Aakar

हवन

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 04 Jul 2009 03:58:56 PDT

Listen to Neelam Karki's Story 'Hawan' in RadioBachan.

आज को रेडियोवाचनमा पनि केही छोटा कथाहरु लिएर आएका छौँ । निलम कार्की ‘निहारिका’ को कथा संग्रह ‘हवन’ बाट अच्युत घिमिरे केही कथाहरु वाचन गर्दै हुनुहुन्छ भने प्रविधि मा साथ दिइरहनुभएको छ, अनिल मन्डर ले ।

‘हवन’ कथा संग्रह मा रहेका ४ वटा कथाहरु आज वाचन गरिँदैछ । 'खरिद बिक्रि', 'परिशिष्ट मृत्यु', 'हवन' र 'एकै मृत्यु का दुईरुप' गरि आज ४ वटा कथाहरु प्रशारण गरेका छौँ । सामाजिक यथार्थ र सामाजिक धरातलमा रहेर लेखिएका कथाहरु सबै यथार्थपरक छन् ।

खरिदबिक्रि कथामा बेचिएका चेलीहरु या भनौँ जबरजस्ति यौन पेशा मा संलग्न गराइएका चेलीहरु बारे लेखिएको छ । शरिरलाई मासु भन्दै कथा मा प्रयुक्त गरिएको छ । त्यस्तै परिशिष्ट मृत्युमा पनि बाँचुन्जेल कसैले नहेर्ने तर मरेपछि चाँहि सबैले हाइहाइ गर्ने प्रवृत्ति सत्य घटना भन्दै लेखिएको छ । अनि कथासंग्रहको शिर्ष कथा 'हवन' मा चाँहि सन्तानप्राप्तिका लागि एउटा पुरुष ले धेरै महिला बिबाह गरेको उल्लेख छ, 'हवन' शीर्षक ले नै धेरै भनिरहेको छ, कथा को बारेमा । 'एकै मृत्यु का दुईरुप' कथा ले चाँहि त्यही जनयुद्धकाल को तिता दिनहरु को स्मरण गराउँछ । एकै घरका दाजुभाइ, एउटा सिपाही भएर मरेको अर्को माओवादी कमान्डर भएर मरेको हृ‍दयविदारक घटनालाई कथा मा उतारिको छ । मुख्यत: कथामा प्रयुक्त शब्दहरुले हामीलाई नजाने कहाँकहाँ छोइरहेको हुन्छ ।

निलम कार्की 'निहारिका' को लेखाइ यथार्थलाई खोतल्दै गएको छ । अनि प्रत्येक कथाहरु को आफ्नै छुट्टै विशेषता छ । सामान्यत: समाज मा घट्नेगरेका विकृति, विसंगति तथा घरेलु हिंसा को वरिपरि रहेर कथाकारले कलम चलाउनुभएको छ । हुन त कथाकार को जिवन पनि कथा भन्दा कुनै कमि छैन, निलम जी ले आफ्नो बारेमा लेखेको कुरा पनि यहाँ अच्युत घिमिरे पढेर सुनाउनुहुँदैछ ।

-माथिको अडियो डाउनलोड गर्नुहोस् ।

An Ecological Date?

aakar@aakarpost.com (आकार) — Wed, 01 Jul 2009 04:58:48 PDT

फिनल्याण्डमा अवस्थित Silver Lining Creation ले बनाएको १:३० मिनेट को छोटो भिडियो आज राख्दैछु । मनोज भुषाल व्दारा निर्माण र निर्देशन गरिएको यो भिडियोले वातावरण मैत्री डेटिङ मार्फत कार्वनको प्रयोग घटाउनु पर्ने सन्देश दिएको छ । Global Warming अनि Climate Change को कुरा विश्वभर जोडतोड ले उठिरहेको सन्दर्भमा यो इकोलजिकल डेट निकै सान्दर्भिक देखिएको छ ।

भिडियोमा दुई युवक र एउटी युवती डेटमा जान तयार छन् । ती युवकहरु मध्ये एक चाँहि कारसहित युवतीलाई लिन आएकाछन् भने अर्का युवक साइकल लिएर युवतीसँग डेटमा जानका लागि युवती को घर अगाडि आएका छन् । युवती घरबाट बाहिर निस्कदाँ दुई युवकहरु देखेर कन्फ्युजनमा पर्छिन, को सँग डेट जाने भन्दै ! सायद तपाईहरुलाई पनि जान्ने कौतुहलता होला, ती युवती कुन युवकसँग डेटमा गइन् (?) भनेर ! हुन त, शिर्षक ले नै अनुमान लगाइसक्नु भयोहोला, ती युवती कोसँग डेटमा गइन भनेर तर पनि के भयो भन्ने कुरा भिडियो हेरेर थाहा पाउनुहोस् ! प्रस्तुत भिडियोमा जुन्को श्रेष्ठ, सोम चौलागाई र सुदिप जोशीको अभिनय रहेको छ ।

Watch An Ecological Date? :

About this Video:
This short film is a part of the Silver Lining Creation public awareness series. This is going to be promoted by some environmental organizations and also will be screened in short film (under five minutes film) festivals.

The film was shot almost within 20 minutes and after 30 minutes of editing and rectification, within less than an hour, it was ready! Still there appear to be minor errors, but well, we are not professionals and are at learning phase, so that is quite okay:)) - Silver Lining Creation

स्मरण रहोस्, यस भन्दा अघि हामीले Silver Lining Creation को 'The Third Generation' नामक वृतचित्र को प्रोमो प्रशारण गरेका थियौँ ।

SLC Result 2066

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sun, 28 Jun 2009 11:26:17 PDT

Download SLC Result 2066.

SLC को रिजल्ट हुँदैछ भनेपछि, कम्प्युटरमा आँखा जोडेर बसियो रिजल्ट हेर्न, कारण धेरैले नम्बरहरु दिएकाथिए, रिजल्ट हेरिदे भन्दै । हुन त रिजल्ट थाहा पाउन एसएमएस,फोन सबै छ तर पनि अहिले चाहिएको बेला इन्टरनेटमा हेर्न खोज्दा निकै समस्या पर्‍यो । नतिजा देखाउने साइटहरु खुल्दै नखुल्ने भए, कुनै साइट त क्र्यास नै भए । खुलेका साइटहरुले पनि रेसपोन्ड गर्न छाडे । बल्लतल्ल कसो कसो ‌ईकान्तिपुर बाट .txt फर्म्याटमा रिजल्ट डाउनलोड गरेँ, अनि धेरै प्रयासपछि दैनिकी डटकम बाट पनि .pdf फर्म्याटमा रिजल्ट डाउनलोड गरेँ । कोठामा भिड बढ्दैगयो, रिजल्ट हेरिदेउ भन्दै साथीहरुको । खै मेरो मा साइट नै खुल्दैन भन्न थाले, अनि अनलाइनमा भेटिएका साथीले पनि रिजल्ट हेर्न सकिएन भने, अत: समस्या केही मात्र भएपनि हल होला भनेर, दैनिकी डटकम बाट डाउनलोड गरेको .pdf फाइल र ईकान्तिपुरबाट डाउनलोडगरेको .txt फाइललाई मैले zip गरेर मैले फेरी अपलोड गरेको छु । तलको लिंक क्लिक गरेर डाउनलोड गरि रेगुलर र एक्जाम्टेड को रिजल्ट हेर्न सकिन्छ । .zip फाईल मा चाँहि Distinction, 1st, 2nd Division आदि सबै छुट्याइएको छ र फाइल साइज पनि सानो छ, अत: डाउनलोड पनि चाँडै हुन्छ । फाइल डाउनलोड गरेर, आफ्नो नम्बर हेर्दा पहिले Ctrl+F थिच्नुहोस्, अनि त्यसमा आउने सानो बक्समा आफ्नो नम्बर राखेर चेक गर्नुहोस्, नतिजा हेर्न सजिलो हुनेछ ।

SLC Result 2066: Regular
SLC Result 2066: Exempted
SLC Result 2066: All Regular and Exempted Result (.zip file)

The Office of the Controller of Examinations (OCE), Sanothimi, on Sunday published the the results of the School Leaving Certificate (SLC) examinations held in March.

This year 68.47 percent of regular and 49.26 percent exempted examinees passed the SLC. The percentage of passed students has been a record so far in the SLC history. The pass percentage stood at 63.73 last year.

A total of 342,632 regular students had appeared in this year's SLC examinations, which is also regarded as the ‘iron gate’ of the school level education, and 45, 890 exempted students (188882 boys, 27008 girls) had taken the exam in which 234, 602 regular and 21,887 exempted students passed out this year.

Of the passed, 11, 304 students—7121 boys and 4183 girls—have scored distinction marks, 87,772 have secured 1st division, 125, 421 have passed with second division score, while 10, 105 students got through the SLC with third division. Among them, 184182 are male examinees and 158450 female. 72.03 percent of the total boys and 64.34 percent of girls have passed the SLC exam.

Under the exempted category, 9302 (i.e. 49.26 %) of the boys and 12, 585 (i.e. 46.6%) of the girls passed this year's exam.

news src:ekantipur.com

तिमी

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 27 Jun 2009 19:44:04 PDT

मनभित्र छताछुल्ल छालहरु
झन् तिम्रो आगमन ले
उच्क्षृंखल अनि अनियन्त्रित बन्छन् ।
सुनसान यो साँझमा
कुन गर्भवाट निस्कन्छौ,
तिमी सन्नाटालाई चिर्दै ।
घाम डुब्न लाग्यो हेर,सायद
त्यसैको लाली चोरेर आयौ कि
गाढा ओठ टोक्दै ।
झ्याउँकिरीको साम्राज्य छाइसक्यो
नदीको सुस्केरा लिँदै भन्छौ
केही मिठो वात गर न ।
झकमक्क झकमकाए ताराहरु
त्यै चम्किलो तिम्रो भागमा
टिप्ने जिद्दी छाडिद्यौ न ।
कालोरात छिप्पीसकेछ हेरन
अंन्धकारमा हरायौ तिमी
मिठो सपना सँगै ।

-मुकुन्द अनडेस्टिनी
बायोटेक दोश्रो वर्ष
काठमाडौँ विश्वविद्यालय

Radio Baachan

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sun, 28 Jun 2009 07:37:27 PDT

Listen to Neelam Karki's Story in RadioBachan.

आज को रेडियोवाचनमा केही छोटा कथाहरु लिएर आएका छौँ । निलम कार्की ‘निहारिका’ को कथा संग्रह ‘हवन’ बाट अच्युत घिमिरे केही कथाहरु वाचन गर्दै हुनुहुन्छ भने प्रविधि मा साथ दिइरहनुभएको छ, अनिल मन्डर ले ।

‘हवन’ कथा संग्रह मा रहेका ४ वटा कथाहरु आज वाचन गरिँदैछ । सुरुमा ‘२०६२ को राजमार्ग’ वाचन हुँदैछ, जुन कथा ले तत्कालिन नेपाल को अवस्था को सजिव चित्रण गरेको छ । कुनै पात्र नभएपनि, यो कथा ले धेरै कुरा भनिरहेको छ, जनयुद्ध, माओवादी, सेना, जनताले खेपेका सकस र सास्ति !

त्यसपछि ‘दोस्रो बिहे’, ‘जन्मिन नपाएका नानीहरु’ र ‘हारजित’ कथा वाचन हुनेछ । निलम कार्कीका कथाहरुले अधिकांशका व्यथाहरु बोकेका छन् । भ्रुण हत्या को विषय ‘जन्मिन नपाएका नानीहरु’ कथा मा समेटिएको छ, भने वैवाहिक सम्बन्ध आदि का बारेमा बाँकि कथा मा लेखिएको छ ।

निलम कार्की ‘निहारिका’ को हवन कथा मा संग्रहित केही कथाहरु आज को बसाइ मा वाचन गरियो भने, केही कथाहरु अर्को बसाइमा वाचन गरिने छ । यहाँहरुलाई यो वाचन कस्तो लाग्दैछ, कथाहरु कस्तो लाग्यो, जान्ने उत्सुकता हामी मा रहेको छ । धन्यवाद अच्युत घिमिरे अनि धन्यवाद लेखिका निलम कार्की ‘निहारिका’ ।

-माथिको अडियो डाउनलोड गर्नुहोस् ।

ठगाईमा उपभोक्ता

aakar@aakarpost.com (आकार) — Tue, 23 Jun 2009 17:33:14 PDT

के तपाईहरुलाई थाहा छ, एनटिसि, स्पाइस र युटिएल का रिचार्ज कार्डहरुका कारण ठूलो संङ्ख्यामा उपभोक्ता ठगिएकाछन् भने व्यापारीहरु यसैबाट लाखौँ कुम्ल्याउँदै छन् । खासमा याद नगरिने तर प्राय: सँधै खड्किने कुरा हो, ब्यालेन्स ट्रान्सफर या नयाँ रिचार्ज कार्ड किन्दा त्यससँगै व्यापारीलाई दिनुपर्ने चार्ज । चाहे तपाई, १०, २०, ५० या १०० वा २०० कै रिचार्ज किन नगर्नुहोस्, व्यापारीहरु ले हामी बाट ५ रुपैँया बढि लिन्छन् । १० को रिचार्ज गर्नुपरे, १५ रुपैँया, अनि १०० को रिचार्ज गर्नु परेपनि १०५ रुपैँया । विचार गरौँ त, व्यापारीहरुले १०० रुपैँया कै कार्डबाट अधिकतम ५० रुपैँया सम्म कमाउन सक्ने रहेछन्, यदि त्यसबाट १० जनाले १०-१० रुपैँया को रिचार्ज गरेमा !

नेपाल टेलिकम ले ५० र १०० रुपैयाँ को रिचार्ज कार्डहरु भर्खरै निकालेको छ । अनि ती कार्डहरुमा अधिकतम खुद्रा मुल्य भनेर क्रमश ५१ रुपैँया र १०२ रुपैँया राखिएको छ, भ्याट सहित । तर ती कार्डहरु आम उपभोक्ता ले किन्दा भने क्रमश ५५ रुपैयाँ र १०५ रुपैँया पर्ने गरेको छ, अझ उस्तै ठाऊँमा परे १०० रुपैँया को कार्डलाई ११० रुपैँया नै लिनेगरिएको छ । के व्यापारीहरुले, साइबर क्याफे, पान पसल, पुस्तक पसल, पिसिओ आदि ले नेपाल टेलिकम ले तोकिदिएको अधिकतम खुद्रा मुल्य भन्दा बढि मूल्य लिन मिल्छ र ?

यसो उसो जसो गरे पनि, ठगिने मा सँधै आम उपभोक्ता नै परिरहेका हुन्छन् । अनि मलाई पनि सँधै यही विषय खड्किन्छ, रिचार्ज गर्ने भनेपछि । मुल्य निर्धारण गरिदिएको छ, टेलिकम ले तर हामीले चाँहि बढी मुल्य तिर्नुपर्छ । अझ, ती कार्ड बेच्नेहरुले त कमिसन पनि पाउँछन् तर पनि उनीहरु आम उपभोक्तालाई लुटिरहेकाछन् ।

मैले नबुझेको हो या, बुझाइ फरक परेको हो त्यो त थाहा छैन, तर पनि १०० रुपैँया को रिचार्ज कार्डमा अधिकतम खुद्रा मुल्य १०२ रुपैँया भनेर लेखिएको जान्दा जान्दै र थाहा पाउँदा पाउँदै पनि, १०५ रुपैँया तिर्नुपर्ने कस्तो बाध्यता ? अनि ५० रुपैँया को कार्डलाई पनि ५५ रुपैँया नै तिर्नुपर्छ । सर्सर्ती सोचौँ त, हाम्रो देशमा दिनहुँ कति लुट मच्चिरहेको छ, कति ठगिरहेकाछन्, उपभोक्ताहरुलाई ।

के यो कुरा कसैलाई पनि थाहा छैन होला त ? देशमा प्रशासन छ, कानुन छ अनि बजार अनुगमन गर्ने संयन्त्र पनि छ तर यस्तो महत्वपुर्ण विषय मा चाँहि कसैले ध्यान दिएको देखिँदैन । नेपाल टेलिकमलाई पनि यी कुराहरु प्रस्टरुपमा थाहा छ, दिनदहाडै आँखै अगाडि हजारौँ उपभोक्ताहरु ठगिइरहकेछन्, लुटिरहेकाछन् तर खै, कुनै पनि निकायले चासो दिएको देखिँदैन अनि सायदै अहिलेसम्म कसैले उजुर गरेका छन् होला । सर्वसाधारण को जिवन सँग प्रत्यक्ष रुपमा जोडिएको कुरालाई कसैले पनि सिरियसली नलिनुले पनि यो लुटाहा प्रवृत्ति बढेको अनुभव हुन्छ । मलाई लाग्छ, म गलत छैन तर पनि म १०० रुपैँया को रिचार्ज गर्न १०२ रुपैँया को सट्टा १०५ रुपैँया नै तिरिरहेको हुन्छु । अनि अझ १०० रुपैँया को कार्ड नभेटेर ५० रुपैँया दरका दुई वटा कार्ड किन्नुपर्‍यो भने ११० रुपैँया नै तिरिरहेको हुन्छु, हैन यो कस्तो बिडम्बना, किन यसरी दिनदहाडै लुट्दा पनि सबै मौन छन् ? हुन त यहाँ नेपाल टेलिकम को सन्दर्भ प्रस्तुत गरेपनि, सबै किसिम का रिचार्ज कार्डहरु मा यही कुरा लागु हुने गरेको छ ।

यसबाट फाइदा भएको छ त केबल व्यापारीहरुलाई । सिधा कुरा गर्दा, एउटा व्यापारी ले १०० रुपैँया को कार्डबाट कमिशन बाहेक ५० रुपैँया सम्म कमाउन सक्ने रहेछ, यदी १० जना ले १०-१० रुपैँया को दरले रिचार्ज गर्ने हो भने ! अनि एकपटक मा १०-२० रुपैँया मात्र रिचार्ज गर्ने मान्छेहरु को समूह पनि ठूलो नै छ, आवश्यकता अनुसार र आफ्नो खल्ति अनुसार रिचार्ज गराइरहेकाहुन्छन् । तर, हामीले तिरेको पैसा सिधै कसैको गोजीमा गइरहेको हुन्छ । हामी चुपचाप, तोकिएको भन्दा धेरै तिरिरहेका हुन्छौँ, कार्ड का लागि । यो त देखिने कुरा भयो, म सोच्छु, यसरी थाहा नपाएका कुराहरु त धेरै होलान्, भनेपछि स्थिति भयावह छ, लुट्ने लुटिरहेकाछन् उपभोक्तालाई तर सम्बन्धित पक्षलाई केही मतलब छैन, अनि हामीलाई पनि केही मतलब छैन, हामीलाई जोसुकै ले लुटुन् ।

उपभोक्ता मञ्च पनि गठन भएको छ, तर यो कसरी गठन गरिएको हो, कसले गठन गरेको केही थाहा छैन । मात्र कहिलेकाँहि सुन्न पाइन्छ, टिभी मा रेडियोमा अनि पत्रिका मा पढ्न पाइन्छ, उपभोक्ता मञ्चले यसो गर्‍यो, उसो गर्‍यो भनेर तर खै, यस विषयमा चाँहि केही गरेको छ कि छैन थाहा छैन । कार्डमा भ्याटसहित अधिकतम खुद्रा मुल्य भनेर टेलिकम ले लेखिसकेपछि पनि हामी धेरै तिर्न बाध्य भइरहेका छौँ । यसरी सिधै लाखौँ उपभोक्ता ठगिइरहेको जान्दा जान्दै पनि टेलिकम या बजार अनुगमन गर्ने संयन्त्र किन चुपचाप बसिरहेको छ ? अनि हामी कहिले सम्म, यथार्थ जान्दा जान्दै पनि ठगिइरहने ?

चाहेर जून सकिँदैन एक्लै छुन

aakar@aakarpost.com (आकार) — Mon, 22 Jun 2009 16:41:07 PDT

चाहेर जून सकिँदैन एक्लै छुन
गाह्रो रै’छ बसेर एक्लै रुन
कुनै पानी ले पनि नसक्ने रै’छ
यो मनको पिर व्यथा धुन

तिमी रुँदै गयौ मैले रुँदै तिम्रो हात छाडेँ
एउटै चाहना भएर पनि अन्त नै यात्रा मोडेँ
आफ्नैले लात हानेपछि यो छातिमा मूलबाटो खनाएँ
फूलले हान्दापनि काँडा भन्दा साह्रो दुख्ने बनाएँ
चाहेर जून…

भत्केको बाटो छुटेको यात्रा कति गाह्रो रै’छ हिँड्न
झरेको फूललाई कस्ले सक्छ र फेरी हाँगामा जोड्न
ढल्यो शितल छहारी सक्दिन म कुनै चौतारी बनाउँन
न सक्छु म तिम्रो यादहरुलाई आफ्नै चितामा जलाउन
चाहेर जून…

-के बि चाम्लिङ्ग राई
बाँस्बोटे, उदयपुर
हाल: अफगानिस्तान

स्कुटर अनुभुति

noreply@blogger.com (Eternal) — Sun, 21 Jun 2009 17:01:11 PDT

स्कुटरको मिटर मा आज १७,००० किलोमिटर पुरा भएको छ । विगत ३ वर्षदेखि सार्वजनिक यातायात फाट्टफुट्ट २-४ पटक मात्र चढेकी छु । स्कुटर चढ्ने एउटा आदत भइसकेको छ, त्यसकारण कुनै बेला बस चढ्नुपर्‍यो या हिँड्नुपर्‍यो भने धेरै गाह्रो लाग्छ ।

मानिस materialistic कति हदसम्म हुन्छ भन्ने कुरा म आफैँबाट प्रष्ट हुन्छ । अमेरिका जान ठिक्क परेकी म I-20 नि आएको तर म यही स्कुटर कै लोभले अमेरिका गइन । म अझै अचम्म मा नै छु, बाबाले स्कुटर किनिदिन्छु भनेकोले मैले अमेरिका जाने विचार नै त्यागिदिँए । जब स्कुटर किनियो… म त एक किसिमले खुशीले पागल नै भएकी (आजकल त नर्मल नै लाग्छ)… साइकल चलाउन नआउने मलाई ‘स्कुटर’ त के आउँथ्यो, एक महिना जस्तो त हेरेर मात्र बिताँए… स्कुटर चलाउने कल्पना मा… आज ३ वर्ष पुरा भइसकेको छ, स्कुटर सँगको यात्रा… जब स्कुटर चलाउन नआएर घरमै थन्किएको हुन्थ्यो र म बस चढ्थेँ, तब म हरेक बस चढाईलाई अन्तिम मान्थेँ र मनमनै खुब खुशी हुन्थेँ… नभन्दै त्यस्तै भयो, बस मा यात्रा गर्न निकै कम हुँदै गयो !

स्कुटर अस्ति सर्भिसिङ को लागि दिएकी थिँए, त्यतिखेर मलाई बस चढ्नुपरेको थियो… धेरै समयपछि बस चढ्दा निकै रमाईलो लाग्यो । रत्नपार्क – किर्तिपुर चल्ने त्यो लामो घर जस्तो बस भित्र कति धेरै मान्छे, कति थरिका मान्छे ! धेरै व्यक्तित्वहरु, धेरै वर्ग, तह र तप्का का मान्छेहरु ! कति धेरै प्रकार का भेषभुषाहरु, अनि कति धेरै थरिका लवजहरु, बोलिचालिहरु… त्यतिखेर मलाई अनुभुति भयो, मैले धेरै चिज गुमाएकी रहेछु, विगत यो ३ वर्षमा… हो ती कुराहरु मेरो आँखाले, मगज ले प्रष्टसँग छुट्टयाइरहेको थियो ।

स्कुटरमा सँधै जसो एकल यात्रा हुन्छ, independent feel हुन्छ । Freedom Feel हुन्छ, न कसैसँग को सम्पर्क, न कसैसँग बोल्नुपर्ने न कसैलाई देख्नुपर्ने…एक्लोपन, रिक्तता को आभाष, सुन्यता… समाज को सम्पर्क बाट बाहिर… आफ्नो एक्लोपन – स्कुटर यात्रा र त्यो बस यात्रा निकै भिन्नै लागेको छ…हो, बस यात्रा जहाँ मैले यति धेरै सामाजिक यथार्थ देखेँ, त्यो मलाई निकै प्रिय लागेको छ… देखे त थाहा हुन्छ, सुने पो जानिन्छ । स्कुटरबाट कहाँ यस्तो देखिनु र जानिनु, बरु अलिकति ध्यान खल्बलियो भने, दुर्घटना मा परिएला भन्ने डर !

आफ्नो खुशि स्कुटर किन्दा को क्षण, आज म आफैँलाई व्यंङ्ग्य गर्दैछु । त्यतिखेर, म के कारण त्यस्तो खुशी भएँ, सायद स्कुटर को सपना देखेकि थिँए । सबैजना, श्वेताले स्कुटर चढेको भन्दा छक्क पर्थे, कारण मलाई थाहा छैन । आफैँ पनि ‘धाक’ लाउँथे, मेरो नि स्कुटर छ भनेर, मानौँ मैले संसार हाँक्ने शक्ति पाएकी छु, कुरा सम्झिदाँ आज आफैँलाई लाज लागेर आउँछ । Material प्रति को आकर्षण ले मैले कति कुराहरु गुमाएकी रहेछु । कति मानिस सँग को भेट, कति भोगाइ को अनुभव, togetherness को भावना…म आफूलाई समाज भन्दा अलि बाहिर पाइरहेकी छु, स्कुटर ले केही दुरी बढाइदिएको छ, केही क्षण सबैबाट अलग गराइदिएको छ ।

त्यसो त वसयात्रा पनि कठिन नै छ । विनाअर्थ कोचिनु, गर्मीमा त झन् ओहो, सिट नपाउनु… अनि अनावश्यक हेराइहरु, उफ कति भोगेको छु, नराम्रो दिनहरु वसमा तर स्कुटर मा पनि दुर्घटना त नपरेको होइन ! आफूले बुझे पनि, अनि यहाँ लेखे पनि, तर फेरी स्कुटर छाडेर बस चढ्ने हिम्मत म मा छैन, म प्रतिकार गर्न सक्दिन ! स्कुटर नै जिन्दावाद हेहेहे, तर कुनै दिन बस चढेँ भने लेखौँला है !

झोला

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sun, 28 Jun 2009 07:37:27 PDT

Listen to Krishna Dharabasi's Story Jhola in RadioBachan.

आज को रेडियोवाचन मा लिएर आएका छौँ, कृष्ण धारावासी को झोला कथासंग्रह बाट ‘झोला’ शिर्षक को कथा । वाचन गर्दैहुनुहुन्छ अच्युत घिमिरे भने प्रविधिमा राम श्रेष्ठ हुनुहुन्छ । २०६० मा प्रकाशित झोला कथा संग्रह मा रहेको कथा ‘झोला’ वाचन गरिँदैछ ।

कथा मा, कथाकार धारावासी आफैँ उपस्थित भएकाछन् । घरमा झुण्ड्याइराखेको झोला मा कुनै अपरिचित ले ल्याइएको पत्र रहेछ, लेखक त्यही पत्र पढेर यहाँ सुनाउँदैछन् । कथामा कथाकार ले आफ्नो घरको परिवेश को पनि वर्णन गर्दैछन्, श्रीमती, आमा, छोरा सबैछन् कथा मा । त्यो अपरिचितको पत्र लेखक हामीलाई सुनाउँदैछन् ।

त्यो पत्र मा लेखिएको छ । मेरी आमा को सानैमा बिहे भयो, मेरो बुबा सँग । बुबाको यो दोश्रो बिहे थियो, आफूभन्दा ४० वर्ष कम उमेर की केटी सँग मेरो बुबाको बिहे भएको थियो । म ११ वर्ष को थिँए । एकदिन, बुबा को मृत्यु भयो, मेरी आमा सती जानुपर्ने भयो । म उहाँ सती होइन भन्छु, बुबाले सती नजानु भनेको कुरा सबैलाई सुनाउँछु तर मेरो कुरा कसैले सुन्न चाहेनन् । सबै भन्छन्, अब यिनी सती भइसकिन् । आमा एकहोरो हुनु भयो, नारीहरु सबै मेरी आमालाई र मलाई सहानुभुतीको नजरले हेरिरहेकाथिए । त्यहाँ उपस्थित नारीहरु आफ्ना श्रीमान का आँखामा आफ्नो आयु खोजिरहेका थिए । सबैजना सती बिधि गर्न व्यस्त थिए, मेरो कुरा कसैले सुनेन, मेरी आमालाई जिउँदै जलाउने भए, सती को नाम मा । लाश लिएर मलामी घाटतिर लागे, आमालाई श्रृंगार गराएर लाश सँगै हिँडाए । तमोर नदि को घाटमा बाहुन सती बिधि गर्न थाले, बिधि पुरा भएपछि, मेरी आमालाई चिता माथि राखे, अनि आमा को काखमा मेरो बाबुको टाउको राखियो, ठूल्दाजुले चिता मा आगो लगाउनुभयो । यसरी मेरी आमा लाई मेरो मरेको बाबुसँगै जिउँदै जलाएर खरानि बनाए, अब म टुहुरो भएँ ।

दिनहरु बित्दै थिए, म दिनहुँ गाईवस्तु चराउन जान्थेँ, एक दिन अचानक मैले मेरी आमालाई जंगलमा भेटेँ । जलाइसकेकी मेरी आमा कसरी जिउँदै भइन्... यदी यसकथा को पात्र ले आफ्नी आमालाई भेटेकै भएपनि, के त्यो समाज ले उनको आमालाई बाँच्न देला त ? सती गइसकेकी आइमाईलाई कसैले घरमा आश्रय देलान् त ? जलेर खरानी भइसकेको मान्छे, जिवित हुन सक्ला त ? जवाफ को लागि तपाईले यो रेडियोवाचन को पुरै अंक सुन्नुपर्नेछ ।

धारावासी का कथाहरुमा नारीवादी दृष्टिकोण पाइने गरिएको छ । यस कथामा सतिप्रथा को चर्चा गरिएको छ, अनि सतिप्रथा को उन्मुलन गर्ने श्री ३ चन्द्रशमशेर को पनि सम्झना गरिएको छ । एउटा कारुणिक र दर्दानाक कालखण्ड को याद यो कथाले गराउँछ । सती को नाम मा जिउँदै जल्नुपर्दा को पिडा यसकथाले प्रस्तुत गरेको छ । जिउँदै जल्नुपर्दा को जस्तो पिडा अरु केही होला त ? म त सम्झिसम्झि झस्किन्छु, यस्तो प्रथा कसले चलाएछ, लोग्ने मरेपछि जिउँदै जल्नुपर्ने । अनि फेरी सोच्नपुग्छु, सतीहरु कसरी जिउँदै चिता मा बस्थे होलान्, उनीहरु को मनोदशा के हुन्थ्यो होला । सोच्दै जाने हो भने, यो दलदल मा फस्दैँ गइन्छ ।

हुन त अहिले सतिप्रथा उन्मुलन भइसकेको छ तर पनि यस्तै किसिमका रुढिवादी चलनहरु नेपाल का कुनाकानी मा अझै व्याप्त छन्, संस्कारका नाउँमा । जेहोस्, सती प्रथा को उन्मुलन गर्ने श्री ३ चन्द्रशमशेर लाई हार्दिक धन्यवाद, उनले त्यो बेला पहल नगरेको भए थाहा छैन, अझ कति नारीहरुले सति को नाउँमा जल्नुपर्थ्यो होला । सतीप्रथा को विषयवस्तु र सती को पिडा लेख्नुहुने, कृष्ण धारावासीलाई हार्दिक धन्यवाद ।

रेडियोवाचन का श्रृंखलाहरु उपलब्ध गराइदिनुहुने, कार्यक्रमका प्रस्तोता अच्युत घिमिरेलाई हार्दिक धन्यवाद अनि कार्यक्रम मा बजेका गित संगित का स्रष्टाहरुलाई पनि हार्दिक धन्यवाद । सम्भव भएसम्म, अर्को हप्ता यस्तै कुनै एक भाग को कथा लिएर, अच्युत घिमिरेका साथ रेडियोवाचनमा उपस्थित हुनेछौँ । स्मरण रहोस्, यी श्रृंखलाहरु केही समय पहिले रेडियो एचविसी एफएम बाट बजिसकेका छन् ।

मेरो कुरा:
पहिले भने अनुसार मैले, आज डा. वानीरा गिरी को उपन्यास ‘कारागार’ प्रशारण गर्नुपर्ने थियो । ‘कारागार’ प्रशारण को लागि तयार पनि थियो तर अब म सायद एक डेढ महिना जति ब्लगमा नियमित हुनसक्दिन जस्तो लाग्यो । ढोकैमा आएको परीक्षा अनि त्यससँगै सुरु हुने विदा का कारण एक डेढ महिना जति ब्लग बाट टाढा भइन्छ जस्तो लाग्दैछ । अत: ‘कारागार’ को अंकहरु नियमित रुपमा प्रशारण गर्न सक्दिन जस्तो लाग्यो, अनि फेरी ती अंकहरु को प्रशारण मा नियमितता भएन भने, रेडियोवाचन खल्लो लाग्ने ठहर गर्दै, आज को लागि एक अंक मा सकिने धारावासी को कथा प्रशारण गरेको हुँ । अर्कोकुरा, रेगुलर नहुँदा नहुँदै पनि बिच बिचमा चाँहि उपस्थित हुन सक्छु है, अनि यहाँहरु का ब्लगहरु पनि चहार्दै गरौँला । सम्भव भएसम्म, अर्को साता पनि यस्तै एक अंक को कथा लिएर उपस्थित हुनेछौँ । अत: म यहीँ बाट, केही महिना ब्लगमा रेगुलर नभइने जानकारी गराउँदै विदा भए हैँ त ।

-माथिको अडियो डाउनलोड गर्नुहोस् ।

Height of Mount Everest is 8,848 meter ?

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sun, 14 Jun 2009 16:30:01 PDT

सगरमाथा को उचाइ भन्ने बित्तिकै हामी भन्छौँ, ८,८४८ मिटर । बच्चै देखि कण्ठ भएकोले फरर बोलिरहेका हुन्छौँ, विश्वको सर्वोच्च शिखर सगरमाथा (Mount Everest) को उचाइ ८,८४८ मिटर । तर तपाईहरुलाई थाहा छ कि छैन, धेरैपटक हाम्रो सगरमाथा को उचाइलाई लिएर यहाँ विवाद सिर्जना भइसकेको छ । अस्ति केही दिन अघि को अन्नपूर्ण पोष्ट ले सगरमाथा को उचाइलाई लिएर ‘नेपाली र चिनियाँ अधिकारीहरु विच’ विवाद भनेर समाचार छापेको थियो । खास मा सगरमाथा को उचाइ कति हो, अहिलेसम्म पनि त्यो अन्यौल नै रहेको कुरा बताउनुहुन्छ, वरिष्ठ सिमाविद बुद्धिनारायण श्रेष्ठ । सबैले आ-आफ्नो हिसाब ले सगरमाथा को उचाइ नाप्ने गरेकाछन्, त्यही भएर पनि सगरमाथा को उचाइ कहिले बढ्ने गरेको छ त कहिले उचाइ घट्ने गरेको छ । वैज्ञानिक तवर ले वास्तविक उचाइ अहिलेसम्म पत्ता लागेको छैन भन्दा, आश्चार्य लाग्न सक्छ तर पनि सरकार ले ८,८४८ मिटर लाई नै आधिकारिकता दिएको छ अनि सारा संसार ले पनि यसैलाई वास्तविक उचाइ मान्दैआएको छ ।

दक्षिण तिर भारत ले सिमा मिचिरहेपनि, उत्तर तर्फ खासै केही भएको छैन भनेर मख्ख परिरहेकाछौँ, तर उत्तरतिर पनि सगरमाथा कस्को हो, भनेर पहिले धेरै विवाद भएको थियो रे ! अनि अहिले चाँहि सगरमाथा को उचाइलाई लिएर विवाद सिर्जना भएको छ । वरिष्ठ सिमाविद बुद्धिनारायण श्रेष्ठ भन्नुहुन्छ, अहिले सम्म वैज्ञानिक तवर ले उचाइ न-नापिएकोले नै समस्या सिर्जना भएको हो अनि सरकार ले अलिकति मात्र पहल गर्ने हो भने, यही उचाइ नाप्न का खातिर विदेशीहरु को लाइन लाग्ने थियो । सगरमाथा दिवस मे २९ तारिख का दिन, काठमाडौँ विश्वविद्यालय जियोम्याटिक्स इन्जिनियरिङ सोसाइटि ले गरेको कार्यक्रम को अवसरमा उहाँ ले यी कुराहरु बताउनुभएको हो ।

बाँकि अरु कुराहरु यही भिडियो हेरेर थाहापाउनुहोस् । प्रस्तुत भिडियोमा, बुद्धिनारायण श्रेष्ठ सगरमाथा को उचाइको बारेमा बोलिरहनुभएको छ । सुन्नुहोस्, उहाँले प्रस्तुत गर्नुभएका तथ्यहरु । उहाँ भन्दैहुनुहुन्छ, विभिन्न समयमा नापिएको उचाइ नेपाल ले स्विकार गरेको पनि छैन र अस्विकार गरेको पनि छैन । अनि साथै, विभिन्न समयमा सगरमाथा को उचाइ भिन्ना भिन्नै निस्किएको कुरा पनि उहाँले बताउनुभएको छ । हाम्रो सगरमाथा को उचाइ ८,८४३ मिटर देखि ८,८७२ मिटर सम्म पुर्‍याइएको ले कुन चाँहि सही हो भन्न मुस्किल छ । अझ, सन् १९८७ मा त माउन्ट केटु सर्वोच्च शिखर भनेर, सगरमाथा लाई दोस्रो भनिएको थियो, जसका कारण ठूलै खैलाबैला मच्चिएको थियो । खासमा सगरमाथा को वास्तविक उचाइ, वैज्ञानिक उचाइ कति होला त ? अब नाप्ने पालो, नेपालीहरु कै हो ।

नोट: मोबाइल बाट खिचिएकाले दृश्यहरु निकै कमसल रहेकाछन्, अत: दृश्यलाई भन्दा बढि श्रव्यलाई ध्यान दिएरसुन्नुहोला । फोटो इन्टरनेटमा खोजखाज गरिएको ।

जिन्दगीमा रुवाउने धेरै आए

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 13 Jun 2009 16:30:00 PDT

जिन्दगीमा रुवाउने धेरै आए हँसाउने थोरै
चाहे तिमी आफैँलाई छुरी धसs मुटु दुख्छ मेरै

गरेकै छु तिमी सँगै जिउने कसम सँगै जिउने बाचा
आफनो खुसि बन्धक राखि तिमी सँगै जोडेकै छु नाता
जिन्दगीमा रुवाउने धेरै आए हँसाउने थोरै
चाहे तिमी आफैँलाई छुरी धसs मुटु दुख्छ मेरै

बाचा बन्धन तोड्नेलाई कसम पैतालाको धुलो
माया माग्ने मान्छेलाई माया नै जिवन भन्दा ठूलो
जिन्दगीमा रुवाउने धेरै आए हँसाउने थोरै
चाहे तिमी आफैँलाई छुरी धसs मुटु दुख्छ मेरै

- के बि चाम्लिङ्ग राई
बाँस्बोटे, उदयपुर
हाल: काबुल, अफगानिस्तान

(जिन्दगीमा रुवाउने धेरै अनि हँसाउने थोरै आए,आफनै जिवन कथासँग आधार बनाएर लेखिएको धोका खानेहरुको यथार्थ पिडा - के बि राई)

Lolita Review

noreply@blogger.com (Eternal) — Sat, 13 Jun 2009 07:35:37 PDT

Lolita, one of the most controversial novel written by Vladimir Nabokov explores the human feelings and emotions amid age, sex and of course relationships. A girl's development of sexuality and a man's rise and fall in love and sex is shown so much easily and nicely. Lolita was written at the time of the steady development of sexual life in European / English society. The sophisticated lives of European people in the century have been highly criticized for the sexual life, extra martial affairs, adultery, and cuckoldry. Lolita is the beau of the European society.

During the 18th and 19th century man was supposed to be god's creation. It was the biblical view. At the end of the 19th century there came philosophers' like Marx, Freud and Darwin. These three philosophers changed the bourgeois view through their theories. Sigmund Freud's theory is highly controversial. Freud considered man as a sexual being. Man's activities are always guided by sexual desires. Sexuality in man begins from the infant stage i.e. from 6 months - 2 years. Child satisfies his sexual desire by passing urine or stool and also by playing with his sexual organs and also playing with his mother's body. Slowly and gradually the child becomes mature, when child becomes teenager he satisfies his sexual desire through day dream, fancy imagination or thoughts or even masturbation. Child always plays with the mother's body as the sexual pleasure. However mother belongs to father. Child is separated from mother by father and then child being angry wants to kill the father and marry the mother. This is regarded as Oedipus (for a male) / Electra (for female) complexes...
-----------------------------------------------------------

Lolita begins with Humbert narrating the story who is the story who is sexually obsessed and is fantasized only by the girls of 9-14 yrs. Narrator is now imprisoned and narrating his love affair with a 12 year old girl Lolita. Humbert has his first physical encounter with Annabel at a very young age which has been the feeling that has been never dead in Humbert. Hence the age of Annabel becomes his desire. He tries to find sexual pleasure with the girls of Anna's age either having sex with them or just getting pleasure by looking at them.

Humbert marries Charlotte Haze who is the mother of Lolita, the girl with whom he falls in love with. The death of Charlotte Haze paves the way to Humbert and Lolita to be together. They become sexual partners and fulfill the huger of each other. However Lolita flees away with another character of novel. Later on Humbert when he finds her out then he kills that character and that is why he is imprisoned now.

Lolita explores that part of mind which is completely true and completely uncensored. Lolita is also a true love of a man. As Freud says desire can never be extinct. All those desires are repressed into unconscious. The repressed part comes in the form of dream. Those things which are not fulfilled in reality get fulfilled in the dream.

Nabakov in Lolita breaks the line between obscenity and morality, vulgar and civilized and sanity and insanity. We can interpret Lolita as the frank treatment of sexuality and revelation of uncensored part of human mind where the sexuality lies. Nabakov has treated "sex: as hunger. Hunger of Humbert for the girls of 9 - 14 years of age never extinguishes. The relationship of Humbert and Lolita is of Step-father and daughter in social life but however in personal life and in reality there are merely sexual partners. But their sexual relations have been derived from Humbert's love for Annabel and Lolita's developing adolescence and attraction towards sex...

The relationship of Lolita and Humbert is somehow or totally unacceptable in society. Nabakov presenting the unacceptable relationship tries to revolt against the society. Society is in mind not outside. We have internalized society in our mind. That is why we are so much guided by the social complications. Society is nothing but is a part of internalization.

We can take the instance of Lord Brahma whom we call the creator and pristine goddess Saraswati who were father and daughter and also husband and wife. Another instance of Hindu myth of marriage of 7 year old Goma and 70 year old Shiva Sharma Brahmin in Swasthani Bartakatha is accepted. The difference if ten times multiple of 7 the age of "Goma ". This has been widely accepted, no one has even spoken a word against it in our society. Our Nepali society which is so much dipped into conservation. No one ever revolted during that time or even now. I gave this instance while justifying "Lolita" to one of my friend and he told "That was in the time of God", let me remind my friend the Swasthani Bartakatha is also a fiction....

Then question comes why Lolita is unacceptable? A 12 year old girl develops with sexuality. The use of Electra complex in the novel is proved. How a 12 year old is attracted towards a middle aged man.

While concluding my personal view with Lolita is it tells us so many things related to human conscience and humanity. I found it hard and harsh....Putting my feet inside Lolita's shoe...I felt hard...being a toy for Humbert's hunger...Humbert's passion....and also his love.. It's hard but it's not unacceptable. However "Realities can be more unacceptable than fiction"

Listening Lolita

Listening Lolita was hard for the first time because of wide exposure of sexuality. But the easiness and smoothness in Achyut Dai's reading made me feel so good listening Lolita. Achyut Dai's not even for a second hesitated to read the book. Reading without awkwardness's so wonderful that it becomes addiction...Hearing becomes addiction... The voice deeply dipped into the skin of the character and full of feeling charged with such warmth and euphoria makes the listeners feel charismatic.

Hats off to Achyut dai...

Hats off to Aakar...

Download Lolita:
i. Lolita episode-1
ii. Lolita episode-2
iii. Lolita episode-3
iv. Lolita episode-4
v. Lolita episode-5
vi. Lolita episode-6

The Third Generation

aakar@aakarpost.com (आकार) — Wed, 10 Jun 2009 17:16:08 PDT

The Third Generation नाम ले नै भन्छ, तेस्रो पुस्ता ! खुल्दुली सायद जाग्दै होला के हो, तेस्रो पुस्ता भनेर । धेरै सोचिरहनु पर्दैन म नै भनिदिन्छु The Third Generation एउटा डकुमेन्ट्रि मुभि हो । अनि यसलाई हेलसिन्कि, फिनल्याण्ड मा रहेका केही नेपाली युवाहरु ले बनाएका हुन् ।

डकुमेन्ट्रि एउटा १९ बर्षिय नेपाली युवा को वरिपरि घुमेको छ, जो पढ्न को लागि पश्चिमी देश हानिएको छ । अनि डकुमेन्ट्रिमा त्यसपछि उसको जिवन को दिनचर्यालाई समेट्न खोजिएको छ । उसको सुख, दुख, भोगाइलाई The Third Generation मार्फत देखाउन खोजिएको छ । हामीसँग को कुराकानी मा चलचित्र का निर्देशक मनोज भुषाल ले, आफूहरु सामाजिक चलचित्र निर्माण गर्ने युवाहरु को समूह भएको र यो आफूहरुको पहिलो प्रयास भएको, जानकारी गराउनुभएको छ ।

यो डकुमेन्ट्री हेर्न उत्सुक हुनुहुन्छ होला, तर तपाई ले केही समय कुर्नुपर्ने कुरा हामीलाई चलचित्र निर्माण पक्ष ले जानकारी गराएकोछ । तर यसो भन्दैमा निराश नहुनुहोस्, हामीले आज The Third Generation डकुमेन्ट्रि को प्रोमो लिएर आएका छौँ । अहिलेलाई चाँहि २:०० मिनेट को प्रोमो नै हेर्नुहोस् ।

From the Makers: The Third Generation (2009)- Tesro Pusta in Nepali- is the first documentary film going to be realeased by Silver Lining Creation on the first week of July 2009.The documentary will be screened at different film festivals around the globe and the SL Creation team will travel to Nepal in order to screen it amongst Nepali youths in December-January 2009/10. Shortly after the first release a second version will be available with English narration and subtitles as well.

Plot: The documentary is based on a 19 years old Nepalese boy who leaves his well paid job with the United Nations in order to pursue a higher degree in the west. The documentary features his daily struggles in a new environment and, most importantly, portrays his self-awareness and longing for the search of identity. Amidst utter sadness looming around, he comes up with an idea which could transform his war savaged country into a prosperous wonderland!

Written & Directed by: Manoj Bhusal

Official website: Silver Lining Creation

प्रवृत्ति

aakar@aakarpost.com (आकार) — Tue, 09 Jun 2009 16:51:51 PDT

विगत केही दिन यता, म भिन्नै महशुस गर्दैछु, निसास्सिएको जस्तो गुम्सिएको जस्तो । त्यो भन्दा बढि हिन भावना ले सताइरहेछ । म मष्तिष्क ले भन्दा मन ले सोच्ने भएको छु, अनि मन ले सोच्दा धेरै नै गल्तिहरु हुने रहेछन्, धेरै नै हिन भावनाहरु आउँदारहेछन् ।

मलाई आजकल यस्तो लाग्दैछ कि, म कुनै अनजान सभ्यताको एउटा भग्नावशेषमा बाँचेको बेमहत्व को सालिक हुँ, आकार रुपरहित शिलालेख हुँ, जसलाई कसैले पढ्न सक्दैन, बुझ्न सक्दैन, बुझेर पनि महत्व रहँदैन.... सायद म केही पनि होइन, केही होइन !

म के गरौँ, कसो गरौँ साह्रै अलमल र दुविधमा परेको छु । म धेरै रिसाउनथालेको छु, झ्वाट्ट रिस उठ्न थालेको छ अनि बुझ्दैछु हानी आफैँलाई नै भइरहेको छ । यहाँ कोही के भन्छन् कोही के, अनेक अर्थ छन् सबैका । मेरो कुरा सुन्नेहरु, सुनेर पनि बुझ्दैनन् या बुझ्नचाहँदैनन् । या म नै कुरा बुझाउन नसक्ने भएको हुँ कि जस्तो पनि लाग्छ । कुरा त हो पनि, अनि आफूले गरेका हरेक कुरा ठिक छ भन्ने ठान्छु , म अलि अल्प कुरा गर्छु, कुरा पुरा हुन पाउँदैन अनि त्यसैको धेरै अर्थ निकाल्छन्, मान्छेहरु । पुरै कुरा भन्न नसक्नु मा मेरो गल्ति हो या, आधि कुरा मात्र सुनेर अरु अर्थ लगाउनेहरु या सुनेर पनि सुन्न नचाहने र बुझेर पनि बुझ्न नचाहनेहरुले गर्दा यसो भएको त हैन ।

जब जब यस्ता हिन भावनाहरु ले सताउन थाल्छन् म प्राय: नन्द हाङ्खिम ले एकाङ्की "वास" मा लेखेको कुरा (“मलाई आजकल यस्तो लाग्दैछ कि, म कुनै अनजान सभ्यताको एउटा भग्नावशेषमा बाँचेको बेमहत्व को सालिक हुँ, आकार रुपरहित शिलालेख हुँ, जसलाई कसैले पढ्न सक्दैन, बुझ्न सक्दैन, बुझेर पनि महत्व रहँदैन.... सायद म केही पनि होइन, केही होइन !”)सम्झन पुग्छु । अनि लाग्छ सायद मेरै लागि लेखिएको होला । सायद आफ्नै स्वभाव कस्तो छ, थाहा नपाएर पनि मैले आफ्नो मुल्याङ्कन गर्न नसकेको हुँला ।

यो कस्तो परिस्थितिमा म आइपुगेको छु, आफैँलाई थाहा छैन । मात्र लाग्छ नन्द हाङ्खिमले भनेजस्तै म एउटा कुनै शिलालेख हुँ, जसलाई कसैले पढ्न सक्दैन, बुझ्न सक्दैन, बुझेर पनि महत्व रहँदैन.... सायद म केही पनि होइन, केही होइन !

मलाई पनि थाहा छ यसो हुँदै छ भनेर, अनि यो पनि थाहा छ म जे गर्दैछु र सोच्दैछु, धेरै नराम्रो सोच्दैछु । अनि आफैँ यसको उपचार के होला भनेर पनि खोज्दैछु । तर यहाँ फेरी धेरै अर्थ लाग्ला, धेरै सोच्नु पनि हुँदैन । धेरै सोच्नु हुँदैन भन्दै, म आफैँ धेरै सोच्ने भएको छु, कुरा बुझाउन खोज्छु तर त्यो कुरा नै अपुरो रहिदिन्छ । सायद, अब मैले आफ्नो टाउको भित्ता मा ठोक्काउनु बाहेक कुनै विकल्प छैन । यहाँ सुनेर बुझिदिने र एकैछिन भएपनि गन्थन सुनिदिने श्रोता को कमि भएको महशुस हुन्छ, कहिँलेकाँहि ।

मेरो दिमाग बोधो भएको छ, म आफैँ अलमल मा परेको छु, छक्क परेको छु, आफ्नै बानी देखेर आफैँमाथि हाँस उठ्छ, आफैँमाथि रिस उठ्छ किनकी म हिजोआज राम्रो भन्दा नराम्रो कुरा धेरै सोच्ने भएको छु । नराम्रो कुरा मा दिमाग घुम्ने गरेको छ, अनि मेरो कुरा कसैले सुनिदिन्छन्, समाधान को साँचो हातमा थमाइदिन्छन् भन्ने झुठो आश लिइरहेको हुन्छु । तर मेरा आशहरु निराशामा बदलिन्छन्, मन कुँडिन्छ जब कसैले कुरा बुझेर पनि बुझ्न चाँहदैन, पुरै कुरा सुन्न चाँहदैनन्, अनि आफ्नो निचोड सुनाउँछन् । टेन्सन सबैको आ-आफ्नै, तपाई पनि छक्क पर्दैहुनुहोला, यसको गन्थन किन पढ्दैछु भनेर । लेख्दिन भन्दा पनि नलेखिरहन सकिन, धेरै गुम्सिएँ भने केही नराम्रो होला कि, झन् धेरै नराम्रो सोचिएला कि भन्ने जस्तो लाग्यो । आफैँ देखि आफैँ डराएर भागेको जस्तो लागिरहेको छ, मन विचलित भएको छ, हिनताबोधि भावना उर्लेर आएको छ, मनोवैज्ञानिक त्रास लागिरहेको छ ।

मनोवैज्ञानिक रोग को शिकार त म भएको छैन जस्तो लाग्छ । आँफैलाई धिक्कार लाग्छ मैले, विश्वास गरेर पनि विश्वास गर्न नसकेको जस्तो, कुरा बुझाउन खोजेर पनि बुझाउन नसकेको जस्तो । सबै कुरा थाहा हुँदा हुँदै पनि, अनि धेरै विश्वास लाग्दा लाग्दै पनि म झस्किरहेको छु, तर किन झस्किरहेको छु, आफैँलाई थाहा छैन । अनि यहि कुरा भनेँ भने, फेरी अर्को कुरा सुरु हुन्छ, किन विश्वास लाग्दैन, भनेर । तर म भन्छु, विश्वास अधिक लाग्छ, यति धेरै लाग्छ कि भनेर साध्य छैन । अनि फेरी आफूलाई हिन भावना ले सताउन थालेपछि, म आफूलाई सम्हाल्न नसक्ने हुन्छु । अनि कसैले कुरा सुनिदेला भनेर प्रतिक्षारत रहन्छु, तर कुरा आधि मात्र हुन्छ । न मैले बुझाउन सक्ने न अरु ले बुझ्न सक्ने। अनि फेरी अर्को कुरा सुरु हुन्छ यसकै कारण ले, अनि म आफैँलाई भासमा भासिइरहेको जस्तो लाग्छ, सारा संसार अन्धकार भएको जस्तो लाग्छ ।

आखिर यो हिनमनोवृति बाट म छुटकारा पाउन खोजिरहेको छु, जहाँसम्म मलाई लाग्छ म नराम्रो मान्छे पक्कै होइन तर पनि मेरो व्यवहार आफैँलाई अनौठो लाग्न थालेको छ । म धेरै रिसाहा भएको छु, विनाकाम र अत्यन्तै फितलो कुरा मा पनि म वादविवाद गर्ने भएको छु, मलाई जसैगरि पनि जित्नै पर्ने भएको छ । यस्तो हिनभावना ले सताउँदै गर्दा लाग्छ, कतै म मेरा साथिहरु त गुमाइरहेको छैन ? म मान्छेहरु को भिडमा एक्लो भएको त छैन ? म धेरै नै निराशावादी भएको त हैन ? मैले चाहिने भन्दा बढि, सोचिरहेको त छैन ? म किन कोही व्यक्ति विशेष माथि हावि बन्न खोजिरहेको छु ? खासमा हिन भावन किन उब्जिरहेको छ ? मलाई यो मन पर्ने, त्यो मन नपर्ने भएको छ, अनि म अरुलाई पनि किन म जस्तै बनाउन खोज्दै छु ? मलाई मन पर्ने सबैकुरा के अरुलाई मन पर्नुपर्छ भन्ने हुन्छ र ? अथवा भनौँ मलाई नराम्रो लाग्ने कुरा अरुलाई पनि नराम्रो लाग्नुपर्छ भन्ने छ र ? म सोच्न नसक्ने भएको छु । यहाँ पनि म भन्न चाहेर पनि भन्न सकिरहेको छैन । कारण म भन्न सक्दिन । तर म मेरो प्रवृति किन यस्तो भएको होला भनेर सोचमग्न छु । यसको चुरो कुरा मा पुगेर, निदान भेट्टाएँ भने यहाँहरु लाई त्यतिखेर त्यो कुरा पनि बाँडौँला । अहिलेलाई म यही हिनमनोवृत्ति बाट छुटकारा पाउन यसैको उपचार खोज्न हिँडे है त !

म छोरी

noreply@blogger.com (Eternal) — Mon, 08 Jun 2009 07:34:52 PDT

म छोरी, म आइमाई जात, म नारी । आज म तृप्ती अनुभव गरिरहेको छु । मलाई लाग्छ आज मेरो जित भएको छ, आज म आनन्दले भरिपुर्ण छु । उ हेर, मेरी आमा चिच्याई चिच्याई रोइरहेकी छिन्, उता बुवा पनि त्यस्तै । साना साना भाइबहिनी चाँहि बुझ्दैनन्, यस्तो ठूलो कुरा । सायद तपाई को अनुमान मिल्न सक्छ… हो म अब यस संसार मा छैन, म मरिसेकेकी छु, हो म मरिसकेकी छु । हो, मैले आफूले आफैँलाई मृत्यु दिएकी छु र म यो गर्व को साथ बताउँदैछु । हो, मैले आत्महत्या गरेँ । अनि यही आत्महत्या को विषयमा धेरै प्रश्न उठिरहेकाछन्, मान्छेहरु कानेखुशी गर्दैछन् । त्यो छिमेकी आइमाई, उ हेर्नुस् खासखुस गर्दैछिन् । मेरो चरित्र मा दाग लगाउँदैछन्, म मा नभएको खोट र दाग पनि देखाउन खोज्दैछन् उनीहरु ।

समाजमा केटा ले आत्महत्या गर्‍यो भने, “टेन्सन” ले, या अरु कुनै वाहाना… अनि किशोरी केटी ले आत्महत्या गरी भने, ‘गर्भवति भएको’, कि ‘प्रेम मा धोका पाएको’ वा सिधै ‘चरित्रहिन’ भएको आरोप ।

मलाई पनि यस्तो लान्छना लाग्नु स्वभाविक हो । तर भित्री कुरा त कसलाई थाहा हुन्छ हैन र ? के हामी अरु को मन पढ्न सक्छौँ र ? धेरै के भन्नु तर मैले आफूलाई चाँहि मृत्यु दिँए । कम्ति गाह्रो भएन, यो निर्णय लिन मलाई । “People fight for freedom and people die for freedom”, यो वाक्य ले मलाई निकै छोएको थियो, आखिर स्वतन्त्रताको कुरा न उठ्यो (?)

आज शरीर बाट पनि, स्वतन्त्र भएको अनुभव गर्दैछु, उ हेर्नुस् मेरो शरीर माथि फूल चढाइदिँदैछन्… आमा त रुँदा, रुँदा मुर्छित हुन भएछ । विचरा मेरा साना भाइ बहिनी… उनीहरु को चाँहि माया लागिरहेको छ । बुवा पनि रोइरहनु भएको छ, हेर त हाम्रो घरमा कति भिड बढेको मान्छे को । स्थिति कस्तो खराब बनेको छ… उफ ! कस्तो नराम्रो परिस्थिति…

रोएको त म पनि थिँए, कसैले मेरो आशुँ पटक्कै देखेनन् । जब आँशु सकिन थाले, तब बोल्न पनि छाँडे, पागल जस्तै भौँतारिन पनि थालेँ । आत्महत्या रहर र बाध्यता दुवै बन्न पुगे । आज बल्ल मैले शान्ति पाएको छु, असिम आनन्द को अनुभुति भएको छ । आखिर म एउटा निर्णय गर्न त स्वतन्त्र भएँ…

याद आयो, Suicide Note त भुसुक्कै बिर्सेको । अब अरुले के भन्लान् भनेर यो नि लेखेको छु, अनि आफू चरित्रहिन नभएको कुरा बुझाउन खोजेको छु । तपाई यो पत्याउनुहुन्न भने पनि केही छैन तर सबैले गर्ने रित ‘फलो’ गरेकी छु… आखिर स्वन्त्रतालाई सावित गर्नै पर्‍यो । अलिकति बढि इमोशनल छ जस्तो लाग्यो तर पनि लेखेँ… अलिकति रोएँ पनि अनि अलिकति हाँसे पनि…

श्वास फेर्दैछु र फाल्दैछु,
अभिशापित जिवन अनयास बाँच्दैछु
मुल्य छैन यो जिवनको भनि, म किन जिउँदैछु
व्यर्थ जिवन जिउन संघर्ष किन गर्दैछु ।

भावनाहरु आउँथे होलान्
तर निशब्द म टोलाइरहेकी छु
बाँच्न मन छैन भनि म भन्दैछु
मृत्यु देखेर किन काँप्दैछु ।।

मृत्यु भयानक छ पक्कै पनि । ‘डर’ मृत्युको सबैलाई, तर मैले आफैँलाई मृत्यु दिँए । सबैले आत्महत्या गर्नेलाई काँतर भन्छन्, म उनीहरुलाई ‘साहसी’ भन्छु । एउटा कुरा ले म उनीहरुलाई आधार बनाएर आत्महत्या गर्दैछु र अर्कोकुरा, आत्महत्या चानचुन कुरा हुँदै होइन । आफ्नो जिवन… जुन जिवन विरलै पाइन्छ… अनि त्यो विरलै पाइने जिवनको अन्त्य आफैँले गर्नु कम्ति साहस को कुरा हो (?)

लाग्दैछ, छोरी भएर जन्मिनु ठूलो अभिशाप हो । जिवन जुन नारीबाट सुरु हुन्छ, त्यसैलाई, त्यही शरीर र आत्मालाई म, अभिशाप को संज्ञा दिइरहेकी छु ।

घरमा कुरा आयो, “उ इन्जिनियर रे, अमेरिकामा बस्छ रे, धनि, ह्‍यानसम, खान्दानी छ रे” । म २० भर्खर… दुई दशककी उमेर की… उसको उमेर थाहा भएन । भर्खर ब्याचलर पढ्दैछु, पढाइमा कहिले दोश्रो हुनु परेको छैन र ब्याइफ्रेन्ड नभएकी, हुन त प्रस्ताव नआएको होइन । सायद म कसैलाई प्रेम गर्छु कि जस्तो लाग्छ तर यो चाँहि पक्का थाहा छैन…Crush मात्र हुनसक्छ …

अब यति पढेको पनि कुनै अर्थ रहेन, किन भने विवाह मेरो लक्ष्य होइन । मेरो सपना हो धेरै पढ्ने र धेरै लेख्ने, केही गरेर देखाउने… तर विहे को कुरा ले सबैकुरा अस्तव्यस्त भयो । त्यसमा म त्यो केटा जसलाई म पलपल सराप्छु तर त्यसको केही दोष छैन । जिवन यति अस्तव्यस्त भयो कि मैले आफ्नो विकल्प को अगाडि मात्र एउटै बाटो देखेँ, त्यो हो ‘मृत्यु’ । मलाई के थाहा, ‘विजय मल्ल’ को “अनुराधा” को जस्तो परिस्थिति मेरो जिवन मा पनि आउँछ भनेर । फरक यति हो कि, “अनुराधा” ले अरुको हत्या गर्न अघि सरिन भने मैले आफ्नै स्वयम को !

पक्कै पनि छोरी हुनु अभिशाप बन्यो मलाई । छोरी भएकै कारण मलाई घरबाट पन्छाउन खोजिएको हो । मलाई पन्छाएपछि जिम्मेवारी पुरा हुने… म एउटा घाँडो, बर्डन मात्रै… कुनै अपरिचितलाई जिम्मा लगाएर उनीहरु मलाई पन्छाउन खोज्दैछन् । मलाई सँधै पाहुना को संज्ञा दिन्छन्, हो विवाह गर्नुपर्छ, बाँचेको भए गर्थेँ होला… तर आफैँ केही गर्न सक्षम भएपछि… कसैमाथि निर्भर भएर होइन, आफ्नै खुट्टा मा उभिनसक्ने भएर । तर यो २० वर्ष को उमेर मा हुनलागेको यो बिहे को म विरोध गर्छु । के मैले विरोध जनाइन होला त ? गरेँ नि, तर आखिर मेरो केही लागेन, म उनीहरुका अगाडि लाचार बनेँ । मलाई अहिले बिहे गर्ने इच्छा छैन, तर उनीहरुलाई जसरी भए पनि आफ्नो दायित्व पुरा गर्नु छ ।

मलाई लाग्छ, म मा मानविय संवेदना बाँकि छैन, त्यसैले मलाई आफू कुनै पालिएको जनावर जस्तो लाग्दैछ… भेडा बाख्रा जस्तो… बेला बेला मा चराउन लाने, घाँस हालेको खाने र ठूलो मोटो घाटो भएपछि बेचिने… र चुपचाप ‘कसाई’ सँग आफ्नो बलिदान को लागि जाने…

आफू त्यस्तै भएजस्तो लाग्छ । म न प्रतिकार गर्न सक्षम छु न त केही गर्न नै । विरोध गर्दा पनि नसुनिएको भएकोले, मेरो फेरी विरोध गर्ने क्षमता पनि भएन । तर पनि यत्ति चाँहि सोचेँ कि ‘कसाई’ को पछि लागेर जानुभन्दा, आफैँलाई मृत्यु दिने निर्णय गरेँ । अहिले नै विहे गर्नु,मेरा लागि मृत्यु समान हुनेछ र त्यो बाँचेर मर्नुभन्दा आत्महत्या धेरै सजिलो हुने हुँदा आत्महत्याको निर्णय लिएकी हुँ ।

लौ, जलाउने बेला भइसकेछ । सबैजना निकै रोइरहेकाछन् । यो नि एउटा नाटक नै रहेछ । बाँचुन्जेल केही कुरा नसुन्ने, केही परवाह नगर्ने… तर अहिले छाति पिटिपिटि रोइरहेकाछन् । लौ, जा मरिदिएँ म त… तर म हारिँन नि… मैले जिँते, मैले बिहे गरिन । आफ्नो मृत्यु को सन्तोष लिँदैछु । Old Man and Sea को कुरा याद आयो, ‘Man can die but can never be defeated’ । आज मैले मरेर पनि विजय प्राप्त गरेकी छु । भइन त म, विजयी ? म छोरी !!!

पुनश्च: आत्महत्या भन्ने कुरा सपनामा पनि सोच्नु हुँदैन । यति अमुल्य जिवन, कुनै पनि हालतमा खेर फाल्नुहुँदैन । तर कथामा, कसैको वास्तविकता मा डुबेर लेखिएकोले, धेरैलाई भ्रम पर्न सक्छ । भ्रम मा नपर्नुस् है ! - श्वेता

ताजुब लाग्छ

ghimiraysunil@aakarpost.com (घिमिरे सुनिल) — Sat, 06 Jun 2009 23:49:20 PDT

त्यसै त्यसै ताजुब लाग्छ,
सोच्दा झनै अजिव लाग्छ ।
नेतागण का अर्धबुद्धि,
केही मात्र जिवित लाग्छ ।।

गर्छन् सँधै नारावाजी,
राती पनि घाम लाग्छ ।
हाम्लाई देओ तिम्रा ‘नारा’,
जोत्‍नै मात्र काम लाग्छ ।।

झिक्छन् अरे बिजुली नि,
दिउँसै अब बत्ति बल्छ ।
भाँड मा गए तिम्रा बत्ति,
हाम्रै टुकी काम लाग्छ ।।

Lolita : Episode-6

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 13 Jun 2009 07:35:37 PDT

Listen to 6th episode of Lolita.

लोलिता सँगको बसाइमा आज छैठौँ अंक लिएर हामी उपस्थित भएका छौँ । रेडियोवाचनमा “लोलिता”को अन्तिम अंक वाचन गर्दैछन्, अच्युत घिमिरे र प्रविधी मा साथ दिइरहेकाछन् अनिल मन्डर ।

भ्लादिमिर नावोकोभ को विश्वविख्यात उपन्यास लोलिता को छैठौँ अंक आज सुनाउँदै छौँ ,आज को रेडियोवाचनमा । केशरी अमगाईव्दारा नेपाली मा अनुवादित उपन्यास “लोलिता”, प्रोफेसर “हम्बर्ट र लोलिता” बिच को यौनसम्बन्धमा आधारित उपन्यास हो ।

आगामी हप्ता लोलिता को सम्पुर्ण लाउनलोड लिंक सहित उपस्थित हुनेछौँ ।

केयु मा तनाव

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 06 Jun 2009 10:43:14 PDT

अपडेट: केयु का विभिन्न क्लबहरु र पुरुष तथा महिला छात्रावासका प्रतिनिधिहरुको मध्यस्थता मा आन्दोलनरत पक्ष र प्रशासन विच ७ बुँदे सहमतिहरु भएको छ ।

काठमाडौँ विश्विद्यालय आज दोश्रो दिन पनि बन्द रहेको छ । SWC (Student Welfare Council) ले विभिन्न माग राखि गरिएको आन्दोलन ले आज उग्र रुप लिएको छ । यसअघि हिजो SWC ले आफ्नो माग को सुनवाइ नभएको भन्दै सबै डिपार्टमेन्टहरु मा ताला लगाएको थियो भने उता रजिष्ट्रार को कार्यालय ले ताला नखुले कारवाही गरिनेछ भन्दै आज प्रशासन आफैँले ताला फुटाएका कारण स्थिति असमान्य बनेको छ । सो क्रम मा झडप भएर केही विद्यार्थीहरु घाइते भएका छन् भने, झडप कै क्रम मा केही सिसा र गमला तोडफोड भएको छ । केहीबेर अघिसम्म पनि प्रशासन ले वार्ता मा नबोलाएको ले, विद्यार्थीहरु झनै आक्रोशित देखिएकाछन् ।

केही दिन यता, प्रशासन र SWC बिच दूरी बढ्दैगएको थियो । CR हरु को राजिनामा पछि, SWC को कार्यक्षमता मै प्रशासन ले औँला ठड्याएपछि, स्थिति जटिल बन्दैगएको हो । एकातिर मागहरु सुनुवाइ हुनुपर्ने माग उठिरहँदा विद्यार्थीहरुकै अर्को समूह पढाइ सुचारु गर्न दबाब दिइरहेको छ । विद्यार्थीहरु नै विभिन्न गुट र समूहमा बाँडिएका ले केयु मा स्थिति नराम्रो बन्ने तथा जुनसुकै बेला झडप हुन सक्ने स्थिति देखिएको छ ।

विश्वविद्यालय लाई राजनितिबाट टाढा राख्ने अभिप्राय ले, केयुमा विद्यार्थीको हकहित को लागि विद्यार्थी कल्याणकारिणी परिषद गठन गर्ने प्रचलन रहेको छ, सो को चयन निर्वाचन बाट हुने प्रावधान छ । निर्वाचन को बेला देखि नै, परिस्थिति असहज बन्दै गएको थियो । हामी शतप्रिशत विद्यार्थी हौँ भनेर, भाषण दिए पनि यहाँ भै'रहेका गतिविधिहरु ले सबै समूह राजनितक संगठन को छत्रछाँया मा रहेकाले पनि स्थिति गम्भिर बन्ने खतरा बढेको छ ।

साथै, अहिले विद्यार्थीले उठाएका मागलाई प्रशासन ले वेवास्ता गरेको आरोप SWC ले लगाएको छ । प्रशासन ले विद्यार्थीलाई वार्ता मा बोलाउनुको सट्टा एकमाथि अर्को नोटिस निकालेर विद्यार्थीलाई कडा कारबाही गर्ने चेतावनि दिइरहेकाले, प्रशासन को नालायकिपन र दमनकारी प्रवृति उदागों भएको छ । वर्तमान SWC का सभापति सुनिल बानियाँ को नेतृत्वमा आन्दोलन चर्किएको छ । SWC लाई निस्कृय पारी कुनै पनि कार्यक्रम आयोजना गर्न नदिएपछि र प्रशासन ले विभिन्न नियमहरु विद्यार्थीहरुमाझ लाद्न खोजेपछि, SWC आन्दोलन मा उत्रिएको हो ।

आन्दोलन को पक्ष र विपक्ष मा विद्यार्थीहरु दुई समूहमा बाँडिएपछि, स्थिति झनै गम्भिर बनेको छ । SWC लाई नेविसंघ भएको आरोप लागेको छ भने अर्कातर्फ अनेरास्ववियु क्रान्तिकारी र अनेरास्ववियु समर्थित समूह पढाइ सुचारु हुनुपर्ने भन्दै आन्दोलन को विपक्ष मा देखिएकाछन् । प्रशासन ले समयमै वार्ता मा नबोलाउने हो भने, स्थिति जटिल बन्ने खतरा त बढेको छ । अत: चाँडोभन्दा चाँडो वार्ता मा बसि आपसी सहमतिमा अहिले को आन्दोलन मत्थर पार्नुबाहेक अरु कुनै विकल्प बाँकिरहेको छैन । टियुको रोग केयुमा सरेको छ, सबैलाई चेतना भया ?

आज को झडप पछि, केयु को प्रशासनिक भवन अगाडि सिसा का टुक्राहरु र गमलाहरु यसरी छरपस्ट भएकाछन् ।

Environment Parade 2009

aakar@aakarpost.com (आकार) — Wed, 01 Jul 2009 04:42:45 PDT

Environment Parade 2009...'Your Planet Needs You ! Unite to combat climate change'...भन्ने नारा सहित वनेपाको विभिन्न भागहरुको परिक्रमा गरी, परेड सभा मा परिणत भएको थियो । KU, ECO ACTIVE FORUM,NSCS,FECAM,LEO CLUB OF KAVRE,BANEPA आदि को संयुक्त आयोजना मा गरिएको परेड केयु गेट देखि सुरु भइ, वनेपा को विभिन्न भागहरु परिक्रमा गरि सभा मा परिणत भएको थियो । साथै, समापन को अवसरमा सडक नाटक पनि देखाइएको थियो । कार्यक्रममा केयु का साथै, विभिन्न स्कुल का विद्यार्थीहरुको उल्लेख्य सहभागिता रहेको थियो ।

अराजनिति

aakar@aakarpost.com (आकार) — Wed, 03 Jun 2009 06:00:59 PDT

राजनितिमा सबै कुरा जायज हुने रहेछ । नाजायज पनि जायज बन्ने, नक्कली पनि सक्कली बन्ने अनि कालो पनि सेतो हुने र सेतो पनि कालो हुने । यहाँ दूधलाई पानी र पानीलाई दूध भनिदिँदा पनि फरक पर्दैन । टाउको दुखे, पेट को अप्रेसन पनि यहिँ हुन्छ राजनितिमा ।

उदाहरण हेर्न कहिँ जानुपर्दैन । हाम्रै आँखा अगाडि घटिरहेकाछन्, राजनितिका लाजमर्दो दृश्यहरु । राजनिति गर्नेहरु सबै लाज पचेका हुँदारहेछन्, छिन भरमा छेपारो को जस्तो रगं फेर्न सक्दारहेछन् । अनि, कुर्सीका लागि जे पनि गर्न तयार हुन्छन्, क्षणभरिमै ! अनि त्यसमाथि थपिन्छ नातावाद र कृपावाद को खेल । जनतालाई जो आए पनि सास्ति, आफ्नो दु:ख आफैँसँग । चिप्ला र चिल्ला कुरा मा भुल्याएर हामी जनतालाई फेरी उही थाङ्ना मै सुताउँछन्, हाम्रा नेतागणहरु । विदेशी को लगौँटि समाएर सत्ता टिकाउने खेल हुन्छ यहाँ ।

यो राजनिति ले धेरै नै वाक्क बनाइसक्यो । हरेक कुरा मा राजनिति मिसाइदिन्छन् । पानी देखि पेट्रोल र स्कुल देखि सत्ता सम्म, यही राजनिति को घृणित खेल । अनि तिनै खेलाडिहरुलाई हामी काँध मा बोकेर दौडिन्छौँ, आफ्नो राष्ट्रनेता मान्दै तर उनीहरु ले केहीछिन पछि नै आफ्नो रङ देखाइदिन्छन्, जनता को ढाड नराम्रो सँग ले सेकिदिन्छन्, कमिसन, भ्रष्ट्रचार, नातावाद र कृपावाद मा सँधै चुर्लुम्म डुबेर बसिदिन्छन् । जति मैँ हु भन्ने ले पनि आखिर मा उही छेपारा को ताल देखाउँदा रहेछन् ।

विगत १ वर्षमा के भयो ? मुल्याङ्कन गरौँ भन्यो भने, आफैँलाई विरक्त लागेर आउँछ । समस्या जहाँ को तहिँ छ तर सत्ता फेरिइसक्यो, बाग्मतीमा ढल नै मिसिएको पानी सही तर धेरै पानी बगिसक्यो । जनता ले धेरै विश्वास गरे तर आशा, निराशा मा बदलियो, सँधैको जस्तो “जुन जोगी आएपनि कानै चिरिएका” भनेको यही हो ।

माओवादी ले बहुमत ल्याए, सरकार बनाए । उसो त राष्ट्रपति चयन गर्दा नै निकै ठूलो राजनिति गरे यिनीहरुले । सत्ता मा पुगे तर सहकार्य को नाम जप्दै एकलौटि राज गरिरहे । सँधै गोद्ने, ठोक्ने र पेल्ने बाहेक केही गरेनन्, तर सँधै मानवअधिकार र प्रेसस्वतन्त्रता को दुहाइ दिइनैरहे । अनि जनता, शान्ति र सुरक्षा भन्ने शब्द त कहाँ छुट्थ्यो र भाषण मा ! माओवादीले पृथक गर्ला भनेर सोचे पनि उही ताल देखायो, मन्त्रालय सम्हाल्न पाएको छैन, नातावाद र कृपावाद सुरु भयो, भर्रिकेन्द्र नै खोलियो भन्दा हुन्छ, विपक्षीलाई पाखा लगाउँदै । अझ मन्त्रालय बाँडफाँड मा नि हंगामा भएकै हो । सत्ता सम्हालेर सबै भन्दा धरै काम गरेको भनेको विदेश भ्रमण हो, प्रधानमन्त्री प्रचण्ड देखि परराष्ट्रमन्त्री उपेन्द्र यादव सम्म ले जनताको पसिना बाट उठेको राजश्वले विदेशलाई आफ्नो पानी पँधेरो नै बनाए । न कुनै विकास का काम भए न त शान्ती सुरक्षा को आभाष नै भयो, चरम लोडसेडिङ, फोहोर को डंगुर र बढेको महंगी ।

उता विपक्षी दलहरु पनि के कम, सँधै सत्ता कसरी लडाउने भनेर लागिरहे । निकै समयपछि, परिस्थिति यसरी मिल्दै आयो कि, प्रधानसेनापति को बखेडा मा माओवादीले सत्ता छोड्यो । सेना को विषयमा काम न काज ले समस्या खडा गरे, बरु त्यसको साटो विकास का काम र संविधान निर्माण को काम मा सोचिदिएको भए कति धेरै राम्रो हुने थियो । बिचमा माओवादी को कृयाकलाप का कारण, सँधै टेन्सन भइरह्‍यो राजनितिक वृत मा ।

जुन सुकै कारण ले भएपनि आखिर, आँप बेमौस मै झारी छाडे, हाम्रा गिरिजा बाबुले । त्यसपछि झन् पत्याउनै नसक्ने घटनाहरु घट्दैगए । माधव नेपाल प्रधानमन्त्री, अनि त्यही सरकार मा जाने विवाद ले फोरम मा फुट, माओवादीको बाहिर लुट अनि गिरिजा को पुत्रीमोह फेरी अगाडि आए । यस्तो किसिम को सिस्टम कुनै देशमा होला, नेपाल बाहेक ? भन्न नि लाजैमर्दो छ, जो जो संविधान सभा को चुनाव मा हारेका छन्, उनीहरु सत्ता सम्हाल्न जाँदैछन् । झट्ट् हेर्दा निकै नै अस्वाभाविक र अप्राकृतिक लाग्छन्, यी कुराहरु, राजनितिमा ।

माओवादीले सत्ता छाडेपछि पुन: सत्ता मा जान कम्ता कसरत गरेको होइन तर अरुहरुले लोप्पा खुवाइदिए उनीहरुलाई, जुन सायद उनीहरुले सपना मा नि सोचेका थिएनन् । यता गिरिजा बाबु ले, छोरी सुजातालाई परराष्ट्रमन्त्री बनाउन सिफारिस गरेकाछन्, जुन कुरा कसैलाई मान्य भएको छैन । बाँच्दैरहे सबै कुरा हेर्न पाइन्छ भनेर सिद्ध गरिदिएकाछन्, हाम्रा गिरिजाबाबु ले । धन्यछन् उनी पनि, ओच्छा्यान मै सुतेर भएपनि सत्ता को अंकगणित गरिरहन्छन् । यता यिनिहरु सरकार बनाउन व्यस्त अनि उता माओवादी सडक तताउन मस्त । आफूले सत्ता मा हुँदा नगरेको र नाजायज देख्ने उनीहरु अहिले जातिवादी संगठनहरुलाई उचालिरहेकाछन् । थाहा नै होला, अस्ति नेपाल मण्डल को माग सहित बन्द गरियो र त्यो बन्द, बन्द नभइ कर्फ्यु जस्तो भयो, साइकल समेत चल्न पाएनन् । अनि उनीहरुलाई समर्थन माओवादीको, भाषण गर्दै थिइन हिसिला यमी, नेवार को राज्य चाहियो भनेर ।

सत्ता मा हुन्जेल केही कुराहरु यिनीहरु ले देखेनन् तर बाहिरिने बित्तिकै समस्या को पहाड देखे । जनताको समस्या कति रहेछ भनेर ठम्याए, अनि फेरी सत्ता कै लागि उपयोग गर्दैछन्, जनताको समस्या उठान गर्ने निहुँमा ।

त्यसैले पनि शिशिर योगी ले गाउनु भएको गित याद आउँछ,
“यो देशमा म एउटा मानिस खोजिरहेछु…”

म आउँदैछु प्रिय

aakar@aakarpost.com (आकार) — Mon, 01 Jun 2009 04:21:57 PDT

"हातमा हात
ओठमा ओठ
म आउँदैछु प्रिय
म आउँदैछु प्रिय !..."

भन्ने पंक्ति सँगै भिडियो सुरु हुन्छ । राजन कठेत को निर्देशन मा बनेको भिडियो निकै मजाले सलल बगेको छ । भिडियो अन्तिम सम्म नहरेसम्म यो के को लागि र कुन विषयमा बनेको भिडियो हो भन्न मुस्किल नै पर्छ । एउटा सन्देशमुलक कुरा भिन्नै कन्सेप्ट मा बनेको भएर पनि भिडियो निकै राम्रो लाग्छ ।

काठमाडौँ विश्वविद्यालय मिडिया स्टडिज का साथिहरुले बनाएको छोटो र मिठो भिडियो आज यहाँ राख्दैछु । भिडियोमा अभिनय रहेको छ पर्वत थापा को भने, क्यामरा मा छिरिङ र कविता वाचन मा रतन रहेकाछन् ।

भिडियोको बारेमा:
A very short, both romantic and funny video(1 min. 25 secs.), made by KU students (2009) with Parbat Thapa (Electrical Engineering 4th/last year) in the scene....Poem narration by Ratan Aanad Karna, background score by Diwas Manandhar and Parbat Thapa, editing by Shekhar KC and Rajan Kathet, camera by Prem Tshering Sherpa and, scene selection, photography direction, script, concept and direction by Rajan Kathet. It was a good homework before making the video, so we completed shooting within 1-2 hours.

Wow !!! Politics..

noreply@blogger.com (Eternal) — Sun, 31 May 2009 03:49:56 PDT

I have always been away from political since the very beginning I have been hearing from so many people the same thing that "Politics is the dirty game. So, this kind of surrounding made me go away from politics.

But one thing has always fascinated me, or let me say one woman, one Italian-Indian woman who leads congress in India , yes I am talking about Sonia Gandhi..."Sonia Gandhi" for me is the idol in something called politics, though I know least about her, or let me say I give a damn !! to politics. One event before five years I clearly remember because I have watched this ardently in Television.

Yes, that was Election in India before five years...Although I don't remember so many things one event for me remains unforgettable.I remember the clash whether to make Sonia Gandhi Prime Minister or not. A leader Uma Bharati I guess came up with"Hunger strike" and similarly a fake publicity seeker stood up in a car among cameras and police with a gun in his hand , saying if "Sonia Gandhi will not be Prime Minister I will kill myself".

However, Sonia Gandhi could be the Prime Minister and lead the government. But selflessly she didn't chose the Prime Ministerial post. Here I assume that she did not had the power hunger. This may be the reason that Congress is leading another five years in India.

Talking about the political scenario of our nation, currently , CPN UML is in power, few weeks back u-CPN Maoist were in power. U-CPN Maoist covered the news widely when the then Prime Minster sacked Chief of Army Staff...... It is yet to see what CPN UML will bring in news.

News , I have been involved in this since last 8 months and in every day's news and every day is a new political crisis day. I wonder why we give so much emphasis on politics in our news. Some words are very popular" consensus among political parties, the new constitution drafting and taking peace process to a logical conclusion". However, these becomes a new "bhasan" for each and every leader.....and practically nothing is done yet. Time is moving and the commitment of each leader to draft the pro-people constitution remains in veil.....

Leaders now are holding wide discussion to give the full shape to the government. They are fighting for the Ministerial posts...we saw clashes in MPRF , NC was nearly divided...and our own new Prime Minister is busy with personal stuff....News comes he transfered to Baluwatar, threw away the luxurious bed and one thing strange for a communist leader "a puja kotha being made " at Baluwatar....and in his "Bhasan" ( Speech ), the most common thing....Consensus among the political parties, the drafting of new constitution and taking the peace process to a logical conclusion.

This dramatic stage of politics reminds me... Sonia Gandhi once again....What we lack is morality I think....We lack sacrifice....We lack contribution.....We lack leaders like Sonia Gandhi....

-Sweta Baniya

विश्वकप फूटबल आम्सड्रममा नेपालको सहभागीता

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 30 May 2009 18:29:52 PDT

होल्यान्ड/नेदरल्यान्डमा WK आम्सड्रम worldcup amstrdam)ले आयोजना मा यही आउदो जुन ६ र ७ २००९, मा हुने भएको छ जसमा नेपाली फूटबल प्रतियोगीतामा गैर आवाशीय नेपाली संघ (Non Resident Nepali Assocation) को सहभागीता हुने भएको छ ।

WK आम्सड्रमले ले वर्षै पिच्छे मैत्री पूर्ण विश्वकप फूटबल प्रतियोगीता आयोजना गर्ने क्रम मा यसपाली पनि फूटबलकप प्रतियोगीता आयोजना गर्ने भएको हो। गैर आवाशीय नेपालीहरु ले पनि लगातार चौथो बर्ष सम्म फूटबल प्रतियोगीतामा सहभागीता हुँदै आएका छन्। उक्त फूटबल प्रतियोगीता मा २३ जाना नेपाली खेलाडीहरु ले सहभागी हुने भएका छन्।

गैर आवाशीय नेपाली संघ (NRN) का अध्यक्ष डा. गोविन्द रौनीयार ले दिएको जानकारी अनुसार नेपाली भाषा राष्ट्रियता र परम्परा झल्कने सास्कृतिक कार्यक्रममा पनि नेपालीहरु ले भाग लिने भएका छन्। गैर आवाशीय नेपाली (NRN) को तर्फ बाट २३ जाना खेलाडी फूटबलमा गोल हान्न तयार भएकाछन्।

यो बर्ष नेदरल्यान्ड मा हुने मैत्री पूर्ण शील नेपालीहरु ले पार्छन् कि पार्दैनन् बाँकी नै छ।

यो विश्वभरको सहभागीता हुने दुई दिने फूटबल प्रतियोगीता हो। खेलाडीहरु आफ्नो आफ्नो देशहरु बाट आएर बसेका नेदरल्यान्डसका बासिन्दाहरु हुन्। तिनीहरु आम्सड्रम विश्व चैम्पियनशिप खिताबको लागि प्रतिस्पर्धा गर्नेछन्। समर्थकहरु आफ्नो देशको समर्थन् मा रहेर रङीन् सांस्कृतिक कार्यकर्महरु को मनोरन्जन गर्नेछन्।अन्तमा तिनीहरु पनि संसारभरिकै खानाको स्वाद लिएर संगीतको तालमा आफ्नो शरीर हल्लाउनेछन्। यो सबै कुराहरु एउटै छतको मुनी अथवा आम्सड्रम को एस्पोट पार्क मा जुन छ र सात तारीखको दिन हुनेछ।

जम्मा २३ जाना पुरुषहरुको समुह र १0 महिलाहरुको समुहले यो खिताबको लागि प्रतिस्पर्धा गर्नेछन्। नेपाल समुह ग बाट ईराक,स्पैन,चिन,तुर्की,अरुबा, इसराइल र सोमालिया को बिरुद्द खेल्नेछन्। आऔ हामी पनि मैदानको वरिपरी लाइन लगाएर हाम्रो एकता प्रदर्शन गरौ।

-दिनेश खरेल
नेदरल्यान्डस

Lolita : Episode-5

aakar@aakarpost.com (आकार) — Sat, 13 Jun 2009 07:35:37 PDT

Listen to 5th episode of Lolita.

लोलिता सँगको बसाइमा आज पाचौँ अंक लिएर हामी उपस्थित भएका छौँ । रेडियोवाचनमा “लोलिता”को पाचौँ अंक वाचन गर्दैछन्, अच्युत घिमिरे र प्रविधी मा साथ दिइरहेकाछन् अनिल मन्डर ।

भ्लादिमिर नावोकोभ को विश्वविख्यात उपन्यास लोलिता को पाचौँ अंक आज सुनाउँदै छौँ ,आज को रेडियोवाचनमा । केशरी अमगाईव्दारा नेपाली मा अनुवादित उपन्यास “लोलिता”, प्रोफेसर “हम्बर्ट र लोलिता” बिच को यौनसम्बन्धमा आधारित उपन्यास हो । एउटा बुढो प्रोफेसर र कलिली केटी बिच को सम्बन्ध को वर्णन गरिएको यो उपन्यास, विश्व कै सर्वाधिक विवादाश्पद उपन्यास हो ।

प्रोफेसर हम्बर्ट, लोलितालाई लिएर सहर सहर मा डुलिरहेकाछन् । विभिन्न सहरका प्राय: जसो सबै होटल, मोटल चहारिरहेकाछन् ।

मेरो कथा

aakar@aakarpost.com (आकार) — Fri, 29 May 2009 19:46:17 PDT

देखे पनि नदेखेको जसरी बाटो लागे दुवै । खै, कसरी यस्तो भएका हुन्, पहिले त यस्तो थिएनन्, सबैमा यही जिज्ञासा छ । हरदम सँगै रहने उनीहरु अहिले परिचितहरु को भिडमा पनि अपरिचित बनेर हिँडिरहेकाछन् । कसैले सोधेमा जवाफ दिन्छन्, ‘थाहा छैन, त्यस्को बारेमा मलाई के मतलब, जब उसले मलाई आफ्नो मान्दैन भने, उसको जिन्दगीमा मेरो केही भ्यालु छैन भने’ । दुवै को जवाफ एउटै हुन्छ, सबैसँग तर अफसोच उनीहरुको जवाफ सुन्ने एउटै साझा मान्छे कोही छैन । यदि दुवै को कुरा एउटैले सुन्ने हो भने सायद, उनीहरु बिच को दुरी रहँदैनथियो । एक अर्काको नजरमा नराम्रो बनेर हिँड्दैन थिए होलान् ।

आज पनि भेट भएको थियो तर न उसले बोलायो न उनले बोल्ने इच्छा नै देखाइन् । दुवै एउटै रेष्टुरेन्टमा पुगेकाछन् तर टेबल बेग्लै छ । अनि दुवै विपरित दिशा तिर फर्किएकाछन् । उनीहरुलाई हेर्दा लाग्दैन कि, उनीहरु कुनै समय सँगै थिए ।

हुन त अफिस जाने बाटो पनि एकै छ, अनि दिनहुँ देख्छन् तर पनि नदेखेको, नचिनेको नाटक गर्छन् । हुन त उनीहरु बिच केही भएकै थिएन । सुनाउँदा पनि सबै हाँस्नेछन्, उनीहरु को मनमुटाव को कारण सुनेर । (फेरी भनुँ भने नि, आफ्नै बेइज्जत हुन्छ, भन्दिन म पनि, उनीहरु जेसुकै गरुन् ।) तर पनि उनीहरु दुवै आफ्नो अडान मा अडिग छन् । अनि आफूलाई मात्र सही र अर्कोलाई गलत ठानिरहेकाछन् । एउटा इमोशनल ब्ल्याकमेलिङ गरिरहेकाछन् दुवैजना, दुवैजना आफूप्रति सहानुभुति खोजिरहेकाछन् । (एक अर्को, आगो र पानी हुनु पर्ने मा, दुवै आगो भएपछि समाधान पनि प्राय: असम्भव नै छ हैन र ?) दुवै भित्र भित्रै आफैँ पिल्सिरहेकाछन्, रोइरहेकाछन् । तर पनि यो सत्य हो कि, अब फेरी उनीहरु एक हुनेछैनन्, बरु जिन्दगी भर एकअर्कालाई सम्झेर रोएरै बिताउनेछन् दिनहरु । त्यो सामिप्यता को आभाष सँधै खड्किरहनेछ ।

जब जब दुवैलाई एकअर्काको याद आउँछ, तव दुवैको पारो तात्छ तर फेरी एकछिन मा लल्याकलुलुक हुन्छन् । अनि तिनै पुराना दिनहरु सम्झिन्छन् । त्यो अविष्मरणिय पहिलो भेट सम्झिन्छन् (हुन त भेट पनि मैले नै गराइदिएको हुँ), केही क्षण पुराना कुरामा हराउँछन् । दुवै एक अर्कालाई धिक्कार्छन्, दुवै एकअर्का माथि दोष थोपरेर आफू पानी माथि को ओभानो बन्न खोज्छन् ।

पहिले जोसँग एकपटक कुरा नगरी चित्त बुझ्दैनथियो, जो एकअर्काका आफ्ना हरेक कुराहरु बाँढ्थे तर आज उनीहरु एकशब्द पनि बोल्दैनन् । उनीहरु एउटै नदिका दुइ किनार भएका छन्, जुन आपस मा मिल्न असम्भव छ । सुन्दैछु, दुवैजना धेरै टाढा जाँदैछन् रे, अब कहिले पनि भेट्दैनन् रे ! तर पनि एकान्त मा सम्झेर रुने गर्छन् रे ! म सम्झाउन सक्दिन उनीहरुलाई ।

उनीहरु बिचको मनमुटाव को कारण मै थिँए । तर म यो कुरा उनीहरु दुवैलाई भन्न सक्दिन, बुझाउन सक्दिन । म केही भन्न सक्दिन्, म देखिएको यथार्थलाई चुपचाप हेरिरहन मात्र सक्छु । उनीहरुले पनि चिनेका छैनन् मलाई, तर उनीहरुले मेरो भरपुर उपयोग गरेकाछन् । हुन त मैले नै भेट गराइदिएको हुँ उनीहरुलाई तर आखिर मा उनीहरु बिच फाटो ल्याउने कारक पनि म नै बन्न पुगेँ । म हुँ ‘नेपाल टेलिकम को नेटवर्क’ ।

उनीहरुलाई मिलाउन, म नसक्ने भएको छु । के तपाई उनीहरुलाई सम्झाउन सक्नुहुन्छ ? के उनीहरुलाई सम्बन्धको फाटो को कारण ‘मोबाइल को नेटवर्क’ हो भनेर भन्दिनसक्नुहुन्छ ? फेरी उनीहरुलाई सँगै हेर्ने रहर थियो, तर सायद मेरो यो रहर, रहर मै सिमित हुनेहोला । साँच्चै, के तपाई उनीहरुलाई मिलाउन सक्नुहुन्छ ? प्लिज भन्दिनु न उनीहरुलाई, सम्झाइदिनु न उनीहरुलाई ! हैन, कसैलाई त भनिदिनोस् न यार, मेरो कथा, मेरो दुरावस्था ।