Aakar Post

गुगल बुक्समा F**K शब्दको प्रयोगको रहस्य

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Fri, 17 May 2013 21:23:05 PDT

सन् १५०० यता विभिन्न भाषामा प्रकाशित भएका किताबहरुलाई गुगलले डिजिटाइज गरेर गुगल बुक्समा राखिदिएकोछ । ती पुराना एतिहासिक किताबहरुलाई ओसिआर, रिक्याप्चा आदि प्रविधिव्दारा गुगलले डिजिटाइज गर्दै आएकोछ । विकिपेडियाका अनुसार सन् १५०० देखि सन् २००८ सम्ममा प्रकाशित भएका करिब ५२ लाख किताबहरु गुगलले डिजिटाइज गरेर गुगल बुक्समा उपलब्ध गराएकोछ ।

ती डिजिटाइज गरिएका ५२ लाख किताबहरुमा रहेका अक्षर, शब्दहरु आदिको संख्या गुगल एनग्राम (ग्राफ) मा हेर्न सकिन्छ । विभिन्न भाषा तथा शब्दहरुमा रुची राख्नेका लागि गुगल एनग्राम उपयोगी रहेकोछ । गुगल एनग्राम मा कुन शब्द कहिले देखि प्रयोग गर्न थालियो, कुन समयमा धेरै प्रयोग गर्न थालियो, किन प्रयोग गरियो, कुन शब्द कहिले उत्तपति भयो भन्ने जस्ता विभिन्न जिज्ञासाहरुको समाधान भेट्न सकिन्छ ।

जस्तो कि विश्वयुद्द (World war) भन्ने शब्द सन् १९०० पछिका किताबहरुमा देख्न सकिन्छ । सन् १९०० देखि सन् १९५० बिचमा लेखिएका किताबहरुमा "वल्ड वार" शब्द धेरै प्रयोग भएकोछ । (पहिलो विश्वयुद्द सन् १९१४-१८ र दोश्रो विश्वयुद्ध १९३९-४५ मा भएको थियो)

तर गुगल एनग्राममा भएका सबै तथ्य विश्वासिला नहुँदा रहेछन्, ओसिआर प्रविधि सँधै ठिक नहुने रहेछ भन्ने कुरा अंग्रेजी शब्द "फक" बाट थाहा पाइयो । यसका अतिरिक्त गुगल एनग्राममा देखिएको "फक" शब्दबाट अक्षरहरुको बनोट र अक्षरहरुमा आएका परिवर्तनहरुका बारेमा पनि जान्न पाइयो ।

गुगल एनग्राममा "फक" शब्दको खोजी गर्दा निकै आश्चार्यजनक नतिजा देखियो । "Fuck" भन्ने शब्द सन् १६२० देखि सन् १८२० सम्मका किताबहरुमा धेरै प्रयोग गरेको पाइयो । सन् १८२० देखि सन् १९६० मा "फक" शब्दको प्रभुत्व देखिएन तर फेरि पछि सन् १९६० देखि यताका किताबमा उक्त शब्दको प्रयोग गरेको पाइयो ।

गुगल एनग्राम मा देखिएको नतिजाले साँच्चै नै आश्चार्यचकित बनायो । कि गुगल बुक्स गलत छ वा यो शब्द सन् १६०० - १८०० सम्ममा प्रचलनमा थियो र विचमा यो शब्द नै थिएन भन्ने आशंका पनि पैदा गरायो । तर गुगल बुक्समा देखिएको पहिलो नतिजाबाट नै किताबमा प्रयोग गरिएका सबै शब्दहरु "फक" थिएनन् भनेर बुझ्न खासै समय लागेन । तर यसबाट अक्षरहरुको उत्पति र विकासक्रम बारे भने जान्ने मौका मिल्यो ।

माथिको फोटो "जुका" बारे लेखिएको किताबको पृष्ठबाट लिइएको हो । बिचमा पहेँलोले हाइलाइट गरेका शब्दहरु उक्त वाक्यमा मेल खाँदैनन् । त्यहाँ "फक" शब्दको ठाउँमा "सक" हुँदा वाक्य मिलेको देखिन्छ । लेखिएकोछ, "...they should ~~fuck~~ suck more blood then they are able to contain, cut off their tails as they ~~fuck~~ suck..." माथि भएका प्राय: सबै वाक्यमा तपाईलाई "फक" लेखिएको जस्तो लाग्नसक्छ र गुगलबुक्सले पनि अधिकांश शब्दहरु त्यसरी नै बुझ्छ । तर वास्तविकतामा "फक" नहुनसक्छ । तपाईलाई "फक" शब्द हो भन्ने लागेका ठाउँमा "सक" (suck) शब्द राखेर पढ्नुस् केही फरक भेट्नुभयो कि?

खासमा यी कुराहरु अंग्रेजी अक्षरको बनोट र विकासक्रमसँग जोडिएका रहेछन् । सन् १५०० देखि १८०० सम्म अंग्रेजी अक्षरहरु "f" र "s" उस्तै उस्तै देखिने र लेखिने रहेछ । "f" मा माथिल्लो भागमा सानो ड्यास (-) ले मात्र "s" र "f" को फरक छुट्टिने कारण दुवै शब्द उस्तै उस्तै देखिने रहेछन् । तर समयसँगै विस्तारै परिवर्तन हुँदै अहिले यसरी "s" र "f" लेखिन्छ । अर्थात अहिले यी दुवै शब्दहरु विलकुल फरक देखिन्छन् । तर गुगलले किताब डिजिटाइज गर्न प्रयोग गरेको प्रविधिले पहिलेका अक्षरहरुका वनौट ठम्याउन नसकेको देखिन्छ ।

माथिका ग्राफहरु गुगल एनग्रामबाट लिइएकाहुन् । तपाई यस विषयमा अझै अध्ययन गर्न चाहनुहुन्छ भने, गुगल एनग्राममा गएर शब्दहरु सँग खेल्न सक्नुहुन्छ, गुगल बुक्समा किताबहरु हेर्नसक्नुहुन्छ । नयाँ कुरा भेट्नुभयो भने तल कमेन्ट लेख्न नभुल्नुहोला ।

(केही हप्ता पहिले काठमाडौँमा आयोजना गरिएको "वल्ड स्टार्टअप रिपोर्ट" को कार्यक्रम पछि विविध विषयमा छलफल हुँदैथियो । कुरा गर्दै जाँदा हामी पुराना "अक्षर" र "शब्दको बनोट" मा पुग्यौँ । स्टार्टअप रिपोर्टमा आएका अजयबाट अनौठो कुरा थाहा पाइयो, अंग्रेजी शब्द "फक"को बारेमा । अनि गुगल एनग्राममा आएर खोजी गरियो। धन्यवाद !)

साझा बस क्रेज

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Sun, 12 May 2013 10:16:06 PDT

साझा बस पून: सञ्चालनमा आउँदा क-कसले र कतिले खुशीको अनुभव गरे, त्यो कुरा चर्चा नगरौँ किनकी साझा बस चल्दा खुशी नहुने गाडी साहूजीहरु मात्र थिए रे। आफूले "साझा बसमा जो पनि चढ्दछ, किलिन्डरले दुई रुप्पेको टिकट काट्दछ..." भन्ने गित सुनियो मात्रै, ती साझा बस आफूले कहिले देखिएन, कहिले चढिएन (बिचमा आएको साझा नामक मिनिबस बाहेक)। म ८-९ वर्ष अगाडि काठमाडौँ छिर्दा साझा बसको अस्तित्व सखाप भइसकेकोथियो, ट्रली बस चाँहि त्यतिबेला नि कुद्दै थियो, कोटेश्वर देखि त्रिपुरेश्वरसम्म । अप्ठ्यारा सिट, पुरानो गाडी भएपनि सस्तो भएका कारण ट्रलीबस कहिलेकाँही प्लस टु पढ्दा कोटेश्वर देखि थापाथली सम्म चढियो ।

साझा बस अहँ पटक्कै याद छैन, सायद सानैमा साझा बस लामो रुटमा चलेको बेला कहिलेकाँही चढियोहोला तर निलो गाडी पूर्व - पश्चिम राजमार्गमा हुँइकिएको भने "रोड" तिर आउँदा प्राय देखिन्थ्यो । मकालु यातायात आएपछि, मकालु त साझा जत्तिकै भरपर्दो छ, अनि कारजस्तै तुफान हुँइकिन्छ भन्या भएर करिब ३-४ वर्ष काठमाडौँबाट घर जाने र घर आउने गाडी यही बन्यो । आजकाल दक्षिणकाली - हेटौँडा हुँदै हुँइकिने टाटा सूमो पहिलो रोजाइमा पर्छ । साना गाडी ती पहाडका साना घुमौरा बाटाका लागि उपयुक्त छन् । रुट मिलेसम्म काठमाडौँमा नेपाल यातायात रोजाइमा पर्नेगर्छ अहिले साझा यातायात पनि लिस्टमा थपिएकोछ । काठमाडौँ - धुलिखेल रुटमा चढ्ने गाडीहरु पनि राम्रा र स्तरिय लाग्छन् ।

सुन्धारा जानुथियो । घरैछेउबाट भैँसेपाटी रत्नपार्क गाडी चल्ने भएपनि, एकान्तकुना चोक देखि जावालाखेल सम्म हिँडेरै जाने योजना बनाइयो । भैँसेपाटी चल्ने गाडीहरुमा उभिन मात्र होइन, बस्न पनि समस्या हुन्छ यद्दपि अफिस जाँदा अनि हतारमा त्यही बसहरु नचढि सुख चाँहि छैन ।मन लागेर वा नलागेर भएपनि तिनै साना बसहरु चढ्नुपर्छ । जावालाखेल सम्म हिँड्दा चाँही कम्तिमा विकल्प पाइन्छ भन्ने लाग्छ, भलै एकान्तकुना देखि जावालाखेल पुग्न निकै संघर्ष गर्नुपर्छ धुलो र धुँवासँग ।

चर्को घाम छल्ने र साझा कुर्ने मनसायले जावलाखेलको बसस्टपमा बसियो । माइक्रोबस, टेम्पुहरु सुन्धारा - रत्नपार्क, वानेश्वर - कोटेश्वर भन्ने नारा लगाइरहेकाथिए, बाटो हिँड्नेलाई पनि तानेर गाडी भित्रै हालुला झैँ गर्थे । काठमाडौँमा माइक्रोबस प्राय: सबैको बाध्यता हो, म नि प्राय चढ्छु । सिटभरि चढाउँदा त राम्रो लाग्छ, तर १०-१२ जना चढ्ने माइक्रोबसमा २०-२५ जना कोचेपछि, अनि कोचिन आइपुगेपछि भने 'इरिटेड' नै भइन्छ, श्वास पनि राम्रोसँग फेर्न पाइँदैन ।

बसस्टपमा म सँगै अरु एक दर्जन जति बटुवाहरु बसिरहेकाथिए । सायद घाम छल्न बसेका होलान् जस्तो लाग्यो ।एकैछिनमा साझा बस आइपुग्यो, बसस्टपमा बसिरहेकाहरु साझाको पछिल्लो ढोकातिर दौडिए । पछाडि फर्केर हेरेँ, अघिको भरिभराउ बसस्टप खालि भएकोथियो । उता माइक्रोबसका खलासी भन्दैथिए, "यो पनि साझा नै हो, सबैको साझा"! साझाबसका सबै सिट भरिभराउ थिए, उभ्भिनेहरु पनि प्रशस्तै थिए । कम्तिमा उभिन त राम्रोसँग पाइन्छ भनेर चढ्नेहरु पनि भेटियो ।

There's so much craze for the #Sajha bus in the city. I can see that. :-) #Kathmandu
— Aakar Anil (@aakarpost) May 12, 2013

बेङ्लोर बस्दा यस्तै गाडीमा कहिलेकाँही यात्रा गरिन्थ्यो । लाग्थ्यो यस्तै बसहरु नेपालमा कहिले गुड्छन् होला । बेङ्लोरको एउटा रमाइलो अनुभव छ । लक्ष्मीदाइ र म सायद एचएएल रोडमा एरोस्पेस संग्राहलय हेर्न जाँदैथियौँ (वा कुनै सिनेमा हल तिर जाँदैथियौँ) । मुर्गेसपाल्यमबाट बस चढियो, बस चढ्ने बित्तिकै टिकट काट्नुपर्ने, टिकट काटियो । बसमा अघिल्लतिर दुईटा सिट खालि देखेँ । हतार हतार गरेर, अघि बढ्दै सिटमा गएर बसियो, बस गुढ्यो । बसमा उभिनेहरु प्राय: सबैले आफूतिर हेरिरहे झैँ लाग्यो, आफूलाई हेरिरहेको भएको भएर उनीहरुबाट ध्यान हटाउन यताउता हेर्दै थिँए, झ्याल छेउमा "महिला" भनेर लेखिएको रहेछ । बल्ल कुरो बुझियो, महिलाको लागि छुट्टयाइएको सिटमा बसेको देखेर त्यसरी सबैले अचम्म मानेर हेरेका रहेछन् । आफ्नो गल्ति थाहा भएपछि सरक्क उठियो, दुईजना महिला आएर सिटमा बसेँ । त्यो दिन देखि बेङ्लोरमा बस चढ्दा सिटमा बस्नु पहिले कसैको लागि सिट छुट्याइएको छ कि भनेर सावधानी अपनाउन थालियो ।

नेपालमा चल्ने सबै सार्वजनिक यातायातमा महिला/बृद्ध/अपांग भनेर सिट छुट्याइकोहुन्छ । तर यहाँ नियम कसैले मान्दैनन्, आफू पनि जहाँ मिल्छ त्यहीँ बसिन्छ, बृद्ध अनि बच्चा बोकेका महिलाहरुलाई भने सिट छोड्ने गरिन्छ ।साझा बसमा भने केही हदसम्म यो नियम लागू गर्ने कोशिस गरिएकोछ र सफल पनि हुँदैछ । साझाका कारण यात्रुहरु बसस्टपमा चढ्ने र बसस्टपमै झर्ने बानी बसाउँदैछन्, अन्यत्र त बस रोकिँदैन पनि । साझा आएको देखेपछि, परैदेखि हात हल्लाउँदै, कुदेर बसस्टप आएर बस चढ्ने गर्न थालेकाछन् । साझा बसका स्टपहरुमा साझा बस भनेर सानो साइनबोर्ड पनि राखिएकोछ ।

साझाबस चढेको अनुभव गर्दा गर्दै र अरुका अनुहारका खुशी नियाल्दा नियाल्दै झर्ने स्टप पनि आइसकेछ । बसबाट सुन्धारा पेट्रोल पम्प अगाडि ओर्लिएर सिभिल मलतिर लागियो ।

साझाबसको क्रेज बढ्दै जाओस् । शुभकामना ।

कालाम्य फेसबुक–ट्विटर

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 08 May 2013 11:05:07 PDT

फेसबुक र ट्विटरमा अनगिन्ती गुनासाहरु पोखिएकाछन् । सामाजिक सञ्जालमा अपडेहरु हेर्दा यस्तो लाग्छ हामीलाई “नमर्ने रिस उठेकोछ”, आफू माथि, भ्रष्ट नेताहरु माथि, मन्त्रीपरिषद अध्यक्ष, राष्ट्रपति, अनि लोकमान माथि । आफ्नै आँखा अगाडी अराजकताको राज चलिरहेकोछ, अनि हामी टुलुटुलु हेरिरहेकाछौँ । हामीसँग विकल्प छैन भन्दै आफ्नै पुर्पुरोमा हात लगाएर बसिरहेकाछौँ । चारदलहरुले नै यस्तो नचाहिँदो निर्णय गरेपछि अनि राष्ट्रपतिले नै लालमोहर लगाइदिसकेपछि लोकमानलाई मात्र गाली गरेर हुनेवाला पनि केही छैन । यदि यो गलत कदम हो भने, लोकमान भन्दा कयौँ गुना दोषी, माओवादी, कांग्रेस, एमाले लगायतका दलहरुछन् । यी तिनै दलहरु हुन् जो चुनावको समयमा हामीसँग हात पसार्दै आइपुग्छन् भोटको लागि । अनि हामी तिनै भ्रष्टहरुलाई चुनेर पठाउछौँ, हामीमाथि शासन गर्न । अनि उही प्रवृत्ति दोहोरिन्छ, कम्तिमा मैले यही देखेँ विगत १८-२० वर्षको समयमा ।

मलाई के लाग्छ भने, यी दलहरुका नेतृत्व विरुद्ध ती पार्टिका युवा नेताहरु जाग्नुपर्छ । लोकमान नियुक्तीको विरोधमा नेपाल बन्द गरेर सर्वसाधारण जनतालाई दुख दिनुभन्दा, आफ्ना पार्टि कार्यालय घेराउ गर्नुपर्छ । युवा नेताहरुलाई के कुराले आफ्नो नेतृत्वको विरुद्धमा जान रोकेकोछ, उनीहरु नै जानुन्, तर उनीहरुले आन्दोलनको नेतृत्व गरेको अवस्थामा नेपाली ~~जनताहरु~~ युवाहरुको साथ उनीहरुलाई रहनेछ भनेर बुझ्दाहुन्छ, किनकी यी दलहरुका बुढाखाडा नेतृत्वबाट हामी आजित भइसकेकाछौँ। वा विकल्पका रुपमा प्रस्तुत भइरहेका विवेकशिल नेपाली लगायतका समूहहरुलाई समर्थन गर्नुपर्छ । अब पनि फेरि उनै नेताहरुलाई चुनावमा भोट हाल्न मन मान्दैन, उनीहरुलाई आफ्नो नेता स्विकार्न सकिँदैन ।

मैले सिधा रुपमा नबुझेको कुरा के हो भने, “जसलाई अयोग्य भनेर घोषित गरियो, उसैलाई त्यहीँको प्रमुख” कसरी र किन बनाइयो? सायद सबैजना यही प्रश्नकै उत्तर खोजिरहेकाछन् र लोकमान लगायतहरुको विरोध गरिरहेकाछन् । आफ्नो रिस पोख्न आज अधिकांशले फेसबुक र ट्विटर जस्ता सामाजिक सञ्जालको प्रयोग गरे जहाँ उनीहरुले विरोध स्वरुप आफ्ना अपडेटहरुमा “कालो” पोते, भलै यसबाट गल्ति सच्चिने सम्भावना देखिँदैन ।

र यसरी रमाइलो गरेको नि देखियो । (आज गुगल डुडलमा डिजाइनर सल बास [Saul Bass] लाई सम्झना गरिएको थियो ।)

यो हप्ता “लोकमान” ट्विटरमा चर्चामा रहे भन्ने कुरा टप्सीबाट निकालिएको तलको ग्राफले जनाउँछ !

गुगल ग्लास अनुभव

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 01 May 2013 18:17:00 PDT

"मैले गुगल ग्लास प्रयोग गर्न थालेको दुई हप्ता भन्दा धेरै भयो ! गतहप्ता मैले गुगल ग्लास लगाएरै ५ वटा कार्यक्रममा बोलेँ, एयरपोर्टबाट ४ पटक ओहोरदोहोर गरेँ, सयौँ जनालाई मेरो ग्लास प्रयोग गर्न दिँए, सुत्ने समय बाहेक अरुबेला गुगल ग्लास बिरलै खोलेँ ।" प्रख्यात टेक्नोलोजी ब्लगर रोबर्ट स्कोबलले अब जीवनका बाँकी दिनहरु गुगल ग्लास वा गुगल ग्लास जस्तै अर्को कुनै ग्याजेट विना कल्पना गर्न सक्दिन भनेर आफ्नो गुगल ग्लास अनुभव लेखेकाछन् ।

गुगल ग्लासको बारेमा जान्न चाहने साथीहरुलाई रोबर्टको कुरा रोचक लाग्न सक्ने भएकोले उनले गुगल प्लसमा लेखेको "गुगल ग्लास अनुभव" तल जस्ताको तस्तै राखेकोछु । पहिले गुगल ग्लास बारे बनाइएको भिडियो हेर्नुहोस् ।

How it feels through Google Glass:

Here's my review after having Google Glass for two weeks:

1. I will never live a day of my life from now on without it (or a competitor). It's that significant.
2. The success of this totally depends on price. Each audience I asked at the end of my presentations "who would buy this?" As the price got down to $200 literally every hand went up. At $500 a few hands went up. This was consistent, whether talking with students, or more mainstream, older audiences.
3. Nearly everyone had an emotional outburst of "wow" or "amazing" or "that's crazy" or "stunning."
4. At NextWeb 50 people surrounded me and wouldn't let me leave until they had a chance at trying them. I haven't seen that kind of product angst at a conference for a while. This happened to me all week long, it is just crazy.
5. Most of the privacy concerns I had before coming to Germany just didn't show up. I was shocked by how few negative reactions I got (only one, where an audience member said he wouldn't talk to me with them on). Funny, someone asked me to try them in a bathroom (I had them aimed up at that time and refused).
6. There is a total generational gap that I found. The older people said they would use them, probably, but were far more skeptical, or, at minimum, less passionate about the fact that these are the future, than the 13-21-year-olds I met.

So, let's cover the price, first of all. I bet that Larry Page is considering two price points: something around $500, which would be very profitable. Or $200, which is about what the bill of materials costs. When you tear apart the glasses, like someone else did (I posted that to my Flipboard "Glasshole" magazine) you see a bunch of parts that aren't expensive. This has been designed for mass production. In other words, millions of units. The only way Google will get there is to price them under $300.

I wouldn't be shocked if Larry went very aggressive and priced them at $200. Why would Google do this?

Easy: I'm now extremely addicted to Google services. My photos and videos automatically upload to Google+. Adding other services will soon be possible (I just got a Twitter photo app that is being developed by a third party) but turning on automatic uploads to other services will kill my batteries on both my phone and my glasses (which doesn't have much battery life anyway). So, I'm going to be resistant to adding Facebook, LinkedIn, Twitter, Evernote, and Tumblr to my glasses. Especially when Google+ works darn well and is the default.

Also, Google is forbidding advertising in apps. This is a HUGE shift for Google's business model. I believe Larry Page is moving Google from an advertising-based company to a commerce based company.

The first thing I tried that it failed on was "find me a Sushi restaurant." I'm sure that will get fixed soon and, Google could collect a micropayment anytime I complete a transaction like reserving a seat at a restaurant, or getting a book delivered to my house, or, telling something like Bloomingdales "get me these jeans."

There is literally billions of dollars to be made with this new commerce-based system, rather than force us to sit and look at ads, the way Facebook and tons of other services do.

When you wear these glasses for two weeks you get the affordance is totally different and that having these on opens you up to a new commerce world. Why?

1. They are much more social than looking at a cell phone. Why? I don't need to look away from you to use Google, or get directions, or do other things.
2. The voice works and works with nearly every one and in every situation. It's the first product that literally everyone could use it with voice. It's actually quite amazing, even though I know that the magic is that it expects to hear only a small number of things. "OK Glass, Take a Picture" works. "OK Glass, Take a Photo" doesn't. The Glass is forcing your voice commands to be a certain set of commands and no others will be considered. This makes accuracy crazy high, even if you have an accent.

I continue to be amazed with the camera. It totally changes photography and video. Why? I can capture moments. I counted how many seconds it takes to get my smartphone out of my pocket, open it up, find the camera app, wait for it to load, and then take a photo. Six to 12 seconds. With Google Glass? Less than one second. Every time. And I can use it without having hands free, like if I'm carrying groceries in from the car and my kids are doing something cute.

I've been telling people that this reminds me of the Apple II, which I unboxed with my dad back in 1977. It was expensive. It didn't do much. But I knew my life had changed in a big way and would just get better and better. Already this week I've gotten a new RSS app, the New York Times App, and a Twitter app. With many more on the way.

This is the most interesting new product since the iPhone and I don't say that lightly.

Yeah, we could say the camera isn't good in low light. We could say it doesn't have enough utility. It looks dorky. It freaks some people out (it's new, that will go away once they are in the market).

But I don't care. This has changed my life. I will never live a day without it on.

It is that significant.

Now, Larry, find a way to make it $200 and you'll have a major hit on your hands.

मिसिंग मामाघर [कथा]

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Tue, 30 Apr 2013 09:01:25 PDT

'बाँदराखुइ, ह्याँ आएर पिँढीमा बसो, अब पनि चकचक गरेको देखें भने भालेसँग थुन्दिन्छु'

हामी मामाघर जाँदा हजुरबुबाको 'वार्निङ' सँधै यस्तै हुन्थ्यो। मामाघरमा हजुरबुबा, हजुरआमा र लक्ष्मी दिदी थिए। मामा माइजु 'इन्डिया' बस्नुहुन्थ्यो। हाम्रो घरबाट हाम्रो मामाघर आधि घण्टाको दुरीमा थियो, शुक्रबार हुने बित्तिकै हामी दाजुभाइ मामाघर दगुर्थ्यों। मामाघर नपुग्दासम्म हजुरबुबाको केहि याद आउँथे'न, गौँडो कट्ने बित्तिकै हजुरबुबाको चर्को अवाज सुनिन्थ्यो अनि हामी दाजुभाइका पाइला रोकिन्थे। 'यी बाँदराचोद आए पछी घराँ कैल्यै शान्ति'सँ बस्न दिन्नन्, चकचक चकचक मात्रै गर्छन'। यस्ता गाली सुनेपछि हामीलाई हजुरबुबा पटक्कै मन पर्दैनथ्यो। उहाँको बोली साह्रै खरो थियो, बोली सुन्ने बित्तिकै हामी डरले तैं चुप मै चुप हुन्थ्यौं अनि पिँढीमा बसेर उड्कुसी मुड्कुसी खेल्थ्यौँ। हेर्दा पनि निकै नराम्रो हुनुहुन्थ्यो हाम्रो हजुरबुबा, कालो न कालो हुनुहुन्थ्यो, कहिल्यै हाँस्नु हुँदैनथ्यो, खाली बाँदराखुइ र बाँदराचोद भन्दै गाली गर्नुहुन्थ्यो। केट'केटी हुँदा हामी त्यो भनेको के हो बुझ्दैनथ्यौं, ठूला भएपछि थाह पायौं, 'इन्डियन' गाली रहेछ, अलि 'मोडिफाई' भएको रहेछ।

हामी मामाघर पुग्दा सँधै पिँढीमा रेडियो बजिराखेको हुन्थ्यो, हजुरबुबा कहिले डोको बुन्दै, कहिले भालेलाई मकै खुवाउँदै, अनि कसै न कसैसँग बाझ्दै बसेको भेटिनुहुन्थ्यो, कहिले भालेले गाली खाइरहेको हुन्थ्यो, कहिले रेडियोले, हामी पुगेपछि गाली खाने हाम्रो पालो हुन्थ्यो। मामाघरमा एउटा अजंगको भाले थियो, हामीलाइ देखे पछि ठुंग्न आइपुग्थ्यो, मामाघरमा हजुरबुबा पछि सबभन्दा धेरै डर त्यसैको लाग्थ्यो। तर पनि लक्ष्मी दिदीसँग भेट्न पाइने लोभले मामाघर जान मनलाग्थ्यो।

हाम्रो मामाघरका पाखामा सिजन अनुसारका फलफुल पाइन्थे, अनि बाँदर निकै आउंथे, हामीलाइ बाँदर लखेट्न खुब रमाइलो लाग्थ्यो। सुन्तला, नासपाती, बेलौंती, राता बोक्रा हुने खालका केरा, कटहर, आरु, निबुवा फल्थे तर हामीलाई यी फलफुल त्यति मन पर्दैनथे। हामीलाई त ऐंसेलु, दहिचामल, काफल, कालीगेडी, अंगेरी मन पर्थे। मुठ्ठी भरि ऐसेलु जम्मा भैसक्दा हातभरी पुरै काँडाले चिथोरिएका हुन्थे, अंगेरी खाएर मुख काला हुन्थे, कहिले गाँडे ऐसेलु र दहिचामलका पात मिसाएर चपाऊँदा पान खाए जस्तै मुख राता हुन्थे; हामी यिनै 'प्रुफ' लिएर फर्किन्थ्यौं। त्यसपछि मामाघरको पिँढीमा हजुरबुबाको सामुहिक गाली खानुपर्थ्यो।

'समाचार दिनदिनै बजाऊँछन् बाँदराखुइहरु, नाटक सुन्न शनिबारै कुर्नुपर्छ' हजुरबुबाले रेडियोलाई सँधै गर्ने यो गाली अझै याद आऊँछ। बिहानको शंखध्वनि देखि बेलुका प्रसारण बन्द नहूँदा सम्म मामाघरको रेडियो पिँढीमा 'फुल भोल्युम'मा बज्थ्यो, वरिपरीका चार घरले सित्तैंमा सुन्न पाउँथे। शनिबार बिहानको ठिक दश बजे हजुरबुबाका हातबाट हामी केटकेटीको निकै निर्ममतापुर्वक ट्याङ्किकओ चिसो पानीले धुवाई हुन्थ्यो। हजुरबुबाका कठोर हातले हाम्रा कलिला पाखुरा र खुट्टा मिँचींदा असह्य पीडा हुन्थ्यो, त्यसमाथि अघिल्लो दिन चकचक गर्दा पाछेका हातगोडामा साबुनको पिरोले पोल्दा आँशु झर्ने गर्दथे, काम्दै कटकटिएको मैलो पखालिने पालो कुरेर बस्थ्यौं।

रेडियोमा पाण्डव सुनुवारको एउटा कार्यक्रम बज्थ्यो, हामी त्यसबेला तेल घसिंदै गरिएका हुन्थ्यौं, खुबै आनन्द लाग्थ्यो। सुरिलो स्वरमा बोल्ने ती पाण्डव सुनुवार आफ्नै मामा जस्तै लाग्थ्यो। दिउँसो रेडियो नेपालमा नाटक सुन्थ्यौं, वरिपरिका पनि मानिस नाटक सुन्न झुम्मिन्थे, नाटक सुन्न खुब रमाइलो लाग्थ्यो, गा.बि.स.मा बाहेक अरुतिर टि.भी थिएनन्, त्यहाँ बिहिबार रामायण मात्रै देखाउँथे। हजुरबुबाले गाली गरेको सुन्दा र त्यसरी चिसो पानीले नुहाउनु पर्दा हामी दाजुभाइ अर्को हप्ता मामाघर नआउने सल्लाह गर्दै फर्किन्थ्यौं, तर मङ्गलबार बुधबार देखी लक्ष्मी दिदीको यादले सताउन थाल्थ्यो अनि कहिले शुक्रबार आउला र मामाघर जाउँला भन्ने हुन्थ्यो।

मामाघरको पिँढी गजबको जंक्सन थियो, पँधेरा जाने हुन् या बेसीबाट फर्किने हुन्, मामाघर कै आँगन भएर हिंड्थे र धेरैजसो पिँढि ा एकछिन बिसाउँथे। दुइटा गुन्द्री सँधै बिछ्याइएका हुन्थे। मामाहरु इन्डियाबाट आउँदा पिँढि सानोतिनो साडी पसल नै जस्तो देखिन्थ्यो। अरुबेला पनि कम्तिमा दुईजना बुढीमाऊ कहिले टपरी गाँसीरहेका, कहिले बत्ति कातिरहेका हुन्थे अनि आपसमा सासले केके बोल्थे, हामी बुझ्दैनथ्यौं, सायद बुहारीहरुका कुरा काट्दा हुन। हप्तैपिच्छे गइने भएकाले मावालीलाई नमस्ते गर्ने भनेको दशैं, श्राद्ध र चाडवाडमा टिका लगाएर दक्षिणा थाप्दा मात्रै थियो।

पुग्नेबित्तिकै दिदी कता छे भनेर खोज्न हिंड्थ्यौं । लक्ष्मी दिदीको खुबै माया लाग्थ्यो, दिदीले पनि हामीलाई खुबै माया गर्थी, यो साँच्चिकै मेरी आफ्नै दिदी भैदिएको भए जस्तो लाग्थ्यो। दिदी किन नपाकी भनेर आमालाई सँधै गुनासो पोख्थें, तैं छोरी भएर किन जन्मिनस् त भनेर आमा भन्नु हुन्थ्यो । दिदिले शुक्रबारै ट्याङ्कि भर्थी, हप्ता भरिका कपडा धोएर भ्याउँथी, कहिले काहीं हाम्रा कपडा पनि थपिन्थे, खुशी साथ धोइदिन्थी। खुब रहरलाग्दो गरेर घाँस काट्थी, दिदी घाँस काट्दै हुन्थी हामी ऐसेलु, अंगेरी या काफल के फलेका छन्, खोज्दै हिँडथ्यौं। हामीले टिप्न नसके दिदीलाइ बोलाउँथ्यौं, दिदीले हँसियाले तानेर भए पनि टिपेर खुवाउँथी। अनि बेलुका पिँढिमा हजुरबुबा हजुरआमा अनि छिमेकी गफिंदै हुन्थे, हामी फुच्चा फुच्ची उड्कुसी मुड्कुसी खेल्थ्यौं। राती सुत्ने बेलामा दिदीले किचकन्नी र मुर्कट्टाका कथा सुनाउँथी, यति भयानक तस्विर आँखा अगाडी आउँथे कि हामी डराएर खुट्टा सिरक भित्र लुकाउथ्यौँ। रंगेली खोला र ऐसेलीको कुवामा साँच्ची कै मुर्कट्टा छन् भन्ने हामीलाई लाग्थ्यो । त्यसैले दिउँसो पनि एक्लै मामाघर जाने आँट आउँदैनथ्यो। घर फर्किँदा बाटोमा मुर्कट्टा देखिने पो हो कि भन्ने डरले दौडिने गर्थ्यौं। गोजीमा कम्तिमा ५ रुपैयाँ हजुरआमाले हाल्दिनु भएकै हुन्थ्यो, अनि बाटोभरी आफ्नो पैसा कसरी खर्च गर्ने र भाइको पैसा कसरी उछिट्याउने भनेर प्लान बन्थे ।

मैले यो उमेरसम्म हजुरआमा रिसाएको देखेको छैन। हजुरबुबालाई एकदम माया गर्नु हुन्थ्यो। हजुरबुबा निकै बुढो हुनुहुन्थ्यो, हजुरआमा त्यत्ति बुढी देखिनु हुँदैनथ्यो। दिदीहरु भन्थे, बिहे गर्दा हजुरबुबा २२ बर्षको, हजुरआमा ९ बर्ष कि हुनुहुन्थ्यो रे। हजुरआमाले सँधै हजुरबुबाको खुट्टा धोएर जल पिउनुहुन्थ्यो। म अचम्म मानेर हेर्थें। मोटो चस्मा लगाउने हजुरआमा मामा माइजु आउँदा तामिलमा फररर बोल्नु हुन्थ्यो। उहाँहरु निकै समय इन्डिया बस्नु भएको थियो। हजुरबुबा नभएको मौका परेर म हजुरआमाको कोठामा पुग्थें। त्यो कोठामा बेग्लै खालको मिठो बास्ना आउँथ्यो । खाटमुनी मद्रासी मसला र दालमोठ फिँजाईएका हुन्थे। मलाई इन्डियन स्वीट सुपारी खान मनपर्थ्यो। मामा माइजु बर्ष बिराएर मात्र आउनुहुन्थ्यो। मलाइ मामाहरु आउँदा भन्दा जाँदा रमाइलो लाग्थ्यो। जानेबेलामा मामाले सँधै केहि आइसीका नोट खल्तीमा हालेर बस चढ्नुहुन्थ्यो। मलाई मामाको बस कतिखेर जाला र पैसा गनुँला जस्तो हुन्थ्यो। आमा हजुरआमाहरु रुँदै बिस्तारै फर्किंन्थे, हामी दाजु भाइ हर्षले दौडिन्थ्यौं।

हामी अलिकति ठुला भयौं। दिदीले एसएलसी दिनेबित्तिकै दिदीको बिहेको कुरा चल्यो। चितवन दिने कुरो भो। जुँगा भएको मान्छेसंग दिदीको बिहे आँटे। मलाई त भिनाजु मन परेन। गाउँघरको चलन चल्ती अनुसार राम्रैसँग बिहे भो। दिदी बेहुलीका शृंगारमा निकै राम्री देखिएकी'थी। दिदीलाइ अन्मायौं। ट्याक्सी चढेपछि दिदीले रूँदै हेरी, मेरा भक्कानो छुट्यो, बाट-बाटै रूँदै फर्कें। मामाघर आएर पनि निकै बेर रोएँ। यता मामा रूँदै हुनुहुन्थ्यो, उता माइजु। निम्तालुहरु जम्मै एक एक गर्दै बिदा माग्दै गए। हजुरबुबाले सबैलाइ टिका लगाएर दक्षिणा दिनुभयो। बिस्तारै कोहि पनि रहेनन् त्यहाँ। अघिसम्म पन्चे बाजा घन्कीरहेको त्यो करेसा, खुट्टा राख्ने ठाऊँ नभएको त्यो आँगन अहिले उजाड देखिन्थ्यो। रित्तो आँगन भरी टपरी, अक्षता र फुल छरिएका थिए, ध्वजा भुइँमा लतारिएका थिए, जग्गेबाट फुस फुस धुवाँ आइरहेको थियो, लावा अझै पड्किँदै थिए। साँच्चै चेली अन्माएको घर उराठलाग्दो हुने रहेछ। मेरा हिक्का अझै रोकिएका थिएनन्। पहिलोचोटी मलाई मेरो मामाघर एकदम नरमाइलो लाग्यो। आमाले ‘भोलि स्कुल जानुपर्छ बाबु घर जा’ भन्नु भो, झन् नरमाइलो लाग्यो।

त्यसपछी मामाघर जान मन लाग्न छोड्यो। दिदी थिइन, हजुरबुबाको गाली खान मात्र के जानु? कहिले काहिँ जाँदा निकै उराठ लाग्थ्यो, पाकेर कालै भैसकेका काफलले पनि मन लोभ्याऊँदैनथे। पिँढीमा रेडियो घन्किन छोडेको थियो, रेडियोलाई टिभीले बिस्थापित गरिसकेको थियो। दिन बित्दै गए, दिदी बिर्सींईदै गई।

एस.एल.सी. दिएर क्याम्पस पढ्ने लाठे भएँ म। मामाघर त कहिलेकाँही त्यो पनि चाडवाड पर्दा मात्र जान्थ्यौं। कहिलेकाही जाँदा हजुरबुबा पहिलेको जस्तो लाग्थेन। हामीलाई गाली गर्नुहुन्थेन, बोल्न खोज्नुहुन्थ्यो। सायद उहाँलाई पनि आजकल घरमा कोहि नहूँदा न्यास्रो लाग्दो हो। म सानोतिनो जागिर खान थालेको थिएँ, त्यसैले हजुरबुबा हजुरआमा कहिलेकाहिँ अस्पताल जान आउनु हूँदा मात्र भेटहुन्थ्यो। “हामी बुढा बुढीलाई तिमीहरुले माया मार्यौ” भनेर गुनासो पोख्नुहुन्थ्यो। तर नातिले इलम गरेको खुब सह्राउनुहुन्थ्यो। म मासिक १५ सय रुपैँया तलवको जागिर खान्थें, त्यति पैसा तेल खर्च, खाजा मै ठिक्कहुन्थ्यो। उहाँहरुलाई नातीले कति कमाउँछ भन्ने कुरामा केहि चासो थिएन। नातिले इलमको बाटो समायो भन्ने कुरा मात्रैले खुशी हुनुहुन्थ्यो। अहिले पो अनुभव हूँदैछ, कति निस्वार्थ थियो उहाँहरुको माया अनि त्यो सम्बन्ध। ती अब कहिल्यै दोहोरिँदैनन् । हामीलाई सम्बन्धको महत्व थाह हुन नपाउँदै ती कहाँ कहाँ हराईसक्दा रहेछन्। महत्व पहिल्यै थाह भैदिनु कि, बुद्धि पहिल्यै आइदिनु बरु। निस्ठुरी पो हुँदो रहेछ समय।

हजुरबुबा बेलाबेलामा बिरामी पर्न थाल्नु भएकोथियो। उच्च रक्तचापको बिरामी हुनुहुँदोरहेछ, त्यो चर्को डाको, ती गाली हजुरबुबाको रोगले गर्दा रहेछ भन्ने थाह भयो मलाई। त्यसपछि पुराना कुरा बिर्सिन थालियो, हजुरबुबाको माया लाग्न थाल्यो। हजुरबुबा हजुरआमा हामीलाई निकै इज्जत दिएर बोल्नुहुन्थ्यो। अब मामाघर जान फेरी खुशी लाग्न थाल्यो। ऐसेलु, काफल, अंगेरी लगभग भुलिसकिएको थियो। पिँढीमा भलादमी भएर बसेर सुन्तला छोडाएर, नासपाती खुर्केर खाने भइएको थियो। कहिलेकाँही म सोच्ने गर्थें, यी बुढा बुढी सँधै जसो २ जना मात्रै हुन्छन, के गफ गर्दा हुन? हामी हूँदा त फर्मल्ली बोल्छन, हामी नहूँदा हाँसेर रोमान्टिक कुरा गर्लान कि गर्दैनन् होला? आफ्नो भर्खर भर्खर लभ पर्दै थियो, त्यसैले टिप्स खोज्दा खोज्दै जाँदा यस्तै यस्तै कुरा दिमागमा आउँथे। त्योबेला घरमा सँधै एउटा न एउटासंग टर्म बिग्रेकै हुन्थ्यो। घर छोडेर हिँडौ कि जस्तो झोँक चल्थ्यो। अनि घरमा टर्म बिग्रिँदा खाना खान मामाघर पुग्थेँ। आफ्नो उमेर नै त्यस्तै थियो, पढ्न जस्तो गार्‍हो केहि लाग्थेन्। सिकाउनेहरु फेरी उत्तिकै हुन्थे। मामाघर गयो, कसैले केही भन्दैनथ्यो। आनन्द।

एकदिन बिहान अचानक हजुरबुबालाई पक्षघात गर्‍यो। सोहि रात आफैँले सबैलाई ' …हजुरबुबा अब हुनु हुन्न.... ‘ भनेर नराम्रो खबर दिनुपर्यो, आफ्नै आमालाइ उहाँको बुबा बित्नु भयो भनेर भन्नु जस्तो गाह्रो अरु केहि नहुँदो रहेछ। म उहाँहरुलाइ जस्तो सोच्छु उहाँहरु पनि आफ्ना आमाबुबालाई त्यस्तै सोच्नुहुन्छ। उता शव बहानको व्यवस्था गर, मृत्यु प्रमाणपत्र लिउ, अनेक झमेलाले एकछिन बिसाएर रुन पनि पाइन। सग्लै लागेको हजुरबुवाको लाश बोकेर फर्केको त्यो दिन मेरो जीवनको सबैभन्दा दुखद दिन थियो। हजुरआमाले 'मलाइ अन्तिम पटक उहाँको खुट्टाको पानी खान देउ' भन्दै बिलौना गर्दै खुट्टाको पानी पिएको दृश्य जस्तो हृदयबिदारक दृश्य सम्झिँदा आज पनि मेरो गला अबरुद्ध हुन्छ ।

हजुरबुबाको देहान्त पछि त्यो घरमा हजुरआमा मात्र बाँकी रहनुभयो। राता मद्रासी सारीमा सँजिने मेरी हजुरआमालाइ बेरंगी बस्त्रमा देख्दा मन कुंडीएर आयो। अनि त्यसै त्यसै मामाघर जान मन लाग्न छोड्यो। हजुरआमा एक्लै हुनुहुन्छ, जानु पर्छ भन्ने बुद्धि पनि आएन। छोरा बुहारी सँधै विदेश, नातीनातिना बिराना भए, माया मारे भन्ठान्नु हुन्छहोला। आजकल मनमा धेरै कुरा खेल्छन। मामाघरको खुब याद आउँछ, बालापन सम्झिन्छु, हजुरबुबा हजुरआमा सम्झिन्छु, हजुरआमाले पकाएको अचार सम्झिन्छु, ती राता खालका केरा सम्झिन्छु, काफल सम्झिन्छु, हजुरबुबाको गाली सम्झिन्छु, त्यो रेडियो सम्झिन्छु, त्यो भाले सम्झिन्छु। अनि हरेक सम्झनाको माया लागेर आउँछ।

सुन्छु हजुरआमा आजकल त्यति कान सुन्नु हुन्न रे, सुन्छु अझै पनि लटरम्म फलफुल फल्छन रे, तर चोरेर केही बाँकी राख्दैनन् रे, सुन्छु बाँदर उस्तै आउँछन् रे, बुढीमान्छे के धपाउन सक्नु होला र? आफै पकाएर एक्लै खाँदा के मिठो हुँदो हो? बिरामी पर्नु हुँदो हो, सन्चो बिसन्चो सोध्दिने कोही छैन। बिरामी पर्दा पँधेराबाट कसले पानी ल्याईदिँदो हो? हजुरबुबाको कति याद आउँदो हो, अनि एक्लै कति रुनु हुँदो हो? जब यस्ता कुरा मनमा खेल्न थाल्छन, अनि अहिल्यै गैदिउ झैँ लाग्छ। तर के गरूँ, टाढा छु, विवश छु। आजकल हजुरआमालाई देख्न एकदम मन लागेको छ, हजुरआमासँग दिनभर बसेर उहाँका मनका ब्यथा सुन्न मन लागेको छ, उहाँले बनाएको खान मन लागेको छ। बाँदर लखेट्न मन लागेको छ। एकपटक फेरी त्यहि समय जिउन मन लागेको छ। कता कता डर लागेर आउँछ कतै ढिलो पो हुन्छु कि भनेर।

- N®B

(यो कथा निशांक रानाभाटले लेख्नु भएको हो । उहाँले यस अघि लेख्नुभएका कथा र अनुभुतिहरु यहाँ गएर पढ्न सकिन्छ । उहाँलाई ट्विटरमा (@being_nrb) फलो गर्न सकिन्छ !)

Bulbul : Episode - 191

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 24 Apr 2013 09:19:02 PDT

Listen to Bulbul Episode-191

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ ।

प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ । बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-191

सार्वजनिक यातायातका केही कुरा

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Sun, 21 Apr 2013 10:45:27 PDT

पछिल्लो हप्ता काठमाडौँमा साझा यातायातको पुनरागमनले ठूलै चर्चा पायो । साझाले सर्वसाधारणको ताली र यातायात व्यवसायीको गाली दुबै पायो । यो ब्लगले भने, साझाको बारेमा केही कुरा गर्दैन ।

मेरो यातायातको साधन भनेको सार्वजनिक बस, माइक्रो, टेम्पुहरु आदि हुन् । जानुपर्ने ठाउँ नजिकै रहेछ भने, हिँडेरै जान रुचाउँछु, यद्दपी धुँवा, धुलोले सँधै सास्ति दिइरहन्छ ।बसमा भाडामा किचकिच गरेको खासै मन पर्दैन।

दुई हप्ता अघि एक बिहान एकान्तकुनाबाट कलंकी हुँदै बालाजु जान बसमा २० रुपैयाँ तिरेँ, कन्डक्टरले चुपचाप भाडा लिए। भाडाको लिष्ट टाँसिएको थिएन, सायद २० रुपैयाँ नै भाडा होला भन्ने लाग्यो । दिउँसो सोही रुटबाट फर्किँए, धोबीघाट कटेपछि २० रुपैँया दिँए, बालाजुबाट एकान्तकुना सम्म भनेर । कन्डक्टरले भाडा पुगेन भने, मलाई लाग्यो सायद मैले बिहान थोरै तिरेको रहेछु । मैले ५ रुपैँयाको नोट बढाएँ, उसले एकछिन हातमा लियो र फिर्ता दियो, उसले भाडा पुगेन भन्यो । मैले भाडा कति हो भनेर सोधेँ, उसले रुखो स्वरमा ३० रुपैँया भन्यो । उसले यति भनेको मात्र के थियो, मेरो मगज अकस्मात तात्यो ।३० रुपैँया त भाडा हुनैसक्दैन भन्ने मेरो अनुमान थियो। मैले त्यो पाँच रुपैँया चुपचाप पर्समा राखेँ, अनि एकान्तकुनामा ओर्लिँए ।

ओर्लेर हिँड्न लागेको थिँए, कन्डक्टर भाडा दे, भनेर कराउन थाल्यो । उसको व्यवहारले मेरो दिमाग झनै तात्यो, अघि दिँदा नलिएको होइन, अब फेरि किन दिनु। 'लाग्दो भाडा दिनुपर्दैन?' उ कुर्लियो । तिम्लाई लाग्दो भाडा कसले दिएको थिएन, ३० रुपैँया भन्या लाग्दो भाडा हो, म पनि जंगिए ।उ लाग्दो भाडा दे, म पनि यहीँ एकान्तकुनाको हो, धेरै फूर्ति नदेखा भन्न थाल्यो । म पनि यहीँको हुँ, म लाग्दो भाडा दिन्छु, हिँड जौँ ट्राफिकसँग कुरा गर्न, बसमा भाडा लिस्ट खै? भन्दै जंगिए । अरु दिन ट्राफिक, अनि सशस्त्र प्रहरी सबै चोकमा हुन्थे, त्यो दिन रहेनछन् । ट्राफिकसँग कुरा गर्न जाउँ भन्दै रोडको अर्को छेउमा पुगियो, ट्राफिक थिएनन्। मेरो र कन्डक्टरको झगडाले बाटो लगभग जाम हुनथाल्यो । ट्राफिक प्रहरीहरु नदेखिएपछि झगडा लम्ब्याउनुको कुनै अर्थ छ जस्तो लागेन । उ लाग्दो भाडाले भनिरहेको थियो, मैले अन्तिममा फेरि त्यही ५ रुपैँयाको नोट अघि बढाएँ । उसले २५ रुपैँया लिएर फलाक्दै गाडितिर बढ्यो । त्यो दिन मेरो मगजमा कुरा खेलिरह्यो, बालाजु देखि एकान्तकुना सम्मको लाग्दो भाडा कति हो? खैर आजपनि मलाई उक्त रुटको भाडा थाहा छैन । काँडाघारी देखि सुन्धारा सम्म २३ रुपैँया अनि एकान्तकुना देखि काँडाघारी २० रुपैँया पुगिरहेकोछु । दूरीको हिसाबमा हेर्दा बालाजु देखि एकान्तकुनासम्मको भाडा पनि सोही हाराहारीमा हुनुपर्छ भन्ने लाग्छ ।

ढिला भएको बाहेक, अनि साथीहरुसँग "लिफ्ट" नलिएको खण्डमा अफिस दिनहुँ हिँडेरै जान्छु। अस्ति अफिस जान अलि ढिलो होलाजस्तो लागेर बस चढेर गएँ । ओर्लने बेला खुजुरा मिलाएर १५ रुपैँया दिँए, जुन म हिँड्ने रुटमा लाग्ने भाडा हो । एउटा सानो भाइ खलासी रहेछ, उसले कहाँबाट भनेर सोध्यो। मैले भने त्यही पछिल्लो बसस्टपबाट हो । त्यो भाइले मलाई यसरी घुरेर हेर्यो, अनि केही बर्बरायो, मानौँ मैले उसलाई भाडा नतिरि हिँडिरहेछु । बिनाकारण बिहान बिहानै आफ्नो पारो तात्यो, गर्नु त के नै थियो र, तर पनि एक दुई मुक्का लाइदिहालौँ कि भन्ने झैँ उसले बनायो ।

यी त भए आफूले पछिल्ला हप्तामा अनुभव गरेका केही प्रतिनिधि घटना । यस्ता कुराहरु दिनहुँ भइरहेकाहुन्छन्, सबैसँग घटिरहेकाछन् ।काठमाडौँ लगायत देश भरि नै सार्वजनिक यातायातमा समस्या छ । क्षमता भन्दा धेरै यात्रु बोक्ने, जहिँतहिँ रोक्ने भनेर सबैको सँधैको गुनासो छ । अझ रमाइलो कुरा त के छ भने, अत्यन्तै भिडभाड भएको गाडीमा सबैभन्दा पछि चढ्नेहरुले गाडीमा धेरै मान्छे कोच्यो भनेर गुनासो गर्छन् । नियम कानुन नि छ, ट्राफिक नि छन्, सबैकुरा छन् तर पनि सार्वजनिक यातायातमा समस्या छ । यातायात व्यवसायीको सिन्डिकेट चिर्न साह्रै गाह्रो छ । साझाले राम्रो सेवा र सुविधा दिँदा, हामी पनि सोही प्रकारको सेवा, सुविधा दिन्छौँ भनेर प्रतिस्पर्धामा आउनुपर्ने बेला, यातायात व्यवसायी साझाको विरोध गरिरहेकाछन्, सरकारले क्षतिपुर्ति दिनुपर्छ भन्दै ।

कहिलेकाँही एकान्तकुना चोकमा उभिएर चोकको गतिविधि नियाल्छु, चार तिरैबाट आएका सार्वजनिक सवारीसाधन, निजी सवारीसाधन अनि बटुवाहरुको हतार देखेर उदेक लाग्छ । कोही कसैलाई बाटो छोड्नेवाला छैनन्, सबै हतारमा छन् । जसको शक्ति उसको भक्ति भनेझैँ, सबै पेलेरै अघि बढ्न खोज्छन् ।

कहिलेकाँही सोच्दा यस्तो लाग्छ, सायद हामी यात्रुहरुमा पनि समस्या छ ।हामीलाई आफ्नो घर अगाडी बस रोक्नुपर्छ, झर्ने र चढ्ने बेला । बस जस्तोसुकै भिड होस्, चढ्नै पर्छ विकल्प छैन भन्दै । ट्राफिकको सुरक्षाको लागि बाइक कुदाउनेहरु 'हेल्मेट' लाउँछन्, ड्राइभर सिटबेल्ट बाँध्छन् । बाटोघाटोमा ट्राफिक नबस्ने हो भने, बस, माइक्रो आदिले ढोका पनि लगाउँदैनन्। बाटोमा ट्राफिक देखिएनन् भने बस जहाँ मनलाग्यो त्यहीँ रोकिन्छ, यात्रुको सुविधाको लागि । ।

यातायात व्यवसायीलाई मात्र दोष दिनुसट्टा सायद हामीले हाम्रा केही बानीमा परिवर्तन गरेमा सार्वजनिक यातायातको क्षेत्रमा परिवर्तन ल्याउन सकिन्छ कि? सम्भव भएसम्म निम्नलिखित कुराहरु लागु गर्ने गरौँ:

क) लाग्दोभाडा जस्तो लागेन वा ठगिएजस्तो लाग्यो भने भाडा लिस्ट नहेरी, भाडा नतिर्ने । (गाडीभाडा देखिनेगरि गाडीमा टाँस्नुपर्छ भनेर भनिएको रहेछ । ट्याक्सीको लागि अलि फरक नै सोच्नुपर्ला) ।
ख) पहिले नै भिड भएको गाडीमा नचढ्ने।
ग) बस स्टप बाहेकका स्थानबाट गाडी चढ्ने/झर्ने नगर्ने ।
घ) थोत्रा र उभिन/बस्न गाह्रो हुने गाडीमा नचढ्ने ।
ङ) बाटो काट्न जेब्रा क्रसिङ, ओभरहेड ब्रिजको प्रयोग गर्ने ।

यो लिस्टमा अरु के कुरा थप्न सकिन्छ होला? कमेन्टमा जानकारी दिनुहोला । आउनुहोस् परिवर्तन आफैँबाट सुरु गरौँ ।

Bulbul : Episode - 190

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 17 Apr 2013 10:08:52 PDT

Listen to Bulbul Episode-190

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-190

चोरिएको आइप्याड नौ महिनापछि भेटियो

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Mon, 08 Apr 2013 18:20:53 PDT

करिव ४-५ महिना अघिको कफी भेटमा ब्रजेश दाइले आइप्याड आफ्नै घरबाटै चोरी भएको घटना सुनाउनु भएको थियो । त्यही समयताका आइफोनमा राखिएको ट्रयाकिङ डिभाइसको मद्दतले हराएको आइफोन भेटियो भन्नेबारे गिजमोडोमा एउटा ब्लग पनि पढेकोथिँए ! नेपालमा सामान्यत: चोरी भएका मोबाइल, कम्प्युटर आदि इलेक्ट्रोनिक्स वस्तुहरु फेला पार्न सकिँदैन । अत: ब्रजेशदाइको चोरिएको आइप्याड अब भेटिँदैन भन्नेमा विश्वस्त थिँए । तर अलि अघि सिभिलमलमा भएको भेटमा ब्रजेशदाइले भन्नुभो, अब आइप्याड फेला पर्लाजस्तो छ । त्यसको केही दिनपछि नै चोरिएको आइप्याड ब्रजेशदाइको हातमा आइपुग्यो ।

चोरीभएको नौ महिना पछि आइप्याड भेटिनु चानचुने कुरा थिएन । के - कसरी भेटियो होला भन्ने कौतुहलता लागिरहेको थियो। मेरो कौतुहलता ब्रजेश दाइले नेपाल साप्ताहिकमा "बायाँ" फन्कोमा समेट्नुभएको रहेछ । आज त्यही आइप्याड भेटिएको कुरा नेपाल साप्ताहिकबाट साभार गरेर यहाँ राख्दैछु ।

चेतन भगत र चोरिएको आइप्याड

जीमेलका स्प्याम अक्सर हेर्दै नहेरी एकमुष्ट उडाइदिने मेरो बानी छ। फेब्रुअरी २०१३ को दोस्रो साता खोइ किन हो, फोल्डर खोलेर सबै स्प्याम सरर्र हेर्दै थिएँ, एप्पलबाट ६ महिनाअघि आएको एउटा मेलमा आँखा पर्‍यो। कसैले मेरो एप्पल आईडी प्रयोग गरेर चेतन भगतको किताब डाउनलोड गर्न खोजेको थियो। म रोमाञ्चित भएँ।

नौ महिनाअघि मेरो आइप्याड घरबाटै चोरी भएको थियो। कसले चोरेको भन्ने थाहा त थियो तर ठोस प्रमाणबिना कसैलाई चोर दोष लगाउन नमिल्ने हुनाले र आर्थिक अवस्था कमजोर भएका कारण दुःखजिलो गरेर आफ्ना स-साना सन्तानको लालनपालन गर्ने ती मानिसविरुद्ध पुलिस केस गर्न मनले मानेन। हराएको आइप्याडको स्थान देखाउने सेटिङ् मिलाउन भ्याइएको थिएन। आईएमईआई नम्बरबाट कतै इन्टरनेट चल्छ कि भनेर केही दिनसम्म त अवलोकन गरियो। तर, त्यसको केही सुराक नपाइएपछि आश मारसिकेको थिएँ। तर, एप्पलको इमेलले आशा जगायो।

प्रहरीको सहयोगमा पुनः आईईएमई अनुगमन गर्दा एउटा नम्बरको सिम कार्डबाट नेट चलिरहेको थाहा भयो। त्यो नम्बरमा फोन गर्दा अफ मात्र हुन्थ्यो। सिम लिँदा बुझाएको नागरकिताका अनुसार काठमाडौँ बाहिर स्थायी ठेगाना र अस्थायी ठेगाना ललितपुरको कुनै गाविस उल्लेख थियो। कल विवरण निकाल्दा त झनै निराशा हात लाग्यो। किनभने, २०१० मा क बहादुर भन्ने मानिसले लिएको त्यो नम्बरमा तीन वर्षसम्म न कुनै फोन आएको थियो, न गरएिको थियो। तैपनि, त्यो नम्बरमा क बहादुरका लागि कुरयिर आएको हुनाले कहाँ पुर्‍याउने हो भन्ने बेहोराको एउटा एसएमएस पठाइयो। सम्भावना त कमै थियो। तर पनि उसले कुनै बेला त्यो नम्बर अन गरेको खण्डमा सन्देश देखेर कौतूहलवश फोन गरिहाल्छ कि भन्ने आश थियो। तर, दुई दिनसम्म त्यसको पनि जवाफ आएन। त्यो मान्छेका नाममा अर्को मोबाइल कम्पनीमा कुनै फोन छ कि भनेर रेकर्ड हेर्दा त्यही नामथरका तीन-चार सय मानिस भेटिए। तर, नागरकिता र ठेगाना मिल्दो कुनै पनि रहेनछ।

एकपटक त्यो अस्थायी ठेगाना उल्लेख भएको गाविसतिर रेकी गर्न जानुपर्ला भन्ने विचार आयो। त्यो अति नै दुर्गम भन्न मिल्ने काठमाडौँ उपत्यकाको अन्त्यतिरको गाविस रहेछ। पहाडै पहाड, अनकन्टार त्यस गाविसका केही घर डाँडामा, केही घर खोल्सामा छरएिका थिए। उकालो चढेँ, ओरालो झरेँ, झोलुंगे पुल तरेँ, चिया पसल र अलि चल्तीका जस्ता देखिने किराना पसलहरूमा सोधखोज गरेँ। तर, कसैले पनि क बहादुरलाई चिनेका थिएनन्। सेतो रंगको आइप्याड बोकेर हिँड्छ भन्दा पनि सुराक भेटिएन। अब लाग्यो, त्यो मान्छेले अस्थायी ठेगाना नै गलत लेखाएको हुन सक्छ। नजिकै पुगेर हराउने मृगमरीचिकाको छाँट देखियो आइप्याडको।

पछिल्लो केही महिनादेखि पटक-पटक ललितपुरकै कुनै अर्को स्थानबाट नेट चलेको देखिन्थ्यो। एउटा अर्को नम्बरबाट पनि आइप्याडमा नेट चलेको पत्ता लाग्यो। ख कुमार नामक अर्को मान्छेको त्यो नम्बर पनि ललितपुरकै तेस्रो स्थानमा थियो। अचानक शुक्रबार राती क बहादुरले केही अरू नम्बरमा फोन गरेको देखियो। तीमध्ये एउटा ख कुमारको थियो, जसबाट पनि आइप्याड चलेको थियो। उसले फोन गरेको अर्को ग प्रसादको नम्बर पनि त्यही ठाउँको देखियो, जहाँबाट ख कुमारले आइप्याड चलाएको थियो।

एक जना परिचित इन्स्पेक्टर मित्रलाई गुहारेपछि उनले ग प्रसादलाई फोन गरेर एउटा जानकारीका लगि सहयोग गर्नुपर्‍यो भने। ग प्रसाद त्यही ठाउँमा रहेछ, जुन हामीलाई पहिले नै थाहा थियो। त्यहाँको बसस्टपमा भेट्ने कुरा भयो, ग प्रसाद २५-२६ वर्षको केटो रहेछ। हामीले उसलाई दुई दिनअघि बेलुका फोन गर्ने क बहादुर को हो र कहाँ भेटिन्छ भनेर सोध्यौँ। उसले क बहादुर भन्ने कोही मान्छे नचिनेको तर त्यो नम्बरबाट आफूलाई फलानो दाइले फोन गरेको बतायो।

फलानो दाइको काठमाडौँको कुनै एक स्थानमा मोबाइल बिक्री तथा मर्मत गर्ने पसलमा ग प्रसाद काम गर्दो रहेछ। फलानो दाइलाई फोन गर्दा उसले क बहादुरका बारे थाहा नभएको र कुनै ग्राहकले बनाउन ल्याएर छोडेको फोनमा त्यो सिम थियो भन्ने बतायो। आफू परिवेरसँग काठमाडौँ भन्दा अलि परै भएको हुनाले भोलिपल्ट १० बजे पसलमा आउनू भन्दै आफ्नो पसलको ठेगाना पनि दियो।

मलाई कसैलाई मुद्दामामिलामा फसाउनु र लम्ब्याउनुभन्दा पनि मिहिनेतको पैसाले किनिएको सामान फिर्ता लिनुमा बढी रुचि थियो। किनभने, लहरो तान्दै जाँदा पहरो कहाँ गर्जिन्छ भन्ने कुरा थाहा थियो। दुःखजिलो गरेर स-साना सन्तानको लालनपालन गर्ने मानिसलाई पुलिसको चक्करमा फसाउनु थिएन। त्यसो भन्दैमा कसैले चोरी गर्नुलाई सहज मान्न पनि मिल्दैन। त्यो मानिसलाई आइन्दा अरूको घरमा त्यसो नगर्नू, अपराध लुक्दैन, सबै मानिसले मैले जस्तै सदाशयता नदेखाउन सक्छन् भनेर चेतावनी मात्र दिने मेरो मनसाय थियो।

भोलिपल्ट फलानो दाइलाई प्रहरीले आफ्नो कार्यालयमा बोलायो। साधारण सोधपुछमै उसले आइप्याड आफूले चलाइरहेको कुरा स्वीकार गर्‍यो। उसका अनुसार विश्वासको मान्छेले आफ्नो भाइ भनेर ल्याएको एउटा मान्छेले बेलायतबाट आउँदा ल्याएको तर आफूलाई काम नलागेको भनेर सस्तोमा दिने भनेकाले उसले त्यो किनेको रहेछ। प्रहरीको आदेशमा फलानो दाइले गएर १० मिनेटमा आइप्याड लिएर आयो। मेरो आइप्याडको आईएमईआई नम्बर, सिरयिल नम्बर र हङ्कङ्मा किनेको पसलको बिलका आधारमा नौ महिनापहिले चोरएिर यायावर बनेको ग्याजेट मैले पुनः फिर्ता पाएँ। चेतन भगतलाई धन्यवाद ।

(नेपाल साप्ताहिकमा प्रकाशित भएको ब्रजेशको यो लेख यहाँ पुन: प्रकाशन गरिएको हो । हालसालै मात्र ब्रजेशले आफ्नो नयाँ उपन्यास "यायावर" प्रकाशित गर्नुभएकोछ । ब्रजेशलाई ट्विटरमा यहाँ (@brazeshk) फलो गर्नसकिन्छ।)

Cricket Unites the Nation #ACCT20 #Nepal

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Fri, 05 Apr 2013 05:23:08 PDT

Can a game or a sport bring people together? Unite them as one? Making them forget their demography in their country, their caste, their community, their religion and of course their gender. If that happens can we call that a phenomena. Especially for a country like ours, Nepal, which is torn apart with all these factors. We witnessed this phenomena, if I can call that a phenomena, in the modest yet beautiful cricket ground at the Tribhuwan University here in Nepal.

Nepal was gearing to fight against the most talked about nation around the world media; Afghanistan. Stadium was packed beyond its capacity just like our micro buses during peak hours in the city. People, mostly students found places in top of the tress, roof of the nearby building and where ever a human eye could find an space inside the stadium people occupied it. The metal sheet that was erected around the compound as a fence was kicked down by the crowd to make space for them to sit on top of the compound. Crowd would erupt, jumping and dancing, in excitement whenever a boundary was scored or a six was smashed resulting in heavy dust flying yet none bothered to cover up their face to avoid it. Everyone enjoyed cherishing the moment. It did not matter to them who was the reason behind this excitement, was it Khadaka, Malla, Bhattarai, Shrestha, or Airee. It did not matter. One can hear the chant "Nepal Nepal Nepal" being repeated with sore throat. There were little kids with facial painting and adults with their body painted, depicting their love for their country.

When match moved away from our grip, there was disappointment in everybody's face. Few walked out even before the match concluded showing no faith. But most of them stayed back despite the fact that our country was going down.They stayed back to support their country, who had put on a fight. They did not let the country down by walking away when it was required the most. Our players needed our support now more than ever. When we can do this for a game of cricket played by our country. I believe we can do this for our country, as a nation when it is going down. Only if we would have compassion for our country and for our fellow country men.

Text by Balakrishna Paudel (More photos here: http://on.fb.me/16pQPt2 )

गुगलव्दारा युट्युब बन्द गर्ने घोषणा – विरोधमा ह्याकरहरुव्दारा गुगलम्याप ह्याक [With VIDEO]

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Sun, 31 Mar 2013 18:27:58 PDT

गुगलका फ्यानहरुलाई अर्को दुखद खबर छ । गुगल रिडर बन्द गर्ने घोषणा गरेको केही हप्ता पछि नै गुगलले हिजो युट्युब बन्द गर्ने घोषणा गरेको छ । युट्युबमा राखिएको भिडियो सन्देशमा युट्युब आफ्नो लक्ष्य भन्दा बाहिर गएकोले बन्द गर्नुपरेको उल्लेख गरिएकोछ ।

आठ वर्ष अघि सन् २००५ मा युट्युब भिडियो कम्पिटिसन साइटको रुपमा सुरु भएको थियो । युट्युब बन्द गरिने घोषणा सँगै ह्याकरहरुको एक समूहले गुगल म्याप ह्याक गरिदिएकाछन् ।

यो आठ वर्षको दौरानमा करोडौँ भिडियोहरु युट्युबमा अपलोड भएका थिए । युट्युबका अनुसार आठ वर्ष अघि सुरु भएको भिडियो कम्पिटिसन हिजो सकिएकोछ । भिडियो कम्पिटिसन सकिएपछि युट्युबको कुनै अर्थ नभएको गुगलले जनाएकोछ ।

Watch Video: Google to shutdown YouTube

Bye bye YouTube.

युट्युबमा ‘पोस्ट’ गरिएका भिडियोहरु मध्येबाट उत्कृष्ट भिडियो छानेर पुरस्कृत गरिने भएकोछ । त्यसका लागि युट्युबले चलचित्र समिक्षक, युट्युब प्रयोगकर्ताहरू, युट्युब सेलिब्रेटिहरु आदि रहेको निर्णायक मण्डलको गठन गरेकोछ । गठन गरिएको निर्णायक टोलीको मुख्य काम भनेको युट्युबले विगत आठ वर्ष देखि सञ्चालन गरेको भिडियो कम्पिटिसनबाट उत्कृष्ट भिडियो छान्नु हो । प्रति मिनेट ७० घन्टा भन्दा बढि भिडियो अपलोड हुने युट्युबमा सबैभन्दा उत्कृष्ट भिडियो छान्नु निर्णायक मण्डलको लागि टाउको दुखाइको विषय बनेकोछ ।

युट्युबमा प्रशारित भिडियो अनुसार आज राती १२ बजेपछि युट्युब बन्द गरिनेछ । करौडौँ भिडियोहरु रहेको युट्युबबाट सबैभन्दा उत्कृष्ट भिडियो छान्नु कुनै चानचुने कुरा होइन । यसर्थ ३० हजार युट्युब टेक्निसियन र निर्णायक मण्डललाई युट्युबका भिडियोहरु हेर्न करिब १० वर्ष लाग्नेछ । १० वर्ष पछि सन् २०२३ मा उत्कृष्ट भिडियो सार्वजनिक युट्युब मार्फत गरिनेछ । अचम्मको कुरा के छ भने, सन् २०२३ मा युट्युबमा एउटा मात्र भिडियो रहनेछ । अर्को कुरा सन् २०२३ मा कसैले युट्युबलाई सम्झिएला र?

मोटामोटि रुपमा ग्याङनाम स्टाइलका साइले युट्युबको भिडियो कम्पिटिसन जित्ने आङ्कलन टेक पण्डितहरुले गरेकाछन् । प्रख्यात टेक्नोलोजी ब्लग टेकक्रन्चका अनुसार गुगलको यो घोषणाले गुगललाई भविष्यमा ठूलो धक्का लाग्नेछ । गुगलका कुनै पनि सर्भिसहरु भरलाग्दा छैनन् भन्ने कुरा युट्युब बन्द गर्ने घोषणाले स्पष्ट पारिदिएकोछ ।

उता युट्युब बन्द गर्ने घोषणाले इन्टरनेटमा ठूलै हलचल मच्चाएकोछ । इन्टरनेटका ह्याक्टिभिष्टहरुले गुगलको उक्त कदमको विरोधमा गुगल म्याप्स ह्याक गरिदिएकाछन् । गुगल म्याप्स ह्याक हुँदा गुगलका करोडौँ प्रयोगकर्ताहरुले सास्ति व्यहोर्नु परेकोछ । तपाई गुगल एकाउन्ट चलाउनुहुन्छ भने तुरुन्तै पासवर्ड परिवर्तन गर्नुहोला, साथै मोबाइलबाट गुगल म्याप हटाउन पनि सक्नुहुनेछ ।

ह्याकरको नियन्त्रणमा रहेको गुगलम्यापमा, काठमाडौँ यस्तो देखिन्छ

इन्टरनेट फ्रिडम सोसाइटिले भने गुगलको कदमको विरोधमा हस्ताक्षर अभियान संकलन गरिरहेकोछ । १ करोड व्यक्तिको हस्ताक्षर संकलन आज दिनभरिमा गरेर अमेरिकी राष्ट्रपति कार्यालयमा बुझाएमा युट्युब बन्द हुने सम्भावना टर्ने कुरा अभियन्ताहरु बताउँछन् ।

आउनुहोस् हाम्रो प्यारो युट्युबलाई बचाउँ । यहाँबाट हस्ताक्षर अभियानमा संलग्न हुनुहोस् ।

(पूनश्च: यो कुरालाई फेसबुकमा धेरै भन्दा धेरै व्यक्तिलाई सेयर गरेर हस्ताक्षर अभियानबारे जानकारी दिनुहोला । धन्यवाद )

गुगल म्यापमा अब सगरमाथा बेसक्याम्प हेर्न सकिने

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Tue, 19 Mar 2013 08:05:06 PDT

सगरमाथाको देशमा बसेर अहिलेसम्म, सगरमाथा त के आधार शिविर सम्म नि पुग्न सकियाहैन । अब बेसक्याम्प हिँडेरै नपुगिएपनि गुगल म्याप मार्फत भने पुग्न सकिने भएकोछ । गुगलले संसारको सर्वोच्च शिखर सगरमाथाको आधार शिविर सहित दक्षिण अमेरिका, अफ्रिका, युरोप लगायतका अग्ला चुचुराहरुको ३६० डिग्री फोटो गुगल म्यापमा हेर्न सकिने व्यवस्था गरेकोहो ।

Mount Everest Basecamp

गुगलको ब्लग अनुसार गुगल म्यापमा नेपालको तेङ्बोचे गुम्बा तथा सगरमाथा वेसक्याम्पको ३६० डिग्री तस्विर हेर्न सकिन्छ । सन् २०११ मा सगरमाथा बेसक्याम्प घुम्न आएका गुगलरहरुको एक समूहले १२ दिन लगाएर सगरमाथा वेसक्याम्प, नाम्चेबजार तथा तेङ्बोचे गुम्बाको फोटो लिएकाथिए ।

Tengboche Monastery

Mount Everest Base Camp Street View on Google Maps

View Larger Map

Tengboche Monastery Street View on Google Maps

View Larger Map

Kala Patthar Street View on Google Maps

View Larger Map

Mudslide bridge Street View on Google Maps

View Larger Map

Namche Bazaar Street View on Google Maps

View Larger Map

Googlers Team at Mount Everest Base Camp

Read Googler Sara Pelosi’s blog “Notes from the top of the world: A behind-the-scenes look at our latest Google Maps special collection” on Google Maps blog to know more about their 2011 trip to Mount Everest Basecamp.

र यो पनि

दाङमा गुगलम्याप मार्फत वन तस्कर पक्राउ [समाचार टिप्पणी]

गुगल रिडरका ३ विकल्पहरु

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Sun, 17 Mar 2013 08:34:22 PDT

सन् २००५ देखि सञ्चालनमा रहेको गुगल रिडर आउँदो जुलाई १, २०१३ देखि बन्द हुने भएकोछ । पछिल्लो वर्षहरुमा गुगल रिडरको प्रयोग घटेको बताउँदै सर्च जायन्ट गुगलले केहि दिन अघि रिडर बन्द गर्ने घोषणा गरेसँगै इन्टरनेटमा गुगलको घोषणाको विरोधमा आवाजहरु उठिरहेकाछन् । केही साइटहरुले गुगल रिडर बन्द गर्ने गुगलको घोषणाको विरोधमा हस्ताक्षर अभियान नै सञ्चालन गरेकाछन् । डिग, जाइट जस्ता सोसल बुकमार्किङ साइटले गुगल रिडर जस्तै रिडर चाँडै निर्माण गर्नेभएकाछन् भने केही साइटहरुले यो समयलाई आफ्नो रिडरको मार्केटिङमा प्रयोग गरिरहेकाछन् ।

गुगलको घोषणा सँगै रिडरका प्रयोगकर्ताहरु रिडरको विकल्प खोज्न थालेकाछन् । अष्ट्रेलियाबाट एकजना अपरिचित साथी मुरुजीले फोन गरेर गुगल रिडरको विकल्पका बारेमा बुझ्न खोजेपछि यो ब्लग नलेखिरहन सकिन ।

१) द ओल्ड रिडर

द ओल्ड रिडरललाई गुगल रिडर नै भन्दा फरक पर्दैन । ओल्ड रिडरमा साइन इन गरेर आफूलाई मन परेका साइटहरुको फिड राखेर अनलाइनमा पढ्न मिल्छ । गुगल रिडरबाट डाउनलोड गरेको फिडलाई सिधै ओल्ड रिडरमा इम्पोर्ट पनि गर्न सकिन्छ । ओल्ड रिडरलाई गुगल रिडरको उत्तम विकल्पको रुपमा मान्न सकिन्छ ।

२) फिड्ली

फिड्ली RSS रिडर हो । Android र iOS डिभाइसमा फिड्ली एप मार्फत तथा क्रोम, फायरफक्स तथा सफारी ब्राउजरमा एक्सटेन्सन मार्फत फिड्ली चलाउन सकिन्छ । गुगल रिडर बन्द हुन्छ भन्ने थाहा थियो भन्दै फिड्लीले आफ्नो ब्लगमा गुगल रिडरका फिडहरुलाई फिड्लीमा सार्न मिल्ने कुरा उल्लेख गरेकोछ ।

३) फिड रिडर

फिड रिडरलाई पनि गुगल रिडरको विकल्पको रुपमा लिन सकिन्छ ।

आफ्ना कुरा

गुगलले भने झैँ, सोसल नेटवर्कहरु तथा मोबाइल एप्सहरुका कारण गुगल रिडरको प्रयोगमा पछिल्ला वर्षहरुमा कमि आएको छ ! केही वर्ष पहिले ग्लोबल थट्ज (हाल बजम) मा लेख्न थाल्दा, मलाई टेक्नोलोजी समाचारहरु पढ्न कुन माध्यम ठिकहोला भनेर खुबै सोचेको थिँए । सबै साइटहरुमा सँधै जान गाह्रो थियो, अनि आरएसएसलाई गुगल रिडरमा तानेर पढ्न पनि खासै मन लागेन । अनि मैले ट्विटरलाई विकल्पको रुपमा रोजेको थिँए ।

आफुलाई मन परेको जति साइटलाई ट्विटरमा त्यसबेला देखि फलो गर्न थालेँ, अनि उनीहरुको ट्विटको लिंक पच्छ्याउँदै पढ्न थालेँ र यो क्रम अहिले पनि जारी छ । त्यसबेला नेपाली साइटहरुको ट्विटर एकाउन्ट नभएका कारण सबै साइटका समाचारहरु एकै ठाउँमा ल्याउने प्रयोजनले @NewsBlogsNepal नामक ट्विटर एकाउन्ट पनि सुरु गरे । अत: आज पनि ट्विटर मेरो लागि प्रमुख समाचारको स्रोत हो । ट्विटर बाहेक, मोबाइलमा गुगल करेन्टस् र पकेट प्रयोग गर्ने भएका कारण गुगल रिडरको अवसान हुँदा पनि मलाई व्यक्तिगत रुपमा कुनै वाधा चैँ नपर्ने रहेछ ।यदि एन्ड्रोइड वा आइओस डिभाइस चलाउनुहुन्छ भने, तपाईहरुको लागि पनि गुगल करेन्ट्स उत्तम विकल्प हुनसक्छ । आफूलाई मन परेका साइटहरुलाई गुगल करेन्ट्समा अफलाइनमा पनि पढ्न सकिन्छ । यो ब्लग “आकार पोष्ट” पनि गुगल करेन्ट्समा उपलब्ध छ ।

a) Google Currents for Android

b) Google Currents for iOS

c) Subscribe Aakar Post in Google Currents

(पहिलो तस्बिर द रिडर चलचित्रबाट लिइएको हो)

Pivot Nepal – A Call for Nepali Mobile Apps Developer #pivotnepal

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Tue, 05 Mar 2013 08:48:16 PST

MobileNepal is organizing Pivot Nepal - A competition for mobile app developers and other mobile enthusiasts to bring forward their creative and innovative mobile app ideas, products and prototypes that has the potential to stand out as a sustainable business in itself.

If you have some killer mobile app ideas and concepts that you think will work in Nepalese context and has the potential to be scaled up at an International level this is the right avenue for you to submit your idea and take it forward.

At the same time, if you already have conceived and developed mobile app and are looking to develop business around it, this is the right place for your to submit your concept and take it forward. The competition has started from February 25, 2013 and will continue till April 26, 2013.

Teams will be able to submit their idea in any of the three categories - Social Development, Utilities and Entertainment and Business and Financial Services through the website .

Top 5 submissions under each category (15 in total) will enter into the next phase of coaching and mentoring where they will have opportunity to discuss their idea with thematic experts, technical experts and business experts for a period of one month.

The last phase of the competition will be a grand pitching event on April 26, 2013 where all the 15 finalists will present their idea to an international jury and relevant stakeholders at the national level.

During the pitching event, the jury will select one winner under each category that will receive cash prize of US$ 1,000 each. There will also be an overall winner that will be entitled additional cash prize of US$ 3,000 along with an opportunity to participate and present their idea in a fully funded trip to an International Mobile event.

Process:

1. Call for Submissions (February 25, 2013 - March 15, 2013)

Registration and submission of ideas/concepts/prototypes/products by individual teams based on challenge categories within specified time frame through the website http://pivot.mobilenepal.net

2. Selection and Announcement of 15 finalists (March 20, 2013)

An independent jury comprising of expert professionals and evangelists on mobile entrepreneurship will select 5 most promising teams under each category.

3. Mentorship and Coaching for Finalists (March 21 – April 21, 2013)

Selected 15 teams (5 under each category) will undergo rigorous face2face as well as virtual mentorship, training and guidance on several aspects of their project with selected mentors and coaches for a period of one month.

Each of the selected team will refine their ideas, develop business cases and a minimum value product within two months of idea submission.

4. Pitching Event and Award Ceremony (April 26, 2013)

Each team will pitch their product and business case to an international panel of judges and other stakeholders including investors, technical experts, business leaders, etc.

Winners under each category and an overall winner will be announced at the end of pitching event who will be rewarded with cash and other prizes.

Organizers will work with each of the winners and other finalists and collectively explore the possibility of connecting them to relevant stakeholders (investors, incubators, etc.) both at the local and international level.

About Pivot Nepal:

Pivot Nepal is a two month long competition for mobile app developers and other mobile enthusiasts to bring forward their creative and innovative mobile app ideas, products and prototypes that has the potential to stand out as a sustainable business in itself.

नेपाल परहरी … अब कपालको सेवामा

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Thu, 28 Feb 2013 07:07:56 PST

सँधै राजनितिको कुराले तात्ने सोसल नेटवर्कहरुमा २-३ दिन यता नेपाल प्रहरीको नयाँ हर्कतले तातेकोछ । अपराध नियन्त्रणको निहुँमा कपाल पाल्ने, मुन्द्रा लाउनेहरुलाई प्रहरीले पक्राउ गर्दै कारवाही गर्न थालेकोछ । समाचार अनुसार “नियन्त्रणमा लिएकाहरुको नाम, थर, वतन, हुलिया, औठाछाप, फोटो राख्ने कार्य सुरु गरिएको छ। लामो अशोभनिय कपाल पालेकाको कपाल काटिएको छ तथा, अब उपरान्त त्यस्ता प्रकारको गतिविधि पहिरन र हुलिया बनाइ नहिँड्ने चेतावनी दिइकोछ।” नेपाल प्रहरीको ज्यादतिको विरोधमा फेसबुकका भित्ताहरु स्टाटस र फोटोहरुले भरिएकाछन् । प्रहरीको अभियान देखेर आफैँलाई लाज लागेकोछ । राजनैतिक दलहरुका वरपर रहेका डनहरु, अपराधिहरु खुल्लमखुल्ला हिँडिरहेकाछन्, तर प्रहरीले अपराध नियन्त्रण गर्ने निहुँमा लामो कपाल भएका युवाहरुको कपाल काट्ने अभियान थालेकोछ । संगठित अपराधीहरुबाट जनताले दु:ख व्यहोरीरहेका बेला, जनताको ध्यान मोड्न र पपुलिस्ट हुन, एउटा “वाहियात” अभियान सञ्चालन गरिरहेछ । आफ्नो असक्षमता ढाक्न कपाल लामो भएका युवाहरु अपराधी हुन् भन्ने कुरा प्रमाणित गर्न लागिपरेकाछन् । केही समय पहिले भारतमा, एकजनाले “चाउमिनका कारण बलत्कारको घटना घटेको हो” भन्ने आशयको अभिव्यक्ति दिएका थिए । प्रहरीले पनि त्यसै आशयको “लजिक” लगाइरहेछ । हत्या, लुटपाट अनि अपहरणको श्रृंखला रोकिएकोछैन तर युवाहरुले आफूखुशी कपाल पाल्न भने नपाउने भएकाछन्, मुन्द्रा लगाउन नपाउने भएकाछन् ।

“छोटो पहिरनका कारण बलत्कारको घटना बढेको भन्नु र कपाल लामो पालेका कारण लुटपाटको घटना बढेको” भन्नु एकै हो । कपाल लामो हुनु र लुटपाट हुनुको कुनै सम्बन्ध छैन भन्ने कुरा त, नेपाल प्रहरीको फेसबुक र साइटले पनि भनिरहेकोछ । प्रहरीले लामो कपाल र अपराधको सम्बन्ध देखाउँदै, अभियान चलाएपछि नेपाल प्रहरीको फेसबुकमा आएका अपडेटहरु हेरेँ, त्यहाँ कुनै पनि अपराधीको कपाल लामो थिएन, बरु छोटो थियो । यसैबाट थाहा हुन्छ, अपराधसँग कपाल लामो र छोटो हुनुको सम्बन्ध छैन, नभए मैले प्रहरीको फेसबुकमा कपाल र मुन्द्रा लगाएकाहरुको फोटो देख्नुपर्ने हो । बरु छोटा कपाल भएका, राजनैतिक आवरणमा रहेका व्यक्तिहरुले सारा देश लुटिरहेकाछन्, तर उनीहरु त्यो देख्दैनन् तर कपाल पाल्नेलाई देखि सहँदैनन् ।

प्रहरीले नेपाली नागरिकको स्वतन्त्रताको हनन गरेकोछ । नेपाल प्रहरीको यो हर्कतको जति नै भत्सर्ना गरेपनि कम नै हुन्छ । यस्ता वाहियात “लजिक” कसले ल्याउँदोहोला, प्रहरीमा? काठमाडौँको सडकहरुमा युवाहरुको कपाल काटिँदैगर्दा, प्रहरीहरु लामो कपाल भएका गुरु रविशंकरका कुराहरु सुन्दैथिए । कपाल लामो हुने व्यक्ति अपराधी हुन् भन्छन् भने, प्रहरीले सबैसँग समान व्यवहार नै गर्नुपर्ने हो । लामो कपाल भएका रविशंकर विद्वान हुन् भन्छ्न् भने एउटा केटोले कपाल पाल्दा उ कसरी अपराधी हुन्छ? उसले कसरी समाजको शान्ति सुरक्षामा खलल पुर्याउँछ ?

अपराध नियन्त्रण गर्ने निहुँमा जो कोहीलाई दु:ख दिनेकाम नेपाल प्रहरीले तत्काल बन्द गर्नु जरुरी छ । कपाल काट्ने अभियानमा लाग्नुको सट्टा प्रहरीले अन्य कुराहरुमा ध्यान दिए, समाज र देशको लागि धेरै राम्रो हुनेथियो ।

सबै फोटोहरु, ट्रोल नेपालबाट

Bulbul : Episode - 183

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Thu, 28 Feb 2013 05:59:51 PST

Listen to Bulbul Episode-183

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-183

Bulbul : Episode - 182

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 20 Feb 2013 08:25:34 PST

Listen to Bulbul Episode-182

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-182

आफ्ना पुराना ट्विटहरु डाउनलोड गर्ने तरिका

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Tue, 19 Feb 2013 09:45:50 PST

गत वर्ष डिसेम्बरमा ट्विटरले, प्रयोगकर्ताले आफ्ना पुराना ट्विटहरु डाउनलोड गर्न सक्ने सुविधा घोषणा गर्दै थोरै व्यक्तिहरुलाई ट्विट डाउनलोड गर्ने सुविधा दिएकोथियो ।

यो हप्ता मैले पनि आफ्ना पुराना ट्विटहरु हेर्ने सुविधा पाएँ । आफ्नो सबैभन्दा पहिलो ट्विट के होला, भन्ने कौतुहलता थियो, त्यो पनि पुरा भयो । ८५ एमबिमा अटाएका मेरा करिब ५९ हजार ट्विटहरु एकैपटक आफ्नो कम्प्युटरमा पाउँदा, एउटा बेग्लै किसिमको रमाइलो लाग्यो, किनकी ती प्रत्येक ट्विटहरुले मेरा पछिल्ला चारवर्ष कसरी बित्यो भन्ने कुरा देखाउँछ । मैले विर्सिएका कतिपय आफ्ना व्यक्तिगत घटनाहरु पनि, आँखा अगाडी आए । ती साना साना कुराले कति फरक पार्दोरहेछ भन्ने कुरा ति ट्विटहरु हेर्दा आज थाहा भयो । ट्विटर मेरो पलपलको खबर राख्ने अनलाइन डायरी भएको रहेछ ।

ट्विटरमा साथी कोही नहुँदा, कस्तो र कसरी ट्विट गरिएको रहेछ, अनि कहिले साथी भेटिए, अनि त्यसपछि ट्विटहरु कस्ता भए, मेरो दैनिकी कस्तो रह्यो, ती सबैकुराहरु आफ्ना अगाडी आए । विश्वकप फुटबल हुँदाताको फुटबलमय ट्विटर र तिजको बरिलै टपिक हेरेर अहिले पनि हाँसियो ! ट्विटिएका लिंक हेरेर आफूले अहिलेसम्म कति ब्लग लेखिरहेको रहेछ भनेर पनि एकछिन सोचियो, केही पुराना ब्लगहरु पढ्दा रमाइलो लाग्दैछ ।

ट्विट कसरी डाउनलोड गर्ने?

ट्विटरले ट्विट डाउनलोड गर्ने सुविधा सबैलाई प्रदान गर्दैछ । ट्विटरले आफूलाई पुराना ट्विटहरु डाउनलोड गर्ने सुविधा दिएको छ कि छैन भन्ने कुरा ट्विटरको सेटिङमा गएर हेर्न सकिन्छ । यदि तपाईको लागि पनि ट्विट डाउनलोड गर्ने सुविधा आइसकेको भए सेटिङ्स पेजको तल ‘Request Your Archive’ भन्ने बटन देख्नुहुनेछ ।

“Request Your Archive” क्लिक गरेर ट्विट डाउनलोड गर्न ट्विटरलाई ‘रिक्वेष्ट’ पठाउन सकिन्छ । अहिले ट्विट डाउनलोड गर्न धेरैले रिक्वेष्ट गर्ने कारण, ट्विटरले केही समय पर्खनुस भन्न नि सक्छ वा ट्विटरमा त्यति धेरै रिक्वेष्ट गरिएको छैन भने ट्विटरले ईमेलमा ट्विट डाउनलोड गर्ने लिंक पठाउने जानकारी दिन्छ ।

तपाईको रिक्वेष्ट पाइसकेपछि, ट्विटरले तपाईलाई केही समयपछि ईमेलमा ट्विट डाउनलोड गर्ने लिंक पठाउँछ ।

ईमेलमा आएको लिंक पच्छ्याउँदै ट्विट डाउनलोड गर्ने पेजमा पुग्छौँ ।

डाउनलोडमा क्लिक गरेपछि तपाईको ट्विटहरु .zip file मा डाउनलोड हुन्छ । उक्त .zip file लाई extract गर्नुहोस् । उक्त .zip file भित्र ५ वटा फोल्डरहरु का साथै एउटा readme.txt, tweets.csv file तथा index.html फाइल हुन्छन् । readme.txt फाइलमा ट्विटरले यसलाई चलाउने तरिका उल्लेख गरेकोछ, जुन निम्नानुसार छ!

# How to use your Twitter archive data

The simplest way to use your Twitter archive data is through the archive browser interface provided in this file. Just double-click index.html from the root folder and you can browse your entire history of Tweets from inside your browser.

In the `data` folder, your Twitter archive is present in two formats: JSON and CSV exports by month and year.

* CSV is a generic format that can be imported into many data tools, spreadsheet applications, or consumed simply using a programming language.

## JSON for Developers

* The JSON export contains a full representation of your Tweets as returned by v1.1 of the Twitter API. See https://dev.twitter.com/docs/api/1.1 for more information. * The JSON export is also used to power the archive browser interface (index.html). * To consume the export in a generic JSON parser in any language, strip the first and last lines of each file.

To provide feedback, ask questions, or share ideas with other Twitter developers, join the discussion forums on https://dev.twitter.com.

index.html मा डबल क्लिक गर्नुहोस्, तपाईको ट्विटर अर्काइभ ब्राउजरमा खुल्छ! दायाँ भागमा रहेको वर्ष र महिनामा क्लिक गर्दै आफ्ना पुराना ट्विटहरु हेर्न सकिन्छ । यसका साथै माथि सर्चबारबाट पनि आफ्ना ट्विटहरु सर्च गर्न सकिन्छ ।

फेब्रुअरी २००९ मा खाता खोलिएको भएपनि मैले पहिलो ट्विट चाँही अप्रिल २००९ मा गरेको रहेछु । मेरो पहिलो ट्विटमा एउटा स्माइली :) मात्रै रहेछ ।

:)
— Aakar Anil (@aakarpost) April 8, 2009

तपाईले आफ्ना ट्विट डाउनलोड गर्नुभयो? तपाईको पहिलो ट्विट के रहेछ, तलको कमेन्टबक्समा लेख्नुहोला है।

नाफाको ब्लग

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Sun, 17 Feb 2013 09:30:36 PST

पछिल्लो समयमा आएर धेरै साथीहरुको गुनासो छ, ब्लग अपडेट भएन । ब्लगमा किन नयाँ केही नलेखेको? मेरो पनि यही गुनासो छ, ब्लग किन अपडेट भएन?

अफिसका कारण समय छैन, शनिबार र आइतबारको दिन पनि काममै बित्छ । कहिले बत्ति हुँदैन त कहिले इन्टरनेट । कहिले थकाइ लागेको हुन्छ, त कहिले लेख्ने मुड हुँदैन, आदि आदि ।एउटी साथीको गुनासो पनि छ, हिजोआज च्याटमा पनि भेटघाट हुँदैन । फुर्सद त पहिले पनि हुँदैनथियो, तर पनि बोल्न त भ्याइन्थ्यो, अहिले त त्यो पनि छैन । कुनै दिन दह्रो झटारो हानाहान पर्ला जस्तो छ, च्याट मै ।

कहिलेकाँही सोच्छु, कहिँ म चाहिने भन्दा बढि नै व्यस्त भइरहेको त छैन । कतै म आफैँसँग बहानाबाजी त गरिरहेको छैन । खै, तर किनकिन आफूसँग फुर्सदको समय नै छैन जस्तो लाग्छ । जुनबेला फुर्सद छ जस्तो लाग्छ, त्यतिबेला बत्ति हुँदैन । जब बत्ति हुन्छ, तब इन्टरनेट हुँदैन । अनि फेरि अल्छिपनाले छोप्दै ल्याउँछ, यसरी एउटा फुर्सदको समयपनि त्यसै हराएर जान्छ । बत्ति र इन्टरनेटबिच तालमेल नमिल्दा पनि, मोबाइलबाट बेलाबेलामा ट्विटरमा चियाउन चाँहि भ्याइरहेकोहुन्छ । खै, यो कस्तो व्यस्तता?

हिजो र आज पानी नपरेको भए, अनि आज मैले एनसेल कनेक्ट रिचार्ज नगरेको भए, सायद माथिका २-३ प्यारा मेरा मनभित्रै रहन्थेहोलान् । राती १२-१ बजे आउने लाइन, पानी परेका कारण ३-४ घन्टा अघि नै आइदियो, यसैले यी मेरा गन्थन यहाँ पोखिन आइपुग्यो । नाफामा पाएको बिजुलीको सहारा लिँदै लेखिएकोले यो ब्लगपोष्ट मलाई नाफाको ब्लग झैँ लाग्दैछ ।

Bulbul : Episode - 181 [भ्यालेन्टाइन डे विशेष]

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 13 Feb 2013 08:15:21 PST

Listen to Bulbul Episode-181

सम्बन्धहरु स्वर्गबाटै बनेर आएका हुन्छन् (Relations are made from heaven)। यो वाक्यलाई पुष्टि गर्ने हाल अमेरिका रहेकी एउटी नेपाली युवतीको वास्तविक प्रेम कथा आजको बुलबुलमा ।

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Happy Valentine's Day.

Download Bulbul Episode-181

भ्यालेन्टाइन डे [कथा]

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Thu, 07 Feb 2013 08:22:41 PST

(प्रेम दिवस या भनौँ भ्यालेन्टाइन डे आउन एकहप्ता बाँकी छ । यसै सेरोफेरोमा आज हामीले साथी निशांकको “भ्यालेन्टाइन डे” नामक कथा प्रकाशित गरेकाछौँ । - आकारपोष्ट)

अस्ति ट्वीटरमा अनन्त सरले ‘मेन्सन’ गरेपछि बल्ल धेरै भएछ नलेखेको जस्तो ‘फिल’ भयो। अझ सरले #Feb लागेछ भन्नु भयो, सार्‍है घत लाग्यो। कतै म पनि भर्खर बैंसले छोएका अनि भ्यालेन्टाइन-डेको व्यग्र प्रतिक्षा गर्दै बसेका फुच्चे लभरब्वाइहरु जस्तै देखिएको पो छु कि जस्तो लागेर आयो। भित्रभित्रै त हल्का प्रतीक्षा त जसले पनि गर्छ, नदेखियोस् भन्ने मात्र मनसाय हो। यो कुरामा मै मात्र बिटुलो छुइन होला, यहाँ जम्मै सिंगल उस्तै परे मिङ्गलहरु पनि ‘फोट्टिन फेब्रुअरी’ कहिले आउला र प्रपोज गरौँला/गर्लान भनेर 'फिंगर क्रस' गरेर बसिरहेका होलान्। होलान् के भन्नु, छन् नै। नेपालमा यसरी चर्कै भ्यालेन्टाइन मनाउन थालिएको कहिले देखि हो कुन्नि, मैले चाहिँ डाइरेक्ट कलेज पुगेपछि यो घटना र 'हेल्लो पुजा, के छ मैया' गीत सुनेपछि बल्ल थाहा पाएको हूँ।

सानैमा एसएलसी पास गरियो, स्कुलमा जसरी कलेजमा पनि सँधै फुच्चे मै गनिइयो, फुच्चेहरुलाई कसैले हेर्दारहेनछन्। न टीटी या भलिबल च्याम्पियन हुन सकियो न एउटा बाजा बजाउने ढंग नै थियो, अनि कसरी कोही ‘इम्प्रेस’ हुनु र पट्टिनु? एकदिन कलेजबाट फर्किँदै थिएँ, बाटोमा एउटा घुम्ती जस्तो थियो, त्यहाँ एउटा सिनियर कुटकुटकुटकुट काँप्दै हाम्रै क्लासकी एउटी केटीलाइ पोकोजस्तो दिंदै गरेको देखें, केटी मलाई देखेपछि पोको समाएर दौडीइ, केटो चैं रातोपिरो भयो, हात अझै थरररर काँप्दै थिए, बिचरा जाडोले काँपेको थियो होला कि डरले? जहिले भ्यालेन्टाइन आऊँदा मेरो दिमागमा यो प्रश्न आऊँछ। जे होस् त्यो दिन पहिलो चोटि भ्यालेन्टाइनको महिमा अबगत भो। तर महिमा मात्र जानेर के गर्नु, प्रपोज हान्नलाइ कोही मनपर्नु पनि पर्यो। महिमा बुझिसकेपछिका भ्यालेन्टाइन पनि प्रायजसो जम्मै ब्यर्थै भए। तर नढाँटी भन्दा दुइचार चोटी आर्चिज त गइएको थियो, कार्ड पनि किनिएको थियो, नाम पनि लेखिएको थियो तर प्रापकले त्यो सौभाग्य पाएनन्। कहिले हिम्मत नजुटेर, कसैका पहिल्यै अफेयर भएको थाह पाएर, कहिले उनी भन्दा अर्की झन् राम्री लागेर र कहिले…यसरी 'प्रपोज क्यान्सिल' भए।

त्यो दिन मामाघरमा श्राद्ध थियो, मलाइ सबैभन्दा झ्याउ लाग्ने ती 'पंहेला' टिका थाप्न। क्यै रमाइलो हुन्न श्राद्धमा। त्यसैले मैले अबेर गएर दक्षिणा थापेर छिटो फर्किने जुक्ति लगाएँ। मेरो घरमा बहालमा बस्ने एउटा दम्पतिकी दुइ बर्षकी छोरी थिई, बाइक चढ्न भनेसी हुरुक्कै हुने। मसँग बाइकमा घुम्न जाने बानी नै परेको थियो। तर कहिले काहिँ बाइकमा बस्दाबस्दै निदाईदिन्थी र अप्ठेरो पर्थ्यो। फुच्चीलाइ लिएर गएपछि बहाना देखाएर छिट्टै फर्किन पाइन्छ भनेर अगाडी बसालेर लगें, मामाघर गएँ, टिका लगाएँ, दक्षिणा थापें अनि खाना खाएर फर्कें। फुच्ची निदाउली भनेर बाटोमा 'नानी उ त्यो हेर त' भन्दै बाटोमा के के देखाऊँदै भुलाऊँदै आइरहेको थिएँ, 'नानी ननिदाउ है' भन्दा 'हुन्त' भनेकी पनि थिइ।

तर जे कुरा को डर थियो त्यही भयो। फुच्ची निदाएर झुल्न पो थाली। अब परेन आपत? बाइक साइड लगाएँ र फुच्चीलाइ काखमा लिएर उभिएँ। वरीपरी खासै घर थिएनन्, मान्छे कोही देखिएनन्। फुच्ची काखमा मस्त निदाएकी छ है, म उभिएको छु, यता हेर्छु उता हेर्छु..... अहँ कोही देख्दिन। आधा घण्टा भो कुरेको, एउटा मान्छे आऊँदै गरेको देखें। अब यो मान्छेसँग ‘हेल्प’ माग्छु भनेको, बुढो ल्वात्त एउटा घरतिर छिर्‍यो। त्यतिकैमा छाती न्यानो भएर आएजस्तो भयो, यसो हेरेको त फुच्चीले पिसाब गरिछ। आँफैलाइ गाली गर्दै फुच्चीलाइ अर्को हातले समाएर सर्ट पुछ्दै थिएँ, एउटा स्कुल बस आएको रहेछ त्यो पनि फुत्त गइहाल्यो। हरे, अरु दिनमा त दुनियाँ लिफ्ट माग्ने भेटिन्थे, आज चाहिएको दिनमा कोही भेटिएनन। एक घण्टा बित्यो।

त्यतिकैमा एउटी केटी त्यहिंको एउटा घरबाट निस्केर बाट-बाटै आइरहेको देखें। बल्ल राहतको सास फेरें। केटी नजिकै आएपछी कहाँ जाने हो भनेर सोधें, उसले अप्ठ्यारो मानेर हेरी। मैले आफ्नो समस्या बताएँ अनि फुच्चीलाइ लीइदिन आग्रह गरें, त्यसपछि उसलाई जानुपर्ने ठाऊँसम्म पुर्‍याईदिने आश्वासन दिएँ। उसले कुरो बुझेपछि स्वीकृति जनाई र फुच्चीलाइ काखमा राखेर पछाडी बसी। उ आफ्नी दिदीकोमा आएकी रहिछ र घर फर्किन लागेकी रहिछ। मैले उसलाई फुच्चीलाइ घरमा झारेपछी बस चढ्ने ठाऊँसम्म पुर्याइदिने भएँ। सबै कुरा ठिकै भो, फुच्चीलाइ घरमा ड्रप गरेर भलादमी तरिकाले बस चढ्ने ठाऊँसम्म पुर्याइदिएँ। तर यो 'जालिम दुनियाँ' को आँखामा परी त हालियो। बाइकमा पछाडी केटी राखेर आएको के देखेका थिए, पुग्यो उनीहरुलाई। भोलिपल्ट गाईंगुईं चल्न सुरु भैहाल्यो। 'फलानोले कुन्नि को केटीलाई बाइकमा चढाएर घरै ल्याएको थियो' रे, बहालमा बस्नेहरु चैं 'ओहो कस्तो राम्रो जोडी' रे, केटाहरु 'कहाँ घुमाएर ल्याइस?' रे, सुनीसाध्य थिएनन् कसैका कुरा। हूँदाहूँदा आफ्नै घरकाले शशंकित नजरसँगै प्रश्नबाण हान्न थाले। मुमा भोलिपल्ट मामाघरबाट फर्किनासाथ, 'हिजो बाइकमा केटी लिएर हिँडेथिईस रे, को हो त्यो? मलाइ यस्ता कुरा मन पर्दैन, बुझिराख्' भन्दै बम्किनु भो, बल्लतल्ल सम्झाएँ, तर बाहिर को-कोलाइ स्पष्टिकरण दिंदै हिँडेर साध्य? अनि कसैलाई बाल नदिने निर्णय गरें।

तर भनिहालें नि यो 'जालिम दुनियाँ'ले बसीखान दिन्न भनेर। जेपीटी अफेयर चलाइदिएरै छोडे। बुढाखाडा त एकदुइ दिन जिस्काएर शान्त भए, यता केटाहरु रोकिने नामै लिन्नन्। दिनदिनै उसैसँग लिङ्कअप गराएर कुरा गर्थे, जिस्काऊँथे। मलाइ त उसको नाम समेत थाह थिएन, अनुहार समेत स्पष्टसँग याद थिएन, त्यो दिन फेवर माग्ने मुडमा उसको अनुहार राम्रोसँग हेर्ने होस् नि आएन। पछि सम्झेर ल्याउँदा केटी ठीकैकी राम्री थिइ, फेवर गर्देको भएर पनि होला, ऊप्रति मनमा गुड फिलिंगस् पलाएको थियो। केटाहरुले जिस्काऊँदा जिस्काऊँदै रमाइलो लाग्न पो थाल्यो। रिसाए जस्तो त गर्थें तर अझै जिस्काईदिए हुन्थ्यो जस्तो लाग्ने के। आखिर मनै त हो, हल्लैहल्लामा कताकता मन पर्न-पर्न थाले जस्तो फिल भएर आयो। अब के गर्नु न के गर्नु है।

उता भ्यालेन्टाइन आऊँदै थियो। अहिले जसरी नै 'फिंगर क्रश' त उबेलामा पनि हुने गर्थे। कुनै केटीले गुपचुप मन पराइराखेका छन् कि.... फ्याट्ट भ्यालेन्टाइनमा प्रपोज गरि पो हाल्छन कि भन्ने आश। जाँगर नचलाउने तर केही भइ पो हाल्छ कि भनेर आश गर्ने त हाम्रो 'ट्रेडिसनल नेपाली बानी' नै हो। कसैले प्रपोज गर्लान भन्ने गुप्त आश त थियो तर भर चैं पटक्कै लागेको थिएन। त्यसैले सँधैजस्तो आश गरेर खिस्रिक्क पर्नुभन्दा यो पाली अफिसियल्ली भ्यालेन्टाइन मनाउनु पर्यो, जे पर्ला पर्ला योपाली प्रपोज गरेर कोटा पुर्याऊँछु भन्ने जोस चल्न थाल्यो। लिङ्कअपवालीलाइ नै प्रपोज गरिने निर्णय भो।

टक्क फुर्तिसाथ आर्चिज ग्यालरी छिरियो, हे भगवान..... दुइ घण्टा टोलाइयो होला तर एउटा नाथे कार्ड छान्न सकिएन। बल्लतल्ल एउटा छानेर लुरुलुरु फर्कें। पहिलो चोटि भएर होला, अजीब खालको फिलिंग आऊँदो रहेछ। घर आएर कार्ड खोलेर हेरें, रातो कलरको अनि भित्रपट्टि पानामा लभ सम्बन्धि के के लेखेको थियो। पहिले कहिल्यै कार्ड-सार्ड पाएको/पठाएको भए पो थाह हुनु, कन्फ्युज भएँ, मेरो र उनको नाम मात्र लेखे पुग्ने हो कि अरु पनि थप केही लेख्नु पर्ने हो? अब कसैसँग टिप्स माँगम् भने स्योर गेस गरिहाल्छन, गेस गरे भने बिल्ला गरेर बसीखान दिँदैनन्। त्यसैले आँफैले सोचेर कार्डमा 'Will You Be My Valentine?' थपिदिएँ। 'उनको' नाम पत्ता लगाउन अझै बाँकी थियो। जहाँ इच्छा त्यहाँ उपाय भनेझैं एउटा उपाय लागिहाल्यो। ‘इन्क्वाइरी’ गर्दै जाँदा मेरा छिमेकीहरु उनको दिदीको नातेदार पर्दारहेछन, घुमाइ फिराइ मेसो मिलाएर उनको नाम पत्ता लगाई छोडें। नाम मात्र खोजेको थर, गोत्र, घर, कलेज, पढाइ.. जम्मै पत्ता लाग्यो। अब सकेसम्म FEB 14 या वरीपरीको डेटमा कार्ड उनको हातमा पार्नु प्रमुख मिसन थियो। तर कसरी दिने? भन्ने गहन सोचाइ पछी ध्रुब दाइ नै एउटै साहरा देखें। अब जसैगरी उनलाई मनाउनु पर्ने भो।

ध्रुब दाइ, म भन्दा नौ-दश वटा भोटो बढी फटालेका, तर सानैमा बिरामी परेकाले उनको शारीरिक बिकास त्यति राम्रोसँग भएको थिएन, पढाइमा पनि लद्दु थिए। मेरो उमेर बढ्दै थियो, उनी चाहिं समयलाइ च्यालेन्ज गरिरहेका जस्ता देखिन्थे। मेरो बुबामुमाको बिहे हूँदा नि बच्चै थिए रे, म बुझ्ने हूँदासम्म पनि बच्चै थिए, र आज पनि बच्चै छ उनको बानी व्यहोरा। तर भगवानले उनलाई बच्चा बनाइदिएर मलाइ एउटा साथी जुटाईदिनु भयो, जसको लागि म भगवान सँग आभारी छु। मैले भनेका हरेक कुरा मान्थे। उनी नेपाली फिल्मका खतरनाक फ्यान थिए, नेपाली फिल्म कुनै छुटाऊँदैनथे। पोखरामा कतै फिल्म सुटिंग चल्दैछ भने उनी त्यहाँ अटोग्राफ लिनलाई पुगेकै हुन्थे, अनि बेलुका मलाइ ल्याएर देखाऊँथे। राजेश हमालसँग मात्रै पन्ध्र चोटी अटोग्राफ लिए होलान्।

'हिजो' घरमा पुजा थियो, या 'हिजो' घरमा पाहुना आएका थिए, या 'हिजो' मामाघर गएर फर्किएका थिए, भने 'आज' दिनभर दाजु गायब हुन्थे। त्यो दिन उनी फिल्म हेर्न गएको कुरो भन्ने मलाइ मात्र थाह हुन्थ्यो। नयाँ लुगा लगाउने, अलि स्मार्ट भएर हिंड्ने, केटी पट्याउने... यस्ता कुरामा उनलाई पटक्कै इन्ट्रेस्ट थिएन। बस् उनलाई नेपाली फिल्म हेर्न पाए भो। अनि हेरेको फिल्मको अडियो क्यासेट किन्नै पर्ने अनौठो बानी थियो उनको। उनका घरमा नेपाली फिल्मका क्यासेटका त खात् थिए। अनि बेलुका मलाइ फिल्मको कहानी नभनी उनलाई चित्त बुझ्दैनथ्यो। एकछिन मलाइ गिदी गर्थे, अनि म केटी र सेक्सका कुरा गर्दिन्थें अनि राता भएर भाग्थे। केटीका कुरा त उनी गर्नै चाहँदैनथे, म उनको मनका कुरा खोतल्ने व्यर्थ कोशिश गर्थें। 'फिल्ममा धेरै के मन पर्छ' भनेर सोध्दा 'फाइट अनि हिरोले हिरोनीलाइ चुप्प खाएको मन पर्छ' भन्थे। यीनका मनमा कहिल्यै 'लभ-सभ' का फिलिङ्ग्स आऊँछन् कि आउन्नन् होला? भनेर सोच्ने गर्थें। अन्तत मैले यीनैमार्फत मेरो कार्ड पठाऊने बिचार गरें। एकदिन ध्रुब दाइलाइ काम छ भनेर एकान्तमा बोलाएँ, पट्याउनलाइ पहिला नेपाली फिल्मका नयाँ खबर सोधें, उनले गिदी गर्ने गरेरै वृतान्त सुनाए। म चैं उनलाई कन्भिन्स गराउन सिक्वेन्स मिलाउदै थिएँ। उनलाई उनकी नातेदार भाउजु कि बाहिनीलाइ उनको घरतिर गएर जसरी हुन्छ मेसो मिलाएर कार्ड दिन भनें। उनले दुइटा नेपाली फिल्म हेराइदिने र तीनका अडियो क्यासेट स्पोन्सर गरिदिने शर्तमा स्वीकृति जनाए। यो कुरा अरु कसैलाई भनेमा म फेरी उनका पोल खोल्दिन्छु भनेर सोलिड धम्की दिएँ मैले पनि अनि ढुक्क भएँ।

‘भ्यालेन्टाइन डे’ आयो गयो, धेरै दिन बिते तर रेस्पोन्स केही आएन.... उता कार्ड दिन पठाएका ध्रुबे दाइ गायब जस्तै भए। के भयो कसो भयो केही जानकारी दिएनन् अनि असह्य भएर एकदिन उनको घरै गएँ। उनले कार्ड दिएँ भने। 'के भनी नि?' भनेर सोध्दा बोल्ने मौका मिलेन भनेर तर्किए। ध्रुब दाइ फेरीए झैं लाग्यो, मैले स्पोन्सर गरेका फिल्मका बारेमा पनि केहि भनेनन्। अजीब लाग्यो। उनले आफ्नो काम गरिहाले, अरु उनलाई के भन्नु र अब। तर कार्ड जसलाई पठाएको हो उसले केही प्रतिक्रिया नपठाइदिंदा एकदम गाह्रो हुने रहेछ। के सोची होली? जवाफ 'यस' कि 'नो' होला? जाबो एकदिन झ्वास देखेको भरमा कार्ड पठाउने कस्तो मुर्दार रहेछ भन्दै पो छ कि? अस्तिको झैं एकान्तमा भेटे त हुन्थ्यो तर फेरी बाटोमा भेटेर मान्छेको अगाडी थप्पड हानी भने? ब्वाईफ्रेन्ड पो छ की? मैले पठाको कार्ड ब्वाईफ्रेन्डलाइ देखाई की? उसको ब्वाईफ्रेन्ड मलाइ गोद्न धुँइधुईति खोज्दै पो छ की?...... ओहो के के हुन् के के सोच आउन थाले। खाली नेगेटीभ सोचाइ आऊँथे। अब 'यस' को आश त मरीसकेको थियो, बेक्कार कार्ड पठाएछु भन्ने कुराले मन पोल्न थालेको थियो। हप्तौं बिते तर केही खबर आएन। सेन्टी सेन्टी गीत सुन्न मन लाग्ने, एकान्तमा बस्न मन लाग्ने हुन थाल्यो। लभ सभ को चक्करमा परेपछि रिकभर हुन त डेन्जर टाइम लाग्ने रहेछ भन्ने थाह भो।

मेरो घरमुनी अङ्कलको घर छ, दुइटा बहिनी छन्। म त्यहाँ प्राय गइराख्छु। एकदिन अङ्कलको घर गएको थिएँ, बहिनीहरु पढ्दै थिए, एकछिन जिस्काएँ, अनि तिनीहरुको किताबहरु हेर्न थालें। किताबको घर्रानेर रातो कलरको कार्ड जस्तो च्यातिएको अबस्थामा देखें, बहिनीहरुलाइ कसैले पठाए होलान अनि च्यातिदिएका होलान् भन्ने सोचेर टुक्रा जम्मा पारेर जोडें। अनि बल्ल पो सबकुरा ऐनाझैं छर्लंग भो। मेरा प्रिय दाजुले मेरो नाम काटेर आफ्नो नाम अनि 'उनी'को नाम काटेर आफ्नै 'उनी' को नाम लेखेर बहिनीहरु मार्फत आफुलाइ मन परेकी केटीलाइ पठाएका रहेछन् । बहिनीहरुले त्यो केटीलाइ कार्ड दिएछन् तर त्यो केटीले रिसाएर कार्ड च्यातेर फिर्ता पठाईदिईछ, अनि त्यही ल्याएर राखेका रहेछन्। म एकछिन हेरेको हेरेइ भएँ।

त्यो बिचरी केटी, कार्ड आएको त्यो पनि नाम केरेर, अक्षर उस्तै कवाडी, मेरो देब्रे हातले लेखेका भन्दा पत्रु, त्यस्तो देखेपछि रिस उठ्ने नै भो, आँधा दाइले बरु मागेको भए उनको लागि म अर्को कार्ड किन्दिन्थें। झनक्क पारो तातेर आयो, बाँदरै रहेछन् दाइ त जस्तो लाग्यो। न उनको सक्सेस भो, न मेरो। बरु त्यो केटीले या बहिनीहरुले केरेको नाम नियालेर हेरे कि भनेर डर पनि लागेर आयो। खुसुक्क टुक्रा बटुलेर निस्कें। तर बिस्तारै रिस मर्दै गयो।

दाइलाई सम्झेर माया लागेर आयो। दाइलाई पनि त्यस्ता फिलिङ्ग्स आऊँदा रहेछन भन्ने थाह भो। यसो केटीसँग कुरा गरिदिएर दाइको 'सेटिंग' मिलाईदिम कि भन्ने सोच त आएको थियो तर दाइ अति नै 'बच्चा' थिए त्यसमाथि अरु अनेकौं ब्यबधान थिए, त्यसैले यो कुरालाइ 'जान दिन' नै उचित सम्झें। दाइ किन लुकी-लुकी हिँडेका रहेछन भन्ने कुरा नि थाह भो। एकदिन बोलाएर घर ल्याएँ, अनि कार्ड देखाएँ, डराएर भनौं कि आत्तिएर हो, रुन पो आँटेका थिए, अनि फुत्त कोठाबाट निस्के। म लगायत बहिनीहरुसँग करीब छ महिना बोलेनन्। मेरो अनि उनीको किस्सा पनि त्यतिकै टुंगियो। खाशै यादगार किस्सा थिएन, त्यसैले उनको सम्झना पनि आऊँदैन, अहिले त अनुहार पनि बिर्सीसकें, अगाडी परे पनि चिन्दिन होला। बरु कहिले काहिँ त्यो बाटो हिंड्दा चाहिँ यी कुरा सम्झिन्छु अनि बिशेषगरी भ्यालेन्टाइन डे आऊँदा याद आऊँछ। बेलुनरुपी मेरो मन भ्यालेन्टाइन डे को हावाले उडाएर केहि दिन भुइँ छोडेको थियो, भ्यालेन्टाइन डे सकिए लगत्तै हावा फुस्केको बेलुन झैँ भुइँमै झर्यो, धन्न फुटेन, त्यही कुरामा खुशी छु। अन्तत पुरानै पारामा आइयो, बिन्दास अनि सिंगल। जिन्दगीमा कहिले काहिँ यस्ता खालका पनि ‘ह्याप्पी इन्डीङ्ग’ हुँदा रहेछन्।

************************

- N®B

(यो कथा पोखराका निशांक रानाभाटले लेख्नु भएको हो । उहाँले यस अघि लेख्नुभएका कथा र अनुभुतिहरु यहाँ गएर पढ्न सकिन्छ । उहाँलाई ट्विटरमा (@being_nrb) फलो गर्न सकिन्छ !)

Bulbul : Episode - 180

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 06 Feb 2013 08:22:02 PST

Listen to Bulbul Episode-180

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-180

Bulbul : Episode - 179

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 30 Jan 2013 08:26:24 PST

Listen to Bulbul Episode-179

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-179

Bulbul : Episode - 178

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Wed, 23 Jan 2013 08:34:48 PST

Listen to Bulbul Episode-178

शुभ समय, शुभ पल, शुभ क्षण,शुभ सन्ध्या, शुभ रात्री !!! रात्री बसाइ को यो अर्को नयाँ अंक मा केही रात्री गन्थनको साथमा सुमधुर गजलहरु लिएर, सदा झैँ आज पनि प्रस्तोता अच्युत घिमिरे उपस्थित हुनुभएको छ । बुलबुल एउटा इरानी चरा हो । रात्रीको समयमा गाउँदै हिंड्‍ने यो चरा गजलको प्रतीक मानिन्छ । इरानदेखि नेपाल सम्मको यात्रा गरेकी बुलबुल, नेपालका लागि नौलो हैन । यो सर्वव्यापी छ । गजलका रागहरु जहाँ जहाँ अलापिन्छन्, त्यहीं त्यहीं यसको उपस्थिति रहन्छ । प्रेम, विरह, उत्साह, उमंग अनि थुप्रै मनका संवेगहरु बुलबुलले समेट्‍छ ।

बुलबुल सुन्न थालेपछि हामी सबै एउटा समूहमा समेटिन्छौं र बुलबुल भित्र आफैंले आफ्‍नो नाम दिन्छौं - बुलबुललियन । हामी यहाँ एकाकार भएर लाग्छौं, गजलको भावनात्मक सहवासमा । "एउटा प्रेमको बिरुवा हामी रोप्छौं.....युग युग सम्म लगाएर यो प्रीतलाई अमर गर्छौँ।"

Download Bulbul Episode-178

प्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराई (@brb_laaldhwoj) ट्विटरमा हिट

noreply@blogger.com (Aakar Anil) — Thu, 24 Jan 2013 08:52:15 PST

प्रधानमन्त्रीको फेक ट्विटर एकाउन्टबारे बहस भएको दुईहप्ता पछि नै, प्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराई ट्विटरमा छिर्नुभएको छ । नेपालका प्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराईको ट्विटर प्रवेश सँगै नेपाली ट्विटरजगत बाबुराममय भएकोछ । भट्टराईको पक्ष र विपक्षमा ट्विटहरु बर्सीरहेकाछन् । प्रारम्भिक अध्ययन अनुसार, भट्टराईले ट्विटरमा नकारात्मक टिप्पणी धेरै झेल्नु परेकोछ ।

१४ ट्विट ११ फलोइङ्ग

यो ब्लग तयार गर्दा सम्म भट्टराईले १४ वटा ट्विट गर्नुभएकोछ भने ११ जनालाई फलो गर्नुभएकोछ ।

रिट्विटको बाढी

डा. भट्टराईका सबै ट्विट लगातार रिट्विट भइरहेकाछन् । ट्विटोनोमीको अनुसार यो ब्लग तयार गर्दासम्म भट्टराईको १४ वटा ट्विट करिब नौ सय उनान्चालिस (९३९) पटक रिट्विट भएकाछन् ।

१३०० मेन्सन

सोसल एनलाइटिक्स टप्सीका अनुसार हालसम्म डा. भट्टराईलाई करिब तेह्रसय (१३००) मेन्सन गरिएकोछ । (प्रोटेक्टेड ट्विटको गणना गरिएकोछैन, साथै टाइमजोनमा भएको फरकका कारण मिती तलको ग्राफमा फरक देखिएकोछ।)

सबैभन्दा धेरै फलोअर नेपालबाट

फलोअरओङ्कका अनुसार भट्टराईका करिब पैँतालिस सय (४५००) फलोअर मध्ये करिब २ हजार फलोअर नेपालबाट रहेकाछन् । मेरो अनुमानमा यो सङ्ख्या करिब ३ हजारको हाराहारीमा हुनुपर्ने हो, तर ट्विटर प्रयोगकर्ता सबैले आफ्नो बायोमा स्थान उल्लेख नगर्ने तथा लोकेशन सर्भिस अफ राख्ने भएका कारण, यही नै हो भनेर किटान गर्नसक्ने अवस्था भनेछैन ।

नयाँ ट्विटर प्रयोगकर्ता बढे

डा. बाबुराम भट्टराईले ट्विटर चलाउन थालेको खबर सँगै, ट्विटरका नयाँ प्रयोगकर्ताहरु थपिएकाछन् । यो हप्ता मात्रै करिब सात सय (७००) जनाले ट्विटरमा नयाँ खाता खोलेर, भट्टराईलाई फलो गर्नथालेकाछन् ।

पुरुष फलोअर धेरै

डा. भट्टराईका अधिकांश फलोअरहरु पुरुष रहेकाछन् । ट्विटरबाट महिला र पुरुष नछुट्टिने भएपनि, प्रयोगकर्ताहरुले गरेका ट्विट, लिंक, बायो आदि विभिन्न सिग्नलहरुलाई लिएर फलोअरओङ्कले निम्न नतिजा दिएकोछ । फलोअरओङ्कका अनुसार, भट्टराईका फलोअर मध्ये करिब पच्चिस प्रतिशत पुरुष र तिन प्रतिशत महिला रहेकाछन्। यो तथ्याङ्कले ठ्याक्कै नभन्ने भएपनि, महिला भन्दा धेरै पुरुषहरु ट्विटरमा रहेछन् भन्ने जनाउदिन्छ ।

लोडसेडिङ घट्ने ट्विट सर्वाधिक रिट्विट

१४ वटा ट्विटहरु मध्ये, “लोडसेडिङ आजबाट २ घन्टाले घट्छ” भनेर गरिएको ट्विट सर्वाधिक रिट्विट गरिएकोछ ।

भेरिफाइड ट्विटर एकाउन्ट ?

स्वकिय सचिव विश्वदिप पाण्डेले भनेको आधारमा डा. भट्टराईको ट्विटरलाई आधिकारिक मानिएकोछ । यद्यपी भट्टराईको एकाउन्टमा ट्विटरको भेरिफाइड ब्याच नभएकोले, भट्टराईको एकाउन्ट हो कि हैन भनेर शंका मान्नेहरु पनि धेरै नै छन् । केही प्रयोगकर्ताहरु भने भेरिफिकेसन गर्न कदम चाल्नुपर्यो भनेर सल्लाह दिइरहेका पनि छन् । टप्सीका अनुसार अधिकांश प्रयोगकर्ताले भट्टराईलाई ‘ट्विटर भेरिफाइ’ गर्न सुझाउँदै ट्विटर भेरिफिकेसनको यो सपोर्ट पेज लिंक मेन्सन गरेकाछन् ।

बुझ्नुपर्ने कुरा के हो भने, ट्विटरमा कसलाई भेरिफाइड ब्याच दिने नदिने भन्ने कुरा ट्विटरको आफ्नै बुझाइमा भर पर्दछ । पपुलर व्यक्तिहरु, सेलिब्रेटिहरु, सरकारी अधिकारी तथा सरकारी कार्यालयहरु, संघसंस्था आदिहरुलाई ट्विटरले आफ्नै हिसाबले भेरिफाइड ब्याच दिने गर्छ । (गतवर्ष मिडिया मुगल रुपर्ट मर्डकको श्रीमतीको रुपमा आएको फेक ट्विटर एकाउन्टलाई पनि ट्विटरले भेरिफाइड ब्याच दिएका कारण, गतबर्ष ट्विटरको फेरिफाइड गर्ने शैलीमा धेरैले औँलो उठाएका थिए ।) ट्विटरको नजर भट्टराईको एकाउन्टमा पर्यो भने, भेरिफाइड ब्याच ट्विटरले दिनसक्ला, तर ट्विटरमा ट्विटरलाई मेन्सन गरेर भेरिफाइड ब्याच चाहियो भन्दैमा केही हुँदैन, जब की भट्टराईको प्रोफाइल नै अपुरो छ ।

भट्टराईको ट्विटर प्रोफाइल अपुरो

भट्टराईको प्रोफाइल अपुरो रहेका कारण जो कोहीले भट्टराईको ट्विटर एकाउन्ट “फेक” हो कि भनेर शंका गर्नु स्वभाविक हो । केहीले विश्वदिपको फेसबुक पोस्ट हेरे होलान्, ट्विट पनि हेरे होलान् केही ब्लग र न्युज पोर्टलमा नि पढे होलान् तर पाँचौ हजार व्यक्तिहरु शंका लाग्दा लाग्दै पनि सक्कली प्रोफाइल हो रे, भनेर “रे” का कुरामा पछि लागेकाछन् ।

भट्टराईको ट्विटर युजरनेम (@brb_laaldhwoj) मा धेरै कमेन्ट नगरौँहोला, तर पनि अझ सरल र अन्डरस्कोर रहित युजरनेम छानेको भए राम्रो हुनेथियो, खैर युजरनेम जे राखेपनि फरक पर्दैन । भट्टराई थर राख्न चाँहि हतार गरेजस्तो देखिन्छ, सानो बि “b” को प्रयोग गरेको अलि अमिल्दो देखिएकोछ ।

भट्टराई को हुन्, के गर्छन्, कहाँ छन् यी केही कुराहरु ट्विटरमा खुलाइएकोछैन । अत: ट्विटरलाई भेरिफाइ गर्नलाउ भन्नुभन्दा पहिले भट्टराईलाई नै बायो राख्न सुझाउनुपर्छ । डा. भट्टराईले बायोमा आफ्नो परिचय स्पष्ट रुपमा राख्न जरुरी छ । भट्टराईको आफ्नो व्यक्तिगत साइटको लिंक, अनि स्थान प्रस्ट रुपमा लेख्न जरुरी छ । साथै, आफैँले आफ्नो ट्विटर पहिले भेरिफाइ गर्न जरुरी छ । भट्टराईले आफ्नो ट्विटरको लिंक आफ्नो व्यक्तिगत साइटमा राखेर आफ्नो एकाउन्टलाई भेरिफाइ गर्न सक्छन् । भट्टराईको व्यक्तिगत साइटमा ट्विटरको लिंक राखेपछि, जो कोहीले भट्टराईको असली ट्विटर एकाउन्ट हो भनेर भन्नसक्छन् ।

जहाँसम्म लाग्छ, यो प्रधानमन्त्री कार्यालयको भन्दा पनि डा भट्टराईको आफ्नो व्यक्तिगत एकाउन्ट हो, यसर्थ हालको लागि यो प्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराईको ट्विटर एकाउन्ट हो । भट्टराईको एकाउन्टबाट कसले ट्विट गर्छ, कसले ट्विट टाइप गर्छ भन्नु भन्दा पनि यो भट्टराईको आधिकारिक ट्विटर हो भनेर बुझ्नुपर्छ, र त्यहाँबाट आएका सम्पूर्ण ट्विटहरुको जिम्मेवारी डा. भट्टराईले लिनुपर्छ । भारतका प्रधानमन्त्री डा मनमोहन सिंह तथा अमेरिकी राष्ट्रपति बाराक ओवामाको ट्विटरमा भएको कुरालाई हामीले सकरात्मकरुपमा लिएका छौँ, अत: डा भट्टराईको ट्विटरमा भएको उपस्थितिलाई हामीले सकरात्मकरुपमा लिनुपर्छ । उनले गरेका ट्विट तथा कामहरुलाई कसरी लिने भन्ने कुरा अलग कुरा हो । भारतका प्रधानमन्त्री मनमोहन सिंहले चलाउने ट्विटर भारतको प्रधानमन्त्री कार्यालयको ट्विटर हो भने, अमेरिकाका राष्ट्रपति बाराक ओवामाले प्रयोग गर्ने ट्विटर उनको व्यक्तिगत ट्विटर हो । अत: भट्टराईको ट्विटर एकाउन्टलाई पनि हामीले प्रधानमन्त्रीको व्यक्तिगत ट्विटर हो भनेर बुझ्नुपर्ने हुन्छ । भट्टराई देशका प्रधानमन्त्री भएका कारण, ट्विट गर्दा शब्द चयन देखि लिएर ट्विटको मर्म सोचेर मात्र गरेर ट्विट गर्नुपर्छ ।

फलोअर ?

भट्टराईका करिब ५ हजार ट्विटर फलोअर छन् । तर यसो भन्दैमा भट्टराई प्रति आस्था राख्ने वा माओवादी प्रति आस्था राख्ने फलोअरहरु भनेर, फलोअरहरुको गलत ब्याख्या भने गरिनुहुँदैन । भट्टराईलाई फलो गर्ने सबैका आ-आफ्नै कारण र प्रायोजन हुनसक्छन् ।

(नोट: माथिका डाटाहरु फलोअरओङ्क, टप्सी, ट्विटोनमी, ट्विटर आदिबाट लिइएको हो । डाटाहरु फरक पर्नसक्नेछन्, तर पनि वास्तविकताको धेरै नजिक भने रहेकाछन् ।)