خوشكلتريناي دنيا

يا دهلي يا طلاق !!!

40e — Mon, 02 May 2011 03:44:38 GMT

مادربزرگم امروز اين خاطره و ماجراي عجيب رو برام تعريف كرد:

يه خانمي كه الان هم سن مادربزرگمه با امام جماعت روستاشون ازدواج كرده بود

تو دوران عقد شرط ميكنه كه بايد براي مراسم عروسيمون دهلي بياره

دهلي كسي بوده كه دهل ميزده و آواز ميخونده براي مراسم هرچي تعدادشون بيشتر بوده افتخار بيشتري بين مردم بوده

داماد قبول نميكنه و ميگه حتي حاضرم ببرمت كربلا ! اونم تو اون زمان و با اون سختي سفر و هزينه هاي زيادش

اما خانم قبول نميكنه و ميگه يا طلاق يا دهلي !

بالاخره طلاقشو ميگيره و بعد يه مدتي با يه مرد مسن بچه دار ازدواج ميكنه !

جالب اينه كه تو مراسمش دهلي كه اومده بود تو شعراشون ازدواج يه دختر جوون با يه پيرمرد رو مسخره ميكردند !!!!

بعد يه مدتي اون خانم صاحب يه دختري ميشه كه اتفاقاً بدنش مريض بوده ... با اين حال براي خواستگاراي دخترش شرط ميزاره كه بايد هم اندازه جهيزيه اي دادم براش پشت قواله اش بديد !

با اين حماقت زن دخترش هم پيردختر ميشه و الان اون و دختر 50 ساله مجردش هنوز هم زنده اند . در واقع با اين كارش خودش و دخترش رو مقطوع النسل كرد .

اما جالب اينكه اون امام جماعت يعني همون داماد سابق بعد يه مدتي ازدواج كرد و بچه هايي آورد كه الان باعث افتخارشند !!!

مادری که فرزند گمنامش را شناخت!

40e — Fri, 28 Jan 2011 18:22:36 GMT

«معراج شهدا» شلوغ بود. سالن پر بود. جمعیت کم بود، ولى آنچه بیشتر به چشم مى آمد، تابوت هاى چوبى پیچیده در پرچم سه رنگ جمهورى اسلامى بودند.

هر ساعت، خانواده اى مى آمد. پدرى و مادرى، برادرى و خواهرى، آرام مى گریستند، ولى صدایشان مى آمد. از بدو ورود به سالن، سراسیمه مقواهاى نصب شده روى تابوت ها را مى خواندند و گمشده خویش را مى جستند.

خانواده اى وارد شد، مادرى و پدرى. برادرهاى شهید هم بودند. تابوت را که در ردیف بالایى، رو به سقف بود، پایین آوردند. همه بى تاب بودند. بخصوص مادر. تابوت که بر زمین نشست، صلواتى فرستاده شد و پس از پرچم، درِ چوبى کنده شد. گریه ها شدت گرفت. صداها بلندتر شد. هق هق ها به ناله تبدیل شدند. ولى مادر، آرام و ساکت بندهاى کفن کوچک را که به جثه اى درهم پیچیده و کوچک مى ماند، همچون کودکى در قنداقه اى سفید، باز کرد. چیزى نبود جز چند تکه استخوان زرد شده، زردى به رنگ خاک. جمجمه اى نیز در کنار پیکر بود. با چشمانى که هنوز مى نگریستند.

مادر مبهوت بود. برادرها، او را «برادر» خطاب مى کردند و مى گریستند; پدر نیز او را به نام پسرش صدا مى زد، ولى مادر همچنان، با چشمانش، میان استخوان ها را مى کاوید، لحظه اى سر بلند کرد و رو به مسئولین معراج شهدا که در کنارش بودند، گفت: «این پسر من نیست!» چرا؟ مگر پلاک ندارد؟ چگونه مى گویى پسرت نیست. سر پایین انداخت و شروع کرد به جستن میان استخوان ها; تکه پاره اى از شلوار بسیجى به دستش آمد. او را که در دست گرفت، خطاب به بقیه گفت: «این تکه لباس، جیب سمت راست شلوار پسر من است که میان استخوان هایش بوده، و این راز پسر من است. هنگامى که عازم جبهه بود، تکه اى کش سفید و پهن داخل جیب سمت راست شلوار او دوختم. ناخواسته این کار را کردم، شاید دلم مى گفت که سال ها باید به دنبال او بگردم. حالا این تکه پارچه خونین، جیب شلوار است. اگر همان گونه که خود مى دانم، کش مورد نظر داخل آن باشد، پسرم است، و گرنه، که هیچ!»

همه نگاه ها مضطرب بود. نگران به دستان مادر مى نگریستند. مادر صلواتى فرستاد و جیب شلوار را به داخل برگرداند. تکه اى قهوه اى رنگ شده خودنمایی کرد، خودش بود. مادر ذوق زده شد. چشمان پاکش از اشک لبریز بودند، برگشت رو به پدر و گفت: «خودشه... پسرم... این همان کشى است که با همین دست هاى خودم دوختم.»

دستانش مى لرزیدند. به دستانش نگاه مى کرد و به استخوان هاى پسر، دست هایى که سال ها پیش از این، ظاهراً ناخواسته، کارى انجام دادند که پس از 10 سال فرزند به دامان مادر باز مى گشت.

:•:•:•: مادر! مرا ببخش اگر دیر آمدم :•:•:•:

« خاطره يكي از دبيران از درس رياضي»

40e — Thu, 28 Oct 2010 18:47:28 GMT

و آستينش انگشتانش را مي پوشاند صورت خسته و سردي داشت وقتي نگاهش مي كردم به نظرم بره اي ترسو بود.
با برگشتن دانش آموزي كه براي آوردن گچ رفته بود از افكار و خاطرات دوران كودكي ام بيرون آمدم. آقا؛ آقاي مدير گفته يه تكه گچ بيشتر نبر. گچ را روي ميز گذاشت و با تكه اي نمدي تخته را پاك كرد.
پرسيدم : در خانه ي اول بالاي صفحه چند تا سيب است ؟ آقا پنج تا ... آفرين آقا غلام بنويسيد پنج. غلام يك پنج كج و كوله اي نوشت دستش را كه بالا برد آستين گشادش چيني برداشت و تا آرنج دستش پيدا شد. پرسيدم در خانه دوم چند تا سيب است ؟ بچه ها يكصدا فرياد زدند پنج تا.
به غلام گفتم حالا زير پنج اولي بنويس پنج ؛ بچه ها حالا مي خواهيم پنج را با پنج جمع كنيم ؛ اول يك علامت جمع مي گذاريم يك خط زير عددها مي كشيم حالا پنج را با پنج جمع مي كنيم. خوب غلام جمع كن ! چشم آقا پنج و پنج .... پنج و پنج آقا پنج و پنج ؟ زود باش جمع را پارسال خونده ايد. آقا همين الان جمع مي كنيم.

با انگشتهايت جمع كن. چشم به خدا الان جمع مي كنيم. اين يكي...اين دوتا...اين پنج تا...اين شش...اين نه...اين ده و اين يازده...

آقا يازده تا. صداي خنده بچه ها بلند شد غَش غَش مي خنديدند و صداي ساكت... ساكت...گفتن من هم اثري نداشت. مدير با چهره عصباني در را باز كرد و گفت : چه خبره كلاس را روي سرتان گذاشته ايد.
در كلاس را پشت سر مدير بستم و سر غلام داد زدم : «« تو نمي تواني انگشتهايت را بشماري دوباره بشمار»» چشم آقا اشتباه كرديم الان مي شماريم. پنج و شش و هفت آقا مي شود يازده تا .
آخه تو چه طور قبول شدي اشك روي صورتش خط انداخت با ترس و صدايي لرزان گفت : آقا شما عصباني نشويد ياد مي گيرم. گفتم دستهايت را بالا بگير.رو به بچه ها انگشتهايش را يكي يكي خواباندم و گفتم بشمار.

اين يك ؛ اين دو ؛ اين پنج ؛ اين شش ؛ اين ده ؛ اين يازده !

انگشت ششم غلام توي دستم بود و با شرم به غلام نگاه مي كردم. عرق سردي بدنم را فرا گرفته بود ؛ انگشت ششم غلام را رها كردم و گفتم : بـرو بنشين از كلاس بيرون آمدم و سر به زير به راه افتادم و با خود گفتم آخر چرا بي توجهي كردم ؟

غلام را پيش خودم آوردم از او معذرت خواستم.

(( آري بچه ها غلام در يكي از دستهايش به جاي پنج انگشت شش انگشت داشت )).

مادري كه جلوي چشمش بچه اش پر پر شد

40e — Fri, 15 Oct 2010 16:07:17 GMT

همين چند وقت پيش اتفاق افتاد

مادري كه جلوي چشمش بچه اش پر پر شد

ماجراي خيلي شگفت انگيزيه

پدر خانواده اهل شكار بود

تفريحي

و نه از روي نياز

هر چند وقت يه بار ميرفت دشت و كوه و شكار ميكرد

فقط براي لذتش

خدا ميدونه چند تا مادر رو بي بچه كرده و چند تا بچه رو بي مادر

چند وقت پيش يه روز معمولي همسر و دختر همين آقا داشتند كنار خيابون راه مي رفتند

از اون طرف يه ماشين دخترا و يه ماشين پسرا داشتند با هم كورس ميگذاشتند

تو همين رقابت احمقانه اشون ماشين يكيشون تو سرعت خيلي بالا تصادف ميكنه و موتور ماشين به شكل عجيبي از جاش كنده ميشه و ....

و به شكل عجيب تر پرت ميشه به سمت همين مادر و دختر

و در جا جلوي چشم مادرش دخترك پر پر ميشه

خدا ميدونه آه كدوم يكي از اون حيوونايي كه پدرش جلوي چشمشون بچه اش رو شكار كرده بود دانگيرش شده بود

همين دنيا هم نتيجه اعمال و نياتمون رو ميبينيم

آخرین رکورد امیر المومنین (ع) پس از 1400 سال تکرار شد

40e — Wed, 25 Aug 2010 13:12:52 GMT

مولی علی ( ع) تا قبل از انفجار تروریستی هفته ی قبل زاهدان ، تنها شخصیتی درتاریخ بوده اند که « تولد و مرگ شریفشان در خانه ی خدا رخ داده است » ، در حقیقت حضرت با شهادت مظلومانه خویش ، این رکورد را در واپسین لحظات زندگی خویش رقم زدند.
حال به خبر زیر توجه فرمایید :
(( فرمانده سپاه سیستان و بلوچستان در ادامه با اشاره به زندگی شهید محمد گلدوی اظهار داشت: پدر شهید گلدوی خادم مسجد جامع زاهدان بوده و این شهید در خانه‌شان که در خود مسجد جامع بود به دنیا آمد و در همان مسجد هم به درجه رفیع شهادت نایل شد ))

تولد و شهادت در خانه ی خدا ، تکرار رکورد علی (ع) است ، با این تفاوت که شهید محمد گلدوی در دم ( در همان مسجد به فیض شهادت نائل آمدند) و در حالیکه روح بلند علی ابن ابیطالب (ع) سه روز پس از ضربتی که در محراب بر فرق مبارک وارد شد به شهادت رسیدند( در منزل)
سلام خدا بر شهید محمد گلدوی باد که جرعه نوش شهادت مکتب مولای خویش شد و نشان داد که فرزند حقیقی مکتب امیر المومنین است. شکستن این رکورد را ( که درست به معنای جانفشانی و پیشتازی مالک اشتر در پیشاپیش مولای خویش بود) را به تمام جامعه تشیع و رهبرمعظم انقلاب و قوم عزیز بلوچ تبریک و تهنیت عرض کرده و از رسانه ی ملی درخواست میشود :
(( روی این رکورد شکنی نیز به اندازه رکورد آقای گل جهان فوتبال مانوردهد.))

توضیح : شهید محمد گلدوی همان شهید بسیجی است که با در آغوش گرفتن تروریست ملعون در انفجار اول ، جان نزدیک به 150 نفر را نجات داد « روحش شاد و راهش پر رهرو باد »

حج ... پسر بي نماز

40e — Sat, 07 Aug 2010 03:27:47 GMT

ميگفت چند وقت پيش حج رفته بودم ...حاجتهامو خواسته بودم و خدا داده بود

اما ........

يه مشكلي داشتم

پسرم

نمازش .....

خيلي خيلي نگرانش بودم

از خدا خواستم و رفتم حج

فقط و فقط همينو از خدا مي خواستم

همونجا تو حج زنگ زدم خونه

دخترم گفت ..... عجيبه ...... داداش خودش سر صبح بدون اينكه كسي بلندش كنه پا ميشه نماز ميخونه !!!

عجب خدايي داريم

خاطره اي از يك خانم تبريزي .....

طوري دعا كنيد كه انگار همين پشت در اجابتش موجوده و ميخواد بياد تو

با اين اطمينان

نماز در اتاق ژنرال ...

40e — Mon, 19 Jul 2010 17:37:55 GMT

دوره خلبانی من درامریكا تمام شده بود وبهترین نمرات را درامتحانات پروازی به دست آورده بودم ،ولی به دلیل گزارش هایی كه درپرونده ام وجود داشت ،گواهی نامه خلبانی ام صادر نمی شد .

سرانجام روزی به دفتر رئیس دانشگاه كه یك ژنرال آمریكائی بود ،احضار شدم .به اتاقش رفتم واحترام گذاشتم او آخرین فردی بود كه بایستی مورد قبولی یا رد شدنم در خلبانی نظر می داد.پرسش هایی کرد كه من پاسخ دادم . از سوال های ژنرال بر می آمد كه میانه خوبی با من ندارد ، ناگهان در اتاق به صدا درآمد ومنشی ژنرال وارد شد وپس ازاحترام ،ازاو خواست تا برای كار مهمی از اتاق خارج شود .

با رفتن ژنرال مدتی دراتاق تنها ماندم ، به ساعتم نگاه كردم ،وقت نماز ظهر بود. با خود گفتم ای كاش دراینجا نبودم ومی توانستم نمازم را دراول وقت بخوانم .

انتظارم برای آمدن ژنرال طولانی شد ،اندیشیدم هیچ كاری مهم تر از نماز نیست وبا خود گفتم : خوب است نمازم را همین جا بخوانم . به گوشه ای از اتاق ژنرال رفتم ورزنامه ای را برداشتم وروی زمین پهن كردم . مهرم را از جیبم درآوردم ومشغول خواندن نماز شدم . در همین حال ژنرال وارد اتاق شد. باخود گفتم :چه كنم ؟ نماز را ادامه دهم ویا آن را قطع كنم ؟ تصمیم گرفتم نماز را ادامه دهم ، هر چه خدا بخواهد همان خواهد شد . نماز را تمام كردم واز ژنرال به دلیل اینكه معطل شده بود ، عذر خواهی كردم .

ژنرال پس از چند لحظه سكوت از من پرسید : چه می كردی؟! گفتم عبادت می كردم . گفت بیشتر توضیح بده . گفتم : دین اسلام به ما مسلمانان دستور می دهد كه درساعت هایی خاصی از شبانه روز،با خداوند مناجات كنیم ونام این عبادت نماز است .

ژنرال نگاه عمیقی به من كرد وگفت : پس این گزارش های كه در پرونده ات نوشته اند برای همین كارهایت بوده است ؟ گفتم : شاید ،نمی دانم خداوند با این نماز چه اثری در دل او گذاشت كه قلم خود نویسش را برداشت وگواهی نامه خلبانی مرا امضاء كرد.

آن روز به اولین جای خلوتی كه رسیدم به پاس این نعمت بزرگی كه خداوند به من داده بود ، دوركعت نماز شكر خواندم.

سر لشگر خلبان شهید بابایی

اسرف کار ؛ شهید نمی شود :

40e — Thu, 15 Jul 2010 18:09:45 GMT

اولین کسی بود که آمد و گفت : میخواهد معبر را باز کند ، چند قدم دوید به سمت میدان مین ، ایستاد . همه فکر کردیم ترسیده. کسی گفت :خوب ، این طفلک فقط 14 سالشه . برگشت به سمت ما. پوتین هایش را در آورد. گفت : « اینها نواند ! » و به سمت میدان مین دوید...

لوطی های اصفهان

40e — Sun, 04 Jul 2010 03:19:29 GMT

لوطی های محله دور حاجی مومنی را گرفته گفتند می خواهیم امشب خونه تو بیاییم ومرتب برایش مزاحمت ایجاد میکردند ناچار شد به مرحوم مجلسی پناه برد مجلسی گفت :بگو بیایند ، من هم می آیم .

مجلسی قبل از اینکه آنها بیایند وارد مجلس شد آنها که آمدند او را دیدند گفتند با وجود او نمیشود کاری کرد و فکر کردند حرفی بگویند که مجلسی قهر کرده و برود تا راحت باشند .

یکی گفت : آقا ! مگر راه و رسم ما لوطی ها چه عیبی دارد که شما به ما اعتراض می کنند ؟

مجلسی گفت : شما بگوئید چه خوبی دارید که از آن تعریف کنیم

گفتند : عیب زیاد داریم اما نمک شناسیم . اگر نمک کسی را خوردیم تا آخر عمر به او خیانت نمی کنیم .

مجلسی گفت : خیلی خوب است ولی این خصوصیت را در شما نمی بینم .

لوطی گفت : در این شهر از هر کس می خواهید پرس و جو کنید ما نمک هر کس را خوردیم به او بد نکردیم.

مجلسی گفت :من خودم گواهی میدهم که شما نمک به حرام هستید . با خدای خود چه می کنید ! ای نمک خورها و نمک دان شکن ها ! این همه نعمت خدا خوردید و این همه سرکشی کردید و از هوای نفس پیروی کردید . این کلمه در آنها اثر کرد و خجالت کشیده و سخنی نگفتند . وصبح اول وقت به منزل مجلسی رفته و در حضور او توبه کردند.

منبع : داستانهای پراکنده : ص ۱۴۳ – ۱۴۴ با دخل و تصرف

نان خشک و بادام

40e — Thu, 01 Jul 2010 04:02:31 GMT

جنگ خرج و برج دارد. گلوله می خواهد دونه ای چقد. موشک می خواهد خدا تومن.
آدمهایش لباس می خواهند ، غذا، ادوات، دارو و هزار جور برنامه. آن هم برای مملکتی که تازه انقلاب کرده. هیچی به هیچی بند نیست. نه انباری و نه ذخیره ای، نه حسابی و نه کتابی. تازه محاصره اقتصادی!!! نه هر چیزی بهممان می فروختند و نه هر چیزی از مان می خریدند. اما در این اثنا کار و بار عده ای هم چاق شده بود. گرانی بود و کمبود.
احتکار می کردند و انبارها پر بود و دست مردم خالی. اما دریغ از یک پاپاسی کمک به جبهه. ما آنروزها این حرفها حالیمان نبود. فقط بعضی وقتها می دیدم جلوی کامیونها یا وانت ها پارچه زده اند؛ رویش نوشته « اهدایی امت حزب الله»

توی مدرسه قلک به ما داده بودند. شکل تانک، شکل نارنجک، پول تو جیبی هایمان را می ریختیم توش برای جبهه. از قدیم هم گفته اند هر پولی را برای خدا نمی شه خرج کرد. یکی از آن بچه هایی که به جنگ کمک کرد، دختری 9 ساله به اسم زهرا. نان خشک فرستاده بود و بادام. کنارش هم یک نامه!

با سلام به امام زمان علیه السلام و درود به امام خمینی
سلام به رزمندگان اسلام
اسم من زهرا می باشد. این هدیه را که نان خشک و بادام است برای شما فرستادم. پدرم می خواست جبهه بیاید ولی او با موتور زیر ماشین رفت و کشته شد.
من 9 سال دارم و نصف روز مدرسه و نصف دیگر را قالی بافی می روم. مادر کار می کند ما پنج نفر هستیم. پدرم مرد و باید کار کنیم و من 92روز کار کردم تا برای شما رزمندگان توانستم نان بفرستم. از خدا می خواهم این هدیه را از یک یتیم قبول کنید. و پس ندهید و مرا کربلا ببرید. آخر من و مادرم خیلی روزه می گیریم تا خرجی داشته باشیم. مادرم، خودم، احمد و بتول و تقی برادر کوچک من سلام می رسانیم. خدا نگهدار شما پاسداران اسلام باشد.