Amsterdamse Waterleiding Duinen (AWD)

Locatie oude boerderij Panneland

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 17 Jul 2021 18:19:00 +0000

Het Panneland herbergt een complex van teelhoeken en hakhoutbosjes, hetgeen erop duidt dat hier ooit een boerenbedrijf is geweest. De naam Panneland is ontstaan door de ligging in twee duinpannen, het Voorste en het

Achterste Panneland. Hier tussendoor loopt de Pannelanderweg,die vroeger deel uitmaakte van de verbindingsweg tussen Vogelenzang en Zandvoort. Aan de zuidzijde van deze weg, vlak voor de klim naar het Nieuwkanaal, staat een rij oude iepen en linden. Deze bomen stonden vroeger pal naast de boerderij en in één linde is nog steeds de ijzeren ring te vinden waar de paarden aan vastgebonden werden.

De eerste bewoner was Adrianus Hulsbosch met zijn vrouw Marijtje Heemskerk. Op 13 maart 1862 werd hun tweede zoon Piet geboren, die later trouwde met Geertje Langeveld. Na het overlijden van zijn vader in 1903 kwam

Piet terug in het Panneland, waar hij tot zijn dood in 1925 woonde. Zijn vrouw Geertje zette het bedrijfje voort. Na haar dood in 1938 bleef hun zoon Jan op de boerderij. Hij heeft er gewoond tot de boerderij in 1948 werd afgebroken.

Je kunt veel van de teelhoeken niet goed meer zien door de bomen en andere flora zoals je hieronder kunt zien. En de locatie van de vroegere boerderij is aangeduid met een rode cirkel.

Maar als we de bomen en andere flora verwijderen, dan kunnen we de oude teelhoeken nog duidelijk in het landschap zien liggen.

Hier hebben we de oude boerderij nog even terug op zijn plek gezet. De bomen op de oude foto passen grotendeels nog op de bomen welke er nu nog staan.

En op de AWD kaart welke wij in de loop der jaren helemaal up to date hebben gebracht met alle namen van de verschillende gebieden, dellen, teelhoeken en andere plekken waar vroeger iets te vinden was.

En zo kunnen we nog steeds oude teelhoeken van onder de begroeiing vandaan halen, en ze weer zichtbaar maken in het landschap in de AWD.

Groet,

Peter en Janny

Verborgen plekken in de AWD: De Franse Kuil

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Mon, 13 Jul 2020 16:37:00 +0000

De Franse kuil in de AWD (zeereep) is omstreeks 1740 gegraven door Franse schipbreukelingen omdat ze dorst hadden.

En op de reliëfkaart zien we de Franse kuil nog liggen in de zeereep.

En zo vinden we weer een klein stukje geschiedenis terug in het landschap van de AWD.

Groet,
Janny en Peter

De paardenrenbaan op het Woestduin

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 13 Jun 2020 14:16:00 +0000

Net buiten de AWD liggen het Leyduin, Vinkenduin en het Woestduin ,en hier volgt een kort stukje geschiedenis van die renbaan.

Het korte bestaan van Woestduin: (Citaat uit het boek van Minkema:)
De openingsmeeting vond plaats op de pinksterdagen 26 en 27 mei 1901 en was zeer druk bezocht. Woestduin was meteen de belangrijkste draf- en renbaan van Nederland.
Het eerste jaar werden er al niet minder dan 15 meetings gehouden, alle op zondag.
Men ging tot diep in de herfst door met meetings en dan werden er op het terrein potten met kolenvuur geplaatst waar de verkleumde toeschouwers zich konden warmen.
Een enkele keer was zelfs de baan bevroren en werd er in de bochten een laagje mest op aangebracht om de paarden te behoeden voor een uitglijder. De accommodatie werd voortdurend verbeterd.

In 1902 werd binnen de renbaan een grote trainingsbaan aangelegd van circa 1400 meter lengte. Verscheidene draf- en rentrainers vestigden zich op Woestduin, zoals de bekende volbloedtrainer G. Herbst.
Ook was er een dekstation gevestigd waar zowel volbloedhengsten als draverhengsten stonden. Het koetshuis van het hotel, vanouds bekend als 'De Kazerne', was ingericht als hotel voor jockeys, pikeurs en stalpersoneel, met een grote gezelschapszaal en gelegenheid voor 32 logeergasten.

Een trainer trad als hoofd van het huis op. In 1906 verrees bij de paddock een nieuwe, achthoekige, totalisatorkiosk. Vanaf 1902 werd de Toekomstprijs voor tweejarige dravers ingesteld, welke op Woestduin werd verreden en die te beschouwen is als de voorloper van de huidige Productendraverij.
Ook de Sweepstakes voor dravers is er enkele jaren verreden, toen Clingendaal gesloten werd en Duindigt nog niet aangelegd was.

Datzelfde gold voor de Derby voor volbloeds. Lang heeft de baan Woestduin niet bestaan.
In februari 1909 verboden burgemeester en wethouders van Bloemendaal het houden van koersen op zon- en feestdagen. Doel hiervan was de beteugeling van de goklust, die ongekende vormen zou hebben aangenomen. Volgens de tegenstanders was de baan de "vloek van Kennemerland". Woestduin ging toen noodgedwongen op zaterdag koersen,
maar dat was funest voor de publieke belangstelling.

Op 16 oktober 1910 werd de laatste koers op Woestduin verreden en begin 1911 is het landgoed verkocht. Er is dus maar 10 jaar gekoerst.

Hieronder, rechts op de screenshot van mijn AWD kaart zie je het Leyduin, Vinkenduin en het Woestduin zoals het er nu uitziet.

Op de volgende topografische kaart uit 1910 kunnen we de renbaan op het Woestduin nog in volle glorie zien. En zoals je links op de kaarteen beetje kunt zien, was de AWD nog grotendeels een wildernis. Klik op de plaatjes om ze te vergroten.

Op de huidige satellietfoto's is er niet veel meer te zien van de paardenrenbaan op het Woestduin. Alleen als je weet dat de renbaan daar ooit heeft gelegen kun je de contouren nog een klein beetje zien.

Maar als we de bomen verwijderen en een schaduw-reliëf toevoegen aan de satellietkaart, dan kunnen we de contouren van de paardenrenbaan ineens weer prima zien.

In 1980 is de renstal, welke is gelegen ten zuiden van de Manpadslaan op enige afstand van de weg, verbouwd. Het pand dat de functie van paardenstal heeft behouden, heeft bij de verbouwing onder meer enkele verblijfsruimten op zolder gekregen. De lantaarn op de kruising van het dak, een niet oorspronkelijk element, is eveneens bij de verbouwing geplaatst. De Stal is nu Rijksmonument ID: 511147.

En zo halen we weer een stukje verleden uit het gebied net buiten de AWD weer terug.

Later nog meer verborgen plekjes in de AWD.

Groetjes,
Janny en Peter

Verborgen plekken in de AWD. Het Schrama: een eens veelzijdig teelland.

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Tue, 09 Jun 2020 11:37:00 +0000

Aansluitend op de akkers van het Vogelenveld in de Amsterdamse Waterleiding Duinen, vinden we de teelhoeken van Schrama. Schrama is de verbastering van een oude familienaam, die oorspronkelijk als ’s Gravenmade bekend staat in de geschiedenis van deze streek.

De naam 's Gravenmade, al vroeg afgekort tot Schramade of Schrama, duikt op verschillende plaatsen in de streek op, onder andere in het Langeveld, waar Cornelis Gerritsz 's Gravenmade woonde. Uit een akte van het jaar 1604 blijkt dat hij nog vijf jaar erfpacht schuldig was voor 18,5 morgen (circa zestien hectare) land, genaamd ’s Gravenmade en gelegen in het eerste deel van de Langevelderduinen.

Dit zou het stuk teelgrond kunnen zijn geweest dat thans nog met de naam Schrama wordt aangeduid. Het was een moerassig stuk land, dat via de beek van Schrama afwaterde naar het Paardenkerkhof. Hij heeft er waarschijnlijk rogge, kool en boekweit verbouwd.
Er heeft op die plaats nooit een boerderij gestaan. De nu nog door eiken- en elzenwallen omgeven akkers werden door verschillende landbouwers beteeld.

De teelgrond op het Schrame is in 2020 grotendeels verborgen onder de bomen in het gebied en vanaf de grond bijna niet als zodanig herkenbaar zoals je op de onderstaande satellietfoto kunt zien. Klik op het plaatje om te vergroten.

Als we vervolgens de bomen op het Schrama verwijderen en we plaatsen een kleuren schaduw-relief filter, dan zien we kunnen we de rechthoekige teelvelden ineens weer duidelijk zien in het landschap.

Ook zien we de enkele paden die men vroeger gebruikte welke vanaf de grond, en ook niet meer via de satellietfoto te zien zijn. Klik op het plaatje om te vergroten.

We zien ook meteen dat het Ooster kanaal dwars door de teelvelden heen is gegraven.
Weer zo'n verborgen stukje geschiedenis waar wandelaars zo aan voorbijlopen zonder te zien en te weten wat hier vroeger allemaal plaats heeft gevonden.

Later meer verborgen plekken in de AWD.

Groet,

Janny en Peter

Verborgen plekken in de AWD. Eiland van Rolvers In detail

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sun, 07 Jun 2020 13:58:00 +0000

Eiland van Rolvers.

Omstreeks het begin van de vorige eeuw woonde de familie Rolvers op wat nu het Eiland van Rolvers heet. De fundamenten van hun huis zijn nog te vinden tussen een paar zware populieren die op het erf hebben gestaan.
In deze post wil ik graag laten zien dat het Eiland van Rolvers in het verleden bewerkt is geweest door de familie Rolvers.

Hieronder is het eiland van Rolvers te zien met bomen, en door die bomen is veel van die geschiedenis verborgen voor het oog. Klik op het plaatje om te vergroten.

Niet veel te zien zou je zeggen, maar als we de bomen op het eiland verwijderen, is vooral linksboven ineens duidelijk te zien dat de grond op het eiland bewerkt is geweest in het verleden. Klik op het plaatje om te vergroten.

Later zullen wij nog meer delen in de AWD welke voor het oog verborgen zijn gebleven laten zien op ons blog.

Groet,
Janny en Peter

Wandeling bij De Zilk.

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 31 May 2014 23:01:00 +0000

Op 30-05-2014 heb ik op de parkeerplaats bij De Zilk afgesproken met Jan-Willem van Velzen van het IVN ofwel het Instituut Voor Natuureducatie en duurzaamheid.
Jan-Willem gaat mij vandaag meenemen door een stukje AWD en gaat onderweg het één en ander vertellen over bloemen, planten, insecten en de verschillende soorten duin in de AWD.

De gelopen route.

En dan heb ik onderweg maar een paar foto's gemaakt in het van Limburg Stirum kanaal. Hier viel vooral op dat er ten opzichte van vorig jaar veel meer groen was in dit gedeelte van het kanaal, en ook was bedekte het groen bijna de gehele breedte van het kanaal. Meestal is alleen het middenstuk groen.

Aan de andere kant van de heuvel was hetzelfde te zien. Een stuk waar je normaal bijna alleen zand zag met hier en daar een helmgras pol in het zand. Nu is er het een stuk groener.

En als laatste de wilde vos die we zagen terwijl we de lunch aan het verorberen waren. De vos had niets in de gaten want we zaten een behoorlijk eind van hem vandaan en was een beetje aan het jagen en krabben, maar na een tijdje ging de vos er eens lekker bij liggen in de zon. Dat was een leuke lunch bonus.

En dat was dan weer een kort verslag van de wandeling met Jan-Willem in de AWD. Neem eens een kijkje op de website van het IVN want daar staat veel interessante info over de natuur en je vind daar ook vele activiteiten die ze organiseren.

Klik op de IVN button hieronder of ga meteen naar de lijst met activiteiten.

Met dank aan Jan-Willem van het IVN.

Groet,

Peter en Janny.

Rondje De Zilk

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Mon, 29 Apr 2013 15:36:00 +0000

Het is zondag en we trekken er vandaag weer op uit. Het wordt een avondwandeling en rond 15:00 komen we aan op de parkeerplaats bij De Zilk. Het is knap druk, maar we komen er al snel achter dat de meeste wandelaars op de paden blijven en wat dieper in het gebied komen we bijna geen mensen meer tegen.
Het voordeel van een avondwandeling is dat de meeste mensen dan richting huis gaan om hun warme maaltijd te nuttigen. Wij hebben de warme maaltijd in de rugzak en nuttige die in het zonnetje ergens midden in het duin. :-)

De gelopen route.

We lopen meteen van het pad af via het Stenenbergje naar de Bosjes van de Stenenberg. Hier zie je mooi dat de natuur wakker begint te worden.

We volgen het Oosterkanaal richting het noorden langs het Kromme en het Ronde Del. Bij het Kromme zien komen we een aantal narcissen tegen. Deze narcissen zijn waarschijnlijk nog wat overblijfselen vanuit de tijd dat men in de AWD nog op kleine schaal bollen kweekte op het Schrama, het Narcissenkrocht en Balverskrocht. (krocht is een hol of spelonk) En een kleine parelmoervlinder. (bedankt Ghita)

Net voorbij het Ronde Del kijken we nog even of we sporen kunnen vinden van het Voormalig Melkpad, maar dat pad kun je alleen nog flauwtjes zien via Google Earth. Het Melkpad werd vroeger gebruikt om melk van de boerderij op het Vogelenveld naar De Zilk te vervoeren. Hier direct onder zijn we vlakbij de Amerikaanse bosjes.

We vervolgen onze weg naar de brug over het Oosterkanaal aan de Oostweg. Bij De Perentuin schieten we nog een plaatje van het landschap en lopen lang het Convallariabos, 't vlak van het ouwe huis richting het Palmveld. Onderweg komen we nog een vink tegen.

Bij de Harmekuil (Harmelen = Hermelijn) lopen we zachtjes de heuvel op. Aan de andere kant is een diepe kuil vol met duindoorn en een mooie schuilplaats voor reeën. Boven aan de heuvel gekomen zien we niets, maar wij zijn wel gezien door een reeën paartje. Het vrouwtje staat ons tussen de duindoornstruiken te bekijken en het mannetje weet blijkbaar nog niet waarom hij ineens moet vluchten en kijkt om zich heen.

Op het Palmveld komen we bij wat we zelf wel De Oase noemen. De grond is hier behoorlijk nat en het landschap staat vaak blank. Deze keer staat er niet zoveel water op het land, maar het is nog flink drassig hier. We zien hier nog een wilde vos lopen, maar doordat er een aantal takken in de weg zitten werkt de autofocus niet goed en zijn de drie foto's die ik nog kon maken helaas onscherp.

Op het Hazenlegers stoppen we even om het warme avondeten te nuttigen. Er staat Macaroni Carbonara op het menu dus dat is wel even lekker na zo'n eind wandelen. Terwijl we zitten te eten valt mijn oog op een echte wilde vos die ons zit te begluren.

Hij zit een meter of 50 bij ons vandaag bij een drinkplaats en zodra hij door heeft dat we hem ook hebben gezien, gaat hij er vandoor. Bij een heuvel kijkt hij nog één keer om en verdwijnt.

Dat was even leuk om tijdens de maaltijd toch een wilde vos te kunnen fotograferen. :-) We vervolgen onze weg over de Dorrepan, Hoekbosjes, Dubbeledrift en de Berkenwal naar het Weitje van de blauwe paal. Dit weitje is bij wijze van experiment tot 1,5 meter diep afgegraven om de oppervlakte dichter naar het grondwater te brengen zodat Greppelrus, Moeras Droogbloem en Waterpunge een kans krijgen om hier te groeien. Normaal staat het weitje droog of staat er een kleine laag water op het weitje. Nu staat 90% van het weitje onderwater en zien we er een Canadese gans rondzwemmen.

Op een klein eilandje zie ik het vrouwtje van de Canadese gans plat op haar nest liggen om niet op te vallen.

Het is al laat en we gaan op weg naar de uitgang. Bij de Groene Kijkberg stuiten we op een spitser.

We lopen over het Fransevlak naar de Paardenkerkhofbrug en we zien en horen een nachtegaal. Ik kan er niet heel dichtbij komen, dus moet ik de volle 250mm inzoomen en later wat croppen om hem nog een beetje goed in beeld te krijgen.

Vlakbij de uitgang zien we nog een mooi stukje natuur.

En zo komt er weer een eind aan een mooie dag in de AWD en gaan we weer op weg naar huis.
Iedereen nog bedankt voor de leuke reacties op de vorige blog berichten.

Groet,
Peter en Janny.

Het verhaal van het Van Limburg-Stirumkanaal

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sun, 07 Apr 2013 16:39:00 +0000

Onze meest favoriete plek in de AWD is wel het Van Limburg Stirum kanaal. Dit is een uniek stukje duingebied waar je het gehele jaar van kunt genieten. Vandaag wandelen we door het kanaal met zijn prachtige natuur. De lucht boven het kanaal is in tweeën gedeeld. Als je in het midden van het kanaal staat dan is het aan de oostkant van het kanaal dicht bewolkt, terwijl in het westen alleen wat kleine wolkjes zijn te zien tegen een strak blauwe lucht. Heel apart, maar het levert wel weer heel verschillende foto's op.

De Gelopen Route.

Maar eerst even over de familie Van Limburg Stirum:
De graven van Limburg Stirum stammen af van de graven van Limburg aan de Lenne in Westfalen, dat aan de graven van Altena-Isenberg behoorde.
Diederik van Altena-Isenberg, zoon van Frederik van Isenberg en Sophie van Limburg, ontving in 1242 een deel van zijn vaders territorium. In 1289 bouwde hij een kasteel waaraan ook de naam Limburg werd verbonden. Voorts bezat hij onder meer de heerlijkheid Styrum.
Na de dood van Diederik I in 1301 deelden zijn zoons de bezittingen:

Johan kreeg Styrum
Eberhard I kreeg het graafschap Limburg (Lenne). Na het verwerven van Broich in 1372 wordt dit de tak Limburg-Broich (uitgestorven in 1511). Styrum werd na 1289 tot een bevestigd huis uitgebouwd en wordt in 1442 rijksleen genoemd.

Graaf Georg van Limburg Stirum huwt in 1539 met Irmgarde van Wisch, gravin van Bronkhorst. Zij is de erfgename van Wisch, Borculo, Wildenborch, Lichtenvoorde en Overhagen.
In 1591 huwt Joost van Limburg Stirum met Maria van Holstein-Pinneberg, de erfgename van de rijksheerlijkheid Gemen.
De zonen van Herman Otto van Limburg Stirum deelden na zijn dood in 1644 de bezittingen:

Otto van Limburg Stirum krijgt Bronkhorst en Borculo
Adolf Ernst van Limburg Stirum krijgt Gemen (uitgestorven 1800)
Maurits van Limburg Stirum krijgt Styrum (uitgestorven 1809)

De heerlijkheid Bronkhorst werd in 1721 verkocht door Maria van Limburg Stirum. In 1726 werd de heerlijkheid Borculo door graaf Leopold verkocht aan de graaf van Flodorf. Hiermee zijn de semi-onafhankelijke heerlijkheden (waardoor Limburg Stirum bijna een Reichsunmittelbare status had) voor de familie verloren. Weliswaar wordt Bronkhorst in 1792 weer aangekocht door Frederik Albert van Limburg Stirum, maar in 1803 volgde een publieke verkoop.

Alle nu levende leden van de familie stammen af van Otto Ernst Gelder (1685-1769). Hij was de stamvader van takken in Nederland, Duitsland, Zweden en België. De grafelijke status van het geslacht werd in 1812 door Napoleon bevestigd en in 1814 werd het in de adel van het Koninkrijk der Nederlanden ingelijfd (achternaam: van Limburg Stirum). De Belgische tak stamt af van Willem Bernard (1795-1889), een zoon van Samuel John van Limburg Stirum, en voert de achternaam de Limburg Stirum.

Het Van Limburg Stirumkanaal is vernoemd naar deze familie. De familie was in de 19de eeuw de eigenaar van dit stuk van de AWD. De diepste delen van het kanaal zijn vochtig, vooral in deze tijd van het jaar. In de vallei vind je nu o.a. Parnassia, duizendguldenkruid en Duinrus. Ook vind je hier verschillende insecten zoals Bijenwolven, Libellen en ook de Rugstreeppad. Ook het Konijn en het Damhert zijn hier te vinden.

In 1995 is in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD) een grootschalige verstuiving ontstaan in het gebied van het van Limburg Stirumkanaal. Het zuidelijk deel van dit in 1883 uitgegraven extractiekanaal is in maart 1995 opgevuld met het oorspronkelijke zand, voor zover dat nog aanwezig was in “depots” die tijdens het uitgraven van het kanaal, circa 100 jaar geleden waren aangelegd.

In 2006 is het noordelijke stuk opgevuld met zand. De situatie die na opvulling is ontstaan is voor het Nederlandse duingebied uniek.

Daarmee kwam er een einde aan ruim een eeuw van wateronttrekking aan dit gebied. Dat was maar goed ook want de gevolgen van de wateronttrekking waren tot op grote afstand in de duinvalleien te merken.

De situatie die na opvulling is ontstaan is voor het Nederlandse duingebied uniek. In het gebied zijn geen verdere inrichtingsmaatregelen uitgevoerd. Alleen langs twee paden, dwars door het gebied, is voor de herkenbaarheid helm geplant. Hieronder zie je de verschillende zandlagen door de tijd heen.

Na de ingreep bleef een uitgestrekt kaal gebied achter van circa 3 km lang en 100-500 m breed. Dit gebied kon zich onder invloed van de wind vrijelijk ontwikkelen. Het eerste grootschalige verstuivingsexperiment in de Nederlandse kustduinen was een feit.

Dergelijke experimenten zijn van groot belang, omdat hiermee ervaring opgedaan kan worden met het toelaten van grootschalige verstuivingen als middel om verjonging in het duinterrein te stimuleren en verruiging tegen te gaan.

Zoals jullie kunnen lezen en zien is er genoeg aan variatie in dit gebied en is het zeker een bezoek waard. Alleen al het uitzicht op sommige plekken in het kanaal is de lange wandeling meer dan waard. Hieronder zie je een stukje duinkunst gemaakt door de wind en wind stond er genoeg. Op de hoge delen van het kanaal stond een harde snijdende wind en af en toe moesten we even de handschoenen aan en een muts op om de oren te beschermen.

In dit stukje AWD kunnen we elke dag wel wandelen als het aan ons ligt. Wij hebben van deze wandeling genoten en we hopen jullie ook. Via de Haasvelderweg lopen we weer terug naar de zilk en gaan tevreden naar huis.

Iedereen nog bedankt voor de reacties op ons vorige wandeling!!
Groetjes,
Peter en Janny.

Wandelen en Lezen in het duin

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Thu, 04 Apr 2013 22:16:00 +0000

Woensdag starten we bij de ingang De Oase en lopen via het Peter en Janny pad (Het houten vlonder pad tussen de Oase en het bezoekerscentrum) naar het bezoekerscentrum. We hebben daar een ontmoeting met Linda van Waternet, het was alweer een tijd geleden dat we elkaar gesproken hadden. We drinken een bakkie thee en praten even bij over koetjes en kalfjes en andere dieren in de AWD. Heel gezellig en na een klein uurtje nemen we afscheid en gaan een paar uurtjes wandelen in het zonovergoten AWD.

Voordat we vertrekken kopen we wat honing en een exemplaar van de nieuwe editie van Lezen in het duin in het bezoekerscentrum. Het oude exemplaar stamt uit 1973 en het nieuwe boek bevat niet alleen veel info over de AWD, maar is ook rijk illustreert met prachtige nieuwe en oude foto's. Het nieuwe boek is geschreven door mevrouw Gert Baeyens (die we al eens hebben mogen ontmoeten) en Joop Mourik. Een aanrader!

De gelopen route.

Bij het Janny en Peter pad zien we het eerste damhert van vandaag. Ze ziet er goed doorvoed uit :-)
De laatste tijd lezen we op het internet veel horror stories over dode dieren in het gebied en zien we verhalen op tv van personen die de klok hebben horen luiden, maar wat moeite hebben met het vinden van de klepel. Zelf vinden wij dat Waternet het beheer over de dieren in het gebied moet uitvoeren. Zij hebben toegang tot de experts met verstand van zaken, weten het beste wat goed is voor de dieren want zij zitten er elke dag met de neus bovenop.

Terwijl we over het vlonderpad lopen zien we deze boomklever aan het werk.

En dan komen we bij de in 1851 uitgegraven Oranjekom. We staan hier op de blauwe weg, langs deze weg lag begin jaren twintig van de vorige eeuw een spoorlijntje. De locomotieven met kipkarren voerde het zand af wat afkomstig was uit de Droge Kom (een stukje verderop) waar nu het vogeleiland ligt.

Ik was vergeten om de GPS aan te zetten, dus de track begint pas bij het Sprenkelkanaal waar we deze damherten aantreffen. Ze genieten lekker van de zon en liggen een beetje te herkauwen.

We lopen dwars over het Vinkenveld, steken een betonnen toevoersloot over bij de Stort van capelle richting de Schulpendam.

Schulpen zijn Schelpen dit heeft waarschijnlijk te maken met de karren vol met schelpen die vroeger van het strand naar het binnenland reden om hun lading daar af te leveren.
Hieronder het uitzicht vanaf de Schulpendam.

Bij de Schulpendam komen we een medewerker van Het Waterlaboratorium tegen die even een emmertje water uit het Nieuwkanaal aan het halen is. De Waterlaboratorium medewerker heeft er geen bezwaar tegen dat we hem fotograferen tijdens zijn werk.

Hij laat water uit de emmer in een plastic container lopen en voegt nog wat vloeistoffen toe.
In opdracht van Waternet gaat het water uit het Nieuwkanaal vervolgens naar het lab en wordt daar onderzocht op kwaliteit. Een noodzakelijk iets gezien het aantal mensen wat het water uit de AWD drinkt.

We laten de man weer met rust terwijl hij nog een kleine container met water vult.

We volgen de betonnen toevoersloot richting het Eiland van Rolvers. Wat is het nut van deze betonnen kanalen? Omdat men met duinwater alleen nooit aan de vraag van 70 miljoen m3 water per jaar kan voldoen, wordt er door twee vele kilometers lange waterleidingen voorgezuiverd water uit de Lek bij Nieuwegein aangevoerd. Dit water loopt via de betonnen kanalen naar het infiltratiegebied waar het langzaam in de bodem kan zakken.

Waarom betonnen kanalen? Omdat je niet wil dat het water onderweg in de grond terecht komt in een gebied waar je het water niet in de grond wilt hebben.
Twee Zaagbekken vliegen op en ik kan het mannetje nog net op tijd vastleggen in zijn vlucht.

We zijn nu bij de toevoersloot langs het Eiland van Rolvers. Dit kanaal is niet van beton.

Aan de rechterkant in de bosjes van Rolvers zien we een Vlaamse Gaai op zoek naar voedsel.

Bij de rand van het Klein Zwarteveld komen we een medewerker van Waternet tegen. Hij verteld dat hij bezig is de RVS plaat in het sluisje schoon te spuiten. Dat doet hij ook in het voorjaar omdat de plaat ander bedekt wordt met algen en waterplanten, na verloop van tijd glimt de plaat weer als een spiegel. Leuk om dat eens te kunnen bekijken.

We lopen over de kruizing bij de Duizendmeterweg. We zien een tamme vos lopen en een mevrouw die het diertje Dikkie Dik noemt en eten in de hand heeft. Een man met een ontheffingskaart op zijn fiets zegt trots dat hij het diertje net wat lekkers heeft gegeven. Mooi he, Waternet laat je fietsen in een gebied waar dat eigenlijk niet mag en als dank verziek je de dieren.
Ergernis, en we lopen maar naar het Barnaartkanaal om even te kijken of de ijsvogel er is. Die is er niet, maar wel een prachtig uitzicht over het kanaal.

Via de Hazenhoek lopen we naar het Middenveld waar een ijzig koude harde wind staat. Gelukkig hebben we mutsen en handschoenen bij ons, maar lekker is anders. Na een tijdje komen we op het eendenvlak en lopen van daaruit naar de Pan van de Houtpoort. Hier zien we weer een heleboel damherten in het zonnetje grazen, het is hier bijna windstil. De mutsen en handschoenen kunnen weer terug in de rugzak.

Aan de rand van het Sprenkelbos gaan we even uitrusten op een bankje en drinken wat. Ook hier barst het van de damherten en kunnen we ze op ons gemak bekijken. na een minuut of 10 gaan we verder en zien deze vink die zich niets van ons aantrekt en op zijn gemak wat zand staat om te woelen. Ik kan redelijk dichtbij komen om deze foto te maken. :-)

Een paar minuten later lopen we weer langs het bezoekerscentrum wat net gaat sluiten. Het valt op dat er een heleboel mannen in boswachters uniform aanwezig zijn. Misschien een vergadering?
Hoe dan ook, rond 17:17 stappen we weer in de auto en gaan we op weg naar huis. Op die vervelende wind op de open vlaktes na was het een prachtige wandeldag in de AWD.

Iedereen bedankt voor de reacties op ons vorige blogbericht.
Groet,
Peter en Janny

Het Leyduin, Vinkenduin en Woestduin.

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Mon, 25 Mar 2013 22:57:00 +0000

Een paar weken geleden zijn we eens gaan kijken in het Leyduin. Het Leyduin ligt vlakbij de ingang De Oase naast de AWD, het is een klein wandelgebied waarin de natuur en een aantal oude woningen mooi samengaan.

De gelopen route.

Wat is het Leyduin precies? Een aantal weetjes over dit gebied.
In de 16de eeuw kwamen gegoede Haarlemmers in de zomer aan de duinrand wonen. Zij bouwden daar hun hofsteden of 'plaisierplaatsjes', meestal van bescheiden omvang. In de daarop volgende twee eeuwen waren het vooral Amsterdamse kooplieden die hun veel riantere buitenverblijven in deze streek vestigden.

Op vele plaatsen werden tuinen aangelegd, waarlangs ter beschutting tegen de zeewind een zogenaamde manteling van hoog opgaande bomen werd geplant. Vooral na 1760, toen de zogenaamde landschapsstijl overal ingang vond bij de tuinaanleg, werden werkelijke bebossingen tot stand gebracht. Deze strekten zich ook uit over de strandwallen, dus over de voormalige heide en akkers. Ze zijn nu nog te zien bij Boekenrode, Koekoeksduin, Leyduin, Vinkenduin, Woestduin,
de Hartenkamp en in het Engelse bos bij Huis te Vogelenzang.

Bij de Amsterdamse Waterleidingduinen grenst een strook Oud Strandwallenlandschap direct aan de Jonge Duinen, bijvoorbeeld tussen de ingangen Oase en Panneland. Een fenomeen, iets wat je in andere duingebieden maar weinig ziet. De landgoederen Woestduin, Vinkenduin en Leyduin, de aangrenzende strandvlakte en de bossen rond het Huis te Vogelenzang behoren tot het oude Strandwallenlandschap.

In de tweedewereldoorlog werden in het Leyduin duitse V1 lanceerinrichtingen opgesteld.
Dat was bijvoorbeeld ook het geval in Vogelenzang, in verband hiermee werd op 19 en 20 februari 1945 de gehele bevolking van Vogelenzang geëvacueerd.

Er leeft een kleine groep damherten in dit gebied, de vleermuis tref je hier ook aan. De vleermuizen in het Leyduin, Vinkenduin en Woestduin vliegen naar hun voedselgebied in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Tijdens deze tocht oriënteren ze zich op de met bomen omzoomde wegen zoals de Beckslaan en de Leyweg. Het is daarom heel belangrijk dat de laanbeplanting langs deze verbindingswegen van hun slaapplaats naar het voedselgebied in stand wordt gehouden.

In 1596 wordt de hofstede verkocht door Nicolaas van der Werve aan Engeltje Huygens, weduwe van Jan Frans Sluiswachter. Vanaf 1630 werd de buitenplaats volledig eigendom van de Haarlemse burgemeester Gerard van Teylingen.
In 1752 kwam er een vinkenbaan bij (het latere 'Vinkenduin'). In 1797 werd de buitenplaats omschreven als 'een Heerenhuizing met koetshuis stalling, tuinmanswoning, wagenhuis, vinkehuis, cascade en boerenbehuizing'.
De bovengenoemde 'Heerenhuizing' werd gesloopt in december 1803. In het noordelijke gedeelte van de buitenplaats bleef de boerderij staan. Dit gedeelte werd in 1808 gekocht door David Jacob van Lennep. Tussen 1813 en 1830 werd waarschijnlijk, ter vervanging van het gesloopte herenhuis, het 'nog bestaande deels houten huis, dat aan de boerderij grenst' gebouwd.

In 1830 erfde Anna Louise van Lennep, tweede echtgenoot van Hendrik Arnout van Lennep, de buitenplaats. In 1874 liet Hendrik Samuel van Lennep bij de cascade een nieuw huis bouwen.
In 1919 - 1920 werd het terrein van de buitenplaats in drieën gedeeld; daarbij werd 'Vinkenduin' afgesplitst. Het herenhuis Leiduin werd omstreeks 1920 gesloopt. Jacob van Lennep was overigens de grondlegger van de AWD. Zonder Jacob van Lennep zou de 11 jarige prins Willem van Oranje in 1851 waarschijnlijk niet de eerste schep in de grond hebben gestoken, en zou het uitgraven van de Oranjekom nooit plaats hebben gevonden. De AWD zou er dan nu waarschijnlijk heel anders uit hebben gezien.
De toenmalige eigenaar van het zuidelijke deel van de buitenplaats, P. Dorhout Mees, gaf na 1920 een nieuwe villa in opdracht. Deze villa werd ontworpen door de architect A. de Maaker.

Je kunt deze Villa bezoeken als je wilt.
De bewoners op een rijtje.
voor 1596 Nicolaas van der Werve
1596 - Engeltje Huygens x Jan Frans Sluiswachter
1630 - Gerard van Teylingen
1808 - David Jacob van Lennep
1830 - Anna Louise van Lennep
1920 - P. Dorhout Mees

Verder vind je hier nog andere mooie woningen en een prachtige stukjes bos. Wel jammer dat je af en toe het verkeer op de N206 kunt horen.

Het koetshuis op landgoed Woestduin. Piet Hulsbosch (geb. Panneland in 1862 en overleden1925) trouwde in 1899 met Geertje Langeveld (geb. Noordwijkerhout in 1866, overleden tussen 1938 en 1958) Samen gingen ze in het koetshuis op landgoed Woestduin wonen en begonnen er een melkwijk.

Aan de achterkant van het Koetshuis zie we twee damherten in de tuin staan.

Piet Hulsbosch woonde voordat hij met Geertje trouwde op Boerderij Panneland in de AWD. Ik heb daarvan een reconstructie gemaakt en boerderij Panneland ter illustratie weer op zijn oude plek in de AWD gezet. Hier vind je ook de bekende ijzeren ring in de boom waar vroeger de paarden aan vast werden gezet.

Vlak naast het koetshuis vind je deze heuvel, op de heuvel staat een bankje om even lekker op uit te rusten.

Op het vinkenduin komen we een vink tegen. Hier stond vroeger ook een vinkenbaan met bijbehorend huisje. Deze is later verdwenen omdat de vangst tegen begon te vallen. Hierna is er een nieuw vinkenhuisje gebouwd vlakbij de Oranjekom in het gebied Zeerust. Dat vinkenhuisje staat er nu nog. Als je meer over het vinkenhuisje en de vinkenbaan in de AWD wilt weten, klik dan hier.

We zijn alweer op weg naar de uitgang en daar komen we deze bizarre boom tegen.

En als laatste een Wants (als ik het goed heb) die op een bruggetje zit te zonnen.

Het was een mooie dag en heel leuk om dit stukje natuur vlak naast de AWD eens te bekijken.
Iedereen bedankt voor de reactie's op het vorige blog bericht!!

Groet,
Janny en Peter

Vossen voeren, hou er mee op.

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 23 Mar 2013 15:54:00 +0000

Wordt u er ook zo moe van als je mensen over de grond ziet rollen op de Duizendmeterweg met in de ene hand soms een camera en de andere hand hondenbrokken. kattenvoer, halve kippen en ander voedsel welke je eigenlijk niet aan wilde dieren zou moeten geven?
Je vind lege kattenvoer blikjes in de berm want als echte natuurliefhebber wil je deze arme uitgehongerde vosjes toch wel heel graag voeren, maar als echte natuurliefhebber laat je natuurlijk wel je bakjes en zakjes rondslingeren in de natuur.

Is dat voeren eigenbelang zodat je jezelf een schouderklopje kunt geven en kunt laten zien hoe goed je wel voor de dieren bent? Of verziek je deze dieren zodat je een leuke foto kunt maken? Of ben je gewoon dom, wat natuurlijk ook een mogelijke optie is.
Het voeren van wilde dieren is bij wet verboden en daar is een goede reden voor. Het zijn namelijk wilde dieren en het moeten ook wilde dieren blijven. De jonge vosjes van de gevoerde ouders worden ook half tam en dat is gevaarlijk voor mens en dier.
Omdat het bij wet verboden is zou er ook handhaving van deze wet moeten zijn en die handhaving geldt niet alleen voor hongerige damherten bij het nieuwe hek, maar ook als het voeren van vossen betreft.

Hoe moeilijk is het om een einde te maken aan het voeren van de vossen? Ik dacht hierbij aan het volgende recept.

1: We nemen een 1 boswachter in burgerkleding.
2: Een compact of spiegelreflex camera.
3: We laten verschillende boswachters in burger een paar keer per week op drukke tijden rondlopen en wat plaatjes schieten bij de schuilhut aan de Duizendmeterweg.
4: We schrijven een joekel van een bekeuring uit aan iedereen die daar nietsvermoedend met eten loopt te strooien.

Het uitdelen van bekeuringen zal als een lopend vuurtje over het internet gaan.
De bekeuringen worden het gesprek van de dag op foto websites, Facebook en andere socialmedia sites. Omdat men nooit weet of een fotograaf die daar rondloopt een boswachter is of niet, zal men niet meer zo snel voeren.

Afgelopen week hadden we een interview met Rover de vos op een rustig plekje in de AWD. Hier is wat Rover zelf over het voeren van zijn soortgenoten te zeggen heeft.

Onzin natuurlijk want vossen praten niet.
Net zulke onzin als het voeren van dieren die dat helemaal niet nodig hebben en zichzelf uitstekend kunnen redden zonder het soort "goed bedoelende" mensen, die weinig lijken te snappen van de natuur en zijn bewoners.

is er nu wel of geen voedselprobleem in de AWD?
Nee, er is geen voedselprobleem in de AWD.
Je leest er alles over op de volgende link Faunabescherming.nl.

Groetjes van Janny en Peter.
We zien elkaar in de AWD!!

Ingezonden email

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sun, 11 Nov 2012 19:25:00 +0000

Vandaag kregen we een leuke Email van Gerrie de Jong-Bredenhoff uit Vogelenzang, met foto's gemaakt op het Panneland. Gerrie schrijft het volgende,

"Beste mensen.
Wat geniet ik van jullie blog over de AWD. Mijn compliment, hoor. Ik zou zeggen : ga vooral zo door !
Mijn schoonzuster in Zuid-Afrika waardeert het ook bijzonder, ik stuurde jullie site aan haar door. Ze is nu 84, en woont al jaren aldaar.
Ze heeft tot haar trouwen in de tuinmanswoning in het bos bij landgoed ' Huis te Vogelenzang 'gewoond.
Het bos en het duin was de speelplaats van de kinderen de Jong en waren daar altijd te vinden.
Ze konden vanuit huis door het bos en het duin zo naar zee lopen. Er stond toen nog geen hek tussen die gebieden.

Dus het is voor haar allemaal bekend terrein en ze geniet daarom zo van jullie site.
Jullie schreven ook over boerderij Pannenland.
Naar aanleiding daarvan kreeg ik onderstaande foto's doorgestuurd.
Ik wil ze jullie niet onthouden . De ring zit in een boom die bij die boerderij stond.

Prettige zondag nog.
En een vriendelijke groet vanuit Vogelenzang.
Gerrie de Jong-Bredenhoff."

Het is toch geweldig als mensen zo van je blog kunnen genieten, mooier dan dit kun je het toch niet hebben dachten wij zo. :-)
Gerrie, bedankt voor je leuke reactie!!

De ring in de boom op het Panneland kennen wij natuurlijk en op deze link kun je meer lezen over de boerderij op het Panneland.

Groet,

Peter en Janny

De Zilk: 32 huizen een eeuw en ouder....

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Mon, 05 Nov 2012 17:25:00 +0000

De Zilk, 4 november 2012.

Op zaterdag 3 en zondag 4 november werd in de De Zilk een expositie gehouden met de naam 'De Zilk: 32 huizen een eeuw en ouder....' Deze expositie werd georganiseerd door de stichting genoodschap Oud de Zilck.  Omdat wij donateur zijn kregen wij een uitnodiging voor deze expositie die wij natuurlijk met plezier bezochten.

Buiten de interessante expositie was het natuurlijk ook leuk om even persoonlijk kennis te maken met de mensen achter de stichting, zoals de voorzitter Theo van Gijlswijk met wie we al via email communiceerde. Ook was het bijzonder leuk om Gert Baeyens te ontmoeten. Zij is o.a. een drijvende kracht achter boeken als 'Lezen in het Duin' en 'Het ABC van de AWD' en is o.a. een expert als het gaat om de veldnamen in het duingebied. Ook heeft zij b.v. meegewerkt aan het door Waternet uitgegeven boek 'Hieroglyfen van het zand'

Wat is het doel van de  stichting genoodschap Oud de Zilck?
"Het doel is het verzamelen en eventueel tentoonstellen van o.a. prenten, tekeningen, foto's, boeken, gebruiksvoorwerpen enz, die betrekking hebben op de historie van De Zilk en haar bewoners. Het behoud van natuur, landschap en woonomgeving van De Zilk in de meest ruime zin. Het bevorderen van de studie van de plaatselijke geschiedenis en het vastleggen van de gevonden gegevens.
De stichting " Oud De Zilck" wil door middel van publicaties, lezingen, tentoonstellingen en andere evenementen bekendheid geven aan de historie van De Zilk."

In 1999 werd de tentoonstelling '100 jaar De Zilk" gehouden. De expositie in 2012 geeft een overzicht van de woningen welke inmiddels 100 jaar en ouder zijn. Bij binnenkomst valt het onderstaande bord ons meteen op. Het geeft een overzicht van 29 van de 32 woningen, op de plattegrond in het midden kun je zien waar deze woningen precies staan in De Zilk.

Op individuele borden is een per woning veel meer informatie te vinden. Het gaat dan om informatie over de families die deze woningen bewoonde, of nog steeds bewonen, Kadasterkaarten, bouwvergunningen, eigendomsakten, foto's van de bewoners, rekeningen, de woningen zelf en andere leuke achtergrondinformatie.

Hieronder zie je de stand waar het boek over de 32 huizen te koop is. Het valt op dat er veel belangstelling is voor de expositie en na een tijdje begint het aardig druk te worden in Trefcentrum De Duinpan. Omdat we elk jaar op koninginnendag meehelpen op de rommelmarkt in De Zilk voor het jeugdwerk, herkennen we toch nog aardig wat van de aanwezige bezoekers.

Wat vooral opvalt is dat ouders en hun kinderen, hun opa's, oma's, tantes en ooms herkennen op de expositieborden en zo komen de onderlinge verhalen uit het verleden op gang. Dat heb je nog in kleine plaatsen als De Zilk, iets wat je in de grote steden niet meer zo snel ziet. Hieronder (midden) zie je een foto van Eduard Cornelis Hulsebosch sr. die in 1896 samen met zijn broer Petrus, boerderij Regenvliet koopt voor 47.600 gulden. AWD liefhebbers die zich verdiept hebben in het verleden van de AWD, zullen de naam Hulsbosch ook wel kennen als zijnde de bewoners van de boerderijen Panneland en Vogelenveld.

Zoals je kunt zien heeft de stichting een schat van informatie uit het verleden in het bezit. Veel van deze informatie komt van de bewoners uit De Zilk zelf en zo helpen ze zelf mee om het verleden levendig te houden. Wil je de stichting helpen? Dan kun je net als wij donateur worden. Klik op de site op de Terra Salica button voor meer informatie.

Iedereen bedankt voor de reacties op ons vorige blogbericht!!
Groet,
Peter en Janny.

De nacht van de nacht

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sun, 28 Oct 2012 17:02:00 +0000

Gisteren was het de nacht van de nacht. Één keer per jaar organiseert Waternet de nacht van de nacht in de AWD en dan krijg je de unieke kans om onder begeleiding van de natuurgids Paul van der Stap (facebook) het normaal gesproken pikdonkere AWD te verkennen. Rond 19:30 verzamelen de deelnemers zich op de parkeerplaats bij De Zilk. Zoals altijd zijn er weer mensen bij die komen opdagen zonder zich van tevoren te hebben aangemeld voor de wandeling. Tip: Doe dat niet want je kunt onverrichter zaken weer naar huis, er is niet voor niets een inschrijving. In het blad "Struinen" kun je de data vinden van de verschillende wandelingen welke Waternet organiseert en het blad kun je hier aanvragen.

De gelopen route. We starten de wandeling op de Joppeweg en verlaten het pad na een honderdtal meters. De wandeling gaat dan dwars door de duinen, langs de het Voorste bosjes over de Drift van de Stenenberg naar het Noordoosterkanaal. We volgen het Noordoosterkanaal richting de Kromme Del en enige tijd later passeren we het voormalig Melkpad wat naar de boerderij op het Vogelenveld liep. Dit pad is ter plaatsen niet meer te zien in het landschap, maar via GoogleEarth is het pad nog wel vaag te zien in het landschap. Het Noordoosterkanaal is in 1935 dwars door het pad gegraven.

Even later passeren we de Amerika bosjes en komen we aan bij de brug over het Oosterkanaal. We volgen de Oostweg, komen langs de Rietdel, het Convallaria bos, Balfers Krocht en via de Balfers Bosjes komen we aan op de Lindenberghweg. Hier horen we de Damherten burlen, verlaten we het pad weer en wandelen we door Het bos van Verrassing waar we de burlende damherten vinden. Vandaag staat er een heldere volle maan aan de hemel en is het landschap van de AWD gehuld in een spookachtig licht.
We kunnen de damherten redelijk dicht benaderen en blijven op gepaste afstand om de dieren niet te veel storen. Na een tijdje wandelen we verder langs de Haverbaan, de Dikke Dot en dan naar het Zegvelderbos. Hier zien we hier en daar wat nog wat damherten in het veld lopen.

Vlakbij het Barnaart bos slaat Paul af naar het westen en zo komen we na een tijdje aan op de Duinpanweg. Hier stoppen we heel even om te checken of alle deelnemers nog mee kunnen komen en lopen daarna naar het Nieuwkanaal waar Paul nog het een en ander verteld over de waterwinning in dit gebied. Helaas kan ik hier niet even een halfuur blijven hangen om nachtfoto's van het kanaal te maken en aangezien ik dat weet heb ik de camera's maar thuis gelaten. :-) Misschien is het een idee voor Waternet om eens een nachtfotowandeling op te zetten in de toekomst. Pas dan zie ik dat de AWD herderin Daphne Van Zomeren ook in de groep meeloopt, had ik even niet gezien op de donkere parkeerplaats. We vervolgende weg richting het zuiden, langs de Kippendellen en de Kalversbocht.

Na verloop van tijd komen we weer bij de Lindberghweg en volgende deze een tijdje langs de Ome Janneberg tot aan het Vlak van het 't Ouwe huis. We lopen van daaruit over het Palmveld, het Vogelenveld, Del van Schrama en het Franse Vlak, naar de nieuwe Haasvelderweg. Na en korte pauze wandelen we naar de Paardenkerkhofbrug om vervolgens via de Joppeweg weer op de parkeerplaats bij ingang De Zilk aan te komen.

We hebben deze wandeling nu een aantal jaren achterelkaar gedaan en het is elke keer weer anders. Vorig jaar was de maan niet te zien en was het echt stikdonker zodat je heel goed moest kijken waar je liep :-) Het jaar daarvoor was het helder weer zonder maan en de mensen van de Zilker sterrenwacht hadden toen een een aantal van hun telescopen op de Haasverlderweg gezet zodat de deelnemers verschillende planeten aan de kraakheldere sterrenhemel konden bekijken. Helaas is de boswachter die dit organiseerde met pensioen en wordt dit niet meer gedaan. Een gemiste kans wat mij betreft om de Nacht van de nacht een nog mooiere en leerzame afsluiting te geven.

Dat was dan weer de Nacht van de nacht 2012, iets wat je zeker eens moet doen als je AWD eens in een heel ander licht wilt zien. :-)

En dan nog even iets heel anders.

Op zaterdag 3 november en zondag 4 november organiseert Stichting Genootschap "Oud De Zilck" een expositie over 32 huizen in De Zilk welke de respectabele leeftijd van 100 jaar hebben bereikt.
De expositie bestaat uit, fotowerk, schilderijen, tekeningen en wat nog meer is aangedragen.
De expositie wordt gehouden in Trefcentrum De Duinpan, Sportlaan 34 2191XH De Zilk en is misschien leuk te combineren met uw wandeling in de AWD.

Zaterdag 3 november van 13:00 tot 1700.
Zondag 4 november van 13:00 tot 17:00.

Stichting Genootschap "Oud De Zilck" bewaakt o.a. ook alle oude dossiers over het verleden van de AWD en dankzij deze stichting kunnen wij genieten van boeken over de AWD zoals, Het ABC van de AWD en Lezen in het Duin.

Iedereen bedankt voor de reacties op ons vorige blogbericht!!
Groet,
Peter en Janny

Een eigen pad in de AWD

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 20 Oct 2012 23:13:00 +0000

Vandaag was de lancering van de nieuwe Waternet AWD site. Bij de ingangen van de AWD stonden dames In Waternet outfits klaar om de nieuwe website onder de aandacht te brengen. Vandaag had ik wat moeite om scherpe foto's te maken met de Canon 450D, ik snapte er geen bal van wat de oorzaak nou precies was. We hebben wel eens vaker foto's gemaakt op iets wat donkere dagen, maar dat lukt meestal toch prima. Enfin, toen we thuiskwamen zag ik dat ik een donker polarisatiefilter op mijn lens had zitten en dan vraag je om moeilijkheden. :-) Op de nieuwe site kun je video, foto's en geluid uploaden, je moet daarvoor wel inloggen met je facebook account. Dat kan via de pc, maar er is ook een mobiel site voor je smartphone en je kunt dus foto's die je met je smartphone maakt meteen uploaden naar de AWD site.

De gelopen route.

Bij de ingang staan dit soort borden die je uitnodigen om je foto, video of geluid te plaatsen op de site. Wij wisten dat er nog iets anders georganiseerd zou worden, maar niet precies wat. Bij de ingang hoorde we van de dames dat er een fotowedstrijd gehouden zou worden. Je kon vandaag je foto's naar de site uploaden en daaruit zou de beste GEO-tag foto gekozen worden. Ik heb net een nieuwe smartphone met een prima camera, dus heb ik hier en daar wat foto's gemaakt met de smartphone en meteen geupload naar de Waternet AWD site.

Onderweg naar het bezoekerscentrum zien we weer veel zwammen, zoals deze gewei-zwammen.

We hebben deze schep jaren over het hoofd gezien als we in het bezoekerscentrum waren, In 1851 stak de toen elfjarige prins Willem van Oranje deze schep in de grond, om een begin te maken aan het graven van de zes meter diepe Oranjekom. Vanuit dit punt werden later de eerste kanalen aangelegd. Wil je hier meer over weten? kijk dan hier.

We staan hier op de brug van het in 1935 voltooide Noordoosterkanaal .

De damherten zijn al lekker aan het burlen en terwijl we hier naar staan te kijken zien we een dunne boom vol met trilzwammen. Omdat ik nog niet in de gaten had dat de polarisatiefiler op mijn lens zat, moest ik de flitser gebruiken. Wat wel meteen de achtergrond mooi donker maakt. :-)

Dit jonge damhert probeert vrouwtjes te versieren waar het donkere mannetje al een claim op heeft gelegd. Hij is slim genoeg om net buiten bereik van het volwassen damhert te blijven. Met zo'n mini gewei maakt hij niet veel klaar.

We vinden een dode boom die vol zit met deze kleine Mycena's.

We zijn weer onderweg naar het bezoekerscentrum om te zien wie de Geo-tag wedstrijd gaat winnen en komen in de buurt van het vinkenhuisje, dit mooie jonge exemplaar tegen. Wil je meer weten over het vinkenhuisje, druk dan op de button "Wandeling door het verleden deel 2" aan de rechterzijde van deze pagina.

Hieronder zie je de medewerkers van Waternet die website officieel geopend verklaren en de winnaar bekend gaan maken.

De winnaars blijken Janny en ik te zijn. Grappig dat we voor honderden euro's aan Canon camera's meeslepen en winnen met een smartphone foto van Judasoren. :-) We hebben eigenlijk geen idee wat de hoofdprijs in deze competitie is en tot onze grote en aangename verrassing blijkt de hoofdprijs een eigen pad in de AWD te zijn. Het houten vlonder pad tussen de ingang bij de Oase en het bezoekers centrum heet nu officieel het Janny & Peter pad.

Het houten vlonder pad tussen de ingang bij de Oase en het bezoekers centrum heet nu officieel het Janny & Peter pad.

Uiteraard zijn wij hier als jaren lange fanatieke AWD bezoekers heel blij mee en willen wij Waternet langs deze weg nogmaals bedanken voor deze zeer originele prijs. En natuurlijk ook voor de bloemen en champagne!!

Geweldig hoe je zo nog meer met de AWD verbonden kan zijn dan we al waren. We hopen dat de AWD nog vele jaren lang het unieke fietsers-vrije wandelgebied gebied kan blijven dat het nu is.
Wij gingen vandaag in ieder geval met een grote smile op het gezicht naar huis en die zal daar voorlopig nog wel blijven zitten. :-)

Iedereen bedankt voor de reactie op ons vorige blog bericht!!

Groet,
Peter en Janny

Mededeling

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Fri, 19 Oct 2012 07:39:00 +0000

Vandaag is het zover, de nieuwe AWD website van Waternet is online. Het was leuk om hieraan mee te werken op uitnodiging van Waternet en dat hebben we met plezier gedaan. We hopen in de toekomst aan meer AWD projecten mee te kunnen werken.

Zaterdag 20 Okt is er iets nieuws te zien in de Amsterdamse Waterleiding duinen, dus kom vanaf 10:00 naar de ingang bij de Oase en neem je fototoestel mee!!

Neem een kijkje op de nieuwe Waternet AWD site door op het Waternet logo hieronder te klikken.

Waternet op facebook.

Wandel mee door de AWD

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 13 Oct 2012 19:11:00 +0000

Afgelopen week zijn we weer aan de wandel gegaan in de AWD. Dat doen we nog regelmatig ook al is daar een tijdje niets van te zien geweest op ons blog. :-) Op dit ogenblik werken we op uitnodiging van Waternet mee aan een nieuw project dat betrekking heeft op de AWD en waarover we verder nog even niets mogen zeggen. We werken daar natuurlijk graag aan mee en binnenkort meer hierover op ons blog.

De gelopen route.

Dat het hier op het Paardenkerkhof rond 1840 regelmatig voor een deel onder water stond, is haast niet voor te stellen als je hier rondloopt. Zelfs in de winter wordt dit gebied niet meer nat genoeg om onder water te lopen. Toen nestelde hier veel vogels die een hoge luchtvochtigheid rond hun nesten geen probleem vonden zoals de Tureluur, de Kievit en de Gruto. Voor deze vogel soorten was dat natuurlijk heel erg prettig, maar voor de bewoners van De Zilk was dat een stuk minder prettig want de lager gelegen landerijen liepen in de winter ook regelmatig onder water en dat zorgde voor veel overlast.

Het Oosterkanaal onttrekt veel water aan het omliggende gebied waardoor het gebied nu een stuk droger is geworden. Dat was slecht nieuws voor de Kievit, Grutto en Tureluur maar de bewoners van de omliggende landerijen hielden nu wel hun voeten droog. Het stelsel van greppels die het overtollige water voor 1850 afvoerde zijn nog steeds zichtbaar in het landschap als je hier oog voor hebt.

Toen het gebied na 1850 een stuk droger werd kregen andere flora en fauna de kans om zich hier te vestigen, dus de natuur zorgt zelf voor vervanging door nieuwe soorten. zoals o.a. De grote parasolzwam (Macrolepiota procera, synoniem: Lepiota procera). Dit is een schimmel met een lange steel en grote hoed en heeft gelijkenis met een parasol vandaar ook de naam. Het is een veelvoorkomende soort die groeit op natte grasgebieden. Deze zwam wordt vaak gevonden in groepen of alleen en staat ook vaak in heksenkringen. De parasolzwam is wijdverspreid in landen met een gematigd klimaat.

De varens kleuren langzaam bruin en zo'n dode boom in het landschap is ook wel fotogeniek. We kijken hier in de richting waar de voormalige boerderij Het Paardenkerkhof stond.

Vlakbij het zweefvliegveld vinden we de een kudde schapen die lekker in het zonnetje liggen. De schaapskudden worden beheerd door Daphne en Daphne. Op het ogenblik loopt er maar één kudde rond. de andere "lease kudde" is tijdelijk terug naar huis elders in het land. Beide Daphne's doen ook mee aan het bovengenoemde Waternet/AWD project even als een aantal AWD vrijwilligers en personeelsleden van Waternet.

De bronst is ook weer volop aan de gang, hier zien we nog net en spitser en een volwassen damhert wegrennen.

Een leuk kleurcontrast tussen beide schapen.

Hier zijn we aangeland op de Narcissenkrocht, liggende in de Kop van het grote vlak. Hier vind je veel Berken bosjes. Dit alles ligt in het gebied Starrenbroek (oude naam is Sterren Brouck). Dit gebied was vroeger samen met het Haasveld eigendom van de de graaf van Limburg Stirum. In 1906 liet de graaf hier een jachtopzichterswoning bouwen op een hoog duintje. Hier zouden nog wat overblijfselen van een waterput/pomp te vinden moeten zijn, maar tot op heden hebben wij alleen wat stenen en cement kunnen vinden. Paul van der Stap (facebook) heeft aangegeven ons de precieze plek eens te willen tonen.

Het van Limburg Stirum kanaal is gegraven in 1883. Het graven van dit kanaal had nogal wat gevolgen voor het omliggende gebied. Het kanaal onttrok veel water aan de omgeving waardoor het begon uit te drogen. Op het Biezenvlak bijvoorbeeld, was die uitdroging funest voor de vochtminnende knopbiezen. Na het dempen van het kanaal in 1994/1995 kreeg de knopbies weer een kans.

Veel wandelaars lopen vanuit De Zilk richting zee en lopen dit kanaal soms straal voorbij zonder in de gaten te hebben wat een mooi gebied dit voormalige kanaal is. In de winter staat er ondiep water in het kanaal en is het een mooie drinkplaats voor de dieren. In het laagste delen van het kanaal is het ook in de zomer vrij vochtig en in die ondiepe delen vind je dan volop paddenstoelen. Het is hier vooral prachtig als de zon op het zand en de lichtgroene grashalmen schijnt.

Aan het einde van het kanaal vlakbij de oude Haasvelderweg, zien we deze vos struinen.

Blijkbaar geen tam exemplaar want de vos gaat er snel vandoor. Zo zien we dat graag!!

Op de oude Haasvelderweg zien we deze mooie zwammen langs de weg staan.

Bij de Dorens van het Rietgat op De Wouwen zien we een wat ouder kalf in het gras liggen. Een bruine kiekendief werd in de volksmond een riet wouw genoemd. We vervolgen onze weg over de Haasvelderweg terug naar de parkeerplaats aan De Zilk.

Het was een wat winderige dag, maar we hebben weer genoten van de wandeling door het van Limburg Stirum kanaal. Het is een prachtig stukje natuur in de AWD.

Iedereen bedankt voor de reactie op ons vorige blog!

Groet,
Peter en Janny

Veluwe deel 1

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Fri, 10 Aug 2012 18:00:00 +0000

Het is vakantie en we zijn dan ook weer even lekker naar de Veluwe geweest om te wandelen. De ene week een paar dagen in ons vertrouwde Golden Tulip hotel in Epe en dan andere week een paar dagen naar de Golden Tulip in Hoenderloo. Beide Hotels liggen in een bosrijke omgeving en ze zijn wat ons betreft een aanrader. Vandaag de wandeling in de bossen van Epe.

De gelopen route.

Op een fietspad zien we een kleine hagedis lopen. Even snel de pas afsnijden om een plaatje te kunnen schieten.

Bij en kever.

We hebben een nieuwe gadget in de vorm van een datalogger die tijdens het wandelen om de vijf minuten de luchtdruk, luchtvochtigheid en de temperatuur meet. Je kunt de meettijden zelf instellen, om de 5 minuten zou voldoende moeten zijn om een goed beeld te krijgen. De meetwaarden kunnen flink variëren tijdens het wandelen, want de ene keer lopen we in de volle zon en dan weer beschut in het bos. Als we op pad gaan is het al 26 graden en in de volle zon is het nog veel warmer.

De volgende keer gaan we naar het Kroondomein vlakbij Apeldoorn.
Iedereen bedankt voor de reacties op ons vorige blogbericht.

Groet,
Peter en Janny

Castor en Pollux

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 02 Jun 2012 15:46:00 +0000

Omdat we zoveel mogelijk plekken in de AWD precies vast willen leggen met de GPS, moet je af en toe toch naar de plek zelf toe omdat ze in Mapsource of Google Earth niet of bijna niet te zien zijn. Vandaag gaan we naar een stukje AWD welke we nog niet eerder hebben bezocht om daar te zoeken naar de bergjes Castor en Pollux genoemd naar twee figuren uit de Griekse en Romeinse mythologie en naar twee sterren in het sterrenbeeld Tweelingen.
De twee steile hoge heuvels op het Stekkenveld worden ook wel 'De Tweelingbergen' genoemd.
Het is rond 16:00 als we gaan beginnen aan onze avondwandeling. Het voordeel is dat je na 17:00 nog maar weinig mensen in de AWD tegenkomt en het heerlijk rustig is.

De gelopen route.

We beginnen de wandeling bij ingang De Zilk en lopen via de Joppeweg richting het Oosterkanaal. Rechts van ons zien we de Steneberg liggen en bij de eerste kruising komen we Paul van der Stap tegen die weer bezig is met een rondrit door de AWD. Voor degene die de AWD voor het eerst willen gaan bezoeken is dit zeker een aanrader, want Paul verteld tijdens de rondrit heel veel over het gebied.

We lopen verder en passeren links van ons De grote Pan. Een dertigtal meter voor de Brug van het Paardenkerkhof bij het Oosterkanaal zien we een afwateringsgeul welke van het Paardenkerkhof naar Het Schrama liep en vandaar weer verder naar het Vogelenveld. Het huidige Oosterkanaal is op twee punt dwars door de afwateringsbeek gegraven, bij het Schrama en een stuk verder bij het Vogelenveld. Als je de loop van de beek volgt wordt dat vanzelf duidelijk. De Beek van Schrama voerde tot ongeveer 1900 nog het overtollige water af. Hieronder zie de Drift van de Stenenberg en rechts op de foto zie je een stukje van Het voorste bosje.

Als we op de brug aankomen zien we zes joekels van Graskarpers zwemmen.

We vervolgens onze weg over Het Schrama, wat een verbastering is van de naam 's Gravemade. En Made betekend zoveel als weide, dus Weide van de Graaf. Dit stukje AWD was al rond 1604 in gebruik door de familie 's Gravenmade als teelgrond. Op het Schrama werd op kleine schaal bollen geteeld. De beek van het Schrama was hier geen overbodige luxe want het was een redelijk moerassig stukje grond waar waarschijnlijk ook rogge, kool en boekweit werd verbouwd. Hier vind je de familiestamboom van de familie Schrama ('s Gravemade).

Als je langs het Schrama loopt dan kun je nog steeds de akkers zien liggen. Deze akkers zijn in het verleden door verschillende landbouwers in gebruik geweest zoals Piet Smit, Geert Geerlings, Klaas Kemp en bollen teler Cors van der Vossen. In 1925 werd het Oosterkanaal dwars door het Schrama gegraven en toen was het gedaan met de teelt. Er staan hier veel eiken, elzen en wat dennen en hieronder zie het stuifmeel van zo'n den het luchtruim kiezen.

Je vind hier ook veel verschillende vogelsoorten, maar de koolmees zie we nog het meest op het Schrama. Maar ook vlinders zijn hier volop aanwezig.

Een stuk verderop ligt het Vogelenveld waar we de loop van de beek weer oppikken en ook hier is nog duidelijk te zien dat er vroeger landbouw bedreven werd. Hier heeft ook de boerderij van het Vogelenveld gestaan en op het bovenstaande routekaartje is te zien waar de boerderij (BVV) ongeveer heeft gestaan. We struinen wat rond op die plek, maar vinden nergens meer sporen van de voormalige boerderij in het landschap. Het Vogelenveld vallei wordt pas in 1821voor het eerst in stukken genoemd en in dat jaar wordt de boerderij hier ook gebouwd. De vallei werd als weiland gebruikt en aan de oostkant bevonden zich de akkertjes die je hieronder ziet.

In het westelijke gedeelte van het Vogelenveld zie je nog steeds de afwateringsgeulen in het landschap. Hieronder zie je nog zo'n geul links van de boom en als je de loop van die geul volgt, dan zie aan het eind een T splitsing richting noord en zuid. Deze geulen waterde af in de Beek van het Zegveld en daarna weer aansloot op de De Kromme beek. De Kromme beek kon door de toevoer van al dat water soms veranderen in een woest kolkende beek.

Deze Kromme beek is nog steeds te vinden in het landschap bij de brug over het Oosterkanaal aan het einde van de Laan van Gerrit Hulsebosch. De eerste boer op het Vogelenveld was Jan Meiland die later werd opgevolgd door Arie Meiland. Daarna werd het gepacht door Arie Hulsebosch die later weer weer opgevolgd door zijn broer Gerrit Hulsebosch, hier vind je de familiestamboom van deze familie.

We lopen schuin over het Vogelenveld en het Palmveld naar de Lindeberghweg bij de Ome Janneberg. Op beide velden liggen stukjes land met veldnamen als Bokkenwei, Grensbaan, Perentuin, Klazenwei, Uilenbos, Vlak van 't oude huis, Balvers bosje en Bunksemkuil. Al die namen hebben een betekenis die dankzij mensen als Frans P. van den Berg en Jachtopzichter Engel van der Meulen zijn opgetekend. Hieronder zie je Engel van der Meulen met zijn hond in het landschap van de AWD. Oorspronkelijk stond Engel van der Meulen op een zeer slechte kopie van een zwart-wit foto afgebeeld waarvan de duinen op de achtergrond bijna niet meer te zien zijn, dus heb in de man en zijn hond uit die foto gelicht en in kleur weer terug in de huidige AWD geplaatst.

Een blommetje op het Palmveld (oude naam is Palmvelt). Die naam is vermoedelijk afkomstig van de mol die vroeger Palmdier werd genoemd.

We besluiten om deze keer eens niet de Ome Janneberg te beklimmen, maar meteen door te lopen naar het Nieuwkanaal voor het avondeten. Het is zeer warm dus gaan we in de schaduw bij het kanaal zitten. Janny heeft macaroni gemaakt en dat is nog behoorlijk heet gebleven in de thermoskan. En daar zit je dan midden in de duinen het avondeten te nuttigen met dit als uitzicht, wat wil je nog meer? We zitten hier aan de rand van Het Russenvlak. Op het Russenvlak lagen een aantal barakken waarin russen uit het Aziatische gedeelte van Rusland in WOII gelegerd waren, en gedwongen tewerkgesteld. Door de scheven stand van hun ogen werden deze Russen 'Pindamanntjes' genoemd door de gebroeders Krijnen.

Op het Russenvlak barst het van de libellen en het is nog eens een prachtig stuk AWD waar je zeker eens moet gaan kijken.

We vervolgen onze weg in zuidwaartse richting via het IJzerenmannevlak. Vlabij het einde van het Ijzerenmannevlak heb je een prachtig zicht op de Kuifeendenplas (geul 36). We moeten hier even over een hekje klimmen en daar hou ik een leuke winkelhaak in mijn wandel en onderbroek aan over. Je moet wat over hebben om al die oude plekken in de AWD te vinden en de locatie met de GPS vast te leggen. :-) Het is geen verboden gebied, het hek zit waarschijnlijk op slot zodat de koeien en schapen er niet uit kunnen lopen als iemand per ongeluk het hek open zou laten staan. Het zou leuk zijn als Waternet hier zo'n handig overstapje zou plaatsen, net als bij het eiland van Rolvers.

In dit stukje AWD zijn we nog nooit geweest en in dit gebied liggen stukjes AWD met veldnamen als Bosjes van Leen Poes, Ketelpannen, Kuiken park, Parkhoek en Langevlak. Met behulp van de oude kaart uit 1969 gaan we hier op zoek naar de Tweelingbergen Castor en pollux. Doordat het nogal vochtig is in dit stuk bereiken we Pollux uiteindelijk via een omweg en vanaf Pollux heb je dit prachtige uitzicht over de Reigerplas. Links en net buiten beeld ligt het bergje Castor die we ook nog even beklimmen.

De gemiddelde wandelaar zou dit gebied niet zo snel betreden vanwege het hek en je vind hier dan ook zo goed als geen voetsporen in het zand. Omdat het al laat begint te worden besluiten we om dit gebied een andere keer nog eens te gaan verkennen en gaan we weer op pad richting de uitgang. Eens kijken of ik zonder nieuwe winkelhaken weer over dat hek kom. :-)

We wandelen over de dam tussen het Nieuwkanaal en Kromme Schusterkanaal door naar de Appelenpan. Hier hebben we het gevoel bekeken te worden.

We wandelen verder over de Dubbele Drift, Berkenwal, Mees zijn Bosjes, langs het Drift van de Blauwe Paal naar de Vogelenvelderweg. Deze rakker houd ons scherp in de gaten.

De zon begint al onder te gaan als we op het Franse vlak aankomen. We lopen nog even langs het kabouterdorp om een kabouter die we thuis nog hadden staan als nieuwe bewoner toe te voegen. Het valt op dat een van de kabouters die de boswachter de vorige keer naar deze plek heeft gebracht ontbreekt. Misschien hij ondanks dat hij op de heenweg geblinddoekt was door de boswachter, de weg naar huis weer heeft gevonden? We hebben geen losgeld briefje gevonden, dus van ontvoering zal geen sprake zijn.

Dit was weer een heerlijke avondwandeling en rond 22:00 gaan we weer naar huis.

Iedereen bedankt voor de reacties op ons vorige blogbericht.

Groet,

Peter en Janny.

GPS coördinaten:

Beek van het Paardenkerkhof bij de brug van het Paardenkerkhof: (96.311 / 479.908)

Het Schrama: (96,3 / 480,2)

Het Vogelenveld: (96,9 / 480,8)

Boerderij Het Vogelenveld: (96.907 / 480.892)

Russenvlak; (482.560 / 96.765)

Castor: (96.121 / 482.345)

Pollux: (96.126 / 482.292)

Op zoek naar dingen uit het verleden

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sat, 19 May 2012 14:55:00 +0000

We hebben vandaag geen speciaal doel, dus kijken we wel wat er op ons pad komt. Rond 12:00 komen we bij De Zilk aan.

De gelopen route.

We gaan eerst even kijken bij Pottenhoek die vlak naast de parkeerplaats aan de Joppeweg ligt. De Pottenhoek was een stukje teelland waar vroeger veel potten te vinden waren. Dit waren geen potten waar je iets in kunt stoppen, maar een pot is een hazenleger. Gezien de drukte bij de parkeerplaats zul je hier geen haas in de pot meer vinden. We vervolgen onze weg langs het hekwerk naast de N206 want we willen een kijken of er nog resten van een aantal stokoude paden te vinden zijn.

Deze paden liepen vanuit de AWD over wat nu de N206 is naar de overkant buiten de AWD. Een zo'n pad was het Pad van Duivenvoorden, dat was een verbindingsweg tussen Jachthuis Paardenkerkhof en 't Ouwe Huis aan de Zilkerduinweg. De Duivenvoorden waren de bouwers van beide huizen. De boerderij 't Ouwe Huis is omstreeks 1880 gesloopt. Hoewel we op de exacte plaats staan waar het pad vroeger liep, is er niets van terug te vinden. Zelfs met Google Earth kunnen we geen spoortje meer vinden van dit pad, dus weer is er een stukje geschiedenis in het niets verdwenen.

Het Paardenkerkhof ziet er overigens prachtig uit in deze tijd van het jaar. Overal waar je kijkt is het rood van de hier weelderig tierende Schapenzuring te zien. We laten het verdwenen Pad van Duivenvoorden achter ons en vervolgen onze weg naar het volgende oude pad op het Paardenkerkhof. Dat is het Pad van de Bergjes, dit pad sloot zich vlakbij de N206 aan op het Pad van Duivenvoorden.

Vanaf de grond is er niet meer te zien van dit pad, maar via Google Earth zien we nog een heel klein stukje van het voormalige pad van de bergjes in het landschap.

We hebben de coördinaten van het kleine stukje pad, dat plaatsen we onderaan dit bericht samen met de andere coördinaten. We gaan verder naar het volgende voormalige pad.

Zoals hierboven en hieronder te zien valt, kleurt de Schapenzuring het landschap van het Paardenkerkhof. Schapenzuring (Rumex acetosella) is een vaste plant die behoort tot de duizendknoopfamilie (Polygonaceae)

De plant wordt 10-60 cm hoog en vormt veel en lange ondergrondse uitlopers.
De 3-7 cm lange, spiesvormige bladeren zijn omgekeerd-eirond tot lijnvormig. Schapenzuring bloeit van mei tot de herfst met meestal groene of lichtrood aangelopen pluimen. Soms zijn ze donkerrood.

De 1-1,5 mm lange vruchtkleppen (binnenste bloemdekbladen) zijn niet of nauwelijks langer dan de vrucht. Ze zijn ongetand en zonder knobbels. De vrucht is een driekantig nootje. In een gram zaad zitten circa 3800 zaden. Schapenzuring komt voor op droge, stikstofhoudende zand-, heide- en veengrond.

Ter hoogte 't heitje in de AWD en de Catharijnehoeve aan de andere van de N206 ligt het Pad van Dobbe. Dit pad werd door boer Dobbe gebruikt om zand uit de duinen te halen. Dat zand stortte hij op vochtige plekken in het weiland en in de stallen als antislip voor de koeien. Van het pad van Dobbe konden we alleen nog een piepklein stukje vinden, maar dan moet je wel weten waar je moet zoeken.

Het pad van Dobbe was een aftakking van het voormalige Pad van de Westerduinslag welke nog wel in het landschap van het Paardenkerhof te vinden is en in Google Earth is het ook nog te zien. Janny fungeert hier even als padmodel en gaat even op het Pad van de Westerduinslag staan. Achter mij loopt het pad het Dooie bos naast de N206 in.

We lopen in de richting van de Wei van Sasbergen via het Rommelbos, welke in de verte op de bovenstaande foto te zien is. De vroegere stropers porde/rommelde met stokken in de holen om de dieren eruit te drijven, vandaar de naam van dit bos. Langs de Wei van Sasbergen loopt de Beek van het Paadenkerkhof welke vroeger voor de afwatering van het overtollige water in dit gebied zorgde. De Wei van Sasbergen behoorde tot de landerijen van de voormalige boerderij Sasbergen.

Door het graven van de kanalen is het gebied sterk uitgedroogd en nu is deze beek overbodig geworden. Maar gelukkig bestaat de beek nog wel en is hij vrij makkelijk terug te vinden in het landschap. We volgen de Beek van het Paardenkerhof helemaal naar het hekwerk helemaal aan het eind van Sasbergen, vandaar loopt de voormalige beek buiten de AWD door in de richting van Noordwijkerhout. Hieronder zie je beek tussen de bomen. Er loopt nu een pad dwars door de beek, maar gelukkig is dit stukje AWD geschiedenis nog steeds te vinden in het landschap..

Bij het Zweefvliegveld in de Paradijshoek vind je ook nog een aantal aftakkingen van de beek. Het is niet helemaal duidelijk waar de naam Paradijshoek vandaan komt. Kan iets te maken hebben met de 'Rijkdom' van het gebied.

Op het Zweefvliegveld liggen een paar damhertmannen in tussen de Schapenzuring.

Ik kan niet goed zien of ze van de Schapenzuring eten of van het gras.

We pauzeren even op een bankje en kijken een tijdje naar de opstijgende zweefvliegtuigen. Ons volgende doel is het voormalige jachtopzichters woning Starrenbroek bij de Pan Van Janus, we zijn benieuwd of we nog overblijfselen terug kunnen vinden van deze woning. We passeren het begin van het Oosterkanaal en na een 50 tal meters komen we op de plek waar de voormalige jachtopzichters woning Starrenbroek moet hebben gestaan volgens de oude kaarten.

Als ik het goed heb, dan woonde jachtopzichter Janus van der Meulen, in deze woning van 1924 tot 1947. Bij de voormalige jachtopzichters woning stond ook de Pomp van Janus, dus ook die zal naar de bewoner zijn genoemd. Helaas kunnen we op de betreffende plek geen spoortje terugvinden van de woning.

Wel barst het hier van de Grasmussen, Roodborst Tapuiten en vuurvlinders, het landschap prachtig dus is de teleurstelling niet al te groot.

De Roodborst Tapuit.

En ik gok even dat dit een Grasmus is. Gelukkig zijn er bloggers die hier weer veel meer van weten, dus de echte naam krijgen we vast wel te horen. :-) Dat is altijd erg prettig!

We gaan weer verder via het Narcissenkrocht richting het Haasveld. Hier zou de Beek van het Haasveld te vinden moeten zijn, dus gaan we eens kijken wat er nog over is van de beek. Het Narcissenkrocht is een oud duinakker waar men bloembollen teelde. Hier en daar zie je in de lente nog steeds narcissen staan. De beek van het Haasveld zorgde in het verleden voor de afwatering van het overtollige water in dit gebied.

Tot 1895 stroomde er nog volop water door de beek en dit gebied was in die tijd behoorlijk drassig. In de natte periode had men goede laarzen nodig om door dit gebied te wandelen, maar ook hier heeft de uitdroging toegeslagen door de aanleg van de kanalen en nu staat er nog maar zelden water in de beek. Janny fungeert hier weer even als beekmodel en staat midden in de droge beek. We zien hier de loop van de beek in de richting van de Ruigthoek en de beek loopt achter ons nog richting de Pan van Janus op Starrenbroek.

We volgen de beek naar de Ruigthoek bij de Haasvelderweg. De naam Ruigthoek komt van Ruigt, dat is bijvoorbeeld een duinriet wat wordt gebruikt om bloembollen af te dekken in de winter of gebruikt wordt voor het vee. Bij de Ruigthoek liggen de voormalige akkers waar de beek op uit komt. In de beek die om deze akkers loopt wil in de natte wintermaanden nog wel eens wat water staan. In de zomer groeit de geel bloeiende wederik en de paarse kattenstaart op de oevers van de beek. Hieronder is het hek langs de Haasvelderweg in de verte te zien te zien. En hier zie je (onder in het midden van de foto) de ondiepe beek.

Het is soms even zoeken, maar uiteindelijk is er nog genoeg uit het verleden terug te vinden in de AWD. We bekijken de AWD nu met hele andere ogen dan toen we nog niets over het gebied wisten. We gaan nu nog even naar de vinkenbaandriften om wat te eten en om te kijken of we nog vossen kunnen spotten. Na het eten gaan we dwars door de Vinkenbaan driften richting het Franse vlak. Hier zie ik een vos lopen, maar ben ik net te laat om een foto te kunnen maken. Wel zien we hier een damhertman die er nog niet helemaal uit is of hij moet blijven staan of hard weg zal rennen. Het wordt uiteindelijk hard wegrennen.

De Vinkenbaandriften liggen bij de voormalige en oudste vinkenbaan in de duinen. Dus de vinkenbaan bij de Oranjekom is zeker niet de enige vinkenbaan in de AWD. Ook op het Renbaanveld vlakbij de Aalscholver eilanden lag vroeger een vinkenbaan, het vinkenhuisje wat bij deze baan hoorde staat nu in een openluchtmuseum. We wandelen door laag en hoogstruweel naar het Franse vlak en stuiten daar op het Kabouterdorp. Altijd even vriendelijk die kabouters, dus blijven we even wat rondkijken in het dorpje.

Als je teveel lawaai maakt komt deze kabouter je hier even op wijzen. Tja, je bent hier tenslotte te gast.

Het dorpje staat hier al zo'n 15 jaar en het aantal inwoners groeit nog steeds. Er hangt zelfs een kabouterbrievenbus waar kinderen briefjes voor de kabouters kunnen achterlaten. De afgelopen weken is de bevolking in het kabouter dorpje nog wat gegroeid. Boswachter Gerard heeft twee kabouters uit Alphen aan de Rijn geblinddoekt naar het kabouterdorp gebracht zodat ze de weg terug niet kunnen vinden, hieronder kun je zien hoe dat precies ging.

We nemen nog even afscheid van de onderstaande bewoner en we gaan op weg naar de uitgang.

Bij de Paardenkerkhof brug over het Oosterkanaal zien we nog drie mountainbikers richting de zeereep scheuren en iemand op een driewieler zonder ontheffingskaart. We geven dat door aan de boswachter, maar die zal waarschijnlijk te laat komen om ze nog aan te spreken op hun overtreding.

Het kan toch niet zo heel moeilijk zijn om een boswachter een aantal dagen rond 17:00 bij deze brug te parkeren, zodat hij deze mensen eens op de bon kan slingeren voor het illegaal fietsen en ze zullen vast ook niet in het bezit van een toegangskaart zijn. Langzaam maar zeker beginnen ze steeds brutaler te worden en het zal niet zolang meer duren voordat je opzij moet springen om niet omver gereden te worden, net als op de Veluwe.

Jammer dat je dit nog moet aanzien na zo'n mooie wandeling door dit unieke WANDELGEBIED.

Pottenhoek (479.760 / 96.800)

Pad van Duivenvoorden        (479.467 / 96.479)
Pad van de bergjes          (479.335 / 96.473)
Pad van Dobbe              (478.952 / 96.382)
Pad van het Westerduinslag (479.099 / 96.217)
Rommelbos            (479,100 / 96,100)
Wei van Sasbergen           (478.599 / 95.355)
Paradijshoek            (478.995 / 95.560)
Pan van Janus            (480,000 / 95,300)
Narcissenkrocht           (479.850 / 95.005)
Beek van het Haasveld    (480.337 / 95.332)
Ruigthoek            (480,500 / 95,600)
Vinkebaandriften    (480,700 / 95,900)
Franse vlak    (480,300 / 96,200)

Om privacy redenen publiceren we de GPS coördinaten van het kabouters even niet. :-)

Iedereen nog bedankt voor de leuke reacties op ons vorige verhaal!

Groet,

Peter en Janny

Mitrailleurkoepel op de Luizenberg

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Tue, 15 May 2012 16:21:00 +0000

Op 14 Mei gaan we op zoek naar een mitrailleurkoepel in de AWD. Tijdens het overzetten van alle veldnamen van de landkaarten die in 1968 zijn gemaakt door F.P. van den Berg, zag ik dat er nabij de Luizenberg een kleine mitrailleurkoepel zou moeten staan welke in WOII door de Duitsers is gebruikt. Natuurlijk willen we deze mitrailleurkoepel eens gaan bekijken, dus gaan we op pad richting het Pietjes Zwarteveld en de Luizenberg. Deze keer gaan we GPS coördinaten niet in de tekst zetten, maar plaatsen we een lijstje onderaan dit verhaal.

De gelopen route.

Bij het Panneland slaan we linksaf de Varenlaan op, die ook wel eens de Starrenboslaan wordt genoemd. Het is een tikkie fris, maar daar komt wat later op de dag verandering in en wordt het soms best warm. We passeren het Mosterd Bos, zo genoemd omdat er look groeit waarvan het zaad een pittige mosterdachtige smaak heeft en vroeger naar verluid als mosterd werd gebruikt. Aangekomen bij de Lange Hoeken zien we een groep damherten die hier lekker in het zonnetje grazen. De Lange Hoeken is voormalig teelland, ligt langs de Beukenlaan en is zo genoemd vanwege de lange vorm, iets wat hieronder nog wel te zien is.

We vervolgen onze weg naar het einde van de Lange Hoeken en lopen in de richting van de betonnen toevoersloot die langs het Vinkenveld loopt. in de wintermaanden zijn hier veel vinken en kepen te vinden, dus vandaar de naam Vinkenveld.

Het Vinkenveld is een ook prachtige plek om te picknicken.

We lopen een klein stukje terug naar het Achterste Panneland want daar willen we via het dammetje de betonnen toevoersloot oversteken.

Als we bij de betonnen toevoersloot zijn aangeland besluiten we om even door het Naaldenbos te lopen, daar zijn we al een tijdje niet meer geweest. Het Naaldenbos is rond 1930 aangelegd, mogelijk om verstuiving tegen te gaan. In dit bos vind je alleen smalle paadjes die dwars door het bos lopen en het is een erg leuke wandelroute.

We verlaten het Naaldenbos vlakbij Schulpdam, zo genoemd vanwege de schelpen die daar vroeger gestort werden. We gaan het Pietjes Zwarteveld op. Vroeger lagen hier weidegronden, maar daar vind je vrijwel niets meer van terug. Mussen werden hier vroeger 'Pietjes' genoemd, dus mogelijk komt de naam uit die richting.

Halverwege het Pietjes Zwarteveld slaan we rechtsaf het Koolaspad op en lopen na een tiental meters het Luizenbos in. Hier zijn geen paden, dus is het lekker struinen door bosjes en ander laag struweel richting de Luizenberg. We stuiten na een aantal meters op bunker 116, dat is een goed teken want bunkers liggen vaak niet zo ver van elkaar. Na een tijdje zien we een joekel van een heuvel midden in het dennenbos, dat moet de Luizenberg zijn. Tijdens het graven van de Oranjekom stonden hier wat keten waar men vaak langdurig en onder slechte hygiënische omstandigheden verbleef, vandaar de naam van dit gebied.

Het is best nog een aardige klim naar boven maar vlakbij de top zien we ineens de onderstaande bunker liggen. De vaak metalen koepel is verdwenen, maar je ziet meteen dat deze bunker er anders uitziet als de bunkers die je hier en daar in de AWD tegenkomt. In de koepel zaten de geschutgaten waar de loop van de mitrailleur doorheen stak. De mitrailleurkoepel bunker ligt aan de oostkant van de Luizenberg. Het was blijkbaar niet de bedoeling om aanvallen vanaf het strand af te slaan, maar vanaf het binnenland.

Als we in het gat kijken zien we veel kikkers en hagedissen die in het gat zijn gevallen. De hagedissen zullen er waarschijnlijk nog wel uitklimmen, maar voor de kikkers is dit een val geworden. Hieronder zie je de Mitrailleur bunker vanaf de voorkant, het gat dat je ziet is de bovenkant van de vroegere deur. Als we aan de andere kant van de Luizenberg afdalen, vinden we nog 4 bunkers die vlakbij elkaar liggen waaronder een bunker waar vleermuizen overwinteren.

We wandelen weer verder richting het Vliegermonument en zoeken daar een plek om wat te eten. We hebben thee, heerlijk broodjes en andere lekkere zaken bij ons, dus blijven we hier even een klein uurtje in de zon zitten genieten. Mijn oog valt op de onderstaande op een zweefvlieg die steeds stil in de lucht blijft hangen en dan ineens als een raket wegschiet. Gelukkig blijft hij lang genoeg stil hangen om één scherpe foto te kunnen schieten. Het valt nog niet mee om zo'n klein in de lucht hangend insect er scherp op te krijgen. Met autofocus lukt het al helemaal niet, dus moet ik met de hand scherpstellen en volledig inzoomen met de 50-255 lens. :-)

Weer moet ik even stoppen met eten als ik deze insecten een stukje verderop zie landen. Ze zitten in ieder geval stil dus dat is iets makkelijker.

Het kan niet op want tijdens de picknick komt er ook nog mooi damhert aanlopen die even een tijdje blijft staan kijken wat we aan het doen zijn. Als we klaar zijn lopen we langs het Vliegermonument, hier staat een gedenksteen ter nagedachtenis van een daar in 1945 neergestort vliegtuig van de Geallieerde Luchtmacht. We gaan nu richting het Sprenkelveld en vinden daar een kleine poel tussen het Hardenbroekerpropje (genoemd naar Baron van Hardenbroek) en het Van Heeckeren’s Pannetje (genoemd naar een jager die iets bijzonder meemaakte, geen idee wat dat was).

Hier lopen we op het Nieuwe Kromboomsveld. Genoemd naar de boompjes die hier krom gegroeid zijn omdat het hier vaak stevig waait. We willen nog even langs het in 1853 gegraven Zwarteveldkanaal. In deze tijd van het jaar is het daar extra mooi vanwege de mooie lichtgroene kleur van de nieuwe bladeren, die steken mooi af tegen de dennen in dat gebied.

Het Zwarteveldkanaal.

En hier kom je dan dit soort schitterende creaties tegen.

Het Zwarteveld kanaal is onder andere in de jaren 1856, 1882, 1901 en 1955 verlengd en aangepast. Je vind hier veel verschillende soorten eenden en andere waterdieren waaronder de Roerdomp.

Het was een schitterende dag en na een uurtje of 5 in de AWD te hebben rondgelopen gaan we weer richting de uitgang en op weg naar huis om even lekker op de bank uit te blazen.

Met dank aan Coby de Natuurkieker die ons vertelde dat de vliegende insecten, zweefvliegen zijn.

En dan nog even de coördinaten voor de GPS wandelaars:

Mosterdbos (99,2 / 483,5)

Lange Hoeken              (99,4 / 483,6)
Vinkenveld                 (99,3 / 483,7)
Naaldenbos                      (99,0 / 483,9)
Pïetjes Zwarteveld         (98,4 / 484,1)
Luizenberg                 (98,4 / 484,5)
Vliegermonument            (98,2 / 484,6)
Van Heeckeren’s Pannetje (97,8 / 484,8)
Hardenbroekerpropje        (97,0 / 484,4)

Groet,

Peter en Janny

De Haagse Ooievaar

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sun, 13 May 2012 20:55:00 +0000

Voor ons is het nieuwe blogjaar weer begonnen en we beginnen meteen met een nieuwe kopplaat op onze blogpagina. Alle objecten (behalve het verboden te fietsenbord) zijn in de AWD gefotografeerd en met Photoshop CS6 samen gebracht op het Groot Zwarteveld.

We krijgen achter de woning elke avond bezoek van een aantal Ooievaars. De ene keer zijn het er 3 en de andere keer wel 20 Ooievaars. Dat is elke keer weer leuk om te zien en vandaag even een paar plaatjes van deze prachtige vogels.

Blijft mooi om te zien en je hoeft er niet eens de deur voor uit :-)
Morgen gaan we weer naar de AWD!

Groet, Peter en Janny.

Op zoek naar de beek van het Zegveld

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Thu, 03 May 2012 19:30:00 +0000

Het is alweer een tijdje geleden, maar we zijn er nog en we zijn klaar voor een nieuw wandeljaar! Het afgelopen half jaar zijn we nog regelmatig lekker gaan wandelen op de Veluwe en in de AWD, maar dan even zonder camera's.
Verder zijn we druk bezig geweest met het vastleggen van alle ontbrekende AWD veldnamen op een bestaande landkaart van de AWD en met het vastleggen van alle GPS coördinaten van die veldnamen.
Dat was best een hoop uitzoekwerk omdat ik al die gegevens vanaf oude landkaarten uit 1968 zo precies mogelijk moest overbrengen naar de AWD kaart die bij het boek 'Lezen in het Duin' uit 1992 zat en is gemaakt door F.P. van den Berg. Verder heb ik ook nog wat bijna of geheel verdwenen oude paden op de kaart ingetekend, zoals het Dievenpad bij het Vogelenveld en het Pad van Dobbe op het Paardekerkhof.

Hier een heel klein stukje van de bijgewerkte kaart,

Ik heb daarbij gebruik gemaakt van Google Earth, Mapsource, de oude kaarten uit 1968 (Het ABC van het AWD) en de bovenstaande kaart uit 1992 (Lezen in het Duin). Op de kaart uit 1992 stonden al veel namen, maar er ontbraken er nog veel meer dan dat erop stonden. De kaarten uit 1968 zijn ook van de hand van F.P. van den Berg, zonder hem waren veel van de veldnamen waarschijnlijk verloren gegaan.

Gelukkig is er nog de Stichting Genootschap 'Oud de Zilck' die deze schatkamer aan gegevens zorgvuldig bewaakt.

De gelopen route.

Op Koninginnedag was het prachtig weer en een mooi begin om weer eens met de camera's op pad te gaan. We gaan op zoek naar de restanten van een verdwenen beek op het Zegveld.

We beginnen op het Panneland en slaan daar linksaf richting de 70 bunders.
Bij de Graaflandsbergen (GPS 98,3 / 482,7) genoemd naar Jacob Graafland die rond 1700 eigenaar was van Teylingerbosch, vinden we de onderstaande Morieltje die al een beetje op zijn retour is en in het warme zonnetje staat weg te rotten.

Het valt op hoeveel verschil in blad er tussen dezelfde soorten bomen zit. De ene Berk staat al in het blad terwijl de andere Berk nog in de knop zit.

Hier treffen we ook een Specht aan die niet zo bang is uitgevallen en ons redelijk dichtbij laat komen zonder op de vlucht te slaan.

En even verderop zien we deze Kleine Vuurvlinders die elkaar achterna zitten.

We zijn bij de 70 Bunders aangekomen. Een bunder is een landmaat en 1 bunder is 1 hectare, dus 70 Bunders.......... Voor de GPS gebruiker zijn de 70 Bunders te vinden op (97,7 / 481,3).

Beek van het Zegveld (GPS 482.288 / 97.695) op deze coördinaten sta je op het pad tussen twee delen van de Beek van het Zegveld. Het begin of einde van de beek ligt op deze coördinaten (GPS 482.087 / 97.427). Deze watervoerende beek wordt al in officiële stukken genoemd rond 1798.

Voordat men begon met het graven van de kanalen ten behoeve van de waterwinning, was de bodem in de AWD vele malen vochtiger dan hij nu is.
Door de waterwinning begon het gebied langzaam maar zeker uit te drogen en verdween het nut van deze afvoerbeek. Janny is even in de voormalige beek gaan staan want het is lastig om een vrij ondiepe geul in de grond goed in beeld te brengen.

We volgen de beek die op sommige plekken bijna niet meer te zien is in het landschap Jammer dat deze beek over vele jaren misschien geheel verdwenen is. Ons volgende doel is het 'Groene pad' die op de oude kaarten van F.P. van den Berg ingetekend staat. Maar van dit 'Groene Pad' is helaas geen spoor meer te vinden op de aangegeven plek. Wel zien we hier de onderstaande Boompieper.

We lopen via Balverskrocht (GPS 97,6 / 481,5) genoemd naar J.H.M. Balvers (bollenkweker) en via het Fazantenbos (GPS 97,2 / 482,3) richting het Oosterveld. We blijven hier even een half uurtje zitten om wat te eten en van de zon te genieten. Hier treffen we een groepje damherten aan.

En even verderop nog een Grasmus die vrolijk in het zonnetje zit te zingen.

We zijn op weg naar het Groot Zwarteveld via de Zwarteweg (GPS 484.092 / 97.270) langs het Van Lennepkanaal. We zien hier een jonge Zwaan die van de bodem van het Van Lennepkanaal aan het eten is. We lopen langs de bosjes van Toon Jansen het Zwarteveld op.

Op het Groot Zwarteveld, zo genoemd vanwege de donkerbruine tot zwarte grond in dit gebied, zijn we op zoek naar de restanten van de oude boerderij (GPS 483.719 / 96.988) die hier heeft gestaan. Dat is zo'n beetje op de plek waar je ruiven van de moeflons kon zien. Net achter de plek waar de boerderij heeft gestaan, zien we en grote roestige metalen cirkel in de bodem, in het midden staat een schenkkan op een paaltje. We hebben geen idee wat de functie van dit object is, maar we hebben later op dag nog een twee exemplaar gevonden bij het Astrid’s Driftje (98,0 / 484,1) langs de Strandweg. Update: Peter Maris heeft zich laten vertellen dat dit regenmeters zijn, wat logisch klinkt.

Van de boerderij zelf is niets meer terug te vinden dus we kijken nog even rond en schieten een plaatje van het Groot Zwarteveld. De kleuren in het landschap zijn prachtig.

We lopen op het pad richting de vossen bij de Strandweg. Als je vanaf het Zwarteveld naar de strandweg loopt, dan kom je halverwege het pad aan de rechterkant van de weg een Klein dennenbos tegen. Dat is het Dennenpark (GPS 483.941 / 96.638) “Park” is de naam voor een met gaas afgerasterd gedeelte waarin bomen of struiken zijn geplant. Tijdens de aanleg van het infiltratiegebied in de jaren vijftig en zestig moesten de jonge boompjes worden beschermd tegen konijnenvraat. Net naast het Dennenpark zien we de natuur zijn prachtige werk doen.

Als we bij de vossen op de Strandweg zijn zien we een dame die de vossen aan het voeren is, ondanks het bordje waarop door Waternet wordt verzocht om dit niet te doen. Ik wijs de vrouw op het bordje en ze geeft aan dat er zo veel regels zijn en dat ze in een vrij land leeft. Helaas verward ze leven in vrijheid met asociaal gedrag, dus we laten mevrouw maar weer links liggen. Ze stop in ieder geval wel meteen met voeren. :-)

We zijn alweer een uurtje of 5 in de AWD en we besluiten om maar eens rustig aan richting de uitgang te gaan lopen. we lopen langs de Punt van het Verbrede (GPS 97,4 / 484,3). Het Verbrede was de volksnaam voor het Zwarteveldkanaal, nadat het omstreeks 1900 opnieuw verbreed en verdiept was. En zo passeren we enige tijd later het Zwarteveldkanaal waar we dit eenden paar zien. Vlak bij deze plek stond vroeger de automobielloods, ten oosten van de dam over het Zwarteveldkanaal vlakbij bij de ANWB paddestoel 23402. Volgens de verhalen heeft deze loods hier tot 1940 gestaan als stalling voor een vrachtwagen.

Vlakbij de Pannelanderweg zien we een Aalscholver op een N.A.P. meetpaal in het water van het Nieuwkanaal zitten.

Het was weer een top dag om te wandelen. Heerlijk warm en bijna geen mens te zien onderweg. Waarschijnlijk zit iedereen in de stad om Koninginnedag te vieren....... zij liever dan wij :-)

Geeft ons de rust van de natuur maar!

Met dank aan Coby de 'Natuurkieker' voor de namen van de vlinders en de vogels.

En Peter Maris voor de tip over de Regenmeters.

Groet,

Peter en Janny!!

Het ABC van de AWD

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Thu, 22 Mar 2012 20:35:00 +0000

Eindelijk is het zover, de derde herziene editie van Het ABC van de AWD is nu te koop!
De vorige editie dateert uit 2003.
Als liefhebber van de AWD mag je dit boekje niet missen!! Het bevat een schat aan veldnamen die door de jaren heen zijn verzameld of bedacht door de personen die samen de geschiedenis van dit unieke gebied vormen. Op initiatief van het Genootschap Oud de Zilck is deze uitgebreide derde druk tot stand gekomen, de oorsprong van deze studie ligt bij Frans.P. van den Berg.

Het doel van het Genootschap Oud de Zilck is het verzamelen en eventueel tentoonstellen van o.a. prenten, tekeningen, foto's, boeken, publicaties, krantenartikelen, gebruiksvoorwerpen enz. die betrekking hebben op de historie van De Zilk en haar bewoners. Het behoud van natuur, landschap en woonomgeving van De Zilk in de meest ruime zin. Het bevorderen van de studie van de plaatselijke geschiedenis en het vastleggen van de gevonden gegevens.
De stichting " Oud De Zilck" wil door middel van publicaties, lezingen, tentoonstellingen en andere evenementen bekendheid geven aan de historie van De Zilk.

Het ABC als woordenboek van veldnamen
Het ABC van de AWD is een alfabetische opsomming van alle veldnamen (toponiemen) in de Amsterdamse Waterleidingduinen (AWD). Ze zijn in door de eeuwen heen bedacht door eigenaren, bewoners en gebruikers van het duin. De kanalen werden door het waterleidingbedrijf vernoemd naar vroegere eigenaren of directieleden. Elke akker of teelhoek had een zelf verzonnen naam, meestal die van de teler zelf. Ook jachtopzichters of stropers die elkaar in het veld wilden treffen, konden op die manier aangeven welk bosje of delletje dan werd bedoeld. Veldnamen herinneren ons tevens aan dieren, personen of gebeurtenissen uit vroeger tijden. Ook vind je in dit boekje een opsomming van personen zoals stroper en jachtopzieners die samen mede de geschiedenis van de AWD vormen.

Zie het ABC als een woordenboek van veldnamen. Gert Baeyens.

Genootschap Oud de Zilck, De Zilk, 3e herziene druk, 2012; 78 pagina’s, 20 historische foto’s zw/w en 17 kaarten in kleur. ISBN 9789061829007. Prijs € 10,00. excl. verzendkosten. Verkrijgbaar bij: Genootschap Oud de Zilck, Sportlaan 12, De Zilk. Tel: 0252-516929, e-mail: info@ouddezilck.nl

Voor € 10,- per jaar ( € 12,50 buiten de Zilk ) kun je eventueel net als wij donateur worden van het genootschap en krijg je twee maal per jaar het blad Terra Salica toegestuurd. Meer info hierover info@ouddezilck.nl

Op stap met van der Stap, enzo..

noreply@blogger.com (AWD-daytona) — Sun, 20 Nov 2011 15:38:00 +0000

Het is alweer even geleden maar op 29 Oktober zijn we weer meegelopen met de Nacht van de Nacht wandeling in de AWD. Onder de deskundige leiding van Paul van der Stap ging de wandeling van start in het geheel donkere AWD. Dwars door de duinen gaat de wandeling langs het Oosterkanaal richting het Palmveld naar de Ome Janne berg. We beklimmen de Ome Janne berg en worden daar getrakteerd op een prachtig uitzicht over de duinen en zien we de lichten van de omliggende steden.

De gelopen route.

Bij het pompstation bij de 70 bunders geeft Paul uitleg over de waterhuishouding van het gebied en de rol van de pompen in het pompstation. Na een lange wandeling van ruim 10km komen we weer op de parkeerplaats bij De Zilk aan. Deze wandeling is wat ons betreft een aanrader en geeft je de kans om de duinen na zonsondergang te bezoeken. Wij willen er volgend jaar zeker weer aan meedoen.

Op 14 November gaan we weer eens lekker wandelen in de AWD. Het was de agelopen tijd een beetje druk en verder had ik weinig zin om aan het blog te werken. Dat heb je wel eens :-)
We beginnen aan het Pannenland en het is behoorlijk mistig en vrij fris.

De gelopen route.

Bij de vossen komen we Loes, Ria, Greet en Roeselien tegen. Het is daar een leuke ontmoetingsplaats geworden, waar je meteen ook de vossen kunt fotograferen. Heel leuk om jullie weer eens te zien!!!

En als de zon bijna onder gaat zijn we weer vlakbij de uitgang aangekomen.
We kijken nog even naar dit schouwspel bij het Nieuw kanaal en gaan dan op weg naar de auto.
Iedereen nog bedankt voor de leuke reacties op het vorige blog "Het ontstaan van de duinen en de vegetatie".

Groet,
Peter en Janny