(Görselin, blogpost ile alakası yok. Boşuna analiz etmeye vaktit harcamayın)

Arada olan pek bir şey yok aslında. Daha öncesinde, hatta belki 1,5 yıl öncesine dayanan, benim bu blogun formatından sıkılma durumum var. Gözümde değeri hiç düşmeyen Seinfeld dizisinde, George Constanza’nın sevgilisinden sıkılması gibi. Hatırlayın! Bizimki ilişkiyi bitirecek. Ancak çiftin ortak tanıdıklarından boşboğazın biri, kadına, George için

o zaten kimseyle bir ilişkiyi yürütemez, yakında senden ayrılmayı isteyebilir, dikkatli ol!

der. George bunu öğrenince, aslında bitirmeyi düşündüğü ilişkiyi inatla uzatmak için olmadık yollara başvurur.

İşte ben de tam 5 Posta’ya ‘’it’s not you, it’s me’’ çekecekken TİB’in koyduğu erişim engeli, içimdeki o rahatsız kişiliğin gereği olan tersine traş etme eğilimini körükleyiverdi. Açıkcası pes etmeyi kendime yakıştıramamak da vardı işin içinde.

Çok net olarak söyleyeyim, şöyle bir arkama yaslanıp, yazdıklarıma baktığımda, beşyüz küsür post içinde ancak iki elin parmakları kadar yazının beni tatmin ettiğini görebiliyorum. Hiç fena değil yine de ha?

Bu 4 yıl önce başlanmış bir denemeydi. Bu projeye, anadilinde iletişebildiği sınırlı sayıda arkadaşından oluşan çemberini biraz kırıp, günlük dilde kullandığı sınırlı sayıda sözcüğe biraz çeşitlilik katmak isteyen biri tarafından  göle çalınan maya olarak bakmanız doğru olurdu en başından beri.

Niyetimi çok mütevazi bir biçimde ortaya koyduğumu düşünenler, bazı iddialı konularda, iddialı yazılmış postların yorumlarında, yazının kendisini fersah fersah aşan tartışmaları hatırlarlar mı bilmem? Bunlar oldu, olmadı değil… Siktirler çekildi, restleşildi, küsüldü, barışıldı. Bak bak bak!!!… Ben postlarda, siz yorumlarda, sanki dünyayı kurtarıyoruz, çok ciddi bir iş yapıyoruz hep beraber… Bloga sürekli gelen, ama hiç çıtı çıkmayan, yorum yazmayan, fakat her şeyi okuyanları es geçemem. Başka bloglar için ben de o kitleye dahilim, iyi bilirim.

Geçenlerde Türkiye’ye geldim, bu blogda yazanlar için hakime ifade verdim. (Kısa bilgi: Ben TİB’i dava edince onlar da beni savcılığa şikayet etti. Hani ”kimse sansürlenen siteler için şikayette bulunmuyor, demek ki haklıyız” diyorlardı ya, hakkını arayanları da böyle bir sürpriz bekliyor işte)

Avukatlara göre, ifademi verirken, bu internet sitesini kâr amacıyla kurmadığımın altını özenle çizmem gerekiyordu. Bunu iyi bir şekilde başardım zannediyorum. Gerçi evet, hakime tüm vicdan rahatlığı ile ”bu siteyi kâr amacıyla kurmadım” dedim, ama aslında işletirken gani gani kâr ettim.

Bir büyük kârım, bir sürü insan tanıdım. Bir bölümü dangalak, bir bölümü süper… Dangalaklardan da en az süper olanlarından öğrendiğim kadar çok şey öğrendim. Bu süper olanlarının bazılarıyla yüzyüze oturdum. Yüzyüze tanışmayıp, yalnızca yazıştığım bazılarını, hayatta karşılıklı konuşmaktan hoşlandığım ilk 10 insan arasına koyarım. Konuşmayı sevmeyen biri olarak….

Düşündüm, başka da kârım yok. Olabilirdi oysa. Ne ateşli mailler aldım bazı bazı, bilseniz. Birincisi, İzmir’e direkt uçuş yok Stockholm’den. İkincisi, daha iyi bir rumuz seçmeliydim. Şaka be şaka! Gerçek şu: Ben o sizin bildiğiniz erkeklerden değilim.

Şimdi tabii bu yazı buraya kadar geldi ve siz de büyük bir ihtimalle bunun bir veda yazısı olabileceğini sezinlediniz. Hem öyle, hem değil. Önce, bu sanki bir veda yazısıymış gibi fazla kafa ütülemeden kısa bir şekilde günah çıkarasım var:

Bu blogda kendimi ifade ederken seçtiğim kelimeler çok şeyleri ve kişileri hedef aldı, ama bu hedeflerin çok azına isabet kaydedebildi. Yazık! Çünkü haklarında ‘’feci şekilde can verdi” haberi gelse, içimdeki o çocuksu zafer çığlığına gem vurarak, mağrur ve ağırbaşlı bir şekilde bu haberlerini bir duble afilli viski ve puro ile kutlayacağım kurum ve kişilerdi bunlar. Kurumlar feci şekilde can verir mi demeyin. Hiç olmadı, başlarındaki kişilerle özdeşleştirirsiniz, o da olur. Ama bir de bunların yanında bilerek veya bilmeyerek kırdığım, benden bu davranışı görmeyi haketmemiş kişiler var. Çok değiller, azlar. Ama varlar. Onlardan bir özürü borç biliyorum. Şimdiki kafam olsa, yapmazdım herhalde.

Son olarak: Türkiye’deki davalarım ve bunların bitiminde AİHM’e taşıyacağım davamın sonucunu alana kadar 5 Posta’yı kızağa çekiyorum. Tamamen kapatmıyorum, kapatamam. Hele de bu blogun adını kullanarak piyasaya sağlık bakanlığı onayıyla cinsel performans hapı sürüldüğünü bildiğim bir ortamda. Kazanın olduğu yerde akbabalar biter, bilinmeyen bir şey değil. Bu hayvanların da en iyi semirdiği ülkelerden biri Türkiye. Blogun tagline’ı biraz ironi, biraz gerçek. Ne diyor? Batının bilimini değil ahlâkını aldım. Ara ara deneyenler memnun kalır. Garanti veriyorum.

Davalar ile ilgili gelişmeleri belki buradan da, ama herhalde yoğunlukla sosyal medyadaki diğer hesaplarımdan paylaşacağım. O konuda da iki sonuç var çıkabilecek. Çok kısaca bahsetmekte yarar var:

- Ya Türkiye’de ceza alan ilk blog yazarı olarak tarihe geçeceğim; Yaman Akdeniz’in hazırladığı
Report of the OSCE Representative on Freedom of the Media on Turkey and Internet Censorship’e bir update olarak gireceğim (ki böyle bir şey olursa aklıma şu nefis post gelecek. Türkiye’de cezalandırılmış ilk blog yazarının yazılarından örnek isterlerse dış basına bunu çevirtip vereceğim)

- Ya da bu ülkenin anayasasında garanti altına alınmış olan düşünce ve ifade özgürlüğümün bana tanınmasıyla, Türkiye’deki diğer sansür davalarına örnek teşkil edecek bir davaya konu olmuş olacağım.

Düşeş değilse de, en kötü, şeşbeş!

Girişteki mazeretime bağlayayım ve bitireyim:

Bu formattan sıkıldım demiştim. Ne olacak? İlla ki bir şey olur!
Değişmek, dönüşmek ya da gelişmek kaçınılmaz. Eski seni daha önce dışardan merakla, ilgiyle izlemiş olanlar yeni seni beğenmeyebilir. Ama bu riski almak gerek.

Şimdi tatil ama ben buralardayım. Arada bir postdijital‘e bakın, Mail atın, twitter’da ekleyin, hatta aranızdan ‘’dönersen ıslık çal’’ diyenler varsa, yukarda sağ kolonda bülten yazılı yere mailini eklesin.

Söz! Cinsel performans hapı için spam yapmayacağım. Ne düşündü ki bu işi yapan? Fesupanallah! Hem de Sağlık Bakanlığı izniyle?! Vay canına!! E peki şey mi… Alla alla!! Sağlık Bakanlığı…

Memelerini şöyle bir avuçladı. Kahverengi uçlarını hafifçe sıktı, süt gelmesini beklermişcesine kontrol etti. Pencerenden beri esen hafif rüzgarın, önü açık sabahlığından geçip kasıklarını doldurması hoşuna gitti.

Yenge! Ben okula gidiyordum…

Sabahlığının önünü telaşla ilikleyerek sesin geldiği yöne döndü. Sırtında çantasıyla yatak odasının kapısına yaslanmış erkek çocuğuna şöyle bir baktı. Ne kadar zamandır orada dikiliyordu?

Çocuk başını yere eğdi, ”Hadi akşama görüşürüz” diyerek seyirtti.

Alije arkasından bağırdı. ”Bugün Cuma! Ağabeyin akşama erken gelir. Ondan sonraya kalayım deme sakın!”

Alije, Türkiye’den göçme, köklü bir aileye mensuptu. Kendisinin çocukluk yılları da orada geçmişti. Hatta bir söylentiye göre, aile mensuplarından biri zamanında Türkiye’de bakanlık yapmış bir kadındı. Alije’nin de ismini akrabası olan bu kadından aldığı aile içinde söylenirdi.

Doğu’daki bu büyük ülke, içine düştüğü Avrupalı olma sevdası yüzünden ahlaki çöküntüye uğramış, buna iç ve dış mihrakların kışkırtması da eklenince köklü cumhuriyetin yıkımı kaçınılmaz olmuştu. Büyük yıkımımın kıvılcımını çakan ve tarihe 15 Mayıs olayları diye geçen günü çok iyi hatırlıyordu Alije.

İnternetteki sex shop sahiplerinin kışkırtmasıyla bu sitelerde serbestçe satılan azdırıcıları içip sapıtan, pervert bir grup aşağılık insan müsveddesi, ellerine geçirdikleri butt plug’larla Ankara Lolita Endüstri Kız Meslek Lisesi’ni basarak teen lise kızlarını oral sex orjisine zorlamış, öğretmenler de butt plug lara oturtularak failatün failün okutulmuştu.

Ülkedeki iç karışıklık, ahlaki çöküntü ve 15 mayıs olaylarında Lolita Kız Meslek Lisesi öğrencisi olarak Alije’nin yaşadığı travma, tüm aileyi ata topraklarına, Arnavutluğa geri dönüşe zorlarken, Alije’nin genç kız kalbi, saf bir aşkın ancak ahlağı yüksek, dışardan gelen kötülüklere kapalı, halkı kahramanlarla dolu bir ülkede yaşanabileceğini ona fısıldıyordu.

Liseyi Tiran’da bitiren Alije, hayatının erkeği ile tanışmak için çok beklemedi. Tiran’da her yıl yapılan popo güzeli yarışmasını iki defa üst üste kazanan, ateşli bir genç kızın fantezileri süsleyebilecek kadar çekici olan Haydar Kudur Bajramovic, ne yazık ki yakışıklı olduğu ölçüde iş hayatında başarılı değildi. Parti’yle olan yakın ilişkileri sayesinde kurma iznini aldığı Alban Tube projesi, içine devlet arşivinden koyulacak yalnızca 2744 Enver Hoca videosu bulunabilmesinden ötürü başlamadan bitmiş, ülkenin yönetmeliklere ve mevzuata uygun, ”güvenli” tek sex shop’unu açtığında ise, satmak için yatak odasındaki komodinin üzerinde konuşlandırılacak rulo tuvalet kağıdından başka bir şey bulamaması yüzünden kısa zamanda kepenkleri kapatmıştı. Seks shop’ta satılacak ürünlere dair kuralların biraz esnetilmesi için Parti’ye başvurduğunda, Türkiye’deki 15 Mayıs olayları örnek gösterilerek, çocukların güvenliği için bu kararları aldıkları kendisine söylenmişti.

İki başarısız iş girişiminden sonra her erkeğin düşebileceği ”para kazanamıyorum, erkeklik gururum incindi, buna bağlı olarak genç karımla sex yapasım da yok” psikozuna giren Haydar Bajramovic’in, Alije’sini alıp Tiran’a 31 kilometre mesafede bir sayfiye şehri olan Dıraç‘a yerleşmesi, genç çiftin aralarında tekrar aşkı ve ihtirası bulabilmeleri için önemliydi. Üstelik Haydar’ın devlet yatılıda okuyan kardeşi de Dıraç Enver Hoca Lisesi’nde eğitim ve öğrenimini sürdürmekteydi. Öksüz delikanlıya yengesinin analık etmesi, çocuğun ruhsal gelişimi için faydalı olabilirdi.

Haydar’ın Parti’deki kontakları yine yardımına koşmuş, kendisine dönemin en hot mevkilerinden biri olan Posta, Telefon ve Telgraf İşleri müdürlüğü verilmişti. Haydar’ın böylesine önemli bir devlet görevini almışken, bu görevi başkent Tiran’dan değil, 31 kilometre uzaktaki bir sahil şehri olan Dıraç’dan idare etmek  istemesi, bazı söylentileri beraberinde getirmemiş değildi. Kocasının, Dıraç’dan İtalya’ya kalkan ro ro gemilerinde, Arap tır şoförlerine ödüllü götünü sunmak için bürokrasiden uzak kalmaya çalıştığı dedikodularını, Alije sineye çekmek zorunda kalmıştı.

Bu dönemde kazara hamile kalan Alije’nin, her iffetli ve müşfik anne adayı gibi gündelik ev işlerine kendisini vermesi aile efradı tarafından beklenirken, kendisi, aksine gebelikte salgılanan hormonların etkisiyle azgın bir kadın haline gelmiş, bu doğal istekleri tatmin edilemeyince yine kocası tarafından ”yarrak delisi kaltak” olarak damgalanmıştı.

……………………………………

Yarrak… Yarrak… Lanet olası yarrak Dıraç’da da yok!

diye dişlerini sinirle gıcırdatarak mırıldandı Alije. Bir söylentiye göre Türkiye’deki iç savaştan sonra hükümet kuvvetlerinin eline geçen tonlarca yapay yarrak, ”Türk’ün bunlara ihtiyacı olamaz” diye ya imha edilmiş, ya da komşu ülkelere hibe edilmek istenmişti. Kesin olan bir şey varsa, Arnavutluğa gönderilmek istenen bir konteynır yapay yarrağın, Parti’nin aldığı kararla geri çevrilmesiydi. Parti’nin yayın organı Zëri i Popullit‘deki haber manşeti, daha dün gibi gözünün önüne geldi:

”Türk’ün yemekten imtina ettiği yarrağı, kendi bacımızı, anamıza yedirmeyiz!”

Kahvaltılıkları çıkardı, çayını koydu, sandalyesine oturdu Alije. Mutfak masasının demirbaşı, Haydar’ın annesinin evlilik hediyesi radyoyu açtı. Gazetenin kültür sayfası, güne başlamak için iyi bir seçim diye düşündü. Parmaklarını dili ile ıslatarak sayfaları ayırmak istedi. Şarkıcı, sanatçı Adrianna Adelina İsmaili ile ilgili haberin olduğu sayfadaki fotoğraf ıslaktı.

Telefon çaldı. Gazeteyi bıraktı. Radyoyu kapadı. Sandalyesinden kalkmadan, oturduğu yerden telefona uzandı, ahizeyi kaldırdı. Her ahize kaldırılışında duyulan o mekanik sesin mesajı okuyup, bitirmesini bekledi.

”Ahizeyi kaldırmakla, telefonunuzda yaptığınız bu görüşmenin kayıt altına alındığını kabul ediyorsunuz’‘ şeklindeki mesaj, göreve geldikten sonra Haydar Bajramovic’in uygulamaya koyduğu bir buluştu.

Haydar Bajramovic, telefonda karısına akşama yemeğe gelemeyeceğini bildirdi. Açık havada verilecek bir kokteylde, devlet erkanı ile beraber ülke meselelerini tartışacaklardı.

Alije içini çekti. Artık üzülmüyordu bile. Sanki evde olsa kendisine dokunacak mıydı? ”Kahvaltıdan sonra mastürbasyon yaparım” diye aklından geçirdi. Gözü, masaya biraz önce bıraktığı Zëri i Popullit’e ilişti. Adrianna’nın fotoğrafı neden ıslaktı? Fotoğrafın üzerindeki ıslaklığın üzerine işaret ve baş parmağını bastı. Tam parmaklarına bulaşan sümüksü sıvıyı burnuna götürüp koklayacakken mutfak kapısında beliren gölgeyle irkildi.

- Sen okula gitmeyecek miydin?

Fenasi Bajramovic cevap vermedi. Onun yerine Alije’nin oturduğu sandalyeye doğru iki adım attı. Omuzları düşük bir şekilde, yerdeki karo taşlara bakıyordu. Alije’nin kafası ise bomboştu. Kalbi çarpıyor, yanakları yanıyordu. Sandalyeden kalkıp mutfağı terketmek, ya da saçma sapan bir soru ile ortamdaki elektriği yatıştırmak istiyor,  ama bunları yapacak, planlayacak düşünceleri bir türlü usuna getiremiyordu. Ne yaparsa yapsın, kafasında düşünebildiği, canlandırabildiği,  bir sikin dondan ilk çıktığı anda etrafına verdiği, kapalı yerde kalmış et kokusuydu.

Kardeş Bajramovic, yengesinin sabahlığını usulca omzundan düşürdü. Alije omzundan yerdeki karo taşların üzerine kayan sabahlığını seyretti. Kafasını kaldırıp yüzyüze gelmeden yüzünün hizasındaki pantalonu tutan kemeri çözdü. Evet… Donundan serbest kalan sikin o harika kokusu… Oturduğu sandalyenin sırılsıklam olduğunu ancak neden sonra fark edebildi.

Fenasi Bajramovic, 15 yaşında bir çocuktan beklenmeyecek kararlılık ve kuvvetle Alije’nin saçlarını eline dolayıp, onu vücudunun üst kısmı kahvaltı masasına eğilip, yatırılacak şekilde, ayakta domaltmak üzere kaldırdı. Alije’nin çoktan döllenmiş vajinası bu sefer körpe bir delikanlılının ilk siktiği amcık olmak için zonkluyordu.

Bajramovic, yengesinin saçlarını bıraktı. Boşta olan iki elini, hamilelikten şişmiş karnı yüzünden belini çökertemeyen Alije’nin kalçalarını ayırıp açıyı yakalamak için kullandı. Alije, beceriksizce içine sokulmak istenen organı sabırsızlanarak bekledi. Saliseler dakikalar gibi geldikten sonra hepsi içine girmişti.  Şimdi ucuz ahşaptan mutfak masasının muntazam olmayan ayakları, her kasık darbesiyle yerinden oynuyor, masanın üzerindekiler yerlere dökülüyordu. Alije, her kasık vuruşunda kaset kapağı açılıp açılıp kapanan evlilik hediyesine tutundu. Parmağı yanlışlıkla on tuşuna gelmiş olmalıydı.

Elma Alt Shift dat com 138 yasaklı kelime, hikaye yarışmasına 5 Posta’nın katkısıdır.

Aslında bandı biraz geriye sarmamız lazım. 15 Mayıs’a değil, bir önceki yürüyüşe gidelim.  Yalnızca 4000 kadar insanı toplayabilmişti o yürüyüş. Fotoğraflardan gördüğüm kadarı ile bunların arasında ”pornoma dokunma” pankartı taşıyan çok küçük bir grup vardı. Yine bu grubun arasında bir başka pankart dikkatimi çekmişti o zaman. ”YouTube değil, YouPorn açıldığı zaman özgür olacağız” minvalinde bir pankarttı. Mesajı buydu ama ifadesi, tarzı başka olabilir. Tam hatırlayamıyorum. ”Haklılar” deyip, geçip gitmiştim.

Fazla dikkat çekmediler o gün 4 000 kişilik kalabalık arasında. Belki de 15 Mayıs’da toplanan 50 000 kişi arasında da sayıları bir önceki yürüyüşte bulunanlar kadardı. Bu sefer daha da az göze batmaları gerekirken, bir anda internet, özgürlükler, vatandaş ve devlet denkleminde, tüm sahneyi ve ışıklarını çaldılar.  Bu da aslında 15 Mayıs’da değil, onu takip eden günlerde oldu.

Tabii ki gözüne ve kalbine perde inmemiş olanlarımız aslında bu büyük toplumsal itirazın ardında yalnızca ”izin verin de rahatça porno seyredelim be” söyleminin bulunmadığını çok iyi biliyorlar.  Telif haklarını koruma adına çiğnenen temel haklarımız, özel hayatın gizliliği, haberleşme özgürlüğü, yönetenlerle yönetilenler arasında jenerasyon farkının getirdiği rahatsızlıkların yeni teknoloji ile daha da ayyuka çıkması, yine yönetenlerin dizginleri hep elde tutma sevdası ve bu toprakların tarihinde yönetenin yönettiğini hep tebaası olarak görerek başımızdan (bizim de dualarımızla) hiç eksik olmaması, yönetene ”aman zeval gelmezken”, yönetilenin hep okkanın altına gitmesi geleneğine karşı bir başkaldırı, bu tepkinin dayandığı temel noktalar.

Peki nasıl oldu da iş geldi, pornoya özgürlük sloganına takıldı? Bunu açıklamak önemli. Çünkü o yürüyüşe destek veren bazı insanlar ”konuyu pornoya özgürlük çizgisine getirerek işi rayından çıkarıyorsunuz. Haklı bir davada haksız duruma düşülüyor” diye görüş bildirdiler. Bazıları ise acaba stratejik olarak bu söylemi bırakmakta bir fayda olabilir mi diye de kendilerine ve etrafındakilere bu soruyu sordular.

İki yönlü ele alınması gereken bir konu bu:

- Eğer bu söylem büyük bir grup tarafından dillenlendiriliyorsa, porno seyretme özgürlüğünün genel olarak özgürlüklerle nasıl bir ilişkisi var? Bu grup, olaya nasıl bakıyor?

- Özgürlükler konusunda bastıranlar, gerçekten de ağırlığı porno seyretme özgürlüğüne mi veriyorlar, yoksa bu iddia üzerlerine giydirilmeye çalışılan bir deli gömleği mi?

Yine bandı geri sardığımız yere gitmek gerekecek: 4000 kişilik gösteride ilk defa ”YouTube’a değil, YouPorn’a özgürlük, gerçek özgürlüktür” pankartı açıldığı zaman henüz YouTube yasaklıydı. Bugün, YouTube’un tekrar hülle ile açılışının üzerinden 7 ay geçmiş. İçerden alınan bir bilgiye göre haftada 100 sitenin  erişimine engel koyuluyor. 7 ay, 28 haftada 2800 site yapar bu. Yani YouTube açıldığından ve tüm dünyaya ”Türkiye’de YouTube açık, artık biraz daha özgür bir ülkeyiz” mesajı verildiğinden bu yana 2800 site daha erişime engellendi. Bu bir iyileştirme değil. İtirazı olan var mı? Olsa olsa bunun iyileştirmeden öte, bir yutturmaca olduğu söylenebilir. Karısını döven adamın, dışarı çıkarlarken fondöteni kadının suratındaki morluğa boca etmesi gibi. Beceriksizce…

Özgürlükleri savunurken işin kolay tarafından tutmak olmaz! Tüm özgürlüklerin temeli olan düşünce ve ifade özgürlüğü, savunması rahat fikirleri savunmak için yok! En iğrenç söylemleri, en ağza alınmayacak ifadeleri de (dahi) kullanabilmek için var. ”Berlusconi’nin demokrat olmadığını düşünüyorum” veya ”Hristiyanlık bugünün şartlarına pek uymuyor” gibi fikir ve ifadeleri savunmak için değil bu özgürlük. Çünkü iş değil bunları savunmak zaten. Bu özgürlük, ne kadar aptalca bir hareket olsa da İncil, Kuran, Tevrat yakmak için, Berlusconi’ye, Merker’e kişilikleri için olmasa da yürüttükleri politikalar için ”aptal” veya ”aptalca” demek için. TED konferanslarını seyredebilmek için değil, throatgagger.com a girebilmek için. Sözün kısası, Sasha Grey’in pornosunun savunulamadığı yerde Palahniuk’un Ölüm Pornosu‘nu savunmakda bir maharet yok. Aradaki sebep ve sonuç ilişkisini iyi irdelemek gerek.

Bana kalırsa % 99,99 oranında, internet sansürüne ve dolayısıyla sansürün her çeşidine karşı çıkanların durduğu nokta burası. Bir de öbür nokta var. Bu insanların üzerlerine giydirilmeye çalışılan deli gömleği…

”Temiz ahlaklı” Bülent Arınç, Tüsiad’dan Ümit Boyner’e ”siz gelirseniz pornoyu ve diğer şeyleri serbest bırakırsınız” diyor örneğin. Kendine rakip olarak görüp ayar vermeye çalıştığı bir kadını ”porno savunucusu” rolüne koyması gözlerden kaçmasın. Şu anda görünen tablo o ki, meydanlara inen 50 000 kişinin arasında olmayan kişiler de iktidarın hoşuna gitmeyen söylemlerde bulunduklarında ”pornocu” damgası yiyiveriyor. Türkiye gibi bir ülkede pornografinin arkasında durulamayacağı teorisi ve bu teoriye olan aptalca ve utanmazca bir güven ile sistematik olarak saldırılar var insanlara, fikirlerine ve özel hayatlarına karşı. Son zamanlarda bu konudan ayrı olarak gündemi meşgul eden x, y veya z partisine ve kişilerine ait amatör porno videolar ve bu çevrede çıkartılmaya çalışılan gürültü, zaten bu zümrenin bu tip yaftalamaları sıklıkla kullandıklarını bizlere gayet güzel anlatıyor. Ha gayret! Belinize kuvvet! Yasakların bize hissettirdiği eksikliği, sizler sayesinde gidereceğiz.

BTK başkanı, yanında biri varken internete giremiyor. Her yer porno, bir anda porno… İlk başlarda kızmıştım ama haksız da değil. Siyasetçilerin kendi amatör videolarını bıraktım, ”kısa etek giyenlere tecavüz” eminim internette çokça araması yapılan bir fantezidir. Hem de kadınlar tarafından. Ya bir erkeğe dört kadın?! Gavur bile threesome’da bırakmışken…

BTK başkanı Tayfun Acarer’in kendini dahi bu porno furyasından kurtaramaması baya konu oldu ve sonunda kendisi de  internet vandallarının gazabına uğradı. Bazı ”muzip” internet kullanıcıları #birandaporno versiyonlarını yapmakta gecikmedi. Yaşı başı gelmiş, devletin bir kurumunun güvenerek anahtarı verilmiş kişilerin böyle alaya alınması duyarlı vatandaşlar ve devletin kendi nezdinde pek hoş değil. Onlar için hoş değil, alaya alınan kişinin kendisi içinse çok acı. Ne çare ki, içinde bulunduğumuz devirde size saygı duymak için, konunuzda az buçuk bilgi sahibi olmanızı bekliyor insanlar.

Dezenformasyon, yanlış veya doğruluğu bulunmayan ve kasıtlı olarak yayılan bilgi.
Hasmı rencide etmeyi, aşağılayıp küçük düşürmeyi amaçlayan Karşı propaganda ile benzerlik taşır. Sahte belge, el yazısı, fotomontaj ve montaj filmler ile fabrikasyon istihbarat ve dedikoduların duyurulması gibi yöntemleri bulunur.

Sosyal alanda bireyleri ve toplumları yönlendirmek amacıyla, yanlış bilgi ve haber vermek için kullanılan en önemli araçlardan biridir.

15 Mayıs Pazar günü yapılan yürüyüşlerin  ilk etapta ”200 kişi yürüdüler” ile haber geçilmesinden sonra, mızrağın çuvala sığmadığını gören ana akım #adimedya bu sefer de beni artık güldüren bir utanmazlıkla, bu yürüyüşün filtre yazılımı satan firmalar tarafından rant amacıyla sponsre edildiğini iddia etmeye başladı.

Yürüyüşün videoları ve fotoğrafları var internette. Böyle bir kalabalığın yazılım firmaları tarafından fişeklendiğini iddia etmek, ancak Zaytung’da görülecek bir başlık olurdu. Bu iddiayı yapan gazeteye direkt link verdim yukarda. Diyebilirsiniz ki ”YeniŞafak’ı dikkate mi alıyorsun”. Verilen linkdeki haber, noktasına ve virgülüne kadar onlarca gazetede yer almış, ”yerleştirme” bir haber. Kimin yerleştirdiği üzerine kafa patlatmayı, konspirasyon teorilerini sevenlere bırakıyorum.

Yine yukarda aldığım dezenformasyon tanımında ”Hasmı rencide etmeyi, aşağılayıp küçük düşürmeyi amaçlayan Karşı propaganda ile benzerlik taşır” ifadesine dikkat çekerken, bu yazıyı okuyanlara da (eğer şimdiye kadar görmedilerse), Akif Beki‘nin Radikal Gazetesi’ndeki yazısına göz atmalarını öneririm. Bu yazıya ve dün bir anda ard arda gazetelerin köşelerinde çıkan benzeri yazılara tekzipler yolda.

Tekzibin dışında, kişisel olarak da bu dezenformasyoncuların peşini bırakmamak yine görev olsun. Tamamen Atıyorum adlı blogdaki aksiyona katılmak isteyenler, ellerini de korkak alıştırmasın. Burası belki daha açıklayıcı.

15 mayıs Pazar, geride kaldı. Şimdi yapılması gereken, bu dezenformasyona karşı enformasyonla vitesi yükseltmek. Bunun için yoğun bir çalışma, internet üzerinde dağınık olarak örgütlenen aktivist gruplar tarafında başlatıldı.

Erdem Dilbaz, #adimedya nın ve ona bu dezenformasyonu ”yerleştiren” kişi veya kurumların iddialarının aksine, ailelerin veya kişilerin kendilerini, çocuklarını korumak için kullanabilecekleri ”ücretsiz” filtre yazılım programlarını listelemek için bir çağrıda bulundu. Daha sonra bunlar bir CD içinde, ilgili kişi ve kurumlara iletilecek.

Şimdi gelelim, balığın baştan koktuğu yere

Her şeyden önce siteleri erişime kapatma yetkisine pratikte sahip olan BTK’nın, işinin kompetanı olup olmadığını sorgulamamız çok önemli. Ancak bırakın kompetanlığı, bu kurumdaki başıbozukluk, sağ elin yaptığından sol elin haberinin olmaması, dikkatleri çeken ilk nokta. BTK başkanı Tayfun Acarer ile bu kurumun hukuk işlerinden sorumlu kişisi Ali Osman Yıldız, aynı mekanda, yanyana otururken kendilerine yöneltilen soruları cevaplıyor. Aynen şöyle:

SORU: Burada temel sorun, yasanın idareye “müstehcen” bulunan yayınlarla ilgili olarak doğrudan erişimi engelleme yetkisi vermesi. Ama müstehcenlik ölçütleri yargı kararlarında bile çelişkili tanımlara konu olan çok tartışmalı bir konu. Siz müstehcenliği nasıl tanımlayarak hareket ediyorsunuz? Yargıtay kararlarını mı esas alıyorsunuz?

ALİ OSMAN YILMAZ: Biz Yargıtay normlarının çok üzerinde normlarla karar alıyoruz. O kadar ekstrem, yani o kadar geniş açılı bakılıyor ki, örneğin (site) ana sayfasında direkt cinsel ilişki göstermiyorsa engelleme yapmıyoruz.

Vay canına! Hep beraber bir yaşımıza daha girdik mi? Bu kurumun ciddiyetinden, yaptığı işin kalitesinden ve dürüstlüğünden şüphe etmek için her türlü done var elimizde.

Hepimize malum olduğu üzere, BTK engellediği sitelerin sayısını paylaşmıyor. Bunun nedeni, bu sayıların ”BTK sansür uyguluyor” diye dışarda kendilerine karşı kullanılması. Komediyi görmemek için kör olmak lazım.

Biz bu rakamları paylaşmıyoruz. Çünkü paylaşırsak, ne kadar çok olduğunu görürsünüz ve sonra bunları bize karşı sistematik sansür yaptığımızı iddia etmek için kullanırsınız.

Yani rakamın yüksekliğinin, sistematik bir sansürün varlığına delil olduğunu kabul ediyor BTK.

Bu sansür aparatı ile mücadele başlamıştır.

Kimsenin hakkını yemeyelim, Bu mücadele çoktan başlamıştı. Ama şimdi sistematik olarak, kalabalıkları da arkaya alıp, yeni bir faza geçiyoruz.

Belki biliyorsunuz, Engelliweb diye bir site var. Bu site Türkiye’de erişime engellenmiş sitelerin, internet kullanıcıları tarafından fark edilebilenlerini listeliyor. Yani siz internette rastgele gezinirken erişime engelli bir siteye denk geliyorsunuz ve bunu gidip Engelliweb’e bildiriyorsunuz. Liste böyle oluşturuluyor. Bu listede şu an itibarı ile 13,064 site var.

Yine bilindiği üzere, 5651 adı verilen ve interneti sansürlemek için kullanılan kanun, aslında çıkış noktasını ”internette çocuk istismarını önlemek”ten alıyor. 5651 ile Türkiye’de çocuk istismarının ne kadarı önleniyor, elimizde bir bilgi yok. Ancak BTK’nın kendi ifadesine göre, erişime engellenen müstehcen sitelerin % 40 ından çocuk istismarı var.

Hodri meydan!

Türkiye’nin bilinen 13,064 adet sansürlü site listesinde kaç sitenin çocuk tacizi içerdiğini belirleyeceğiz.

Başlatılan dezenformasyona karşı enformasyon kampanyası çerçevesinde yapılacak iş şu:

Bu yazıyı FriendFeed ve Facebook’da paylaşacağım. Gönüllü denetçilerden oluşan bir grup kuracağız iki gün içinde.

Bu grup, 22 Mayıs Pazar gününe kadar 13,064 sitelik liste içinden 1350 siteyi rastgele seçip, bunların içeriklerini kontrol edecek. Alan adı erişime engellenen 1350 rastgele seçilmiş sitenin bugünkü içeriği değerlendirilecek, çocuk tacizi içerip içermediği internet kullanıcıları tarafından kontrole tabi tutulacak.

Eğer bu siteler içinde çocuk tacizi içerdiği en küçük şüpheye davet çıkaran varsa, bunlar ayrıca uzmanlara baktırılmak üzere listelenecek.

Sonuçlar, ülkedeki ana akım medya içinde bunu haber yapmaya değer bulacak gazete, radyo ve televizyonlar ile paylaşılacak. Bu sonuçları paylaşmak için peşlerinde koşacağız. Bakalım ”habere hayır” diyecekler kimler olacak aralarından.

Neden 1350?

İngiliz alfabesinin 26 harfi ve artı olarak rakamla başlayan alan adlarını kontrol etmek için de bir tane daha üzerine koyarsak, bu 13,064 sitelik listeyi 27 ye ayırmak makul olur. Bu durumda bize 27 kişi gerekiyor. Her bir kişi, sorumlu olduğu alfabe harfi ile başlayan alan adları arasında rastgele 50 site seçecek. Her bir harf grubundan (ve bir de rakamla başlayan gruptan) 50 site seçmek uygun olur. Böylelikle bu işe gönüllü olarak adını yazdıranları da işlerinden ve güçlerinden etmemiş oluruz. Devlet Bahçeli gibi kosinüs ve tanjanta girmeden, basitçe 50 x 27 = 1350 desek…

Gelişmeleri buradan, Twitter ve FriendFeed hesabımdan paylaşacağım.

Aynı zamanda spastik bir durum da var: Tumblr’da, draft olarak tuttuğum bazı görseller var, blogda kullanırım bunları diye… Ne zaman yaparım? Belli değil.  Yine tumblr’da, umuma kapalı bir blog açtım, oraya yazıp çiziyordum bazı şeyleri. Buraya alır mıyım? Hiç düşünmedim ciddi olarak. Evernote’un içi, blogda ‘’bir gün’’ ele alınacak, paylaşılacak yüzlerce konu, makale ve link ile dolu. Fakat anlaşılan o ki, Türkiye’deki internetin şu günkü hali ile bunların yazılmasına, paylaşılmasına, gösterilmesine imkan yok. En azından develere hendek atlatmadan, soruşturmaya, kovuşturmaya uğramadan yok…

İki ucu açık bir kanalda karşılıklı duruyoruz. Birbirimize el ediyoruz, selam veriyoruz, küfrediyoruz, öpücük gönderiyoruz. Senin başına gelenden benim etkilenmemem, benim başıma gelenden senin etkilenmemen diye bir şey söz konusu olamaz.

Yazılacak çok şey var ama hepsi zaten bildiğin şeyler. O yüzden lafı uzatma niyetinde değilim. Üç önemli tarih var önümüzde:

Birincisi ve en önemlisi, 15 Mayıs Pazar günü. Bu Pazar, sesleri yükseltmek gerek. İnternet Sansürü hiç bu kadar ciddi, hiç bu kadar yakın olmamıştı.

12 Haziran, bu çorabı ülkenin başına örenlerle hesaplaşma günümüz.

22 Ağustos, 15 Mayıs’da senle beraber sesimizin ne kadar çıktığını göreceğimiz gün.

12 Haziran için sana arkadaşca da olsa bir telkinde bulunacak kadar kendini bilmez değilim. Ama 15 Mayıs pazar günü gelmezsen bozuşuruz.

Facebook Grubu

Yasaklamak Yasaktır

Sansüre Karşı

Sansüre Sansür

Yürüyüş yer ve tarihleri

istanbul:
istiklal caddesi’nin başı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

ankara:
kuğulu park veya yüksel caddesi
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

izmir:
yer: kıbrıs şehitleri caddesi, sevinç pastanesi önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

bursa:
yer: fatih sultan mehmet bulvarı, nilufer kent konseyi önu
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

antalya
yer: selekler çarşı önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

adana
yer: atatürk parkı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

eskişehir:
yer: adalar migros önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

mersin
yer: cumhuriyet meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

konya
yer: eski fuar meydanı (kültür park)
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kocaeli:
yer: seka park
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

çanakkale:
yer: kordon gestaş iskelesi önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kırklareli:
yer: kırklareli istasyonaltı konser alanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kütahya
yer: evkur önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

denizli
yer: çınar meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

elaziğ
yer: öğretmen evi önü (gazi caddesi)
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kayseri
yer: cumhuriyet meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

isparta
yer: belediye işhanı önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

gaziantep
yer: yeşilsu meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

afyon
yer: anıt park
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

malatya
yer: postane meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

hatay (antakya)
yer: uğur mumcu bulvarı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

giresun
yer: gazi caddesi , debboy mevkii
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

Hans Bellmer (March 13, 1902 – February 23, 1975) was a German artist, best known for the life-sized pubescent female dolls he produced in the mid-1930s. Historians of art and photography also consider him a Surrealist photographer.

Bu maddeleri sıralarsak:

1. Ailevi değerlerle saygıdeğer olma merakı ve bunun getirdiği ikiyüzlülük,

2. Toplumsal durumlardan ve bireysel koşullardan aptalcasına memnunluk,

3. Cinsel konularda yapay çekingenlik ve sevgisiz evliliklerin kutsal bulunması,

4. Dar kafalılık ve dinsel yobazlığa karşın Hristiyanlığın dibini oyan bilimsel araştırma ve gelişmeler,

5. Para ve madde severlik ve alt sınıfların ve parasızların saygın bulunmaması,

6. Plansız gelişen sanayileşme ve haksızlıklarla dolu çalışma şartları ve adaletsiz ekonomik düzen,

7. Sanata duyulan düşmanlık ve edebiyatın salt eğlence aracı olarak algılanması.

Ayrıca Viktorian Devri maddesinin İngilizce versiyonuna baktığımızda, bu dönemde İngiltere nüfusunun 16 milyondan 30 milyona çıktığı bilgisine ulaşıyoruz.

Herhalde tüm bu bilgileri bir araya toplar ve biraz saksıyı çalıştırırsak, moda akımlarının ard arda dönüşümlü olarak tekrarlanması gibi, bu birbiri ile bağımlı, Viktorian Dönemine özgü şartların, halihazırda içinde yaşadığımız tüm toplumlarda az ya da çok yine geçerliliği olduğunu görebiliriz.

Moral, yani ahlak bekçiliği; zor günlerden geçen, haksızlık ve adaletsizliklerin pençesinde ezilen toplulukları bir hizada tutmanın iyi ve etkili bir yolu olsa gerek. Topluluklara ”yüksek ve iyi ahlakı” yaptırımlarla şart koşmanın patenti her ne kadar Kraliçe Viktoria’ya aitse de, idare ettikleri güruhlara aynı reçeteyi uygulayan bir Adolf Hitler’i, unutulmaz Entartete Kunst‘u (Dejenere Sanat) ile anmasak eksik kalır. Bunlar ünlüleri ama yine bu kadarla da kalmıyor. Reagan ve Bush’un pornografiye karşı savaşını saymamak olur mu? Belki bu ikisi tarihe bir Hitler kadar kazınamadılar hizmetleri ve karizmaları ile. Ama onlar ve benzerleri de, tebalığı kabul eden topluluklarının üzerine Tiranlığın minik adımları ile basarak ve çıkıntıları düzleyerek, üzerinde dengede durdukları zemini pürüzsüz hale getirmek için uğraştılar.

O yüzden Türkiye gibi bir ülkede, William Burroughs’ın Yumuşak Makine‘sine Cumhuriyet Başsavcılığının açtığı soruşturma, ilk şaşkınlığı atlatanlar için hiç de sürpriz olmamalı.

Savcılığın isteği üzerine kitabı Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu inceledi. Kurul’un raporunda;

kitabın ‘konu ve anlatım bütünlüğü’ olmadığı, ‘argo ve amiyane tabirlerle kopuk anlatım tarzının benimsendiği’ öne sürülerek, ‘ahlaki normlarla bağdaşmadığı’, ‘halkın ar ve haya duygularını incittiği’ ifade edildi. Koruma kurulunun Türk toplumunun ahlak yapısına uygun bulmadığı kitap hakkında dava açılacak.

diyor gazete haberi.

İlk kertede, Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu’nda edebiyat eleştirmenlerinin de bulunduğu izlenimine kapılıyor insan. Burroughs’ın yazı stiline sıkı bir eleştiri var çünkü. Konu ve anlatım bütünlüğü yok, kopuk, argo ve amiyane bir dil kullanıyor demiş kurul.

Kaç kişi bu Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu? Kimlerden oluşuyor? Kaçı edebiyat eleştirmeni?

Hayret ama edebiyat eleştirmeni yok kurulda. Onun yerine Diyanet İşleri Başkanı tarafından Din İşleri Yüksek Kurulu üyeleri arasından seçilen bir üye var. Bu ‘sivil’ Hoca efendinin yanında üniversitelerden öğretim üyeleri ve sanatçıların da içinde bulunduğu 9 kişi daha var. (Bir an aklıma Gökberk Bilgin’in dün attığı twitlerden biri geldi: ”Sanatçısının bu kadar sistem ve iktidar yanlısı olduğu bir ülke daha görmedim” gibi bir ifadeydi)

Yumuşak Makine’yi severek okuyan birinin Türk toplumunun ahlak yapısına aykırı düşeceğini öngörüyor devletin bu kurulu. Sevdiğinden değil ama merakından dolayı okuyanın da toplum için mundar olacağı ima ediliyor. Gençlerimiz ve çocuklarımız….

Böylelikle, eğer bu eserden hoşlanırsan, seni alıp bir köşeye koyuyor devlet baba. Bizimle beraber olamazsın, bu topluluğun içinde yer alamazsın!

Gelelim işin bir diğer tarafına… Burroughs gibi birinin kitabını neden ”Küçükleri” Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu inceliyor? Burayı anlamadım ben. İlkokullara mı dağıtılmış, müfredata mı koyulmuş? Kitapçıya girdiğinde boyama kitaplarının yanındaki rafta, bir çocuğun ilgisini çekecek şekilde mi yerleştirilmiş?

Demek ki o zaman geliyoruz, ”her şey çocuklarımızı korumak için” cümlesini maske olarak kullanıp sansürü meşrulaştıran, zemini düzleyerek, farklılıkları yokeden Tiranlığa ve onun küçük adımlarına.

Şu aktüel olaya ve internet kanunlarımıza baktığımda, ”çocuğu korumanın’‘ bu kadar ağızlarda jiklet gibi çiğnendiği bir ülkede çocukların hapse atılabilmeleri başlı başına bir kara mizah.

Peki madem böyle bir dünyada yaşıyoruz, en azından ülkeleri yönetenler, toplum hayatında rol oynayan bu kurullara erk verenler, onların yapacakları işi kanunlara yerleştirenler kimler? Bizi bizden koruyacak bu topluluğa kuşbaşı bir bakış ile sonlandırayım bu yazıyı:

2008 yılından ”Conservatism and Cognitive Ability”, başlıklı bir çalışma, muhafazakarlarlıkla kognitif yeterliliğin ilişkisi hakkında bizlere bazı doneler veriyor:

İlk olarak, bu çalışmaya göre muhafazakarın tanımı gelsin:

Geleneğe, sadakate, saygıya, disipline, sosyal düzene, aileye önem veren, bir gruba ait olmaktan kıvanç duyan, o grubu kendisiyle özdeşleştiren, dini inancı sağlam, mistizme, doğaüstüne olaylara ve hurafalere inanmaya meyilli kişi. Bu ve benzeri kişiler toplum içinde ”örnek vatandaş”, işlerinde ”sorumluluklarının bilincinde” kişiler olarak görünse de, kendi grupları dışında kalan kişilere karşı sert durmaktan çekinmezler.

Amerika’da 1254 kolej öğrencisi ve yurtdışından  ABD’ye üniversite okumaya gelen 1600 öğrenci arasında yapılan bu çalışma, muhafazakarlıkla kognitif yeterlilik arasında negatif bir korelasyon olduğunu ortaya koyuyor.

Tabii burada kendimize sormamız gereken, bu kadar akıllının, bu dangalaklar sürüsüne kendini nasıl güttürdüğü. Bir yerde hak ediyor olmalıyız belki de.

Baş komi, -hani şu tek tip elbisesi sıradan komilerden daha fiyakalı olan, siyah kumaştan, pileli pantolonun üzerine beyaz gömlek giyip papyon takan-, kolumu S.’nin omzuna atmamı, Bulka Pastanesinin geleneksel profiline uygun bulmamış olmalı ki ayak topukları ve başparmakları üzerinde yarım daire çizip, konum olarak kendinden daha düşük olan bir başka garsona gürledi.

Köşedeki masanın hesabını hemen kes, gönder bunları!

Marka değerinden ve namusundan sorumlu tutulduğu müessenin, iki ergenin aşkına çatı olmasının ahlaka mugayyirliğinden öte, devletin eğitim çiftliğinden firar etmiş olup, bize verilecek formasyondan eksik kalacak olmamız da şüphesiz kendisini rahatsız etmiş olmalı. Siktir edilmemizin sebebi bu.

Günün geri kalanını S.’nin evinde, onun pübis tüylerini traş ederek ve sevişerek geçirdik. İlk etapta tüylerin boyunu kısaltmak için makas kullandım. Buradan topladığımız tüyleri, S.’nin anneannesininin Marlene Dietrich zamanından kalma şapkasının içine koyduk. Belli ölçüde kısalan tüyleri ise babasının traş köpüğüne ve jilet takımına bıraktık. (Evet! S., birinin sevgili, biricik kızıydı)

Su, her zaman kendi akacağı yolu bulur.

Eğer böyle değil de, kendisi için yapılan biriktirme alanlarına sığdırılmayı kabul ediyorsa, debisi çok yüksek değildir o suyun. Durgun sular, biriktirildikleri yerlerden, finansını devletin sağladığı, planlamasını mühendislerin yaptığı sistemlerle taharet musluklarına kadar aktarılır. Göt yıkamakta kullanılmak üzere…
………….

Reşit olmamış gençlerin birbirlerinin pübis tüylerini traş etmesini çok dramatize etmeye gerek yok tabii ki, hak veriyorum sizlere. Fakat bu Bulka Pastanesi hatırasını, henüz pornografik dergileri yaşımı doldurmadığımdan alamadığım, blogların, sitelerin, hatta internetin olmadığı bir zaman aralığından çekip çıkardım. Yani kötü örnek olacak, aklı çelecek ne vardı o zamanlar diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Eminim aranızda bu tarihlerden öncesini hatırlamayan çoktur.

Biraz önce ise ben, Apple online store’dan iPad teslim tarihlerini gözden geçirdim. Herhalde yakında mormon rahibi Steve Jobs’un pornfree iPad’ını alarak, kapitalist tüketim toplumunun kurbanlarından biri de ben olacağım.

Ne yazık ki sizlere bu siteyi, yani 5 Posta’yı, iPad üzerinde kendi app.’ı ile sunamayacağım hiçbir zaman. Facebook’da da buluşamayacağız. Hatta bunları bıraktım, sertleşmeyen penisin damarlara kan basamaması emsali, kablolarından 1 ve 0 ları tazyikli geçiremeyen TT Net ağında bile buluşmamız zor gibi bundan sonra.

Tabii ki su, yolunu yine bulur. Ama Bulka’larda buluşmak nereye kadar? Ben biraz sıkıldım açıkcası. Üstelik artık eve de gidemiyoruz. Her kuytuya telescreen kurulmuş.

Akan suyu çevreleyen duvarlar, engeller, filtreler, hep onu belli bir sistem içinde rapt ve zapta alarak, mühendislerin kurduğu borulara kanalize etmek için. Berrak damlacıklarını göte vurdurup, onları dönüştürdüğü kahverengimtrak renkleri ile beraber bok çukuruna yuvarlamak için.

Oysa bizim neslin istediği, çok şey değildi. İddia edilenin aksine, internetteki paralel dünyamızı kaos ve anarşi ile kurmaktansa, etli, kanlı ve canlı dünyamızda ne yapabiliyorsak, bizi birbirimize bağlayan kablolarla ekran başında da aynı şeyleri yapabilmek tek amacımızdı.

Ziraatten anlıyorsan, cannabis bitkisinin hangi şartlarda en iyi ve verimli şekilde yetiştirilebildiğini bir arkadaşına mürekkeple, kağıt üzerine yazıp, PTT yi aracı kullanarak iletebilirsin. Yasak değil! Genelevde çalışan bir hayat kadını olarak kapını çalan müşteriyle yapmacık flört ederek, emmenin veya gömmenin fiyatlarını ayrı ayrı söyleyebilirsin. Serbest! Türkiye futbol ligi üzerine bahis oynamak için, monopolün verdiği oranları düşük buluyorsan, kuponunu yabancı bahis sitelerine telefonla da yatırabilirsin. Üçüncü biri senin telefon hattında araya girip, ‘’cısss’’ demez.

Hatta üşenmesem, bu blog yazısını oluşturan tüm satırları word programına dökerim. Üzerine bir de buraya koyulması yasak, konuyla ilgili bir fotoğraf ekler, bunların yazıcı ile çıktısını alırım. (her ne kadar 1996 dan beri yazıcılar ile sorunlu bir ilişkim olmuşsa da… ) Çıkan A4 kağıtları ikiye büküp, zarfa koyarak adreslerinize postalayabilirim. Zannediyor musunuz ki apartmanınızın içinde, posta kutularınızın önüne bir adam dikecek PTT, her gelen mektubunuzu kontrol edecek? İş oraya kadar gelse ne düşünürdünüz diye sorup kafanıza gereksiz yere solucan sokmayayım. Ama aslında ayan beyan bulunduğumuz yer orası. Yalnızca görmezden geliyoruz.

Korkarım Bulka’dan kovulanların bu şekilde gettolara mahkum bırakılması, gelecekte hepimize maymunlar cehennemini hatırlatacak.

DipnotTv’nin iPad aplikasyonu çıkmış. Bu blog papirüs üzerinde nasıl durur acaba?

Benim için Amerika, herhangi bir taşra şehrinde, belki de o şehri başka bir küçük şehre bağlayan yolun hemen kenarında,  apple pie n’ milkshake ya da egg & bacon yanında bulaşık suyunu andıran kahveden ısmarlayacağın kafeler. Hani şu televizyonda gördüğümüz, yorgun, yağlı saçlı, asık suratlı, erkeği tarafından terkedilmiş, çocuklu orta yaş kadınlarının asgari ücretle çalıştıkları yerlerden bahsediyorum işte.

Bu algımın nedeni, kendimden bir çaba göstermeden önüme her gün gelen American Dream denen şeyin ötesini görebilme arzusu olmalı. Küçük şehir insanları… Henüz kendileri de Amerikan rüyasına dalamamış, ama eşiğinde olduklarını düşünen insanlar. Yok, aralarına katılmak istediğimden değil de, insanlara olan merakım yüzünden. Nerede, nasıl yaşıyorlar? Günlük hayatlarından enstantaneler. Harhangi bir şatafat emaresi (glamour) veya açık, net mesaj taşımayan donmuş, ama aslında capcanlı kareler.

Şimdi buraya şöyle bir görsel gelecek, hayal edin!

Biraz önce anlattığım gibi bir kafe. Park yerine bakan camın kenarında, karşılıklı iki sofa ve ortada masadan oluşan oturma grupları olabilir mutlaka tabii, ama bunlar fotoğraf karesinde görünmüyor.  Yalnızca karedekilere bakacaksak, uzun ve yüksek bir bar masası, bu masanın sol tarafında kasa ve mutfağın olduğu personel bölümü, sağda ise müşterilerin oturduğu bar tabureleri var.

Düz uzun saçlarını yandan savurup, öteki taraftan aşağı bırakmış, sarışın ve mavi gözlü, ergenlik çağında bir kız böyle bir bar taburesine oturmuş. Üzerine bol oturan beyaz tişörtü yüzünden yeni çiçek açmaya başlayan göğüsleri belli belirsiz. Fotoğraf karesinin sağ alt köşesinde, boş ve kirli bir bardağın siluetinin arkasından yarım yamalak göründüğü halde, yüksek belli, açık renkli bir kot giydiği anlaşılıyor. Yeni tomurcuklanan göğüsleri örten bol tişört, bu yüksek belli kotun içine sokulmuş belli ki.

Ağzındaki pipetin bir ucu, renginden herhangi bir aroma içermediği anlaşılan bembeyaz milkshake’ine batmış. Biraz garip.. Çünkü diğer elinde tuttuğu bir hamburger. Fotoğrafı yalnızca izlerken, bir anda izlemenin meraka dönüştüğü an o. Milkshake ile hamburgerin gitmemesi lazım. Bilhassa kendim bir defasında denedim, Thank God It’s Friday’de. Olmuyor!

Genç kız, belki çok güzel ama fotoğrafta herhangi bir erotik unsur yok. Yeni ergenliğe ulaşan süt bezleri ile ilgili tespit, daha çok saflığı, temizliği, hayatın başında olmanın altını çizmek için. Eğer ki fotoğraf biraz alttan alabilseymiş, bir şekilde de kot değil etek olsaymış, bir de ankle high beyaz dantelli çoraplar olsaymış… Belki bir derece erotizm katılabilirmiş fotoğrafa. Ancak benim bu haliyle çok beğendiğim bir fotoğraf.

Güzel, net… Detaylara bakıldığında iyi bir fotoğrafçının çalışması olduğu görülüyor. Fotoğrafı buraya koymadım ama bir ara bunu Tumblr blogunda yayımladığımda, fotoğrafı çeken Peter Duke için bir link vermiştim.

Bu yine de yetmemiş olmalı ki, iki gün sonra kendisinden bir mail aldım. Telif hakkına referans vererek o fotoğrafı kaldırmamı istedi. Buna cevabım, ‘’paylaşılmasını istemediğin bu fotoğrafları dijital ortama koymak biraz abes değil mi? Ben kaldırırım bunu ama aldığım LiveJournal blogunda duracak, yayılmaya devam edecek. Üstelik adını da yazdım fotoğrafın altına’’ oldu.

Cevabım üzerine karşılıklı kısa bir mailleşme yaşadık. Bu fotoğrafların kendi Flickr hesabında olduğunu ve orada kalmasını istediğini söyledi. Diyaloğumuz sırasında dikkatimi çeken, bu derece ünlü ve tanınmış bir sanatçının, 30milyon tumblr blogundan birinin ardındaki anonim bir blog sahibine karşı son derece seviyeli, yukardan bakmayan, tehditkar olmayan, saygılı bir dil kullanmasıydı.

Ben fotoğrafı kaldırdıktan sonra bir teşekkür maili göndermiş. Flickr hesabının bağlantısını da eklemeyi unutmamış. O linke giderek bahsi geçen fotoğrafı buldum. Altında şunlar yazıyordu:

Milla Jovovich eating a Cheeseburger, Chocolate Malt and Chili Cheese Fries at Johnny Rockets, on Melrose in Hollywood.

Biraz desteksiz sallamışım ha! Orjinaline gitmenin faydaları işte. Milkshake’in Chocolate Malt olduğunu da öğrenince popüler kültür hazneme bir puan daha yazmış oldum. Taşra maşra da hak getire! Melrose’u, Place’inden gördüğüm kadarıyla doğru değerlendirebildiysem, Amerikan Rüyasının tam ortasından geliyor Chocolate Malt’ın pipetinden çıkan höpürtü sesleri.

Ama en çok ankle high dantelli çorap için utandım. Tam taşra zevki…

……………………………………

Bu esnada metruk barakada,

TİB daire başkanı Osman Nihat Şen, çıplak fotoğraflarını internetten sildirmek için hukuki mücadele başlatan sinema oyuncusu Vildan Atasever’in fotoğraflarının internetten temizlenebileceğini, bunun en doğrusunun ise çıplak fotoğraf çektirmemek olduğunu söyledi.

Türkiye’de yayın hayatını sürdüren kaynakları çok iyi bilmediğimden benim de sonradan farketttiğim bir şey bu; Bianet, her ay düzenli olarak ”Erkek Şiddetinin Çetelesini Tutuyor”. Bu medya platformunda düzenli olarak yazan Emine Özcan, 1 Ocak 2009 tarihli, “Neden Erkek Şiddetinin Çetelesini Tutuyoruz?” başlıklı yazısında bu fikirlerinin çıkış noktasını şöyle açıklamış:

Erkek şiddetinin çetelesini tutmak fikri; 2008 Nisan’ında gazetelerin cinsiyetçi dille şiddeti yeniden üretiyor olmasına, kadına yönelik şiddetin yine bu haberlerle gerekçelendirilmesine ve maalesef bu konuda araştırma yapılmadığı, elde somut veriler olmadığı için olayların münferitleşmesine itirazla ortaya çıktı.

Çok güzel! Önemli bir konuda, önemli bir inisiyatif alınmış, yalnızca haberi vermenin ötesinde okurlarını bilinçlendirme konusunda da takdir edilecek bir adım atılmış. Zaten bu çetele tutma işinin arkasında olan kişilere baktığımda çok geniş bir bilgi bulamasam da Emine Özcan’ın yanında Burçin Belge‘yi görüyorum. Her ikisi de bu konuda diğer çalışmalara da sahip kişiler.

Bu ayın başlığı dün önüme düştü:  Erkekler Ocakta 17 Kadın Öldürdü

Bu şekilde her ay ”erkekler şu kadar kadın öldürdü” diye haber başlığı yapılıp, sene sonunda da erkeklerin bir yılda ne kadar kadın öldürdüğünün dökümü yapılıyor.

Böyle bir ifade şekli yalnız bana mı problemli geliyor?

Tamam, erkeğin egemen olduğu bir sistemde mutlaka olması gereken bir dönüşüm var ve bu da yalnızca kadınların değil, her iki cinsin uyanması, uyandırılması ile mümkün. Hatta çok rahat bu dönüşümdeki yükümlülüğün aslan payının erkeğe düştüğünü söylebiliriz hepimiz. Ancak kollektif suçlama ve cezalandırmayı artık geride, Stalin’in Gulag‘larında bırakmadık mı?

Bu başlıkların arkasındaki kişileri ve işlerini fazla tanımadan verdiğim spontan tepki, ”iki üç tane radikal feministin nüfusun yarısını katil ilan etmesiyle kimsenin katil olmayacağı” şeklindeydi. İşin doğrusu, bu çalışmanın ardında emeği geçen kişilerin radikal feminist olup olmadıklarını bilmiyorum. Belki öyledir, belki değildir, çok da önemi yok… Bu da bir çeşidi nasıl olsa. Şu bundan iyidir, bunun şu eksiği var gibi bir tartışmanın yeri bu yazı değil. Ama bir tespit yapmak gerekirse, kadın ve erkek eşitliğini savunan liberal feminizmden, bugün artık bayrağı tek başına eline almış ve söylemini, çözümünü bir hayli değişik sunan radikal feminizme kadar envai çeşit rengi ve aroması var feminizmin. En azından bunu söyleyebiliriz. Bu akım da bize dışarıdan geldiği için radikal feminizmin şu anda en sağlam kalesi olan İsveç’de buna benzer söylemler var mı diye bir kontrol edeyim dedim.

Ülkenin en büyük akşam gazetesi Aftonbladet’de, 2009 yılının Mayıs ayında, bizim Bianet’dekine benzer bir seri başlamış. Bu arada Aftonbladet’in sansasyonel haberciliği sansasyonel manşetlerle yapan bir gazete olduğunu belirtmek lazım. Bunu gazetedeki yazı serisinin inandırıcılığını düşük göstermek için değil (çünkü gerçekten bazen toplumu ilgilendiren konularda faydalı yazı dizileri yapıyorlar) sansasyonel ve çarpıcı manşete dayalı gazetecilik yapan bir medyanın olayı nasıl işlediğine işaret edebilmek için söylüyorum:

Aftonbladet’deki başlık 153 Kadın Öldürüldü – Eşleri Tarafından (153 Kvinnor Dödade – Av Sina Män). Radikal feminizmin norm ve politically correct olduğu bir ülkede atılan bu başlık, Bianet’in ”Katil Erkekler” temalı aylık bilançolarına nazaran daha adaletli durmuyor mu?

Biraz da ben abartayım. Daha adaletli deyince, çok önemli bir şeyi hatırlamak lazım: İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 6. maddesi şöyle diyor:

Herkesin, nerede olursa olsun yasa önünde bir kişi olarak tanınma hakkı vardır.

Türkiye’de böyle dışardan alınan kavramların içeriği sonradan ustaca boşaltılıyor. (Bkz. düşünce ve ifade özgürlüğünün ”değerlerime hakaret edemezsin” olarak kimseye sorulmadan çevrilmesi, kabul edilmesi ve utanmadan argüman olarak sunulması). O yüzden 6. maddenin orjinalini de koyayım:

Everyone has the right to recognition everywhere as a person before the law.

Barış zamanı bu böyleyken, erkek egemenliğine karşı açılmış bir savaş bile kollektif cezalandırmayı meşru kılmaz.  Cenevre Sözleşmesi’nin 33. maddesinde belirtilmiş, kollektif cezalandırma, terörizm ile eş tutuluyor. Yani sevgili Bianet, neresinden tutsam elimde kalıyor. Faydalı bir içerik, radikal bir söylemle asıl odaklanması gereken yerden uzaklaşıp, Türkiye nüfusunun yarısını daha baştan elinin tersiyle itiyor. Hatta biraz daha ileri giderek bunun bir nefret söylemi olduğunu bile iddia etmek mümkün.

Yalnızca ezenlerin ve ezilenlerin isimlerini değiştirin, sonra kulakta nasıl tınladığına bakın.

Kürtler bu ay 43 Türk öldürdü. Ya da şu nasıl: Türkler geçen ay 35 Kürt’ü kurşuna dizdi.

Henüz bu kadar abartanını görmedim ben. Ama aynı acı tadı başka başlıklarla veren medya aktörleri ve temsil ettikleri zihniyet,  ortalama Bianet okuru bilinç düzeyindeki insanlar tarafından her gün haklı olarak eleştiriliyor, lanetleniyor. Türkiye’nin aileden sorumlu bakanına bakıyorum, vatandaşların vergileriyle maaşı ödenen İlahiyat Fakültesi Ana Bilim Dalı Başkanına bakıyorum, ülkede güçlü ve aklıbaşında bir feminist harekete ihtiyaç var. Tabloid feminizm ile karıştırmasın kendini ama. Bianet’in bu konudaki içeriği değil, fakat sloganı öyle.