest ona głównym motorem napędowym Windows Phone – sukces obu marek jest ze sobą ściśle powiązany. Jedni uznają to za atut, inni będą się doszukiwać minusów współpracy. Czas pokaże, kto miał rację.

Co dalej? Rynkowe udziały Androida mogą nadal rosnąć. Platforma będzie to zawdzięczała zarówno tanim modelom sprzedawanym na rynkach wschodzących, jak i flagowcom Sony, HTC czy Samsunga (Koreańczycy zamierzają przecież sprzedać kosmiczną liczbę słuchawek Galaxy S 4). Apple raczej nie powstrzyma tego procesu i może jedynie hamować dalsze spadki udziałów iOS w rynku. W tym celu konieczne będzie jednak zaprezentowanie smartfonu (smartfonów?), które zyskają uznanie mediów, ekspertów i przede wszystkim klientów. Reasumując: rosnąca pozycja Androida może podziałać mobilizująco na twórców pozostałych platform, ale walka czeka nas także w przypadku rywalizacji poszczególnych partnerów Google – przecież na popularności zielonego robota każdy będzie chciał zarobić jak najwięcej. Albo w ogóle zarobić…

Źródło informacji: idc.com, źródło grafiki: geek.com

Jednym z największych nieobecnych na tegorocznym Google I/O była nowa wersja Androida, której wielu użytkowników wyczekiwało. Okazuje się, że system się pojawi, ale nieco później. Nieoficjalne źródła wskazują na datę 10 czerwca, jako premierę nowego systemu oraz… białej wersji Nexusa 4.

Plotki mają to do siebie, że lubią się nie potwierdzać. Tak było z rewelacjami o Androidzie 5.0, a potem 4.3 i jego premierze na Google I/O. Media branżowe jednak dalej trąbią, że nowa wersja systemu Google zbliża się wielkimi krokami, a nastąpić ma to wraz z premierą nowego, białego Nexusa 4.

Tym razem autorem wieści jest serwis Android and Me, którego redaktorzy na Google I/O mieli okazję widzieć wspomnianą białą wersję Nexusa 4. Co ciekawe nie znajdziemy w nim żadnych nowości hardware’owych. To po prostu kalka tego, co pod koniec ubiegłego roku zaprezentowano w formie czarnej. Czy to źle? Niekoniecznie. Nexus 4, mimo swoich braków, jest ciągle fantastycznym urządzeniem o bardzo dużej mocy obliczeniowej i ustępować może jedynie najnowszym, dwukrotnie droższym od niego HTC One i Samsungowi Galaxy S4. Premiera białej wersji byłaby na pewno dla wielu użytkowników bardzo dobrą wiadomością.

Ta ma nastąpić już niebawem, bo 10 czerwca, a wraz z nią nadejdzie Android 4.3, pod kontrolą którego pracować będzie urządzenie. O samym systemie niewiele napisano. Najprawdopodobniej nowości będą nieznaczne i ograniczą się do aktualizacji API, wprowadzenia energooszczędnego Bluetooth Smart oraz ewentualnie obsługi OpenGL ES 3.0. Oczywiście tuż po premierze system miałby trafić również do pozostałych Nexusów.

Od razu nasuwa się tutaj pytanie – jeżeli rzeczywiście Google ma zamiar w najbliższym czasie zaktualizować Androida, to dlaczego nie zrobił tego na konferencji? Odpowiedzi może być kilka. Jedna to po prostu chęć pokazania światu, że kalifornijska firma nie jest zależna od producentów i ich cyklu aktualizacji oraz potrafi dostarczyć wszystkim użytkownikom swojego systemu interesujące nowości, o których huczał będzie cały świat IT. To się na pewno udało, bo wartość Hangouts, Google Play Games czy Google Play Music jest bezdyskusyjna.

Z drugiej strony Android 4.3 nie zapowiada się na rewolucyjną premierę. Wypuszczając go bez większego szumu, Google oszczędzi sobie narzekań malkontentów, których producenci już dawno porzucili, pozostawiając na wersji 4.0 czy 4.1. A tymczasem sama aktualizacja jest bardzo potrzebna głównie z punktu widzenia użytkowników Nexusów 4. Wystarczy spojrzeć na fora dyskusyjne dla moderów i zobaczyć liczbę autorskich kerneli oraz wersji systemu, w których zaimplementowano nowsze, pozbawione kilku rażących błędów wersje sterowników WiFi i nie tylko. Ponadto ciągle mówi się o przeciętnej wydajności 3D smartfona, co mają rozwiązać nowe sterowniki od Qualcomma. Wydaje mi się, że Android 4.3 będzie ważną premierą właśnie z punktu widzenia użytkowników smartfonów Google. Dla pozostałych wcale nie musi to być produkt aż tak bardzo pożądany.

Osobiście sądzę, że ta nieformalna aktualizacja Androida, którą otrzymaliśmy dwa dni temu jest krokiem o wiele bardziej owocnym niż podnoszenie wersji systemu i rozpoczynanie kolejnego, żmudnego procesu wdrażania go do urządzeń. Spójrzmy zresztą, ile smartfonów i tabletów ma obecnie na pokładzie Androida 4.2. Raczej trudno oczekiwać, że w takiej perspektywie producenci szybko poradziliby sobie z implementacją 4.3. Poza tym tworzyłoby to sztuczną presję na klientach będących w posiadaniu urządzeń, które aktualizacji nie otrzymają. Google poczynił pewien ukłon w ich stronę (być może po części nieświadomie), dostarczając szereg nowości bez zbędnego oczekiwania i frustracji.

Let’s play’e zagościły na dobre na YouTube. Miliony ludzi oglądają jak inni grają, zazwyczaj komentując na żywo swoje poczynania. Chociaż to zjawisko zupełnie do mnie nie trafia, to staram się je zrozumieć, bo wyrosło ono na wielką rzecz. I mojemu pojmowaniu wymyka się sens tego co robi Nintendo – a podcina skrzydła let’s playerom, którzy zamieszczają filmiki z ich grami w roli głównej. Dlaczego?

Jak donosi serwis Gamefront, firma Nintendo podpisała z YouTube umowę autorską, na mocy której każdy filmik, w którym pojawia się gra wydana przez japoński koncern, zostanie automatycznie opatrzony reklamami. Oczywiście zyski z emisji pójdą prosto do budżetu korporacji, a nie jak do tej pory – do twórcy danego materiału.

Program obejmie wszystkie materiały, w których będą wykorzystywane dźwięki z gier Wielkiego N, a także dłuższe fragmenty wizualne (czyli np. przeglądy newsów z przebitkami już wymykają się tej definicji – chociaż tyle dobrego).

Szczerze mówiąc, mam wrażenie że ktoś w Nintendo dostał cegłówką w głowę, albo został opanowany przez jakiegoś złośliwego pasożyta, który wyżarł mu mózg. Osoby, które tworzą let’s play’e, a część z nich zarabia w ten sposób na życie, robią grom które pojawiają się na ich kanale reklamę. Słyszałem nawet, że cześć z nich otrzymuje wynagrodzenia od wydawców, żeby zainteresowali się daną produkcją i wypuścili serię filmików z danym tytułem w roli głównej. Natomiast Nintendo chce jeszcze z tego zbierać dodatkowe profity. Paranoja…

Szczytem wszystkiego jest fragment z oficjalnego oświadczenia firmy:

Wciąż chcemy, aby nasi fani dzielili się materiałami Nintendo na YouTube i właśnie dlatego, inaczej niż inne firmy, nie zdecydowaliśmy się na blokowanie osób, które chcą używać naszej własności intelektualnej

Dzięki Ci o łaskawe Nintendo! Z tego co wiem, to żaden wydawca nie blokuje możliwości robienia let’s play’ów ze swoich gier. Usuwa się filmy, czasami muzykę (chociaż rzadko), innym razem obraźliwe, bądź prześmiewcze treści, ale fragmenty rozgrywki?

To je Nintendo, tego nie zrozumiesz. Oby tylko pozostali wydawcy nie poszli tą drogą.

• Źródło: Gamefront

Drogi Ojcze Dyrektorze! W pełni wspieram Cię w walce o wejście na cyfrową platformę naziemną. Powiem więcej, będę lobbował za tym rozwiązaniem, póki sił starczy! Dlaczego? To proste, z powodów finansowych!

Kraj oszalał. Ze szczęścia, jak przypuszczam. Bo jak inaczej określić fakt, że ludzie wychodzą na ulicę walczyć o Telewizję TRWAM? Najwidoczniej oznacza to, że problemy bezrobocia, przestępczości, dyskryminacji i przemocy w rodzinie zostały rozwiązane. Najważniejszy jest teraz szklany ekran.

Uważamy, że walka o TV Trwam jest najistotniejsza i musimy ją wygrać. To co się dzieje w tej chwili – w mediach mętnego nurtu nie odbywa się żadna krytyka rządzących, obecna jest manipulacja faktami, przekaz kłamstwa, wręcz oszukiwania ludzi. Nie chce się już tego wszystkiego słuchać. Osobiście nie słucham innych stacji poza TV Trwam, ale krąg odbiorów tej telewizji musimy poszerzać. Dlatego dostanie tego miejsca na multipleksie jest najbardziej istotne w tej chwili, jeśli chodzi o naszą walkę o wolną i moralną Polskę (źródło).

To słowa jednego z obrońców TV TRWAM z Lubina – górniczego miasta, z którego ludzie uciekają jak szczury, bo poza kopalnią nie ma tam pracy, a i na dół dostać się niełatwo. Miasto, które w roku 1996 miało blisko 84 tysiące mieszkańców, teraz ma już tylko 74. A kiedy skończą się złoża miedzi, cały region po prostu umrze. Ale przecież nie to jest ważne, a przyszłość naszych dzieci w rękach Jezusa. Najważniejszy jest Ojciec Tadeusz.

A Ojciec Tadeusz, jak Prometeusz,
Wybiera z ziemi ciepło dla ludzi,
Dla każdej gminy, każdej rodziny,
wielką nadzieję dla Polski budzi!
A Ojciec Tadeusz, nasz Prometeusz
Klęcząc w Kaliszu prosi w pokorze,
Niech każdej gminie, każdej rodzinie,
opiekun rodzin w dziele pomoże!

W obronie toruńskiego tytana stanął też właśnie ks. infułat Józef Wójcik z Suchedniowa.

Ks. infułat Wójcik napisał, że działania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji przypominają czasy Cyrankiewicza i Gomułki. „KRRiTV traktuje o. Tadeusz Rydzyka jako królika doświadczalnego, a Radio Maryja i TV Trwam jako eksperyment, czy uda się się zamknąć usta prawdziwe, czy da się wierzących zepchnąć do zakrystii i zamknąć ich jak Żydów w getcie, aby nie mieli żadnego głosu w społeczeństwie, bo ich się poniża, ośmiesza i odbiera prawa, które gwarantuje Konstytucja. Bo jak można nie liczyć się z dwoma i pół milionami podpisów w obronie Telewizji Trwam?!” – czytamy w liście (źródło).

Żeby było zabawniej ja – jako ateista i antyklerykał – staję w jednym szeregu z obrońcami TV TRWAM. Powiem więcej, żądam, by kościół w końcu miał swój własny program telewizyjny i… zabrał w końcu swoje manatki z TVP. Spójrzmy na rozpiskę najbliższej niedzieli.

TVP2 05.50 Słowo na niedzielę – program religijny
TVP1 07.00 Msza św. z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie Łagiewnikach
TVP1 08.55 Ziarno – Program redakcji katolickiej dla młodzieży
TVP1 11.55 Między ziemią a niebem – program publicystyczny redakcji katolickiej
TVP1 12.00 Regina Coeli
TVP1 12.10 Między ziemią a niebem – program publicystyczny redakcji katolickiej

Kto za to płaci? Ty, ja i ci państwo, parafrazując pewną starą reklamę. Z raportu „Telewizja Polska – Abonament a misja publiczna” z 2007 roku (nowszego nie udało mi się wyszukać) wynika, iż „audycje religijne, np. transmisje mszy i uroczystości religijnych” kosztowały nas w 2006 roku… 30,3 mln złotych!

Co więcej, autorzy raportu z rozbrajającą szczerością przyznają, iż TVP oddała kościołowi więcej czasu antenowego, niż przewidywały wcześniejsze ustalenia!

Realizacja porozumienia Telewizji Polskiej S.A. z Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski oraz porozumień zawartych pomiędzy poszczególnymi oddziałami terenowymi TVP S.A. a miejscowymi diecezjami, znacznie przekroczyła w 2006 roku zawarte w nich zapisy dotyczące liczby godzin emisji. W TVP1 nadawane były następujące audycje cykliczne: „Ziarno”, „Raj”, „Między ziemią a niebem”, „My, wy, oni”. W każdą niedzielę transmitowana była poranna Msza Święta, a w południe modlitwa Anioł Pański i Regina Coeli.

Dodajmy jeszcze, że TVP utrzymuje obecnie stronę internetową religia.tvp.pl.

Jak wynika z doniesień prasowych, TVP zakończyła rok 2012 stratą w wysokości 218 milionów złotych. Ile wydano na audycje religijne? Nie wiem. Worek milionów można by jednak było zaoszczędzić, a przy tym oczyścić telewizję publiczną z religijnej indoktrynacji.

Tym bardziej, że mamy w tej materii demokrację i pluralizm, więc według obecnych ustaleń na upartego od rana do wieczora świecka stacja musiałaby emitować programy kościelne – wszak związków wyznaniowych nam w kraju nie brakuje (około 150 legalnych, zarejestrowanych!). O swój czas antentowy walczy jednak – tak przynajmniej wynika z doniesień prasowych – kościół katolicki.

W czym więc problem? Skoro Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie bała się wprowadzić programu disco polo, to czemuż nie ustawić obok Telewizji TRWAM? Telewizor to nie kołchoźnik – w każdej chwili możemy przełączać stacje. Rzucając redemptoryście kłody pod nogi robimy mu tylko i wyłącznie dobrze, bo tworzymy martyrologiczny mit. W imię czego?

Tylko tego, że władze boją się propagandy opozycyjnej? Ona zawsze była i zawsze będzie. Najbardziej jednak kusi owoc zakazany. Dajmy więc Tadeuszowi ten cholerny kanał, ludzie przestaną chodzić z krzyżami po ulicach i bić operatorów TVN i Polsatu, a programy TVP odetchną uwolnione od religijnego kieratu i zbędnych kosztów. Będzie wilk syty i owca… najedzona. A przecież o to wszystkim chodzi!

Zatem, Tadeusz, wajchę przełóż i nadawaj!