Ainunau.net

Cywilizacja w przededniu kryzysu

2010-03-13T17:49:44Z

Za pół roku, czyli całkiem niebawem, wesołe duszki przyniosą pode drzwi grę Civilization V. Tradycyjnie z tej okazji, stopniowo, przedostają się do publicznego obiegu zajawki, zapowiedzi, tizery i trejlery o najnowszej generacji gry. Na ich podstawie można rozpocząć snucie spekulacji o tym jaki będzie ostateczny produkt. Dzieje się tak zawsze od czasu, gdy Internet zdetronizował prasę jako główne źródło informacji o nowościach.

Jak zwykle przy takiej okazji boleśnie przekonuję się jakim jestem konserwatystą. Od momentu ukazania się pierwszych wzmianek o grze, przyjmowałem punkt widzenia, który zmieniałem dopiero po kilku(nastu) rozgrywkach. Był to zazwyczaj osąd niesłuszny. O ile Civ3 podobała mi się od początku tylko wizualnie, o tyle Civ4 nie podobała mi się ani wizualnie, ani merytorycznie. Ale cóż, zagrać musiałem, bo magia zawierająca się w słowach “jeszcze jedna tura” jest silniejsza niż sen. Poza tym, jak nie znać najszlachetniejszej gry komputerowej? Przychodził jednak moment, gdy umiejętności i orientacja w nowych regułach odkrywała nieznane do tej pory tej zabawy. Dlatego dziś twierdzę, że Civilization IV to najciekawsza gra w jaką kiedykolwiek grałem.

Upór w krytyce także pozostał, bo to co słyszę o najnowszej wersji gry wzbudza moje obawy. Nad grą pracuje jakiś młokos, który w wywiadzie podkreśla, że dzięki wprowadzonej heksagonalnej planszy gra będzie wyglądać lepiej. Dopiero w drugiej kolejności wspomina jaki wpływ będzie miało to na działania wojenne, nic praktycznie nie mówi przy tym o kształcie świata, możliwości grania na tak wymarzonej przez wszystkich zamkniętej, prawdziwej sferze. Wydaje się, że producenci na siłę chcą przyciąć Civkę do ram znanych z gier bitewnych, z liniami frontowymi, ostrzałem “ze wzgórz”. Choć przecież jeden hex musi tu odzwierciedlać sektor wielkości kilkudziesięciu (lub kilkuset) kilometrów kwadratowych, nie szkodzi to we wprowadzeniu limitu – jedno pole, jeden oddział.

Nie podoba mi się także coraz sztywniejsze przypisywanie narodom występującym w grze cech, które mają źródło w dzisiejszym, realnym świecie. I tak Hindusi mają być specjalistami w rozwoju wielkich miast, a Rosjanie w ekspansji terytorialnej. Symulacja dziejów Ziemi ma się zatem odbyć w sposób bardziej zbliżony do znanego z historii powszechnej przebiegu zdarzeń. Oddalamy się przez to jeszcze bardziej od ponadnarodowych grup i strategii jakie rozwijały frakcje w Alpha Centauri, wciąż niedoścignionej pod względem scenariusza grze typu 4X (eksploracja, ekspansja, eksploatacja, eksterminacja).

O takich złych przeczuciach można by napisać całą sagę i sprzedawać w kioskach, ale panika jest zdecydowanie przedwczesna, to nie ten etap. Jednak boję się zmian. Działania wojenne będą miały jeszcze większe znaczenie niż dotychczas, a dyplomacja będzie ledwie instrumentem do wywoływania szerszych konfliktów. Wszak wtedy gra się sprzedaje, gdy amerykański bachor się nie nudzi. Z przyjemnością wszystko odszczekam, gdy okaże się, że rozgrywka wcale nie jest powierzchowna, ani łatwa, ani jednowymiarowa, a twórcom po raz kolejny udało się podnieść umiejętności komputerowego przeciwnika. Ale będzie to niezbity dowód na to, że historia “Cywilizacji” (cywilizacji?) niczego mnie nie nauczyła. ;) ●

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Tabliczki uliczne — Liternictwo drogowe, część 3

2010-02-24T21:47:25Z

Zgodnie z zapowiedzią powracam do Poznania. Jesienią pojawiły się w centrum miasta nowe tabliczki z nazwami ulic. Oczywiście, jak się zapewne domyślacie, tutaj także zastosowano krój drogowskazowy, brawa za konsekwencję w lansowaniu wiochy. Toż to nie liternictwo – to topornictwo.

Efektem takiego pomysłu estetycznego jest rozmiar tablic, wyjątkowo spory. I gdzie ta gospodarna minimalizacja kosztów? Czyżby sąsiad miał na zbyciu jakieś odpowiedniej wielkości płaskowniki? Bez sensu są te pytania, przecież jest schludnie, jest nowo, jest solidnie. Ale dzięki takiemu podejściu do sprawy każdy Gnieźnianin może poczuć wyższość nad pobliską aglomeracją (wyjątkowo zasłużenie tym razem). W pierwszej stolicy Polski juz dawno wymyślono estetyczne, dobrze komponujące się z zabytkowymi murami brązowe tablice opisane białym krojem szeryfowym, z herbem miasta. Nowe poznańskie tabliczki nie mają również minimalistycznego i “przezroczystego” wyglądu tych tradycyjnych granatowych. Mają za to gustowną, srebrnopodobną ramkę i słupki (foto poniżej).

Nie upieram się przy jednoznacznej krytyce, niektóre elementy mogą przypaść do gustu. Zastosowane na tabliczkach kolory należą do spokojnych, ale zauważalnych. Jak widać na obrazkach oprócz podstawowej informacji o nazwie ulicy umieszczono na tablicach nazwę dzielnicy miasta i kierunek wzrastania numeracji domów – bardzo sympatyczne rozwiązanie w postaci “wykresu” wzrastających słupków, zdecydowanie najciekawszy element projektu. Niestety, jak wiemy z części pierwszej – mała wielkość znaków to niska czytelność, cecha firmowa czcionki drogowskazowej.

Ogólny poziom czytelności całej tabliczki najlepiej pokazać na wiarygodnym przykładzie. Znajdziemy taki na narożniku ul. Garbary i ul. Grobla. Tam tabliczka wylądowała pomiędzy “nieprofesjonalnymi”, literowymi reklamami towarów z pobliskiego sklepiku. Jest chaos, trudno stwierdzić co tutaj jest ważniejsze, ale różnica w czytelności poraża.

Podobno do projektu tabliczek (a może i całego Systemu Informacji Miejskiej) zatrudniono jakąś poważną firmę z Wrocławia (bardzo żałuję, że nie znam nazwy). Nie chcę Państwu znad Odry robić przykrości, ale skoro zgodzili się firmować projekt informacji wizualnej oparty o takie liternictwo, to powinni zniknąć z rynku. Być może specyfikacja była bardzo sztywna w tym zakresie, więc nie była to ich wina? Być może na samym początku zamawiający przyjął, że system dla pieszych nie może odbiegać za mocno od systemu dla kierowców? A może, o zgrozo, zbyt dosłownie potraktowano zapisy przywołanej w poprzedniej części instrukcji o oznakowaniu, zakładając że uliczna tabliczka (np. wolnostojąca) musi spełniać wymogi stawiane znakom drogowym? Pytania bez odpowiedzi, na szczęście to błahostka. Zostańmy Europejską Stolicą Kultury i będzie git.

Na pocieszenie napiszę, że mogło być znacznie gorzej, wszak w cudowny sposób ostały się kamienne tablice na Starym Rynku. Gorzej mają także “cyrkle”- oto drogowskaz na rogu Kórnickiej i Jana Pawła II służący odwiedzającym Poligród. Litery niby czytelniejsze, kolory tradycyjne, bez wydziwiania, ale za to jakie fantastyczne wykonanie i trwałość.

●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: design, drogowskaz, Poznań, przestrzeń miejska, Sysytem Informacji Miejskiej, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Potężny szablon — Liternictwo drogowe, część 2

2010-01-24T20:00:07Z

Nie pamiętam kiedy litery drogowe przyjęły obecny kształt. Strzelam, że stało się to na początku lat 80. Różnorodność drogowskazów zmieniła się w ujednolicone zielone tablice i drogowskazy strzałowe z białym liternictwem, w kształcie znanym nam mniej więcej dziś.

Nie ma wątpliwości, że pismo drogowskazowe zostało zaprojektowane przez profesjonalistę. Jest to jednoelementowy krój bezszeryfowy, charakteryzujący się “mocnymi” krawędziami wariacji podstawowych figur płaskich. Kształt finalny był kompromisem pomiędzy zasadami typografii, ergonomią i łatwością wykonania znaków. Każda litera została przedstawiona na siatce kwadratów, z zaznaczeniem charakterystycznych punktów kształtu. Dzięki temu lokalne służby i zakłady mogły w prosty sposób tworzyć napisy za pomocą szablonów (widywałem nawet takie z blachy stalowej), co gwarantowało identyczny wygląd tekstów jak kraj szeroki. Nikomu nie śniły się wtedy krzywe Beziera, a przyjęcie jakiegoś bardziej skomplikowanego kroju spowodowałoby w praktyce jeszcze większe trudności w “zgraniu” wyglądu tablic ze sobą. Mimo tego właściwie do końca epoki szablonów można było spotkać jakieś śmieszne odstępy międzyliterowe, obrócone czcionki itp. Nawet dziś, pomimo korzystania z komputerów, ploterów i wycinarek zdarzają się napisy, gdzie rolę wielkiej litery “M” pełni odwrócone “W”. Bez komentarza :)

Krój pisma znaków drogowych jest obecnie usankcjonowany prawnie przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. “w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach”. Poniżej fragment załącznika do ww. rozporządzenia dotyczący określania kształtu liter, kerningu, wielkości.

liternictwo-drogowe

Pomimo dużego sentymentu jaki mam do napisów sporządzonych według powyższego projektu uważam je dziś za anachroniczne. Może nie zawsze “brzydkie”, na co wpływ mają także kształty i kompozycje samych tablic, ale często po prostu nieczytelne. Litery “a” i “o” są nierozróżnialne z większej odległości, znaki diakrytyczne też niespecjalnie chcą się rzucać w oczy, no i często lubią się odkleić i pofrunąć w siną dal.

Litery są dosyć szerokie co powoduje pewną rozwlekłość długich napisów i trudności kompozycyjne, ale o tym więcej napiszę w części czwartej. W następnej części natomiast wrócę do Poznania, gdzie postanowiono, że tabliczki uliczne muszą spełniać wymagania wspominanego tutaj rozporządzenia. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: drogowskaz, lata 80., PRL, przedruk, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Liternictwo drogowe atakuje

2010-01-24T17:48:33Z

W projektowaniu informacji wizualnej minimalizm jest mile widziany. W finansowaniu projektowania informacji wizualnej minimalizm jest złem. Miasto Poznań konsekwentnie kroczy obraną ścieżką oszczędności w projektowaniu i wykonaniu systemu informacji miejskiej. Zapraszam na cykl artykułów poświęconych panoszącej się w stolicy Wielkopolski tzw. “czcionce” drogowej, czyli krojowi pisma znanego z tablic drogowych naszego kraju. Materiał jest na tyle rozległy, że praktyczniej będzie podzielić go na kilka części.

O użyciu kroju drogowego pisałem już wcześniej, jednak rozprzestrzenianie się tego ciekawego zjawiska zmusiło mnie do ponownego przedstawienia sprawy. Pierwszą część poświęcę planowi linii tramwajowych tutejszego MPK.

Schemat przedstawiający sieć po raz pierwszy pojawił się na przystankach pod koniec sierpnia 2009. Pomijając dyskusyjne rozwiązania w projekcie graficznym (np. zbyt ciemna zieleń trawiasta punktów węzłowych, przeskakujące co przystanek względem siebie linie) dostaliśmy produkt poprawny, wręcz klasyczny, bo oparty na sprawdzonych założeniach. Pierwsze tego typu schematy powstały dla metra londyńskiego w latach 30. XX wieku.

Poniżej reprodukcja znacznego fragmentu schematu AD 2009 Q3.

Wszystko byłoby w sumie do zaakceptowania – choć nie jest to dzieło profesjonalisty, przeciętny pasażer nie będzie się zagłębiał w szczegóły i jakość, tym bardziej, że większość tubylców rozkład zna dość dobrze i bez diagramu. W moim wypadku czarę goryczy przelało zastosowane liternictwo. Beznadziejna widoczność i czytelność podpisów pod przystankami, czy na tle wspomnianych już węzłów przesiadkowych sprawiła, że zawyłem.

Proszę zwrócić uwagę, że infografikę zaopatrzono także w angielskie i niemieckie tłumaczenia tytułu, zatem sugeruje się przybyłym obcokrajowcom, że tu odnajdą miejską nić Ariadny. Wszak odbywają się właśnie Mistrzostwa Świata w Wioślarstwie (sierpień, przypomnę), a za pasem zjazd Młodych Taizé, więc planik jak znalazł. Pytanie: jak turysta, także i krajowy, ma przeczytać maleńkie literki, rozróżnić “o” i “a”, zauważyć jakieś diakrytki? Nie mam pojęcia. Należy wziąć oczywiście poprawkę na powiększenie obrazka, które tutaj rozróżnialność liter zdecydowanie podnosi, co jest generalnie cechą charakterystyczną tych liter. Pamiętajmy, że zaprojektowano je by były wielkie. Nawet skorzystanie z najbardziej oklepanego kroju świata, czyli “Times New Roman” (thx MS!) podniosłoby ogromnie ergonomię mapki. [BULWERS MODE OFF]

Sprawa nie jest może z pierwszej ligi, ale istnieje ryzyko, że młody człowiek ze Skandynawii, Szwajcarii czy Hiszpanii wyczuje siermięgę i wspomni o tym znajomym, nie mówiąc już o wysłannikach konkurentów do miana Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Często takie szczegóły stanowią podstawę dla niesprawiedliwych sądów. Warto byłoby zadbać o estetykę i nie dawać pretekstu, przynajmniej szczególarzom. Potem nawet imprezy typu “Rock vom Mars” niewiele będą mogły pomóć;)

W następnych częściach

Powyżej zaprezentowałem pierwszy, zdecydowanie negatywny przykład zastosowania drogowskazowego kroju liter. Następne będą mniej rażące. Napiszę m. in. o tabliczkach z nazwami ulic, spróbuję także przedstawić genezę kroju. Cdn. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: drogowskaz, grafika, MPK Poznań, Poznań, projektowanie, transport publiczny, typografia

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Moim zdaniem — nie

2010-01-18T22:18:51Z

Wyrwany z marazmu przypływem powypoczynkowej energii wykonałem kilka zmian w układzie bloga. Zrezygnowałem z kategorii “subiektyw”, bo przecież wszystko co się tutaj pojawia jest moją opinią. Wyrażenie “moim zdaniem” jest tutaj tylko stratą miejsca i znaczeń. Muszę także wspomnieć, że nie chodziło o skrót od subiektywnie, ani o sprzedaż czegokolwiek z pozycji subiekta.

W zamian pojawiły się nowe kategorie:

prywata – wpisy wspomnieniowe lub związane z konkretnymi sytuacjami z mojej teraźniejszości,
kreacje – artykuły na temat wydarzeń i wydawnictw popkulturalnych,
komputronium – termin zaczerpnięty z powieści “Accelerando” Charlesa Strossa, oznaczający mechanizm komputerowy wielkości układu planetarnego, tutaj wyróżniający wpisy dotyczące internetu, sprzętu komputerowego i wszystkiego co biega po łączach.

Inne zmiany to:

zmiana aranżacji strony startowej – elementy związane z aktywnością w serwisach społecznościowych trafiły do stopki strony, dzięki temu bardziej wyeksponowana została sekcja z odnośnikami do artykułów,
zrezygnowałem z “facebook connect” w kształcie w jakim był obecny do tej pory – obecnie można logować się za pomocą danych z fb w sekcji komentarzy, niestety dostęp do odnośników na stronie “Jesieni” odbywa się tylko przez rejestrację i logowanie bezpośrednio do strony,
wprowadziłem zautomatyzowany proces generowania skrótów do strony za pomocą skryptu yourls i odpowiednich wtyczek, skrócony adres strony widoczny jest (powinien być) z prawej strony pod nawigatorem, proszę o używanie tego skrótu w przypadku rozpowszechniania, da mi to alternatywną możliwość analizy odwiedzin.

Co należało odnotować. ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: facebook connect, metablog, Wordpress, yourls

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Nowoczesne blogi z Posterous.com

2010-01-10T19:21:21Z

Któregoś pięknego dnia pewien smutny nastolatek z okolic Tulsy postanowił, że będzie odtąd wieźć życie pożyteczne i nienudne. Wyjechał do Kalifornii i założył tam agencję matrymonialną mającą być antidotum na rozpasanie moralne epoki dzieci kwiatów. Wymyślił sobie, że potęga więzi rozkwitnie w namiętnych listach słanych akros de kontinent. Nadał swojej firmie długą, ale ideową nazwę — “Poczta i erotyka dla nas”. Ale Posterous to coś z zupełnie innej beczki.

Posterous to dzisiejsza i w dodatku nie wyssana z palca opowieść. To historia o najbardziej przełomowym i najwygodniejszym sposobie współczesnego blogowania. Bo czyż może być coś prostszego od wysłania maila, w którym umieścimy treść, obrazki, filmiki, linki, pdfy i co tylko wena podpowie, na adres post@posterous.com? System automatycznie powoła do życia blog, którego loginem do zarządzania będzie adres nadawcy.

Co w tym wyjątkowego zapyta znudzony, acz zaawansowany wędrowiec-sieciowiec. Przecież, dajmy na to, możliwość publikowania via mail oferuje i góglowy Blogger, i WordPress, i Tumbler, a może nawet i blox.pl! (piszący nie ma bladego pojęcia). Jednak żaden z wymienionych nie pozwoli zrobić tego tak szybko. Wyjątkowy też jest sposób w jaki Posterous wysłaną wiadomość przetwarza i jak pozwala na gospodarowanie nią.

Podstawowe (i unikatowe) cechy systemu

Opcji mamy naprawdę sporo. Oprócz podstawowej funkcji blogowej, serwis może pełnić funkcję zbierania z sieci interesujących i ciekawych treści za pomocą bookmarkletu w kraju na P. zwanym skryptozakładką (jak np. w Tumblerze). Arcyciekawą funkcją jest możliwość prowadzenia blogów grupowych: rodzinnych, pracowniczych, klubowych itp. Wystarczy konkretnemu adresowi przypisać odpowiednie adresy mailowe autorów-nadawców. Słowem, jeśli dziadek umie obsługiwać maila, będzie umiał dopisać kilka historii do rodzinnej sagi.
Posterous pełni także z powodzeniem rolę przekaźnika treści do innych zdefiniowanych przez użytkownika serwisów społecznościowych (w efektach doskonalszych niż działania Ping.fm czy hello txt). Zastosowano tu filozofię odwrotną niż w serwisach agregujących wpisy z wielu źródeł, takich jak FriendFeed, czy rodzimy Flaker. Teraz możemy sprawiedliwie obsługiwać wszystkie nasze kontakty, bez względu na sieć, w której funkcjonują. Już nikt nie potraktuje z politowaniem naszej prośby o zapisanie się do konkretnego “portalu”;)

Zaawansowany Przykład

W opcjach autopost Posterousa zdefiniowaliśmy nasze konta na Picasie, Facebooku, LinkedIn, Twitterze i bloga na LiveJournal. Mamy kilka miłych zdjęć z imprezy. Chcemy wysłać je z krótkim opisem na jeden z blogów na Posterous oraz do tych serwisów, w których mamy tylko kontakty prywatne (w naszym przykładzie będzie to Facebook, Picasa i LiveJournal).

Polega to na wysłaniu maila na adres:
facebook+picasa+livejournal@nazwabloga.posterous.com
Temat: tytuł_wpisu((tag: tag1, tag2))
Załączniki: Foto1, Foto2, … , Foto n
Treść: Tutaj umieszczamy opis do zdjęć.

I gotowe! Za chwile system opublikuje wpis ze zdjęciami.

Wysłanie powyższej przesyłki na adres:
post@nazwabloga.posterous.com
spowoduje automatyczne opublikowanie treści dodatkowo we wszystkich pięciu serwisach przypisanych do naszego konta, natomiast zastosowanie adresu:
posterous@nazwabloga.posterous.com
spowoduje umieszczenie wpisu wyłącznie na naszym blogu w Posterous bez przekazywania treści dalej.

Dodam, że “nazwabloga” jest potrzebna wyłącznie w przypadku, gdy chcemy wysyłać treści na innego bloga niż główny (domyślny).
Dość zawiłe w opisie, ale naprawdę wygodne i eleganckie rozwiązanie.

Zalety i wady

Korzystanie z Posterousa daje znaczne oszczędności czasu w procesie tworzenia, publikowania i szczególnie udostępniania treści do innych miejsc, oczywiście po części kosztem wyglądu i aranżacji wpisu. Choć i to możemy obejść wysyłając mail w formacie html, z odpowiednim układem elementów. Dostęp do blogowania jest obecny wszędzie tam gdzie mamy dostęp do maila. Nie będą nam już straszne zablokowane przeglądarki, komunikatory i wszelkie protokoły — poczta elektroniczna dostępna jest praktycznie w każdym biurze. Nie musimy się przy tym martwić, że posty zostaną zanieczyszczone korporacyjnymi podpisami w mailach – system znakomicie rozpoznaje symbol sygnatury w postaci dwóch kresek (dywizów lub łączników), dla pewności możemy dodać jeszcze w treści komendę “#end” oznaczającą bezwzględny koniec wpisu.
Domyślnie mamy także do dyspozycji tagi, jest system komentarzy ze wsparciem dla Twittera i Facebooka. Te funkcjonalności nie są dostępne od razu w pakiecie startowym u bezpośredniej konkurencji, czyli Tumblr’a.

Brak możliwości utworzenia statycznych podstron, czy kłopot z zaawansowanym wstawianiem ilustracji z poziomu przeglądarki można zapisać po stronie wad.

I wszystko jasne

Wstęp do tego wpisu jest tylko pozornie bezsensowny. Przywołanie tutaj okoliczności amerykańskiej ma podkreślać dwie rzeczy. Primo, Posterous.com jest na razie wyłącznie po angielsku. Po drugie, w naszym kraju jeszcze mało jest użytkowników korzystających z wielu sieci, dla których jednocześnie informacja o Posterous.com stanowiłaby novum.

Bardzo polecam eksperymentowanie z tą platformą. To idealne rozwiązanie dla osób stawiających na treść, oszczędność czasu, czytelność i kompatybilność z innymi serwisami łebowymi. Gdybym dziś przygodę z blogowaniem zaczynał wybrałbym nie WordPress, ale właśnie dzieło chłopaka z Tulsy (który tak naprawdę składa się z dwóch osób: Sachina Agarwala i Garry’ego Tana, którzy nie pochodzą z Tulsy). ●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | 1 komentarz | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: blogowanie, e-mail, mikroblogging, posterous.com, web 2.0

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Nawet superbohater nie przetrwa apokalipsy

2010-02-15T12:57:57Z

Nie wytrzymałem i zagrałem we flaszową grę Canabalt (wersja PC, wersja à la iPhone), produkt niezmiernie atrakcyjny i na wskroś pasożytniczy. Mam do czynienia z najprostszą grą w historii. Do sterowania używa się tylko jednego przycisku o funkcji “jump”. Podobno było już wiele tego typu programów, ale do tej pory sądziłem, że nie ma nic prostszego niż Pong z manipulatorem góra-dół czy wszelkie pinballe, z sterowaniem lewa-prawa.

Gra rozpoczyna się niczym w koszmarze. Nie wiadomo skąd, nie wiadomo po co, bohater biegnie, a raczej ucieka po dachach domów, dźwigach, billboardach. Wszystko drży od wybuchów i przelatujących machin. Inwazja! Przez minimalizm graficzny ledwo co widać. Błyskają tylko białe skarpetki do czarnego garniturku bohatera (też koszmar?). Ale to chyba tylko zabieg autora scenariusza, by człowieczka z pikseli nie traktować jako everymana — to taki prawie superbohater. Rozpędza się niczym pociąg, skacze jak pchła, upadek z wysokości nic mu nie zrobi — błyskawicznie wstaje, rozbija położone na drodze skrzynki, rozstrzaskuje pancerne szyby. Właściwie ma tylko jedną wadę — nie może się zatrzymać. Zapraszam do obejrzenia wideo, wystarczy mały fragment.

Click here to view the embedded video.

Wydaje się to nudne. Ale dzięki losowemu generowaniu “terenu” nie przechodzimy nigdy tej samej ścieżki. Nie ma idealnego “scenariusza” skoków. Często po obejrzeniu napisu “Game Over” przychodzi na myśl: “A spróbuję. Jeszcze tylko jeden raz”. Mało tego — nawet mając idealną zręczność nie można gry ukończyć, bo gra nie ma końca. Jedyny cel to odłożyć moment chwalebnej śmierci ile tylko się da.

Klimat dark future, koniec rasy ludzkiej, tragedia i samotność jednostki, bezsensowność działań. Do tego niemożliwość przewidzenia wydarzeń bardziej niż na długość jednego domu. Czy Canabalt rzeczywiście może wpędzić w depresję? Raczej nie — za dużo w tym akcji, brak czasu na zastanowienie. Z chorób grozi nam najwyżej jakaś pląsawica oczna, zawroty głowy, palpitacje i tym podobne. Po prostu program z etykietką “dla ludzi o pancernych gałkach”. Ja dozuję sobie najwyżej 10 truchcików na jedną sesję. O tym, że to tylko zabawa przypomina też powiązanie z twitterem — czemu nie pochwalić się nowym rekordem naszym obserwującym? Dziś nowoczesny produkt nie może obyć się bez “funkcji społecznościowych”.

Słowem, cudeńko. Świetny pomysł, sprawny interfejs, dopieszczona grafika, sugestywna elektroniczna nuta. Polecam.●

UPDATE: wersja portable na pendrive’a

Link do wersji na iCośTam (AppStore)

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: canabalt, dark future, gry komputerowe

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Pożegnanie z radiem Trwam

2010-01-10T19:20:48Z

Ponad dwa i pół roku korzystałem z usług serwisu Last.fm. Mariaż muzyki i statystyki zdawał się być spełnieniem młodzieńczych marzeń – nareszcie na pytanie o najczęściej słuchaną płytę czy pieśń można było odpowiedzieć wprost. Tak, najbardziej interesował mnie ów “scrobbling”, czyli monitorowanie ilości odtworzeń muzycznych pozycji w komputerze lub grajdole [odtwarzaczu mp3 – termin własny].

Jednak zeszły rok to raczej rozczarowanie, Last okazał się miejscem nie dla mnie. Złożyło sie na to szereg czynników:

dość ubogi zestaw funkcji uzyskiwanych po zapłaceniu abonamentu (zdarzyło mi się płacić przez kilka miesięcy w 2008 roku, głównie ze względu na osławione betatesty nowych funkcji serwisu, na które jakoś nie miałem szczęścia się załapać),
wprowadzenie odpłatności za słuchanie radia (dla osób spoza USA, Zjednoczonego Królestwa i Bundesrepubliki),
brak rozwoju funkcji statystycznych czy mała ilość serwisów wspomagających – właściwie jedynym wartym uwagi był Lastgraph, narzędzie online do wizualizacji danych w czasie z podziałem na wykonawców (mały przykładzik w galerii dopostowej, więcej na tej grupie flikerowej),
brak rozwoju oryginalnych rozszerzeń dla grajdołów innych od iPodów – oczywiście usiłowano stworzyć kilka rozwiązań, które umożliwiałby użytkownikom wszelkich creative’ów, iriverów, cowonów monitorowanie swoich odtworzeń, jednak były to raczej zawiłe procedury z modyfikacją oprogramowania firmowego, przenoszeniem logów i takie tam bzdety,
zmasowana nagonka na “złodziei” muzyki i dylematy w rodzaju “mam CD w domu, ale przecież nie mam praw do mp3, które sam stworzyłem rippując, czy może mam, ale pod warunkiem, że 80% odtworzeń pochodzi z nośnika podstawowego, paragraf 3 z poprawką, blah blah” – a dane użytkownika są przecież dostępne publicznie, bądź skrzętnie gromadzone w na serwerach,
przyciężki i mułowaty soft dla Windows.

Przyznaję bez bicia, że nie kasuję konta. Ograniczam się jednak do zerkania raz po raz na koncerty w swojej okolicy i chwalenia się, że mam w znajomych Yaro2bikes (“uu-a-haa, rowery dwa”), który zaszczycił mnie swoim zaproszeniem po tym jak popełniłem maleńki wpis do dziennika. :)

Zatem za pomocą Lastgraph po raz ostatni wygenerowałem kolorowy timeline, zrobiłem kilka skrinszotów, ściągnąłem pliki xml z danymi statystycznymi i skasowałem z bazy te 19000 utworów. Po czym odetchnąłem z ulgą. Wprawdzie nikt już nie trafi na utwór Marka Bilińskiego “E not equals m c squared”, który tak sobie w tagach id3 nazwałem, ale za to dość zgrzytu w blaszaku podczas startu Last.fm Scrobbler for Windows. Dość problemów z podwójnym (poczwórnym, poszóstnym) rejestrowaniem utworów z iPoda (tak, tak, w międzyczasie uległem i kupiłem to urządzenie z nadzieją, że teraz wszystko będzie przepieknie ;) . Dość wściekania się, że wpisuję do wyszukiwarki w radiu “Klaus Schulze”, a ona mi na to “Aphex Twin”.

Użytkowników i właścicieli mało to oczywiście obchodzi. I słusznie. Bo ja nawet nie mam pretensji, ot pierwsze otrząśnięcie się z idylli web 2.0. Bo przecież Last.fm może być równie dobrze (czy nawet lepiej) przetłumaczone jako “Ostatnie (takie) radio”.●

©2010 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: grajdoł, last.fm, lastgraph, muzyka, web 2.0

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Gwiezdne Wojny raz jeszcze

2010-01-10T19:20:32Z

Chciałbyś nakręcić swój ulubiony film, jeszcze raz, nie dysponując wielkim budżetem, ani odpowiednimi prawami autorskimi? Albo zostać choć maleńką, twórczą cząsteczką takiego przedsięwzięcia? Jeśli jesteś miłośnikiem Bardzo Odległej Galaktyki i rycerzy Jedi masz właśnie okazję. Powstał projekt Star Wars Uncut. Tym razem nie jest to inicjatywa wujka George’a.

Serwis jaki jest każdy widzi. Logując się dostajemy możliwość wyboru 15-sekundowej sceny oryginalnego filmu, której własną wersję musimy wyprodukować w ciągu 30 dni. Technika dowolna, jakość także, słowem twórczość społecznościowa. Istnieją oczywiście pewne warunki jakie musi spełnić filmik, ale nie są to jakieś wygórowane żądania. Po szczegóły odsyłam na stronę macierzystą projektu.

Mnie zdecydowanie bardziej interesuje to czego na pierwszy rzut oka nie widać. Jak do tego doszło, kto za tym stoi, jakie ma cele i co może stać się przeszkodą na drodze do pięknego finału, jakim ma być wydanie DVD z nową Nową Nadzieją (2.0?). Spróbuję zatem ułożyć układ równań spiskowych.

Równanie Pierwsze – Geneza

Kilka miesięcy temu przez kanały przetoczyła się krótka opowiastka streszczająca Sagę Skywalkerów. Amerykanka Amanda, która filmów nigdy w całości nie obejrzała, “chciała jednak powiedzieć kilka słów na ich temat”. Nagrał to jej kolega, okrasił atrakcyjnymi obrazkami i wrzucił do sieci. Za pośrednictwem vimeo.com obejrzano klip ponad milion razy — był śmieszny i sprawnie zrealizowany. Ten niespotykany poziom oglądalności nie uszedł zapewne uwadze pracowników.

Vimeo.com to znakomity serwis udostępniający pliki wideo. Pionierzy algorytmów kompresji, które pozwalały na znakomitą jakość obrazu, również jedni z pierwszych, którzy wprowadzili możliwość publikowania filmów w high definition (HD). Polityka firmy od początku była jasna – promowanie wyłącznie oryginalnych produkcji, żadnych zgranych z telewizora programów i reklam, “teledysków”, czy empetrójek z fotkami wykonawców. O dziwo, przyniosło to efekty — twórcy ceniący jakość swojego przekazu tutaj publikowali utwory, wielkie YouTube traktując czasami (choć nie zawsze) jedynie jako uzupełnienie. Dzięki temu Vimeo jest dziś często postrzegane jako serwis numer dwa na świecie w swojej kategorii, przynajmniej dla użytkowników szukających czegoś nowego i inspirującego, a nie tylko sensacyjek w stylu wiązanki Durczoka.

Za serwisem Star Wars Uncut stoi właśnie vimeo.com. To ich serwerowa infrastruktura i, zaryzykuję, myśl biznesowa napędza tę inicjatywę.

Równanie drugie – Figurant

Twarzą SWuncut jest pracownik vimeo.com, Casey Pugh. Przedsięwzięcie oficjalnie jest jego dzieckiem. Casey sam rzecz wymyślił i napisał kod, subtelnie podkreślając jak sprawnie mu to poszło, dzięki skorzystaniu z API swojego pracodawcy. Spryciarze :).

W udzielonym wywiadzie Casey stwierdził, że “Gwiezdne Wojny” to prawdopodobnie najbardziej znany film świata, przynajmniej w określonej grupie docelowej. Dlatego wydał się naturalnym wyborem na start. Właśnie, otóż to! Chodzi o to, żeby zachęcić ludzi do przerabiania, nie tylko tego, ale i różnych filmów. Każdy dziś ma kamerę, a jeśli za słabą, to jest dobra okazja do upgrade’u. Każdy ma też neta. Mowa oczywiście o rynkach rozwiniętych, technologicznie i mentalnie, gdzie nie będzie powszechnego pukania się w czoło. Iście narodowy plan powszechnego “przekręcania” klasycznych filmów, przy cichym wsparciu producentów sprzętu.

Autor nie mógł oczywiście zignorować kwestii praw autorskich. “Gospodarz strony” wziął na siebie obowiązek negocjacji i podobno jest po słowie z LucasFilm Ltd. Firma reprezentująca interesy George’a Lucasa jest przychylna projektowi i prawdopodobnie udostępni oryginalną ścieżkę dźwiękową dla potrzeb przyszłego filmu. Zauważmy, że nie ma słowa o tym, że to flirt między dwiema firmami – jedną potężną i drugą z szansami na przyszłą potęgę. Dla zmyłki wstawiono na stronie link umożliwiający udzielenie finansowego wsparcia. Aż chce się powiedzieć, że przecież na biednych nie trafiło.

Równanie trzecie – Łosie

Ekhm, społeczność. Dlaczego tak brzydko napisałem? Bo sądzę, iż serwis SWuncut nie jest skierowany do gwiezdnowojennych ultrasów i wyznawców “religii” Jedi. Ci produkują od lat własne filmy, od kilkuminutowych do pełnometrażowych produkcji. Wiele z tych obrazków przepełnionych jest wprawdzie bełkotem o mocy, kalkami fabularnymi: a to o Wybrańcu, a to nieślubnej siostrze, a to o przepełnieniu gniewem, czy sztampowymi pojedynkami. Fanfilmy są jednak zazwyczaj wyposażone w dobrej jakości domowe efekty specjalne. Sądzę, że Duality czy Ryan vs. Dorkman powinien znać każdy kto lubi Star Wars — są wprawdzie nienowe, ale podchodzą do tematu z przymrużeniem oka.

To wszystko pokazuje jak wielki jest tryumf LucasFilmu, który swoją “sieć społecznościową” zaczął tworzyć już w 1977 roku. Oparta jest ona na fizycznych działaniach – chodzeniu do kina, spotkaniach na konwentach, kupowaniu legionów zabawek i morza wydawnictw. Flirt z vimeo.com mógłby być kolejnym ciekawym projektem rozszerzającym obecność Imperium George’a Lucasa w sieci.

Rozwiązanie — “We’ve got Death Star!”

SWuncut to piękny przykład przemyślanego działania rynkowego. W dodatku z klasą i nienachalnego. Należy życzyć autorom przedsięwzięcia samych sukcesów, wszak finansowy tort ciągle jest w fazie dzielenia.

Osobiście mam mieszane uczucia co do pomysłu. Z jednej strony różnorodność form i technik wykonania filmów stanowi atrakcję samą w sobie, a często pastiszowe podejście do Star Wars jest przeze mnie jak najbardziej pożądane. Ale nie wiem, czy ktoś będzie w stanie przetrzymać film złożony z ponad 450 wycinków scen, z których każda jest inna, a jedynym spoiwem będzie soundtrack. Powstanie gigantyczny wideoklip, migocący przed oczami i zachęcający po kilkunastu fragmentach do włączenia klasycznej wersji. Oto próbka-zwiastun.

Click here to view the embedded video.

Pamiętajmy, że trzeba będzie za to zapłacić by pokryć artystyczne “straty” Lucasa.

A może właśnie o to chodzi vimeowcom? O wejście na niesamowicie lukratywny rynek transmisji filmów pełnometrażowych, a przy tym zachowanie w pełni charakteru swojej marki – pionierskiej, ponadprzeciętnej jakościowo, miejsca cool?

Niezależnie od powyższego, arcyciekawym byłoby zobaczyć “Rejs” lub “Misia” w interpretacji fanów. Jednak nasz rynek jest zbyt mały na przyjęcie z klasą mikrobloga, a co dopiero tak zakręconego projektu.●

©2009 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: fanfilm, LucasFilm, Star Wars, starwarsuncut.com, vimeo.com

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Eurobasket w Poznaniu (na żywo)

2010-01-10T19:19:38Z

1:02:05 PM: Wprawdzie jeszcze troche muszę popracować, ale rozpoczynam relację z Eurobasketu. Mecze, otoczka, organizacja etc.

1:07:03 PM: Druga kolejka spotkań w grupie A: 16:30 Izrael – Macedonia, 19:15 Grecja – Chorwacja. Arena pęknie w szwach? raczej nie…

1:32:58 PM: I już jest zabawnie. Pojawiają się głosy zza granicy, że organizacja szwankuje. Sprawdzimy.

2:00:29 PM: Wczoraj o północy spotkałem kibiców Macedonii: 4 cudaków w jaskrawych pomarańczowo-żółtych chustach i 3 w cywilu. Nie smucili się porażką;)

2:39:24 PM: Gotowy do wyjścia. Włos mi się na głowie zjeżył jak przeczytałem, że w Gdańsku nie można było kupić nic do picia na hali. Raz kozie śmierć.

3:44:52 PM: strefa kibica jest bardzo średnia. bez rewelacji. snują sie mniej lub bardziej ubrane hostessy;)

3:48:24 PM: jestesmy w środku. napoje można kupić, także totalnej porażki nie ma. kontrola przy wejściu bardzo liberalna.

3:51:02 PM: arena wygląda przyzwoicie. siedzimy w sektorze macedońskim, będzie wesoło. pan naprawia kamerę na koszu.

3:53:10 PM: ważna informacja: zakaz fotografowania podczas meczu. 35 min do rozpoczęcia.

4:02:46 PM: na koronie naszego i sąsiednich sektorów wielka bela czerwonego materiału. wygląda na flagę. really big flaga.

4:21:01 PM: rozgrzewka trwa. rozpoczynają się próby mikrofonu, pan mędzi. obok nas zasiedli tubylcy. uff

4:29:19 PM: impreza na całego. time for tip-off. kilka fot komórczakiem nie oddaje czadu. zapełnienie 40%

4:35:48 PM: zeby nie było, że ciągle się czepiam, ale początek meczu i już zwicha stolika punktowego. mac 11 isr 7

4:48:12 PM: koniec pierwszej kw. skuteczność przeciętna, fauli sporo. kobity tańczą, odciaganie uwagi od fatalnej obsługi tablicy.

4:56:25 PM: ładna, płynna gra w 2kw. macedonia 4 punktami, kibole szczęśliwi. Żubr chodzi smetny;)

5:20:09 PM: halftime. brak stoiska z gadzetami, dwie osoby sprzedają napoje, kolejka monstrualana.

5:25:50 PM: prognoza na drugą połowę to jednak Izrael. lepiej bronią, mniej schematyczni w ataku. choć kiboli bedzie szkoda bardzo

6:02:28 PM: sprawa wyniku wciąż otwarta. obudzili się izraelscy kibicem. wiecej pomysłu na grę w ataku u Macedonii

6:21:15 PM: no i przepowiednia się nie sprawdziła. zabrakło spokoju w kluczowej akcji. kibice w niebie. Grecy już na rozgrzewce

6:49:59 PM: w strefie kibola polska litwa na telebimie i … nagle… we Wrocku gaśnie światło. Prezentacja w 2 kw?

7:01:36 PM: skandowanie hellas z towarzyszeniem bębna, ale tym razem nie w naszym sektorze. w pobliżu szachownice biało-czerwone

7:29:38 PM: wojna na boisku eskaluje. macedończycy wspomagają chorwatów na trybunach. nie ma jak to wspólny wróg. takie sobie.

7:36:02 PM: twarda obrona, więc wynik dość niski. Grecy szybciej uporządkowali atak. bryluje Bourousis. zespół taneczny coraz bardziej na burdelowo.

8:02:29 PM: raport w przerwie jest lakoniczny: nie ma co zbierać po Grekach. wysoka kultura gry. Polacy wygrali z Litwinami. MEGA!

8:25:09 PM: Chorwaci próbują, ale ciągle 12 w plecy. Żadnego sklepu w pamiątkami w hali. wrócę do domu z jedynie kilkoma fotami z htc.

8:49:16 PM: wynik bezpieczny dla Greków. sektor Balkanczyków cichy. Żubr nawet zniknął. ochroniarze prawie zasnęli.

8:57:38 PM: nie odmówiłem sobie przyjemności sfocenia budy komentatorskiej. mniej słynnej, ale bardziej obleśnej niż wieża ze Śląskiego

9:02:46 PM: 6 punktów różnicy. wszystko się może zdarzyć. taka jakby niechcica Greków. Będzie kara?

9:05:01 PM: czemu chorwaci nie faulowali w końcówce mając jeszcze szansę? po ptokach. teraz test opróżnienia Areny;)

9:41:42 PM: mimo szczatkowej wiochy i popeliny byl to piekny dzien. przezycia niezapomniane. sie sahen.

©2009 Ainunau.net. | Permalink | Bez komentarza | Dodaj do del.icio.us
Tagi wpisu: Eurobasket2009, koszykówka, Poznań, relacja na żywo, sport

Feed enhanced by Better Feed from Ozh