Animedyum

Guilty Crown - 14

noreply@blogger.com (animedyum) — Fri, 27 Jan 2012 20:22:00 +0000

Kelimeler kifayetsiz. Onca bölüm boyunca Shu'nun "istemem yan cebime" tavrını sürdürdükten sonra doyamıyor ve bir kere daha ufaktan bu tavra yöneliyorlar. Shu'nun herhangi bir topluluğu (Undertakers veya öğrenciler) yöneteceği Gai'nin ölümünden sonra gün gibi aşikardı ama yine de "kralsın sen, aslansın sen" gazını almadan hiçbir hareket yapmadı kahramanımız. Gerçi artık eskisi kadar cilve yapmayıp çabucak kabulleniyor bazı sorumlulukları, o yüzden bir ilerleme var diyebiliriz... sanırım.

Neyse, bu kadar takılmayalım artık Shu'nun kendini naza çekmelerine. Benim bu bölümde kafama asıl takılan, yüzü façalı kumandan Segai'nin nasıl olup da yeniden hükümete çalışmaya başladığıydı. Bu adam değil miydi 12. bölümde satış koyan ve bıyıklı amca Shuuichirou Koudou'nun yoluna taş koyan? Sonrasında sarışın bir velet (Yuu) gelip de Koudou'yu devirmemiş miydi? Yoksa Yuu şekil değiştirip Koudou'nun kılığına mı büründü? Buraları hiç anlayamadım ama zaten izlerken fazla dikkat göstermediğimi de kabul ediyorum.

Spor salonunda geçen ikinci sekansta nihayet beklediğim türde bir içerik göreceğim için çok sevinmiştim. İnceden Lord of the Flies ambiyansına yaklaşan bir isyan patlak vermişti ki o gürültü içinde Shu'nun "DURUN!" diye bağırması yetti. Tabii, aynı kelimeyi öğrenci birliği başkanı söyleyince bir anlamı olmuyor, Shu'nun büyük harflerle bağırması bayağı etkili oldu sanırım...

Gai'nin yerini alacağı malumumuz olan Shu'nun yapmak zorunda kalacağı, Void'e göre karar verilecek seçimlerin seriye bir nebze de olsa ciddiyet kazandırabilmesi ümidini taşıyorum. Undertakers üyelerinin de yakında çıkarma yapacaklarını düşünürsek yine aksiyona bağlayacağız gibi görünüyor.

Moretsu Pirates - 03

noreply@blogger.com (GdA) — Fri, 27 Jan 2012 12:21:00 +0000

Eğitim gemisine yapılan siber saldırı ve geminin buna tepkisi bölüm başında “hobarey, güzel şeyler olacak ” nidasını söylememe neden olmuştu ki bir anda olay tersine döndü ve öylece anlamsızca bakakaldım. Daha sonrasında gelişen olayda eğitim uçuşu sırasında sıkışan bir paneli düzeltme süreci bölüm başındaki etkiyi yaratmadı. Açıkçası çok rölanti bir bölüm izledik. Bundan dolayı yazacak pek bir şey yok bölümde.

Seri ile ilgili dikkatimi çeken bir nokta da modernite zamanlarındaki yaşam ile uzay çağındaki yaşam olgularının bir arada kullanılması. Bir yandan elektronik araçlar, liseli kızların giyimleri felan derken bir anda Marika’yı 17. Yüzyılda bir şatodaki hizmetçi kılığıyla karşımızda görüyoruz. Aynı şekilde aynı devrin yapıları ile modern yapıları da aynı karede görmek mümkün oluyor.

Op –Ed ikilisinde elektronik pop veya rockın örneklerini görürken bölüm içerisinde vals ve İskoç müziklerinden oluşan bir potpuri karşımıza çıkıyor. Aslında bu noktadan çıkarak seride bir karakter karmaşası var önermesinde bulunabiliriz. Bu seri uzay çağında geçen bir seri ise ( ki uzay gemilerileriyle yolculuk yapılıp, koloniler kuruluyorsa bal gibi uzay çağında geçiyordur ) toplumsal yaşamdan örnekler verilirken yaratıcı olunup yeni nesneler ve kültürler oluşturulmalıydı.

Neyse kısa bir eleştiriden sonra bu yazıyla günceli yakalamış oldum. Serinin bitmesine on bölüm daha var. İyimserliğimi koruyup bundan sonra ki bölümlerde asıl hikayeye giriş yapılıp daha canlı ve hareketli bölümler izleyeceğimizi umuyorum.

Towa no Quon - 5

noreply@blogger.com (animedyum) — Thu, 26 Jan 2012 15:42:00 +0000

Fırtına öncesi sessizlik ve açık yaraları sarma bölümü. Geçen bölümde ufak çaplı bir zirve yaptıktan sonra Towa no Quon kısa adımlarla ilerletilen bir senaryo gelişimi yaratıyor ve artık kapanışa hazır bir hale geliyor. Dolayısıyla ne aksiyonu tam ne de hikaye anlatımı doyurucu olabiliyor. Yine de idare eder bir bölüm.

Shun'un ve elbette ki Quon'un kurtulacağını tahmin etmeyen yoktur herhalde. Fakat olağanüstü 3. bölümde tanıtılan Towa'nın yeniden işin içine dahil edilmesi ve sarışın kötü adamın da Attractor olmasının açıklanmasıyla seri alışıldık bir kapanışa yol alıyor gibi: Towa serbest kalır, Quon büyük bir ikilem içinde hem kardeşini hem de çocukları kurtarmaya çalışır, sonrasında olaylar olaylar... İyi bir seyirlikten pek öteye geçemeyecek bir film projesi oldu Towa no Quon.

Area No Kishi - 02

noreply@blogger.com (GdA) — Wed, 25 Jan 2012 21:06:00 +0000

Çok güzel bir kompozisyon izledik ikinci bölümde. Neyin kompozisyonu diye merak edenlere hemen söyleyeyim. Abi ve kardeş arasındaki ilişki ve bir nevide çatışmanın kaynağı çok güzel açıklandı. İşin duygusal yanı ağır bastı. Birbirleriyle ilgili düşüncelerini açıkça ortaya koymuşlardı. Çok güzel toz pembe ortam yaratılmıştı ki işin doğası gereği hemen ortamı bozdular. İyide oldu. Yapış yapış duygusallık bir yerde adamı hasta eder. Zamanında müdahale…

Bölümde hoşuma gitmeyen nokta ise antreman maçının çok sığ bir şekilde verilmesiydi. Diğer karakterle ilgili hiçbir şey öğrenemedik neredeyse. Sadece kenarda bekleyen Nishijima ve Nakatsuka’nın diyaloglarından az çok karakterlerini öğrenebildik. Onun dışında takımdaki diğer oyuncular ve onların teknikleri ile ilgili bir şey öğrendiğimiz yok. Antreman maçı resmen iki kardeş arasındaki tavşan kaç tazı tut tarzı oyununa döndü.

Bir parantezde Kakeru ile parkta antreman yapan maskeli eleman için açıyorum. Umarım maskeli eleman kolayca tahmin edeceğimiz seven nam-ı diğer Nana çıkmaz. Yani çıkmaması lazım. bu bölümde bunun böyle olduğuna dair ipuçları verdiler. Ama hala inanmak istemiyorum. Bu kadar basitlik serinin değerini düşürür gözümde.

Another - 3

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 25 Jan 2012 20:53:00 +0000

Göz bandı takan Misaki Mei'nin 26 yıl önce ölen Misaki olup olmadığını bilmiyorum. Sınıftaki çocukların da onu gördüklerinden emin değilim, sanki yalnızca Sakakibara görebiliyormuş gibi algılıyorum. Diğer sıraların hepsi yepyeni gibi dururken Misaki'nin oyuklar içindeki sırasının köhne görüntüsü sanki o sıranın hiç kullanılmadığını ve aslında kimsenin o sırada oturmadığını anlatıyor... diye not almıştım bölümü izlerken, ta ki kapanıştaki sahneye kadar.

Mei'nin var olmadığını biliyoruz. En başından beri gerilimi tırmandırmak için kullanılan kuklalara benziyor. Kuklaların, içleri bomboş olduğu için etraflarındaki hayatları soğurmaları gibi Mei de biri(leri)nin hayatını soğuruyor. İlk bölümde hastaneye gitmesini sağlayan, "kuzenim" dediği Misaki ile büyük ihtimalle bu soğurma faslı başlamıştı. Bu bölümde de yeni biri daha eklendi.

Eğer ki bundan sonra da ölümler gerçekleşecekse seri boyunca kimlerin öleceği hakkında ED çok sağlam bir spoiler veriyor olabilir, tabii bu kadar düz bir çizgi takip ederlerse. Gerçi ben her fırsatta şu eşofmanlı sarışın çocuğun, haddinden fazla konuştuğu için tahtalı köyü boylayacağını sanıyordum ama henüz sırası gelmemiş demek ki.

Sakakibara'nın merhum annesi de aynı sınıfta okumuş. Bu da bazı teorilere dayanak noktası oluşturuyor ama dediğim gibi, bu seriyi izlerken çok da hafiyelik peşinde koşmak istemiyorum. Onun yerine mükemmel ses yönetimi ve yer yer sinematografik açılar yakalanmış karelerden, King ve Lovecraft gibi ustalara verilen referanslardan dem vurmak daha doğru olacak. Bir de hayli vahşi, neredeyse Final Destination ayarındaki ölüm (cinayet?) sahnelerine mim koymak lazım.

Chihayafuru - 16

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 25 Jan 2012 15:43:00 +0000

Şansımıza recap geldi. Gerçi bilindik tekrar bölümlerinden azıcık farklı, içine yeni çizimlerin de eklendiği eğlenceli bir bölümdü. Şimdiye kadarki süreci kaba taslak bir şekilde toplayıp bundan sonrası için ufak da bir ipucu vererek sonlandı. Hele ki "kimle çıkarsın" sorularına verilen cevaplar şahaneydi. Kalan 2-3 aylık süre içinde bu seri herhalde düstursuz bir romantizme yelken açmayacaktır ama öyle görünüyor ki ikinci sezon ihtimali pek de zayıf değil.

Brave 10 - 3

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 24 Jan 2012 18:42:00 +0000

Saizou'nun her fırsatta Isanami'yi koruma mücadelesi devam ediyor. Aslında bu seride hayli fazla isim zikredildiği için kişileri takip etmekte zorlanıyorum ama herhalde bu ikiliden başka fazlaca dikkat etmem gereken bir karakter de yok sanırım. Isanami şımarık bir zengin kızı ve Saizou da katil olmasına rağmen konu Isanami olunca yufka yürekli bir ninja. Zaten çok da dallanıp budaklanacak bir hikaye yok ortada, en iyisi oturup güzel animasyonun ve idare eder seslendirmelerin keyfini çıkarmak.

Aksiyon da yer yer vasat seviyelerde gezinebiliyor. Saizou'nun her bölümde illa ki dövüşeceğini az çok anladık fakat dövüşler sırasında savurulan tekmeler, yumruklar, topuzlar, kılıçlar, bıçaklar vs. olayın heyecanıyla sahne içinde "yutuluyorlar." Hamleleri açık ve net bir şekilde izleyemiyoruz. Mangayı okuyanların söylediğine göre kesik yemiş sahneler yalnızca bunlarla sınırlı da değil; mangada cinsellik içeren pek çok ufak sahne de animede tamamen çıkartılmış. Sonuçta Brave 10'in vakit geçirten bir anime olmaktan ötesini göremeyeceği belli ama tüm bu defolarına rağmen su gibi akıp giden temposuyla benim için şimdilik yeterli bir seyirlik sunduğu da kesin.

Mirai Nikki - 14-15

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 24 Jan 2012 14:12:00 +0000

Manga severlerin eline koz vermek dışında hiçbir başarısı bulunmayan Mirai Nikki'ye daha fazla tahammül edebileceğimi sanmıyorum. Tam bir saçmalıklar silsilesi olarak devam eden serideki senaryo hatalarını saymaya kalksam serinin sonuna kadar anca bitirebilirim. Kötü senaryo da insanı soğutur ama hatalı senaryo insanı çileden çıkarır. Ben artık herhangi bir mantık aramayı bıraktığım, gayet düşük bir IQ'ya sahip senaryodan hareketle seriyi bloglamayı bırakıyorum. İki haftada bir yazmak bile çok zoruma gidiyor. Ortada bir oyun ve bu oyunu inadına kazanmak "istemeyen" insanlar var. Benim zeka seviyem henüz bu mantığı anlamaya yetecek kadar gelişmedi sanırım. Dilerim de asla gelişmez...

Moretsu Pirates 1-2

noreply@blogger.com (GdA) — Mon, 23 Jan 2012 20:44:00 +0000

-Korsanlarla ilgili bir seri.

-Severim böyle şeyleri. Acaba One Piece’e mi benziyor? OP gibi kusursuz bir seriyi taklit etmeye çalışacak bir armut var mıdır bu dünyada?

-One Piece’le ne alaka! Bir kere konu uzayda geçiyor. Tema farklı ve hikayede farklı doğal olarak.

-Bak bu iyi oldu, o zaman kesin takibe alınmalı.

Bir seriyi böylesine olumlu önyargılarla sahipken izlemeye başlamak o seri için büyük bir şans. En başta kendini bir basamak üste atar. Üçüncü sınıf bir seri ise izleyen için ikinci sınıf, ikinci sınıf bir seri ise birinci sınıfa direk terfi eder. Neden etmesin ki! Hem uzayda geçip evrenin sınırsızlığında (burada kastedilen sınırsızlık uzamsal ve bilinmezlik) cirit atacak hem de bunu korsanlık sosuyla süsleyeceksin. iştah açıcı…

İşte bu duygularla başladım seriyi izlemeye. İlk iki bölümde babası ünlü bir korsan olan Marika Kato’nun babasının ölümünden ve aynı zamanda varlığından haberdar olmasıyla beraber babasının uzay gemisi olan Bentenmaru’nun kaptanlığına geçip geçmeyeceğiyle ilgili vereceği karar çevresinde döndük dolandık. Bu arada tayfadan iki elemanın bu süreçte bir yandan Marika’nın yeteneklerini gözlemlerken bir yandan da başına bir iş gelmesin diye kolluyorlardı. Olayın içine Marika’nın sınıfına yeni transfer olan ve neci olduğu bilinmeyen gizemli karakter olarak Kurihara sokularak izleyeni düşünmeye sevk eden, hafiften kaotik bir ortam yaratılmaya çalışılmış izlenimi aldım.

Peki bu iki bölümde ne olmadı sorusuna gelince. Birinci olarak ilk iki bölüm bende istediği etkiyi yaratamadı. Şöyle uzayda geçen hatta Marika’nın babasının ölümünü göreceğimiz bir savaşla açılsaydı daha bir güzel olurdu. Lakin bize sunulan hikaye başkaydı. İkinci olarak lise öğrencisi ana karakter durumu konusu okul ve arkadaşlık olmayan bir seri için itici ve sıkıcı bir durum. Üçüncü olarak uzay,evren ve korsan temaları çerçevesinde aksiyonun ilk iki bölümde neredeyse sıfır olma durumu seri için eksi puandı.

Olumlu olarak söyleyebileceğim noktalar ise op-ed fena değil. Özellikle ed’yi daha çok beğendim diyebilirim. Bunun dışında ed’de gördüğüm karakterler resmen seri için ağzımın suyunun akmasını sağladı. Son olarak seride daha her şeyin başındayız. Hikaye olarak çok iyi bir hammadde var gibi. Senaristler ya bu hammaddeyi kullanıp seriyi vezir edecekler ya da rezil edecekler.

Beck - Mongolian Chop Squad

noreply@blogger.com (animedyum) — Mon, 23 Jan 2012 19:26:00 +0000

Beck, okulda her fırsatta ezilen bir çocuğun metanet gösterisi. İnsanlara karşı güvenini asla yitirmeyen ama her fırsatta bu güven duygusuna ihanet edilen 14 yaşındaki bir müzisyenin hikayesi. Eli henüz hiçbir enstrüman tutmamış ve kapasitesini de fark edememiş bir oğlanın toplum içindeki yerini bulma arayışı. Beck, henüz ortada olmayan bir gitarın doğru tınıyla mesafeli flörtü.

Beck, bir avuç gencin gazı bitmiş çakmak gibi sönüşü. Rakiplerinin zaman zaman gösterdikleri kin düşmanlığı. Köprüden aşağıya düşen eşyalar gibi bu gençlerin kalplerinin de paramparça oluşu. Fevri çıkışlar yüzünden arkadaşlar arasında açılan fuzuli uzaklık. "Beni, benim onu sevdiğim kadar sevmiyor galiba" tereddüdü. Aşkın ne olduğunu deneyimleme ve algılama süreci. Bu süreç boyunca alınan yaralara rağmen ayakta kalma inadı. Beck, üzerinde kurşun delikleri olan bir gitarın ısrarla çok güçlü bir ses vermesi.

Beck, güzelim insanlarıyla çiçek gibi açan gizemli bir peri masalı. Bu masalı idare eden kişinin bu güzelim insanları "teşhir etmek" değil, tanıtma uğraşısı. Tanımamız için bize meydan okuyuşu. Bu güzel insanların tek bir diyalog sayesinde, sinemadaki veya bir şarkı sözündeki tek satır sayesinde yansıtılan iç dünyaları. Çılgın bir orta yaş erkeğinin cinsel ihtiyaçlarını nasıl karşıladığının sadece tek diyalogla geçiştirilişi. Kalbi kırık gencin ayaklarına yuvarlanan su şişesinin çalkalanışı. İçinde tek bir balık bulunan havuza sallandırılan bambu oltası. Detayların aydınlanması için elzem olan sabır mefhumu. Beck, ne çaldığını anlatmayacak, anlaşılmasını bekleyecek bir gitarın seksi kaprisi.

Beck, rüyalara giren ataların öğütleri. Hayata dair kalıplı sözlerin ifade edilişi. Ciddiye alınması gereken gençlerin dışa vurdukları potansiyelleri. Her gece gösterilen azmin semeresi. Bildiğin yoldan sapmamanın kararlılığı. İyi niyetin mükafatı. Bereketi yanında getiren şiddetli yağmurun altında gösterilen hürmet saygısı. Beck, eline alıp sahneye çıkmak dışında senden hiçbir şey istemeyen bir gitarın kendini feda edişi.

Beck, konser sırasında havaya kaldırılan ellerin coşkusu. Sesin kısılana, kulakların çınlayana dek kaldığın bu konserin etrafını kaplayan manevi bütünlüğün ta kendisi. Şüphelerin sekteye uğrattığı bütünlüğün parçalanma ihtimali. İhtimalin korkutuculuğuna rağmen hedeflerin üstün gelişi. Tek günlük bir zafer için bile olsa senelerce çalışmanın idealistliği. Beck, tekrar bir araya getirmek için mücadele edilen bir gitarın kopan telleri.

Beck, işte bu gitarla çalınan 600 dakikadan uzun olağanüstü tek bir şarkı.

Guilty Crown - 12-13

noreply@blogger.com (animedyum) — Sat, 21 Jan 2012 13:39:00 +0000

Seri ortası finalle bir kez daha beni şaşırtan Guilty Crown şimdi yeni bir rotaya giriyor. Gai'nin -tam olarak kesinleşmemiş- ölümünün ardından Shu'nun Undertakers'ı yönetmesini izleyeceğiz. En azından 13. bölüm sonundaki gelişme Undertakers'ın yeniden devreye gireceğinin habercisi gibi. Shu'nun "bilmiyorum, galiba gelişti sanırsam" dediği gücü sayesinde artık insanların içinden çekilen Voidler aynı kişilerin kullanımına müsait hale geliyorlar.

12. bölümdeki büyük final sanki serinin sonundaki büyük finalin bir ön çalışması gibi. İlk 11 bölüm boyunca izlediğimiz teranenin aynısını 14. ve sonraki bölümlerde görmeyiz diye umuyorum. Ne de olsa serinin ilk yarısı tamamen Shu'nun karakter gelişimine adandı, daha doğrusu onun yaşadığı çelişkilere ve kendini bulma sürecine adandı. Bu karakteri yeni baştan bir daha inşa etmekle uğraşmayacaklarına göre sanki GC'nin ikinci yarısı daha izlenebilir, fillerdan uzak bir noitaminA serisi havasında geçebilir.

Hayli yüzeysel yazılmış karakterler bence bu serinin en büyük eksisi. Inori'nin iki bölümde bir şarkı söylemesi, Shu'nun iki ileri bir geri tereddütleri, tekerlekli sandalyedeki kızın sandalyesine çıkarken insanların bakmamalarını istemesi bu karakterlerin en belirgin özellikleriymiş gibi yansıtıldı. Karakterlerin hiçbirinde yeterli derinlik sağlanmadı, kötüler tarafındaki Segai (yüzü façalı/makyajlı komutan) bile yeri geldiğinde sırf dışlandığı için Undertakers'a yardım etmeyi seçti.

Öyle çok bariz senaryo hataları yok (çok şükür) ama pek maharetli bir senaryo olduğunu da söyleyemiyorum. Her şeye rağmen bundan sonraki sürecin bir nebze daha akıcı geçeceğini görmek hiç zor değil. Galiba Guilty Crown asıl alması gereken sürede, yani toplam 11 bölümde derdini çok daha iyi anlatabilirmiş. Serinin 12. bölümle açıldığını ve kalan bölümlerin de o kıyametten devam ettiğini düşünerek izlemek ilk 11'in çabucak unutulmasını sağlayabilir.

Romeo no Aoi Sora

noreply@blogger.com (animedyum) — Fri, 20 Jan 2012 19:20:00 +0000

Bir gün Romeo'nun yaşadığı kasabaya yüzünden pislik akan Ruini adında bir adam gelir. Ruini gittiği kasabalardaki küçük çocukları satın alıp Milan'daki baca temizleyicilerine satan bir insan tüccarıdır. Romeo'ya göz koyan Ruini çocuğu almak için elinden geleni ardına koymadan Romeo'nun ailesine baskı uygular ve sonunda amacına ulaşır. Kıt kanaat geçinen ailesine yardım etmek isteyen Romeo'nun, Milan'a ve 11 yaşındaki bir çocuğun sahip olabileceği en iyi arkadaşlarla tanışmasına varacak serüveni bu sayede başlar.

1995 yılında yayınlanmış 33 bölümlük seri yer yer -doğal olarak- çocuksuluğa kaçacak kadar naif bir anlatıma sahip. Romeo'nun daha Milan'a varmadan tanıştığı kader arkadaşlarıyla yaşadığı maceralarda sürekli sorunlar çıkmasına rağmen bu sorunların hepsine teker teker çözümler bulunuyor. Romeo kocaman yüreğinde taşıdığı sevgiyi ve cesareti bu ufak maceralar süresince bizlerle paylaşırken anime ise ders verme şekilciliğinden uzak durarak ama yine de ince mesajlar barındırarak derdini anlatıyor.

Tam olarak çocuksu sayılmasa da çocuklara yönelik bir üslubu benimsemiş kaliteli bir seri Romeo no Aoi Sora. Şu anda çocuk olup bu seriyi izlemek vardı, diye içinizden geçirmenize yol açıyor. Beni ne kahkahalarla güldürdü ne de gözyaşlarına boğdu ama eminim yayınlandığı dönemde izleyen çocukların eşi benzeri bulunmaz güzellikte bir sene geçirmelerini sağlamıştır.

Büyük çoğunluğu birbirini tekrar eden günümüz yapımlarının her fırsatta temcit pilavı gibi tekrarladıkları yüzeysel kalan mesaj çeşitliliğini bu seride görmek mümkün değil ki zaten edebi bir uyarlama olan serinin incelemesinde, zamanı "doldurmalık" böylesi yapımlardan bahsetmem bile hata. Arkadaşlığın ve hatta dostluğun/kardeşliğin nasıl bir kavram olduğunu son saniyesine kadar işleyen Romeo no Aoi Sora çocuğunuza izletmek ve onunla birlikte izlemek isteyeceğiniz türden bir anime.

Chihayafuru - 15

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 18 Jan 2012 14:45:00 +0000

Hakkında 3-5 satır yazacak bile olsam Chihayafuru'yu seçtiğime seviniyorum. Temposu hızlı, anlatısı aceleci, animasyonu çok aydınlık falan ama hiç değilse anlatış şekli toz pembe değil. Chihaya'nın o kadar farkı kapatıp maçı kazanmasını zaten ummuyordum hatta serinin hayrı için kaybetmesini istiyordum. Sonuçta izleyiciye yaranmaya çalışmayan, izleyicinin adapte olması gereken bir anime Chihayafuru.

Evet, anlatım hala çok hızlı sürdürülüyor ve bu da serinin kalitesinden çalıyor. Aslında Nana gibi (yine anmadan duramadım) 40'tan fazla bölüme sahip olsa Chihayafuru'da bu karuta maçlarına özel bölümler, karakterlerin iç dünyalarına ait özel sahneler tasarlayabilecek potansiyel var. Ne yazık ki ağzımıza bir tutam romantizm çalıp sonra tamamen kurgusal karakterlerin kurmaca hikayelerine odaklanmayı tercih ettiler. Gerçi bunu da -hızlı da olsa- iyi yapıyorlar lakin o ilk bölümlerdeki atmosferden bayağı uzaklaştılar.

Neyse... Arata'nın yeniden oyuna dönüşü, bizim takımın (eh işte, "bizim" dedirtecek kadar başarılı bir seri) form tutmaya başlaması ve Queen'in sosyopat halleri bir sonraki turnuvayı şimdiden merak etmeye yol açıyor. Bir de eklemeden geçmemek lazım: Bu bölümdeki mağlubiyetlerden sonra takımdaşların birbirlerini teselli etmemeleri ve akabinde gelen "birbirimizin rakibiyiz" detayları harika yazılmış senaryo örnekleriydi.

Another - 2

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 18 Jan 2012 03:20:00 +0000

Ses yönetmenliği konusunda parmak ısırtan bir performans gösteriyor Iwanami Yoshikazu. En son Ghost Hound'da böyle hissetmiştim; diyaloglar dışında kalan neredeyse her sesin kendine has bir kimliği vardı. Another için de farklı değil, hele ki ayak sesleri ve diyalogların altına gizlenmiş müzikler nefis bir uyum yakalıyorlar. Serinin ağır ama gerilim yüklü temposuyla birleşince bu ses yönetimi bir adım daha öne çıkıyor.

Animedeki konu mu? Şimdilik sadece referanslar verme üzerinden ilerleyen bir yapı mevcut. İlk bölümde King ustanın Hayvan Mezarlığı, bu bölümde John Saul ve Skrik üzerinden Munch göndermeleri dışında Another aslında henüz bir girizgah bile yapabilmiş değil. Sakakibara ne zaman geçmişe dair bir şeyi merak etse onu "korumak" adına sessizliğe bürünen çocuklar ve her fırsatta ne kadar tuhaf olduğunu vurgulamaya çalışan Misaki Mei dışında senaryoya dair pek bir gelişme yok.

Gerçi ilk bölümdeki referans bana serinin gizemi hakkında bazı teoriler ürettirmişti ama izlerken tadım kaçmasın, "acaba doğru mu tahmin ettim" kuruntusuna hiç bulaşmayayım diye bu teorileri geliştirme gibi bir niyetim yok. Belli ki daha bayağı bir süre bu bilinmezlik içinde savrulup gideceğiz, hem zaten bölüm sonundaki bize gösterilmeyen ifşa, Another ile ilgili gizemlerin pek de öyle çabucak açıklanmayacağının kanıtı. Fakat yine de OP içinde son anda kulbu oynayan tabut gibi acaba arka planda bir numara var mı diye ipucu aramıyor değilim...

Rinne no Lagrange - 2

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 17 Jan 2012 20:40:00 +0000

Peki, bir kez daha yanıldığımı söylemekten gocunmuyorum. Rinne no Lagrange pek de öyle sıkça rastladığımız türden bir yapım değil. Production I.G. gibi bir firmanın önderliğinde yayınlanan seride farklı bir animasyon görmek mümkün. Robotların çizimlerinde CGI kullanılıyor ama gerçekten sahneye çok iyi yedirilmiş ve göze fazla batmayan bir CGI bu. Ayrıca bölüm içi müzikler hakikaten çok başarılı. Büyük ablanın (Nakaizumi Youko) gaza gelip Madoka'yı azarladığı sahnede başlayan melodi en basit tabirle beni de gaza getirmeyi başardı.

Bu seri ne anlatıyor? İşte orasını henüz bilemiyorum lakin birkaç tahminde bulunabilirim. Bir kere "düşman" olarak gösterilen insanların (veya uzaylıların) pek de düşman olmadıkları aşikar. Komuta odasında kısık gözlerle sırıtan, Moid denen elemanın çok da iyilik sever biri olmadığı ve Ran'ın da yaptığı işten pek memnun olmadıkları da aşikar. Üstelik "dünyanın kaderi senin ellerinde" geyiği de çok bayatlamış bir taktik ama yine de seri kendini izletmeyi başarıyor. Aksiyon yaşanmadığında bile diyaloglardaki satır aralarından senaryoyla ilgili ipuçları alabiliyoruz.

Seriyi her hafta bloglar mıyım, şimdilik bilmiyorum. Tam adını koyamadığım bir sorun var sanki ama bunu aramakla veya her fırsatta canım Bokurano ile benzeştirmekle vakit kaybetmemem gerek. Yine de şu kullanılan müziklerin ve yaratılmış bilim-kurgu gizemini merak etmenin hatrına elimden geldiği kadar takip etmek istiyorum.

Area No Kishi - 01

noreply@blogger.com (GdA) — Tue, 17 Jan 2012 10:39:00 +0000

Futbolu seviyorum, futbolu seviyorum, futbolu seviyorum… ilk bölümde devamlı tekrarlanan sözdü. Çok klişe ve yavan bir sözdü ama aynı zamanda nostaljikti. Çocukluğumda Tsubasa’yla başlayan futbol sevgim sonra Benjamin’le devam etti. Tam ateş sönecekken bu seferde Tanaka meşaleyi parlattı. Hem de ilk ikisinin hiç parlatamadığı kadar. Area No Kishi’nin ilk bölümünü izlerken aklıma devamlı Aoki Densetsu Shoot! Serisi geldi. İzleyenler bilir o seride zaman zaman Kubo, ana karakterimiz Tanaka’ya görünüp “futbolu seviyor musun?” diye sorup işin eğlence yönüne vurgu yapardı.Lakin o soruda ilahi bir anlam, bir güç vardı. Karakteri harekete geçiren, güç veren bir şeyler. Farkındalık yaratan…

Sonuç olarak Area no Kishi’de olaylar nasıl gelişecek tam bilmiyorum ama Aoki Densetsu Shoot!’ın genlerini taşıdığına ve o serinin havasını yakalayacağını düşünüyorum. Umarım yanılmam.

İlk bölüm itibariyle abisinin gölgesinde ezilen ve bu yüzden futbolu bırakan ama saha kenarından ayrılmayan Kakeru’nun içsel çatışması gözümüze sokularak futbol sadece futbol değildir sözünün altını birde bu şekilde doldurdular. Futbol çerçevesinde anlatılan abi – kardeş dramının içine yan karakterlerle takviye yapılmaya çalışılmış. İlk bölümde çerçeveye giren Seven karakteri bu bağlamda katalizör görevi göreceği aşikar. Bu bölümdeki en sırıtan durum komedi unsurlarının eksikliği. Açıkçası birkaç kez tekrarlanan komedi provaları tarafımdan çok başarısız bulundu.

Brave 10 - 2

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 17 Jan 2012 01:33:00 +0000

Evet, bariz olanı söyleyerek başlamak gerek sanırım: Bu seri hayli klişe. Ama bu kez sorun etmiyorum çünkü Brave 10'u gözümde öyle çok yükseklere koyduğum yok. İyi bir seyirlik, güzel bir aksiyondan öteye gidebileceğini de düşünmüyorum. Peki öyleyse hakkında her hafta niye bir şeyler yazma gereği duyuyorum? Çünkü izlerken bayağı eğleniyorum.

En başta, Hattori Hanzo adında bir düşman var. Kill Bill ile adını tüm dünyanın duyduğu bu kılıç ustası, Brave 10 sayesinde bir suikastçı olarak karşımıza çıkıyor. Serinin korunmaya muhtaç ve kafasındaki toka yüzünden bir o kadar da ölümcül olabilen karakteri Isanami'nin peşinde olan Hattori doğal olarak kahramanımızla tanışıyor.

Kirigakure Saizou'nun ters cevapları, sivri ve küstah dili ilk bölümde seriye dair benim en çok hoşuma giden özellikti. 10 savaşçının geri kalanları da bir o kadar ayrıksı tipler, gerçi hepsini henüz görmedik ama OP'den anlaşılacağı üzere hayli manyak karakterler yaratılmış. Her birinin ayrı teknikleri olması bana seneler önce duyurulan ama Gonzo'nun ekonomik krizi yüzünden bir türlü yayınlanamayan The Five Killers'ı hatırlattı.

Arka plana Sengoku çağını ve savaşçıların süper güçlerini yerleştirerek izlemesi kolay, sürenin hızla aktığı, diyalogların basit ve sade olduğu bir anime ortaya çıkmış. Her hafta eminim bu kadar fazla konuşturmayacaktır hatta zaman zaman iki paragraf dolduracak kadar bile malzeme çıkartmayacaktır ("uuu nasıl dövdüüü ama" diye yazmayı sevmediğim için) ama yine de ben bu seriyi 12 hafta boyunca bloglamayı düşünüyorum. Hem zaten bu kadar kısa sürecek olması da temponun hiç düşmeyeceğini müjdeliyor.

Ano Natsu de Matteru - Aquarion Evol - Danshi Koukousei no Nichijou - Inu x Boku SS - Papa no Iukoto o Kikinasai

noreply@blogger.com (animedyum) — Fri, 13 Jan 2012 01:34:00 +0000

Yeni sezonda başlayan animelerin ilk bölümlerini izledikten sonra hangilerini takip edeceğime dair izlenimlerimin yer aldığı yazıda beni hiç şaşırtmayan bir J.C. Staff çalışması Ano Natsu de Matteru, anime mi yoksa bilgisayar oyunu mu kıvılcımını yakan Aquarion Evol, klişeler katili - Danshi Koukousei no Nichijou, kendini kendinden koruyan Inu x Boku SS ve orta halli bir üvey-ensest ilişki olan Papa no Iukoto o Kikinasai serilerine yer veriyorum.

Ano Natsu de Matteru

AnoHana'nın bir benzerini mi yapacaklar acaba, diye gerçekten bir ara korkmuştum. Yönetmeni ve onun renk paletiyle anlatım tarzını araklamış olsalar da neyse ki J.C. Staff konuyu AnoHana'dan araklamıyor. Ve elbette ki özgün bir konuyla da çıkmıyor, yalnızca araklayacağı seriyi değiştiriyor (bk. Onegai Teacher, 2002). Bu stüdyodan kelimenin tam değil, her anlamıyla nefret ediyorum. Mümkünse batsınlar ve idari kuruldaki hiç kimse bir daha sektör içinde çalışmasın istiyorum. "Hatırlandığın sürece yaşarsın" gibi ilginç cümlelerle (gerçi bu da Lain'den arak ama artık kamu malı sayıldığından hadi neyse...) ve bir nebze de olsa AnoHana tarzına yakın duracak bir anime beklentisiyle izlemeye başladığım için inceden bir memnuniyet yarattı ilk bölüm ama bölümün kapanışındaki "ah bir anda havlu da açılmasın mı, şimdi seyreyle cümbüşü" misali espriler benim ilgimi epey dağıttı. Bunlara da gülen, iki boyutlu çizimlerin görünmeyen dolgun göğüsleriyle tatmin olacak bir kesim elbette ki vardır ama ben o kesimde değilim. Bu seriye ancak uzaktan bir göz atarım ama her hafta yazmaktan daha önemli işlerim var; mavi saçlı bir kızın ve bir oğlanın bulunduğu okula kırmızı saçlı bir kızın gelmesine şaşıran grimsi saçlı başkarakterin hangi senarist tarafından yazıldığını araştırmak gibi. Hey gidi hey...

Aquarion Evol

7 yıl önce yayınlanmış ilk seriyi izlemediğim için hikaye hakkında hiçbir fikrim yok, bu yüzden de şu izlediğim 42 dakikalık ilk (iki) bölümden hareketle bir içindekiler listesi yapmak istiyorum: Hayli bol ve yer yer gereksizce kullanılmış CGI, bazen unutulan bazen de unutulduğu belli olmasın diye kondurulmuş idare eder müzikler, türlü çeşitli kahramanlık klişeleri (tam galip gelmek üzereyken öldürmeyi erteleyen kötü karakter, bağırarak her türlü durumdan kurtulabilecek kadar güçlü başkahraman, başkarakterin canı sıkılmasın diye yerleştirilmiş tam yancı bir hatun vb.); şehir atmosferini gayet iyi yansıtan çizimler, vasatı yakalamış seslendirmeler ve ilgilenen kişinin merakını cezbedecek kadar detaylandırılmış bir hikaye. Anlaşıldığı üzere, hem mecha özürlüsü olmamdan hem de daha ilk bölümden bu kadar dışlanmış olmamdan dolayı ben bu seriyi yazmayı düşünmüyorum, gerçi projenin başında Kawamori Shouji gibi bir usta var ama kısmet değilmiş.

Danshi Koukousei no Nichijou

[Daily Lives of Highschool Boys]

Görünen o ki, yayınlanan 8 tane ön gösterim bölüm aslında orijinal bölümlerin parçalarıymış. Olsun, sonuçta birkaç tane farklı skeçin bulunduğu bölümlerden meydana gelen bir seriymiş DLHB. Kendiyle, yapımcı firmasıyla ama en önemlisi de anime klişeleriyle dalgasını geçen serinin mizahını ben sevdim. Fazla abartmadan, basit ama etkili, az ama öz esprilerle işi götürmeye çalışıyor ve hiç de fena gitmiyor. Özellikle koldan tutup koşmaca ve nehre bakıp ciddi konuşmaca kısımları çok hoşuma gitti. 12 bölüm süreceği için haftalıkla uğraşmak yerine bitince görüşmek daha işime gelir.

Inu x Boku SS

Level E ve Ben-Tou'nun ardından David Production'ın daha iyiye gitmesini beklerdim, oysa bariz şekilde bir gerileme söz konusu. Inu x Boku SS hem animasyon kalitesi hem de özgün konu açısından hayli sıradan bir anime intibası uyandırıyor. Lolicon kızımızın daha ilk bölümden pasladığı frikikler ve cengaver korumaların dönüştükleri... "şeyler" (şimdilik böyle demek lazım) benim zerre kadar ilgimi çekmiyor. Başkarakterin gece nöbetlerindeki kabuslarda yalnızca çocukluğundaki dışlanmışlığı görmediğini düşünmek istiyorum, aksi takdirde 10 çocuktan 9'unun başına gelen bu minik travmadan beslenen bir serinin farklılık yaratmak için 1286 bölüme ihtiyacı olabilir.

Papa no Iukoto o Kikinasai

[Listen to Me, Girls, I'm Your Father!]

Ablası ve eniştesinin bir anda ortadan kaybolmalarıyla birlikte Segawa, orta okula giden Sora’ya, 5. sınıfa giden Miu'ya ve anaokula giden Hina'ya 12 metrekarelik dairesinde bakmak zorunda kalır. Yani, işte öyle bir şey... Bilindik "küçük çocukları cinsel obje yerine koyarken fazla da çaktırmama" mantığının bir diğer ürünü olan Papakiki fazla da sıradan görünmemek uğruna kadrosuna reşit, çok güzel ama hafif sadist bir kız katıyor. Şahsen ecchinin böylesinde midem kalktığı için bu tür animeleri izlemiyorum.

Chihayafuru - 14

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 11 Jan 2012 02:08:00 +0000

Chihayafuru'nun ikinci bir Nana olmasını beklemek benim hatam galiba. İki seri arasındaki en büyük fark tempolarında ortaya çıkıyor. Nana'nın neredeyse yarı süresine sahip Chihayafuru haliyle işleri biraz (zaman zaman ise çok) hızlandırıyor. Takım müsabakalarının ve Chihaya'nın baygınlık faslının üstünden ışık hızıyla geçtikten sonra bir anda Queen'i peydah ediyor ve aynı bölüm içinde kahramanıyla eşleştiriyor. Seri eğer bu sürati korur veya arttırırsa herhalde animenin finalinde Chihaya'yı 90 yaşında falan göreceğiz.

Şaka bir yana da Queen'in çıkmasına, daha doğrusu böyle bir karakterin olmasına sevindim. Ben sanki Chihaya oynayacak da oynayacak ve en sonunda bu unvana sahip olacak sanıyordum. İlla ki Arata'nın dişi versiyonunu yenmesi gerekeceğini hiç düşünmemiştim. Gerçi Queen'in dış görünüşü hariç Arata ile pek bir benzerliği yok. Hatta rakibini ezerken tek başına oynamayı bile kafasına takmıyor.

Bölümün büyük çoğunluğu bu iki kızın maçıyla geçtiğinden aslında pek kayda değer bir gelişme yaşanmadı... tabii Chihaya'nın sonradan açılıp iki kart çalmasının haricinde. O kadar büyük bir farkı kapatırsa ne Queen'in Queen'liği kalır ne de Chihayafuru'nun sempatikliği. Gerçi her sıkıştığında, eski karate filmlerindeki ustaların "ejder/kaplumbağa/troleybüs (içimden geldi) taktiğini kullan" demelerine benzer şekilde kendi ustasını gözünün önünde canlandıran Chihaya gibi bir karakter varken bu animenin sempatisi asla sönmez ya, hadi neyse.

Another - 1

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 10 Jan 2012 01:03:00 +0000

26 sene önce, bir ortaokulun 8. sınıf dersliğinde 9. sınıf dersliğinde Misaki ismindeki bir kız -güya- bir kaza sonucu ölmüştür. Sınıf arkadaşlarınca sevilen, sporda başarılı, takdirlik bir öğrenci olan Misaki'nin ani ölümünden sonra sınıf arkadaşları mezuniyete kadar sanki Misaki yaşıyormuşçasına hayatlarına devam etmeye karar vermişlerdir. 1998 yılının ilkbaharında Sakakibara Kouichi isimli bir çocuk bu sınıfa katılır ve sınıfın korku veren atmosferi Kouichi'nin şüphelenmesine yol açar. Özellikle de göz bandı takan ve her zaman tek başına resim çizen Mei Misaki adındaki güzel, soğuk kız.

Şükürler olsun ki, kendi çapımda yarattığım beklentileri karşılayan bir anime! Hanasaku Iroha'nın ardından yine animasyonda tam isabetle başlamış bir P.A. Works! Tüyler ürpertici harika bir atmosfer ve Stephen King okuyan bir başkarakter! Gidip dilek falan mı tutsam...

İlk bölüm aslında bu atmosferi yaratmaktan öteye geçip senaryo hakkında pek bir ilerleme kaydetmiyor ama zaten ilerlemenin kendisi bu atmosferin yaratılması. Feci şekilde tuhaf davranan öğrenciler ve öğretmenler ve hatta Kouichi'nin ailesi bu kasaba hakkında inceden bir Twin Peaks ayarsızlığını akla getirmiyor değiller. Elbette, David Lynch'in yaptığı kadar acayipleşecek bir seri gibi durmuyor Another ama seyirciyi içine çekmeyi çok iyi başardığını daha ilk bölümden kanıtlıyor.

Seslendirmeler de karakterlerin (özellikle de Kouichi'nin) davranışları ve tepkileri de o kadar ölçülü tutulmuş ki, basmakalıp bir anlatımla karşı karşıya olmadığımızın müjdesini veriyorlar. Donuk kareler, hareketsiz karakterlerin 3-4 saniyelik planları ve anlık beliren imgeler (kuklalar gibi) öve öve bitiremediğim atmosferi zenginleştiriyorlar. Nazar değmesin diye daha fazla uzatmıyorum ama gelecek bölümü kulaklıkla izlemeyi şimdiden iple çekiyorum.

Mirai Nikki - 12-13

noreply@blogger.com (animedyum) — Mon, 09 Jan 2012 16:13:00 +0000

"Bak buraya! Ben şimdi seni gebertmek istiyorum çünkü Tanrı olma amacım var ama seni hemen öldürmesem daha heyecanlı olmaz mı? Hem ben de bu sayede gelecek bölümlerde süre yakalama şansına erişirim hem sen de gençsin, güzelsin, yakışıklısın, daha önünde uzun bir ömür var, yazık olmasın" sloganını sürdüren Mirai Nikki bir bakıma bu sloganı değiştirmeye çabalıyor.

Artık yergi raddemin sınırlarına geldiğim için iki haftada bir yazmayı tercih ettiğim Mirai Nikki 12. bölümüyle yukarıdaki sloganı tekrarlarken 13. bölümüyle "nihayet" vadettiklerini uygulamaya başlıyor. Serinin koca bir yarısı, yaklaşık 3,5 aylık süresi bu 13. bölümle bir anda daha da değersizleşirken hiç değilse bundan sonraki sürecin ilgimizi çekme ihtimali var.

Patır patır harcanan günlükçülerin yarısı hayatta kalmışken neden serinin ilk yarısının çok zayıf senaryo gelişmeleri ve aynı şekilde zayıf karakter inşalarıyla heba edildiğini anlamıyorum. Kötü bir yönetmen performansı, deyip geçmek lazım herhalde.

Neyse, sonuçta serinin izlemeye değer tek karakteri sonunda kafayı sıyırdı. Sonradan eklenen Akise Aru sayesinde azıcık da olsa bir gizem havası yaratılmışken Yuno'nun iplere alması gayet iyi bir zamanlama sayılabilir. Gerçi Mirai Nikki'nin bu çok kötü yönetmen performansıyla daha ne kadar tökezleyeceğini (tökezlemiyor, artık yuvarlanıyor ya, hadi neyse) düşündüğümde pek heyecanlı olamıyorum ama en azından izlenebilirliği artmış bir anime var şimdi önümüzde.

Area no Kishi - Brave 10 - Poyopoyo Kansatsu Nikki - Tantei Opera Milky Holmes 2 - Zero no Tsukaima F

noreply@blogger.com (animedyum) — Sun, 08 Jan 2012 22:15:00 +0000

Yeni sezonda başlayan animelerin ilk bölümlerini izledikten sonra hangilerini takip edeceğime dair izlenimlerimin yer aldığı yazıda tam anlamıyla klasik bir futbol serisi Area No Kishi, astım-kestim-ben şimdiden sevdim Brave 10, toparlak kediden kısa bir parodi Poyopoyo Kansatsu Nikki, bolca loliconla çocuksu bir dedektiflik hikayesi Tantei Opera Milky Holmes 2 ve dördüncü sezonundaki fantezi-macera Zero no Tsukaima F serilerine yer veriyorum.

Area no Kishi

[The Knight in the Area]

OP başlangıcında ekrana gelen anime ismindeki yazı karakterlerinden bile anlaşılacağı üzere Area No Kishi çok alışıldık bir futbol serisi. Top çizimlerinde yer yer perspektif hatasına düşülen, seslendirmeleriyle vasatı yakalamış, pek de öyle fazla bir yenilik sunmayan bir anime. Bu alışıldık/sıradan format içinde futbolu çok seven bir başkarakteri, onun nemrut ama yufka yürekli ağabeyini, gizemli ve albenili bir kız karakteri ve doğal olarak farklı farklı çocukları barındıran Area No Kishi bende yepyeni bir spor serisi izlenimi uyandırmadı. Tam orta halli bir seyirlik gibi görünüyor.

Brave 10

Samuray Kirigakure Saizou umursamaz bir serseri gibi görünmesine rağmen Isanami'ye yardım etmeyi kabul eder ve olaylar gelişir... diyerek kestirip atmamak lazım çünkü aksiyonun hayli yüksek, diyalogların kaliteli ve temponun iyi ayarlandığı bir seri Brave 10. Sengoku çağından besleniyor ve birtakım gizli güçlerle karakterlerini donatıyor. Açıkçası serideki Sanada Yukimura karakterinin gerçekten yaşamış bir samuray olmasının yanında seride bir de Hattori Hanzo isminde bir karakter bulunuyor. Karakterlerin hepsini incelemedim ama ilk intiba bu serinin blogda haftalık yer alacağı yönünde. Saizou'nun bozuk ağzı ve fevri çıkışlarıyla inceden Mugen (Samurai Champloo) havası estirmesi de işin kaymağı açıkçası.

Poyopoyo Kansatsu Nikki

"Toparlak kedi" Poyo, Poyo'nun ailesi ve günlük yaşantısında etrafındaki insanlara odaklanan, hayatın içinden bir anime. Eh, yani! Recorder to Randoseru'dan sonra bir başka 3 dakikalık parodi daha. Bu sezon herkes işin kolayına mı kaçıyor, anlamadım. Seri fena değil ama iki kez güldürmekten öteye geçmekle hiç uğraşmayacak sanırım.

Tantei Opera Milky Holmes 2

Bu serinin kış sezonunda yayınlanacağını unutmuşum. Hoş, hatırlasam de bir şey değişmezdi ama silme lolicon dolu ve hayli çocuksu bir atmosfere sahip Tantei Opera'nın J.C. Stuff isimli adı batasıca stüdyo tarafından üstlenildiğini görmek bana yeter de artar.

Zero no Tsukaima F

Serinin dördüncü ve son sezonu. Saito ve ekibi, Tabitha'dan başarıyla kurtulduktan sonra Magic Academy'e ve günlük, sıradan hayatlarına geri dönerler. Fakat Henrietta'nın verdiği gizli bir emir Saito ve Louise'i, yanlarında Tiffania ile birlikte Romalia'ya gönderir. Eh, ilk 3 sezonu izlemediğim için bu sezonu da izlememde bir neden yok ama ilk bölümden anladığım kadarıyla kendine ait fantastik bir dünya yaratmış Zero no Tsukaima F iyi bir macera arayanlara güzel bir alternatif sunabilir.

Amagami SS Plus - High School DxD - Moretsu Uchuu Kaizoku - Nisemonogatari - Senhime Zesshou Symphogear

noreply@blogger.com (animedyum) — Sun, 08 Jan 2012 02:09:00 +0000

Yeni sezonda başlayan animelerin ilk bölümlerini izledikten sonra hangilerini takip edeceğime dair izlenimlerimin yer aldığı yazıda devam sezonuyla çoktan seçmeli romantizm Amagami SS, kanlı bir fanservice olan High School DxD, yelkenler fora-kulaklara tıpa Moretsu Pirates, bir pişmanlık öyküsü Nisemonogatari, bir acayip müzikal Senhime Zesshou Symphogear serilerine yer veriyorum.

Amagami SS Plus

İlk sezonda tam bir Dating Sim gibi ilerleyip farklı kızlar arasında bir o yana bir bu yana sallanan Tachibana Jun'ichi bayağı serpilmiş ve kızlardan biriyle çıkmaya bile başlamış. Yanlış hatırlamıyorsam 3-4 bölümlük arclar üzerinden Jun'ichi'nin "ya şundadır ya bunda" performansını izleten ilk sezon benim pek ilgimi çekmemişti zira 1 erkek ve 5-6 kızla oluşturulan bu yapılardan hayli fazla örnek var ve oyunun kendisini değil, doğrudan mantığını animeye uyarlamak bana cazip gelmiyor. Halbuki durum tam tersi olsa, yani 1 kızın parmağında oynattığı 5-6 erkek olsa hem daha gerçekçi olur (e yani :D) hem de bir yenilik yapılmış olur. Amagami kötü bir seri asla değil ama "ben bunu izlemiştim" hissiyatından fazla uzaklaşabilen bir seri de değil.

High School DxD

İlk randevusunda bir kız tarafından öldürülen beyinsiz, seks düşkünü, 10. sınıf öğrencisi Hyoudou Issei etrafında şekillenen hikayede, Issei bir iblis olarak dirilmiştir ve o günden sonra üst seviye bir iblis ve okulun en güzel kızı olan Rias Gremori'ye hizmet etmektedir. Şualarla sansürlenen ecchilerin aksine daha ilk bölümden çok cesur bir şekilde çıplaklık gösteren High School DxD yeni sezonda en çok fanservice sunacak anime gibi görünüyor. Hormonları tarafından ele geçirilmiş Issei'nin ölürken bile söyledikleri ve Issei'nin yancılarının ufak da olsa aldıkları sürelerde yaptıkları, seriye orta seviye bir mizah katmış. Bol kanlı cinayet sahnelerle ve hızla çıkan asansörün durduğunda sallandığı gibi sallanan iri göğüslerle bana geçen seneki Freezing'i hatırlatan High School DxD hiç değilse Freezing gibi kendine ciddiye alan bir yapım havası uyandırmıyor. Neyse, sonuçta benim takip etmeyeceğim kesin ama ecchi severler için iyi bir anime olabilir.

Moretsu Uchuu Kaizoku

[Moretsu Pirates]

Marika, Uminoakeboshi adındaki uzak bir galakside yaşamakta olan bir lise öğrencisidir. Yakın zamanda vefat etmiş babasının Bentenmaru adındaki bir korsan gemisine bir zamanlar kaptanlık ettiğini öğrenir. Daha önemlisi, kaptanın yerine geçebilecek tek kişi onun neslinden gelmelidir. Geminin kaptanı olma sırası Marika'nındır. Öhöm... Nasıl ki bazı animeleri izlemek için OP/ED bile yeterliyse bazılarını da izlememek için bunlar yeterli olabilir. İnanılmaz derecede felaket (ama öyle böyle değil) bir OP ile başlayan açılış bölümünde hemen "bitse de silsem" moduna girmişken bir de hayli çocuksu atmosferin ve vasat animasyonun takibiyle seriden iyice soğudum. Gerçi hiç ısınmamıştım ama vesileyle iyice buz kesmiş oldum. Sınıfta kızın oturacağı sırayı 1 saniyede parmakla göstermek varken 5 saniyede bilgisayardan tuşlayıp oraya bir ok kondurma faslıyla iyice katılaşmışken finaldeki karambol ümitlerimi bir parça ısıttı diyebilirim. 26 bölüm sürecek serinin nasıl bir rota izleyeceği az buçuk belli gibi: Kızımız kaptan olduktan sonra uzayda o hazine senin, bu ganimet benim turlayacak ve elbette ki bir(kaç) azılı düşmana karşı mücadele edecek, eh sonunda da kazanacak. Tabii önemli olan Satelight firmasının bu süreci nasıl idare edeceği. Kendi adıma biraz bekleyip sonra görmek en mantıklısı.

Nisemonogatari

Bakemonogatari'nin devamı. Bir defasında Hitagi'yi kandırmış olan kara büyücü Kaiki Deishu kasabaya geri döner ve Nadeko'yu daha önce lanetlemiş büyüyü ortalığa yayar. Koyomi kardeşler Karen ve Tsukihi, Deishu'yu yakalamaya çalışırlar ama...

Ama falan da bölümün OP'ye kadar olan kısmını izledim ve kapattım. En yakın zamanda Bakemonogatari'yi izlemem gerektiğini anladım. Eğer çabucak yetişebilirsem haftalık yazmak isteyeceğim türden bir anime, orası kesin.

Senhime Zesshou Symphogear

[Senki Zesshou Symphogear]

"Tasarlanmış Atipik Felaket: Gürültü" adı verilen gizemli canavarlar, insanları tehdit etmektedir. "Zwei Wing" adındaki popüler bir vokal çifti olan Tsubasa ve Kanade yeni "Symphogear" silahını kuşanır ve dünyayı kurtarmak uğruna Gürültü'ye karşı savaşırlar. Hayli ilginç bir açılış bölümü... Açıkçası böylesi bir J-pop müzikali beklemiyordum ve nasıl bir tepki vereceğimi bilemedim. Bölümde hem hoşuma giden hem de burun kıvırdığım bir animasyon mevcut. CGI ile klasik çizimin neredeyse çorbaya dönüştüğü sahnelerin yanında CGI'ın veya klasik çizimin ön plana çıktığı sahneleri de izlemek mümkün. Canavarlara karşı şarkı söyleyerek savaşma fikri bana pek inandırıcı gelmiyor şimdilik ama eminim konunun altını biraz daha besleyerek hikayeyi genişletecekler. Bir de açılış bölümü içindeki ani gelişme (spoiler olmasın) Ga-Rei Zero'yu, şarkı söyleyerek savaşma fikri Macross Frontier'i andırmadı değil. Ayrıca bazı bloglarda Evangelion benzetmesi yapılmış ama ben o kadar ileri gitme taraftarı değilim. Symphogear ilginç bir seri de olabilir, fena da çuvallayabilir. 2. ve hatta 3. bölümleri görmek gerek.

Kill Me Baby - Natsume Yuujinchou Shi - Recorder to Randoseru - Rinne no Lagrange - Shin Tennis no Ouji-sama

noreply@blogger.com (animedyum) — Fri, 06 Jan 2012 12:51:00 +0000

Yeni sezonda başlayan animelerin ilk bölümlerini izledikten sonra hangilerini takip edeceğime dair izlenimlerimin yer aldığı yazıda bir diğer J.C. Staff araklaması olan Kill Me Baby, ben izlemedikçe yeni sezonları çıkmaya devam eden Natsume Yuujinchou Shi, göz açıp kapayıncaya kadar biten Recorder to Randoseru, telaşlı anlatımıyla Rinne no Lagrange ve bir tenis fantezisi olan Shin Tennis no Ouji-sama serilerine yer veriyorum.

Kill Me Baby

J.C. Staff'ın bir özentiliği daha. Geçen yılın sonbahar sezonunda biten Nichijou'nun skeçlere ve uçuk kaçık karakterlere dayalı formatını aynen kopyalayarak Kill Me Baby diye bir anime yaratmakta sakınca görmemişler. Elbette ki bu 2-3 dakikalık skeçlerden oluşan bölüm formatı sadece Nichijou'ya ait değil ama aynı Gosick'i taklit eden Kamisama no Memo-chou'da olduğu gibi Kill Me Baby'de de Nichijou'dan pek çok özelliği görmek mümkün. Yakın çekim planlar, uzun süren sessizlikler, ani çıkışlar bana fazlasıyla Nichijou'yu hatırlattı. Hiç değilse Nichijou'nun animasyonunda kendine has bir hava yakalanmıştı. Kill Me Baby ise pek çok J.C. Staff animesinde görülen çizim tarzını ve renk paletini tercih etmiş hayli sıradan bir güldürü. Çok kötü değil ama sonuçta Hidan No Aria ve Yumekui Merry'nin senaristi tarafından yazılıp J.C. Staff tarafından işleniyor. Arada bir - o da zaman geçsin diye - bakmayı düşünüyorum, en azından ED hatrına izlenebilir ama yazmaya değmez.

Natsume Yuujinchou Shi

Hmm... yok sanmıyorum. Ben hala bu kadar kendini tekrar eden bir serinin neyini izlemem gerektiğini bilemiyorum. Hayranları keyfini çıkarsınlar, ben almayayım.

Recorder to Randoseru

Miyagawa Atsushi ve ablası Miyagawa Atsumi etrafında şekillenen hikayede, bir yetişkin gibi görünen Atsushi 1.80 boyundadır ama aslında ilkokula gitmektedir. Atsumi 1.37'lik boyuyla küçük bir kız çocuğunu andırmaktadır ama işin aslı bir lise öğrencisidir. Bölümün 3 dakika sürmesi biraz sürpriz oldu, ben ciddi ciddi uzun soluklu bir anime bekliyordum. İkinci bölüm de 3 dakika mı sürecek bilmiyorum ama "haftada 3 dakika" kimsenin dişinin kovuğuna bile yetmez sanırım. Gerçi şu teşhir faslındaki espriler komikti ama dediğim gibi bu kadar kısa sürecek bir animeyi haftalık izlemek büyük hata olur: Ben yokum.

Rinne no Lagrange

[Flower Declaration of Your Heart]

Henüz reşit olmayan kızın önce mayolu halini, sonra kuzeni tarafından ifşa edilmiş donunu, nihayetinde ise duş alırken sansürün yasallaştırılmış pozuyla durduğu çırılçıplak halini gösterip kafada bayağı sağlam bir "lan?!" uyandıran Rinne no Lagrange robot tasarımlarını Nissan, original work'ü Production I.G. üstlenmesine rağmen ilk bölümden pek tat vermeyen bir yapım (görseller ön gösterimden oldukları için leş bir kalitedeler). Fakat hemen de kestirip atmanın gereği yok bana kalırsa zira senarist Darker Than Black'ten, yönetmen Heroic Age'den geliyor. Gerçi bölümün biter bitmez bende uyandırdığı ilk etki bir diğer çağdaş mecha animesi olduğu yönündeydi: Kahraman 5-6 dakikalığına tanıtıldı, onu koruyan kuzeni gösterildi, kahramanın "yoldaşı" iliştirildi ve daha ilk bölümden düşman da gösterilip bir ufak dövüş de gerçekleştirildi. Senaryo belki ilerleyen dönemde çok büyük gelişmelere gebe kalacaktır ama bu aceleci anlatım tarzıyla serinin ne kadar ciddiye alınacağını bilemiyorum. En azından benim için birkaç bölüm daha gerekiyor ki 12 bölüm sürecek bir seri için bunu demek bile bir terslik olduğuna delalet.

Shin Tennis no Ouji-sama

[New Prince of Tennis]

2001-2005 arasında yayınlanmış 178 bölümlük seriyi izlemediğimden dolayı hakkında hiçbir şey bilmeden ama en azından bir spor animesi beklentisiyle izlemeye başladığım bu seri için nutkum tutuldu diyebilirim. Orta okullu "çocuklar" aslında bildiğimiz üniversiteden yeni mezun gençlerden farksızlar. Davranışlarını hariç tutarsam dış görünüşleri minimum 18 gösteriyor ama bu dış görünüş olayını baz alıp bu seriye yüklenmek çok yersiz, ne de olsa alakasız profillerine rağmen çok iyi karakterler yaratmış nice animeler var. Fakat adında "Tenis" geçen bir animenin hiç değilse bu sporla bir ilişki kurabilmesini beklemek de mi çok fazla? Tenis topları (çocuğun tişörtüyle yakaladıkları) pinpon toplarından birazcık daha büyük, gerçek tenis toplarından hayli küçük. Sapır saçma vuruşların değil bu sporla, fizik kanunlarıyla alakası yok. Serinin de zaten sporla falan alakası yok, işin sosu olmuş tenis. Shounen ve Spor etiketleri kondurulmuş her yerde bu anime için ama kimseyi kandırmanın alemi yok, düpedüz ve hem de son derece yavan bir shounenmiş ya bu seri... Üstelik felaket de bir animasyonu var: Araçları anladım da kapının açılmasında, kameranın sağa sola dönmesinde, raketin kenarında duran topun hareketinde, akademinin kuşbakışı gösteriminde CGI kullanmak nasıl bir tembelliktir, ne çeşit bir bütçe planlamasıdır? Taş plak devrinden kalma OP ve ED'leri ile de iyice sıvayan Shin Tennis no Ouji-Sama'yı ne haftalık ne de saniyelik takip ederim.

Chihayafuru - 13

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 04 Jan 2012 21:08:00 +0000

Verilen Noel + yılbaşı arasından sonra takip ettiğim güncel serileri yeniden izleyebilmek ilaç gibi geldi (Mirai Nikki'yi de Guilty Crown gibi 2 haftada bir yazmaya karar verdim, tabii yılbaşı arasını hesaplamamıştım). Chihayafuru'nun bildiğimiz ve öğrenmeye aç olduğumuz özellikleriyle hiç istifini bozmadan devam etmesi ise daha bir güzel oldu.

Ulusal şampiyonayı ne kadar hızlı gelindiyse o kadar da hızlı gidilecek gibi. Chihaya'nın bayılması, Arata'nın gelişi, Tsutomu'nun ilk galibiyeti senaryoyu geliştirmek için minik adımlar atarken Arata'nın geçmişine odaklı bir bölümü daha geride bırakıyoruz. Dedesine büyük bir sevgiyle bağlı bu delikanlının turnuvanın düzenlendiği binaya giden yolu bilmeyişinden başlayıp kıvrak bir manevrayla serinin esas oğlanı (Chihaya'ya ilham verdiği için) ve onun neden karuta oyunundan uzak kaldığını izliyoruz.

Daha önce sadece finaline şahit olduğumuz sekansı genişletip, altını besleyip, üstüne bir de dramatik hava katınca Arata'nın karakter inşası tastamam bir hale geliyor. Chihaya'ya verdiği gözdağı/müjde ise sanki hemen bir gün sonra düzenlenecek kişisel turnuvada gerçekleşmeyecekmiş gibi görünüyor. Galiba bizim takımın ulusal şampiyonaya bir dahaki dönüşü serinin kapanışına rast getirilecek. Tabii animenin bu arada Chihaya uğruna Arata vs. Taichi düellosunda nasıl bir yol takip edeceğini hala tahmin etmek oldukça güç.