کتاب گزیده اشعار نرودا است که حول محور حماسی و امید بخشی ، انقلابی و عشق ـ به مردم و فقرا ، زن و سرزمین ـ می‌گردد . با این‌که اشعار به انگلیسی و بعد به فارسی ترجمه شده‌اند ولی گیرایی و جاذبه‌ی خودشان را تا حد زیادی حفظ کرده‌اند ـ بر خلاف کتاب « دری لولا شده به فراموشی » از همین انتشارات که ترجمه‌ی چندان خوبی نداشت ـ شعرها ساده و قوی هستند و باید به کلمات و معانی آنها توجه بیشتری کرد تا دریافتی مختص خودمان از آنها داشته باشیم ، هرچند غلط !

توضیح بیشتری نیاز نیست و فقط شعری که پشت جلد نوشته شده و یکی از بهترین‌های مجموعه است را می‌نویسم :

چه دلنگرانی ، گاه ،
وقتی که با منی
و من پیروزتر و سرفرازتر از دیگر مردان !
زیرا نمی‌دانی
که در من است
پیروزی هزاران چهره‌ئی که نمی‌توانی ببینی ،
هزاران پا و قلبی که با من راه سپرده‌اند ،
نمی‌دانی که این ، من نیستم ،
«من»ی وجود ندارد ،
من تنها نقشی‌ام از آنان که با من می‌روند ؛
که من قوی‌ترم
زیرا در خود
نه زندگی ِ کوچک خود
بل تمامی آن زندگی‌ها را دارم ،
و همچنان پیش می‌روم
زیرا هزاران چشم دارم ،
با سنگینی صخره‌ئی فرود می‌آیم
زیرا هزاران دست دارم ،
و صدای من در ساحل تمامی سرزمین‌هاست
زیرا صدای آن‌هائی را دارم
که نتوانستند آواز بخوانند ،
و امروز با دهانی نغمه سر می‌دهند
که تو را می‌بوسد  .

هوا را از من بگیر خنده‌ات را نه در GoodReads
پابلو نرودا در ویکی‌پدیای فارسی – زندگی خود نرودا اتفاق‌های جالبی داره که این‌جا بعضی‌ها نوشته شده

]]> https://92nd.wordpress.com/2009/05/29/pablo-neruda/feed/ 1 92nd https://92nd.wordpress.com/2009/05/26/pulp/ https://92nd.wordpress.com/2009/05/26/pulp/#comments Tue, 26 May 2009 13:03:16 +0000 http://92nd.wordpress.com/?p=33 چارلز بوکفسکی با ترجمه‌ی پیمان خاکسار
198 صفحه ، انتشارات چشمه ، چاپ اول ، 4000 تومان
امتیاز من 10 از 10

عامه‌پسند یک هجو همراه با طنز است که در بستر ِ داستانی پلیسی روایت می‌شود ـ بوکفسکی کتاب را به بد نوشتن تقدیم کرده است ! ـ . داستانی که برخلاف سایر داستان‌های پلیسی نیازی به خواندن تا انتها و کشف لذت خاص رمان‌های پلیسی ندارد ، تا صفحه‌ی 25 بخوان و لذت ببر ، ادامه بده و باز هم لذت ببر ! دلیل‌اش هم سبک نوشتار هست ، انگار داریم دفتر خاطرات یک مرد هفتاد ساله که از مرگ خود خبر دارد را می‌خوانیم . آخرین اظهار نظرهای بوکفسکی درباره زمین و زمان از زبان نیکی بلان !
شخصیت اصلی داستان ، نیکی بلان ، یک کارآگاه خصوصی پوچ‌گرا ، بی‌عرضه ، عاشق قماربازی و تنها است که در نهایت پرونده‌هایش را با خوش‌شانسی و کمک دیگران حل می‌کند . بلان در مورد خودش و خانواده‌ش این‌طور می‌گوید :

تمام پرونده‌هایم راکد مانده بودند . پدرم به من گفته بود که من احتمالن همیشه شکست خواهم خورد . خودش هم یک بازنده‌ی مادرزاد بود . کار از بیخ ایراد داشت .

باقی شخصیت‌های داستان هم به خوبی از زبان بلان توصیف می‌شوند . داستان کلیت خاصی ندارد و کل ماجراهای پلیسی شاید به زور به 10 صفحه برسند ولی جالب‌ترین قسمت‌های کتاب مربوط می‌شود به اظهار نظرهای بلان در مورد هر چیزی که به نظرش می‌رسد ـ اینجا و اینجا و اینجا و اینجا چند خطی را می‌توانید بخوانید ـ .
نثر کتاب کمی با بوکفسکی که از قبل می‌شناسیم فرق می‌کند و از نظر من این کتاب بهترین اثری بود که از بوکفسکی خواندم . ترجمه‌ی پیمان خاکسار هم بسیار روان و خوب بود .

قسمتی از متن:

سلین پرسید: « پس تو چه‌جور کارآگاهی هستی ؟ »
« بهترین در ال‌ای* »
« آره ؟ ال‌ای مخفف چیه ؟ »
« عوضی‌های دربه‌در »
« زیاد مشروب می‌خوری ؟ »
جواب دادم: « اخرین آره »

لیکو ، تک بیتی‌ست در وزن هجایی که با هم‌راهی ساز ِ سروز یا سرود خوانده می‌شود . شعری نامکتوب سینه به سینه در میانِ قوم بلوچ جاری‌ست .

از تعریف لیکو خوش‌م اومد و گمان می‌کردم چیزی مثل هایکو باشه ، پس کتاب رو خریدم تا توی مسیر بخونم‌ش ، ولی پشیمون شدم . سروده‌ها بیش از حد برام گنگ و نامفهوم بود و وقتی می‌خوندم‌شون نه از تصویر سازی ناب خبری بود و نه احساسی که ازش لذت ببرم . البته چندتایی لیکو پیدا کردم که به دل‌م نشست ولی از انگشتای دو دست بیشتر نمی‌شد .

دو تا از لیکوها رو این‌جا می‌نویسم :

چپ کرد ماشین‌ام بر شن‌زار
شور چشم
شور چشم
کارش را کرد نگاه‌ات آخر !

*

سیاه‌پوش می‌آیم از زاهدان
بازار را می‌گردم
می‌گردم پی دختر ماه .

صد لیکو در GoodReads
از لیکو تا هایکو – تعدادی از لیکوهای کتاب رو این‌جا می‌تونید بخونید
لیکو بزن ! – نویسنده‌ی وبلاگ زن نوشت به شدت از این کتاب خوش‌ش اومده

حیوانات ِ « مزرعه‌ی مانر » احساس می‌کنند که توسط صاحب‌شان مورد استثمار قرار گرفته‌اند ، پس به رهبری دو خوک ، اسنوبال و ناپلئون ، انقلابی را پایه‌ریزی می‌کنند ، آقای مانر را بیرون می‌رانند و اصول هفت‌گانه‌ی حیوانیت را تدوین می‌کنند .
پس از مدتی ناپلئون با سگ‌های وحشی دست آموزش اسنوبال را از مزرعه بیرون می‌اندازد و در استثمار حیوانات روی آقای مانر را هم سفید می‌کند . اصول هفت‌گانه‌ی حیوانیت تحریف می‌شوند و خلاصه می‌شود در یک بند ـ همهٔ حیوانات برابرند اما بعضی برابرترند ـ . اگر حیوانات اعتراضی کنند سر و کارشان با سگ‌ها است .
در نهایت کار به جایی می‌رسد که خوک‌ها آن‌چنان به آدم‌ها شباهت پیدا می‌کنند که حیوانات مزرعه دیگر نمی‌توانند بین آن‌ها و انسان‌ها تفاوتی قائل شوند :
« حیوانات از پشت پنجره ، بارها و بارها به چهره خوک‌ها و انسان‌ها خیره شدند اما دیگر نتوانستند آنها را از یکدیگر تمیز دهند . »

وجود حیوان‌هایی که هر کدام نماد قشر خاصی از جامعه هستند و خصوصیت‌های فکری و رفتاری‌شان ، سرنوشتی که در انتظارشان است برای من خیلی جالب بود .
مثلن یکی از اسب‌ها ، نماینده‌ی کارگرهاست و اعتقادش را دو اصل « من بیشتر از قبل کار می‌کنم » و « همیشه حق با پیشوا ناپلئون هست » تشکیل می‌دهند ولی در آخر و زمانی که بیمار و ناتوان می‌شود در ازای مبلغی به سلاخ فروخته می‌شود !

– توی داستان یه الاغی هست به اسم بنیامین که به شخصه معتقدم نماد خود من ِ ((:

دانلود PDF کتاب
مزرعه‌ی حیوانات در GoodReads
نقل قول‌هایی از کتاب در ویکی گفتآورد
10 درس مهم از مزرعه‌ی حیوانات

طی ماموریتی در استانبول بازرس برلاخ با تبهکاری شرطی می‌بندد: « انسان مهره‌ی شطرنج نیست که جنایتکارها به دلخواه حرکت‌اش بدهند . هر جنایتکاری زمانی دست‌اش رو می‌شود . »
بعد از چهل سال ، برلاخ ـ پیر و بیمار ـ فرصتی پیدا می‌کند و باید این شرط را ببرد … [ توضیجات پشت جلد ]

تو این رمان خبری از بزن و بزن و خون‌ریزی به سبک آمریکایی نیست ، مبارزه‌ی عقل و منطق و البته غرور ِ . بازرس پیر ، برلاخ ، آرام آرام داستان رو جلو می‌بره و تقریبن رازی رو از ما مخفی نمی‌کنه . داستان هیجان خاص خودش رو برام داشت تا حدی که نمی‌تونستم کتاب رو زمین بذارم !
اگه اهل داستان‌های پلیسی هستن حتمن این کتاب رو که در قطع جیبی منتشر شده تهیه کنید و بخونید :)

[ + ‌]