1hundred1

Uit een oogpunt van logica

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Fri, 27 Jan 2012 17:12:00 +0000

Tja
waarom dicht ik?

Omwille van de onsterfelijkheid?

Maar dan moet ik ontsnappen
aan de grenzen van de menselijkheid

voorbij
de kabbelende bergbeek
het gezang van vogels
geritsel van het gebladerte

alleen wat ik zie
als ik mijn ogen sluit

ik bedoel

absoluut niets

uit een oogpunt van logica

De eerste mens moet door een wereld hebben gewaard vol
unheimische verschijnselen bevend

bij iedere stap

Ton van 't Hof

Uit: In weerwil van alle terreur en het economische argument
Uitgeverij Stanza, 2011

Gratis download

Urgentie versus esthetiek (2)

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Tue, 24 Jan 2012 20:23:00 +0000

"Such a poet understands "poetry" not as a kind of object, performance, or practise but as intending a knowledge or capacity - constitutive of what it is to be a person. What the poet of poetry in [this] sense intends - insofar as he intends poetry - is not to produce that class of objects we call poems, but to reveal, exemplify, or make manifest a potential or "power" that minimally distinguishes what a person is." --Oren Izenberg

"In Leegte lacht van Tonnus Oosterhoff is - alweer - het leven de basis van het dichten. Niet omgekeerd. Deze poëzie is niet geschreven vanuit de vorm maar vanuit de ervaring, het leven. De vorm ligt op het levensgevoel, de feiten, de gewaarwordingen." --Johan Velter

Stempel der tijd

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sat, 21 Jan 2012 13:08:00 +0000

Je sjoemelt
zei een collega-dichter met het ideaal
en de regels
maar gaf niet aan wat of waar ze dan zijn

Achteraf is het gemakkelijk zeggen
hoe ik het had moeten doen blij te weten
wat mijn zwakke punt is maar ik verweerde me

fuck off

aap simpelweg na wat me beroert

een herfst nogal koeltjes
met waterig zonnetje en citroengeel bladerdak

of een prachtwijf
dat bij eerste aanblik in haar essentiële lijnen
niets dan puur

dierlijk existeren suggereert

Alle kunstenaars dragen het stempel van hun tijd
bij de grootsten

er met hamerslagen ingedreven

Ton van 't Hof

Uit: In weerwil van alle terreur en het economische argument
Uitgeverij Stanza, 2011

Gratis download

Urgentie versus esthetiek

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Fri, 20 Jan 2012 18:44:00 +0000

Er zijn dichters die hun gedicht niet primair als een esthetisch object beschouwen maar als een middel of medium om te worden of te zijn. Dat is een andere inzet dan wat de huidige doorsnee-dichter in het Nederlandstalige gebied op het spel zet. Urgentie versus esthetiek. Ik herlees momenteel Oren Izenbergs studie over deze invalshoek (en over nog veel meer), Being Numerous: Poetry and the Ground of Social Life (Princeton University Press, 2011).

Ook in het Nederlandstalige gebied zou je dichters volgens dit onderscheid kunnen indelen (mijn keuze): Tonnus Oosterhoff, Maarten van der Graaff, Frank Keizer en ikzelf tegenover dichters als Menno Wigman, Martijn Benders en Willem Thies. Nee, niet met de bedoeling om een strijd aan te gaan - ze zijn me allemaal even lief - maar om de gedachten wat te oriënteren. En om aan te geven dat de poëtische beleving en inzet telkens verschilt. Naar verschillende poëzie dient steeds weer door een andere bril te worden gekeken. En nee, dit soort categorische indelingen zijn nooit zwart-wit. Om van een goede of slechte inzet maar helemaal niet te spreken.

Maar wel een invalshoek om eens over na te denken...

Ik vertaal momenteel Keston Sutherlands Hot White Andy (Barque Press, 2009), een gedicht dat zich voortdurend tussen bovenstaande polen heen en weer beweegt. Hieronder de openingsregels:

Lavrov en de Aandelen Tovenaar zweven naar
de zwart gemaakte dogmatische catwalk en je eet ze. Ruil nu
kopen voor eten, dan fuck voor kopen, dan herkauwen voor fuck,
flegmofreen, wil naar het windmolenpark gaan,
Jouw * kindermenulippen die swingen in de Cathex-Wizz monoplex;
Jouw * face dat driedubbel zijn leeftijd lift in Wuhan gestanste bliklipjes;
ng kies Jouw uit de herreguleerde einzelgänger PAT om om witte
chocolade te naaien tot op het bot. [...]

Zwanenbraaksel

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Thu, 19 Jan 2012 14:13:00 +0000

In de VS zijn tassen en mokken in omloop, waarop zwanen zijn afgebeeld, die regenbogen uitbraken. De menselijke verbeelding lijkt grenzeloos: zelfs braaksel wordt gesublimeerd. Met als doel: te worden verkocht. Dat zijn gedachten die Drew Gardners gedicht 'A Nation Of Nothing But Swan Vomit' (uit zijn laatste bundel Chomp Away, Combo Books, 2010) bij me oproept.

Een natie van niks dan zwanenbraaksel

haast elk borstpijntje
roept een akelige herinnering op
maar niets helpt
totdat de zwanen klaar zijn met braken
de kinderen zijn stijf en houterig,
maar in relaties
gaat niets ooit zonder omhaal
zwanenbraaksel is uniek, bijvoorbeeld, maar bij gelegenheid,
doe je zeker te weten niet jouw
reuzenzwanenbraaksel-met-alle-kleuren-van-de-regenboog huiswerk
elke twee minuten braakt
een zwaan iets interessants uit
ik bedoel, ik heb nooit 'een zwaan horen braken,'
maar een brakende zwaan –
dat is iets geweldigs.
niets werkt echt, maar dan andermaal,
Kraftwerk buiten beschouwing gelaten,
grote dorst naar kleine hoeveelheden
is een glas heel heet water

Gardner is niet happy. Onze almaar uitdijende materiële weelde weet 'akelige herinneringen' niet te voorkomen en lijkt een terugtrekken in zichzelf en vervreemding van anderen te bevorderen. Onze mateloze expansie is 'een glas heel heet water'. Wij vormen een natie van niks dan zwanenbraaksel.

Notitieboekjes

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Tue, 17 Jan 2012 20:24:00 +0000

Uren kan ik er in lezen: notitieboekjes van kunstenaars. Maar waarom? Omdat ik, zo bedacht ik vanochtend, niet alleen in het uiteindelijke kunstwerk ben geïnteresseerd, maar ook in de weg ernaartoe, de wijze waarop het boek of beeldhouwwerk tot stand is gekomen, het creëren zelf. Hieronder twee pagina's uit één van Samuel Becketts notitieboekjes die uiteindelijk zullen resulteren in zijn roman Watt.

Als het niet meer gaat...

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Mon, 16 Jan 2012 16:56:00 +0000

Hopeloos word je er van als alles wat je schrijft linea recta de prullenbak in kan. Dat overkwam Dorothy Parker in 1945. Omdat ze haar uitgever niet onder "oren" durfde te komen, belde ze niet op, maar stuurde hem een telegram.

Wat van ons wordt verlangd

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sat, 14 Jan 2012 09:55:00 +0000

Plots wist ik het lacht X
geen herinnering of observatie maar

een visioen!

beweging die groeit langzaam maar zeker
zichtbaar wordt de geest omhoog

naar believen

grenzeloos
Ik onderkende een boom

de laatste boom in een dor land
maar in zijn zaad de magische potentie
tot nieuw geboomte in elke kompasstreek en nergens

ruimte voor de dood

Alles wat van ons verlangd wordt is
loslaten

van de controle

ha ha ha

Ton van 't Hof

Uit: In weerwil van alle terreur en het economische argument
Uitgeverij Stanza, 2011

Gratis download

Bedreigend

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Thu, 12 Jan 2012 20:02:00 +0000

Oren Izenberg: "We seem to need a class of persons to hold and to articulate forms of wanting or willing unbound from ordinary calculations of plausibility or even possibility: the unrelinquishable demand for a lover who refuses us, for a perpetual peace that evades us, for the overcoming of the death that undoes us."

"One of the things I discovered as a result of writing Being Numerous is how much poets, even those who recognize something of themselves within it, dislike the idea that poems, which are, after all, the center of their considerable efforts, might not be the center of their concern with poetry; that the work of art might have a slant, oblique, even antithetical relation to the other commitments that bring them to poetry and sustain them within it."

Lees dit interview!

Menno Wigman leurt...

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Mon, 09 Jan 2012 21:16:00 +0000

met ene Frederick Seidel, "deze Baudelaire van de eenentwintigste eeuw", die door Wigman wordt aangeprezen met een gedicht "dat u nooit eerder [heeft] gelezen": "For Holly Andersen". Tja... ik had het inderdaad nooit eerder gelezen. Nu wel. Maar het doet me niks. Some sort of lullaby. Géén uitnodiging aan mijn adres om meer van Seidel te willen lezen.

Wat ik ook niet goed begrijp is Wigmans inleiding tot zijn handelswaar. Daarin laat hij zijn afkeer blijken van dichters die hun gedichten aan de man proberen te brengen, hengelen naar een beetje aandacht, en daarbij moderne middelen inzetten. Zo heeft hij niets op met "doorzichtige weblog[s] waarop een van onze duizenden en duizenden dichters zijn werk zit aan te prijzen" of met "marketingmanagers" en "haat" hij het woord "economie". Tjonge, denk ik dan, wat een misnoegen. Dan volgt Wigmans probleemstelling:

"Het probleem met dichters is niet dat ze zo slecht gelezen worden [...] maar dat ze zich gaandeweg deze eeuw als kleinzielige kooplui zijn gaan gedragen aan wie werkelijk niets poëtisch meer te ontwaren valt."

En dan steekt Wigman de loftrompet over Seidel.

Wat moet ik nu van Wigmans inleiding denken? Als hij meent wat hij zegt, dan begrijp ik niet goed waarom hij vervolgens datgene doet wat eerder zijn ergernis heeft gewekt: zich gedragen als een koopman, en nog wel op internet. Als hij niet meent wat hij zegt, dan moet hier welhaast sprake zijn van een verkooptruc: ik, Menno Wigman, behoor niet tot die kleinzielige kooplui aan wie werkelijk niets poëtisch meer te ontwaren valt. Op mij kunt u vertrouwen, ik heb er verstand van, mijn handelswaar is van hoge kwaliteit, pure poëzie.

Enfin... Ik heb ook nooit van Baudelaire gehouden.

Eenjarige en overblijvende planten

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sat, 07 Jan 2012 16:22:00 +0000

De belangstelling in Vlaanderen en Nederland voor buitenlandse poëzie lijkt toe te nemen. In magazines als Parmentier, Hans Kluger en Terras wordt veelvuldig vertaald werk gepubliceerd, de nieuw leven ingeblazen uitgeverij van Perdu wil zich vooral richten op vertaalde poëzie (en bereidt momenteel een vertaling voor van Rob Halperns Disaster Suites) en de FaceBook-vertaalwedstrijd mag zich in een groeiend aantal deelnemers verheugen. Deze horizonverbreding lijkt me een uitstekende zaak.

Ik werk zelf momenteel aan een vertaling van Keston Sutherlands Hot White Andy, die in de loop van dit jaar als e-chapbook (gratis!) bij Uitgeverij Stanza zal verschijnen. "Hot White Andy" is niet alleen een zich een slag in de rondte neukend androgyn, maar ook een allegorie van het kapitalisme. Ik breek me het hoofd over een adequate vertaling van deze drie woorden. Tips?

Voorts hoop ik dat er binnenkort een uitgeverij opstaat die een ruime keuze uit het werk van John Ashbery in vertaling durft uit te geven. Het is me nog altijd een doorn in het oog dat zijn fantastische oeuvre het in Vlaanderen en Nederland moet doen met één bundeltje vertalingen, De mandril op de slagboom, door Bernlef en Peter Nijmeijer, uit 1995. Schande!

Eenjarige en overblijvende planten

Een simpel woord, zo ver weg,
als dit Amerika, thuis van de vrije,
gekleurde as uitgesmeerd op het fundament
of voetstuk dat wuift met wijzen van twijfel
aan bevalligheid, zwaai een magere hand...

We zijn gezwind en najagend
als havikken of kraaien.
We boeten voor de leugens die we verzonnen, ongewild
maar toch gekopt in de polsgreep van de deugd,
tiener Borgias of Gonzagas,
goud tegen grijs in vloeiende frequentiebanden,
betekenend geen kwaad, het lag nooit

in onze bedoeling, deze stroom die nu uitmondt
ongelukkigerwijs in het voorhuis dat wacht.

We hebben gedaantes maar geen macht.

John Ashbery, uit Where Shall I Wander, 2005
Vertaling Ton van 't Hof

Yayoi Kusama

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Thu, 05 Jan 2012 21:27:00 +0000

Uitleg

Hello Mr. Pini

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sun, 01 Jan 2012 09:06:00 +0000

Uiterst vermakelijke brief van Charles Bukowski, waarin hij reageert op een uitnodiging om een voordracht te komen houden. Bukowski is dan 51 en probeert sinds korte tijd als professioneel schrijver zijn brood te verdienen. (Klik op brief voor een vergroting.)

Leegte lacht

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sun, 25 Dec 2011 10:15:00 +0000

"Tonnus Oosterhoff (1953) en Nachoem M. Wijnberg (1961) zijn de belangrijkste Nederlandstalige dichters van het afgelopen decennium." Volgens Piet Gerbrandy. Zo lees ik in mijn elektronische versie van De Gids, #6, 2011 (voor € 5 gedownload via Amazon). Omdat, vervolgt Gerbrandy, beiden uitkomen op "het ontwerp van een adembenemende strategie in taal om het hoofd te bieden aan de richtingloosheid van het bestaan".

Wat Gerbrandy de adem beneemt in het geval van Oosterhoff is een strategie waar "weinig systeem" in zit. "Wie zich door het werk van Oosterhoff een weg baant, moet het doen zonder overzicht, zonder kompas, zonder borden die de juiste richting aangeven. Na ieder woord kan een nieuw woord opduiken, dat niets met het vorige te maken heeft, en ieder gedicht lijkt een totaal eigen poëtica te veronderstellen."

"Alles wat vaststond is instabiel geworden", "de dingen en hun eigenschappen zijn los van elkaar geraakt", "de aloude dingen" zijn "zonder context die betekenis zou kunnen geven [...] bijna onherkenbaar geworden." Maar soms weet Oosterhoff de illusie te wekken dat "de naakte en 'ongebraden' dingen hun eigenschappen weer terug hebben, zolang het lied duurt."

Tja... Gerbrandy onderbouwt zijn ferme uitspraak over "een strategie in taal om het hoofd te bieden aan de richtingloosheid van het bestaan" met wat gemeenplaatsen uit een schoolboekje over postmoderne filosofie. "Leegte lacht," hoor ik Oosterhoff al zeggen.

Overbodig zijn, boventallig, overtollig zijn
en dit weten en toch leven, een buikje hebben. Kun je niet tellen?
Je twaalf lezers, je veertien belachelijke lezers.
Ze zijn als jij. Als jij... wilt? Nee, als jij. Dienen voor
niets deugen: ze stemmen met je in
als je zingt in de lege kerk,
de kerk met de galm, de douchecel
als je het enige preekt wat je weet:
'Vlak bij de waarheid is niemand depressief.'
Omdat de waarheid zo meevalt? Nee, daarom niet.
Maar omdat de waarheid

slijpt aandachtig de punt van zijn pijl.

Al eerder betoogde ik dat Oosterhoff in Ware grootte van koers verandert: "Ware grootte is een andere bundel. Hij doet verslag van een worsteling van de ik- figuur met de voortschrijdende tijd, het ouder worden, het verlies. Deze worsteling uit zich in een reeks donkere gedichten, die de eerste helft van de bundel beslaat en waarin meer dan in vorige bundels van Oosterhoff wordt nagedacht en minder geschaatst. [...] Alhoewel de sombere stemming vrijwel is verdwenen meen ik in de tweede helft van Ware grootte naast de teruggekeerde absurditeit toch ook een toon van berusting aan te treffen, die ik niet eerder in Oosterhoffs gedichten tegenkwam. Een berusten, een schikken in het goddelijk lotsbestel, de dood. [...] In Ware grootte staan gevoelige gedichten. Het is Oosterhoffs meest persoonlijke bundel tot nu toe."

In Leegte lacht houdt Oosterhoff deze koers aan. Met de dood als eindbestemming. Dat is de ware grootte. De leegte die lacht. De punt van de pijl die aandachtig wordt geslepen. En Oosterhoff doet verslag van zijn reis, van wat er om hem heen gebeurt, van wat hij voelt en wat er in zijn hoofd opkomt aan reflecties en herinneringen. Hij lijkt alle strategie, als hij die al ooit heeft gehad, te hebben laten varen. Het plan dat het leven met iedereen voorheeft, wordt immers toch onherroepelijk ten uitvoer gebracht. Soms levert dat chaotische poëzie op, soms ook prachtige gedichten.

Vlak boven het havenkantoor
schittert de Grote Beer.
Elk ogenblik is een groter gevaar.

Een maand geleden werd hier
een schipper verdronken,
de hand op het hart in het water

De boot is verkocht,
de ligplaats vergeven,
maar de hond is aan boord.

Aan boord is de hond nog.

Where poets can help to fix the economy?

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Tue, 20 Dec 2011 15:03:00 +0000

Volgens Harriet behoort Haiku Economics van de econoom Stephen T. Ziliak tot de tien meest gelezen berichten van het afgelopen jaar op Poetry Foundation. Je vraagt je af waarom? Omdat het (ook) over de populaire haiku gaat? Omdat een “buitenstaander” reflecteert op poëzie? Er een zekere zingeving aan geeft in een wereld waar alles lijkt te draaien om de economie?

"And this is where poets can help to fix the economy. It turns out that economic theory is overly dependent on fictional devices, whereas poetry [...] trucks in the real."

Ziliak houdt een hartstochtelijk pleidooi voor meer gevoel in de alomtegenwoordige puur rationele benadering van economische vraagstukken. Wat lieflijk in de oren klinkt, maar hij vergeet zijn pleidooi te onderbouwen: geen testresultaten, geen bijsluiter over de werking van dit medicijn. Wat me verder opvalt is Ziliaks lezing van wat een haiku is: een tot zeventien lettergrepen beperkte metafoor. Dat is een te enge opvatting. Net als de economie is de poëzie toch een complexer verschijnsel dan hij hier doet voorkomen. De vereenvoudiging doet zijn schrijven geen goed.

Jammer dat Harriet niet onthult hoeveel pageviews dit artikel heeft gehad en welke sites de meeste lezers hebben doorverwezen. De economische invalshoek die licht wil op het waarom van een top 10-notering van dit artikel, blijft voor mij in dit geval toch de interessantste.

Kerstbomen op Park Avenue

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sun, 18 Dec 2011 17:05:00 +0000

In 1954 schreef de New Yorkse dichter Frank O'Hara het gedicht 'Muziek', waarmee zijn bundel Lunch Poems (City Lights Books, 1964) opent. Vlakbij Central Park eet hij 's middags een broodje en laat de omgeving op zich inwerken, droomt weg. Het is herfst, maar beelden van de aanstaande winter weten zich op te dringen. En de dichter lijkt steeds moedelozer te worden.

'Muziek' leest als een film, een opvolging van shots, waarin wordt ingezoomd op het water in de fontein - de engel die het paard Bergdorf's binnen lijkt te leiden - en die dan weer, soft focus, licht vallende sneeuw op kranten en honden in dekentjes laten zien. Realisme en surrealisme lopen door elkaar. Eerder muziek dan een traditioneel beeld van de wereld.

     Muziek

     Als ik even stop bij The Equestrian
pauzerend voor een broodje leverworst in de Mayflower Shoppe,
lijkt die engel het paard Bergdorf's in te leiden
en ik ben naakt als een tafelkleed, mijn zenuwen brommen.
Dicht bij de angst voor oorlog en de sterren die zijn opgestapt.
Ik heb maar 35¢ in mijn handen, eten is zo zinloos!
en watersprongen besproeien bassins van bladeren
als de hamers van een glazen pianoforte. Als ik volgens jou
lavendel lippen lijk te hebben onder de bladeren van de wereld,
     moet ik mijn riem aantrekken.
Het is als een locomotief die oprukt, het seizoen
     van tegenspoed en helderheid
en mijn deur staat open voor de avonden van hartje winters
licht vallende sneeuw op de kranten.
Vat me in jouw zakdoek als een traan, trompet
van de vroege namiddag! in de nevelige herfst.
Als ze de kerstbomen opzetten op Park Avenue
zal ik mijn dagdromen voorbij zien wandelen met honden in dekens,
nog tot enig nut gemaakt voordat al die gekleurde lampjes ontbranden!
     Maar geen fonteinen meer en geen regen meer,
     en de winkels blijven tot vreselijk laat open.

--Frank O'Hara, vertaling Ton van ' Hof

A damn good read

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Fri, 16 Dec 2011 16:47:00 +0000

Mark van der Schaaf over In weerwil van alle terreur en het economische argument: "In weerwil van is de tweede bundel van Van ’t Hof dit jaar (Fantastisch dat je dit kan! schreef hij al in 2010). Erik Lindner merkte eerder over Een lijn is een vore op dat in sommige passages 'geen afstand meer is tussen persoon en dichter'. Die lijn trekt Van ’t Hof verder door, want zijn nieuwe bundel leest als een persoonlijk relaas; een verhaal van verzet tegen het uitgestippelde leven en een strijd voor alles wat echt is, voor schoonheid ook." Lees verder op dichterlijk: Ondanks alles trouw aan zichzelf

Pas op voor idealisten...

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Wed, 14 Dec 2011 16:54:00 +0000

In weerwil van alle terreur en het economische argument

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Mon, 12 Dec 2011 18:42:00 +0000

In weerwil van alle terreur en het economische argument
Ton van 't Hof
e-chapbook, 36 pagina's
Uitgeverij Stanza, 2011
ISBN 978-94-90401-05-4

Download epub voor iBooks, iPad, iPhone

Download pdf

STAATKUNDIG GEDICHT

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Fri, 09 Dec 2011 17:48:00 +0000

naar een laatste regel van Frank O'Hara

Hoe je in Galicië belandt en druiven eet
en alleen maar druiven
is geen filosofisch vraagstuk maar de kunst
van het absorberen
weg uit de hitte van de stad
waar men de steeneik is vergeten en kabels trekt
voor beelden
van het broeikaseffect en mijn buurman
die sterke drank verkoopt en zij die wormen
put op de vinex-green
Maar hé
in mijn boek smelt de laatste sneeuw
in de Galicische lente
en zuig ik tijd
in en sensaties van beweging
en val zo dadelijk toeterzat van de witte wijn
van mijn zelfgeknutselde opstapje
en de kat ruikt aan mijn kruis
en politiek is de sensatie
van massa
en overal om mij heen die fucking
fucking fruitvliegjes

Arie & Eva

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Sat, 03 Dec 2011 09:41:00 +0000

Arie van den Berg bewondert Eva Gerlachs werk. Hij besprak haar bundels de afgelopen jaren zonder uitzondering positief. Ook maakte hij deel uit van de jury die Eva de P.C. Hooftprijs 2000 toebedeelde.

Gisteren verscheen Arie's oordeel over Eva's nieuwe bundel in NRC: "Vooralsnog lijkt Kluwen mij veruit de beste bundel van 2011, en daarmee ook een hoogtepunt in het oeuvre van Gerlach." Goh, dacht ik, Arie, die nog maar mondjesmaat recensies publiceert, moet dit jaar toch een hoop bundels hebben gelezen. Waarom zou ik hem anders geloven? En dan die paginagrote titel - "Een labyrint van jewelste. Eva Gerlachs Kluwen is de beste poëziebundel van 2011" - drie dagen voor Sinterklaas. Een gecoördineerde promotiestunt? Wat van dit alles te denken?

Just ideas

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Mon, 28 Nov 2011 20:52:00 +0000

Kritiek op de poëziekritiek is niet specifiek Nederlands of iets van de laatste tijd. Frank O'Hara in Personism: A Manifesto, 1961:

"I’m not saying that I don’t have practically the most lofty ideas of anyone writing today, but what difference does that make? They're just ideas. The only good thing about it is that when I get lofty enough I’ve stopped thinking and that’s when refreshment arrives.

But how can you really care if anybody gets it, or gets what it means, or if it improves them. Improves them for what? For death? Why hurry them along? Too many poets act like a middle-aged mother trying to get her kids to eat too much cooked meat, and potatoes with drippings (tears). I don’t give a damn whether they eat or not. Forced feeding leads to excessive thinness (effete). Nobody should experience anything they don’t need to, if they don’t need poetry bully for them. I like the movies too. And after all, only Whitman and Crane and Williams, of the American poets, are better than the movies."

De kritiek op de poëziekritiek die nu rinkelt in Nederland, lijkt zich echter niet zozeer te keren tegen het "getheoretiseer" als wel tegen de pedanterie die uit de beschouwingen zou opklinken. Terecht? Ik geloof 't niet. Al zou je bij het lezen van iemand als Arjan Peters tot een andere overtuiging kunnen komen.

"They're just ideas." Al lust ik er wel pap van.

Het gegeven

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Fri, 25 Nov 2011 16:20:00 +0000

In 1985 verscheen Theodore Enslins bundel The Weather Within, die hij opdroeg aan de in 1984 overleden George Oppen. Hieronder een vertaling van het tweede titelloze gedicht uit de bundel.

Het gegeven,
dat ons heeft verontrust,
raakt niet langer zo diep.
Leeftijd is avontuurlijker:
Dat is zijn gift
aan ons, en van ons.
We zouden bijna willen wensen
dat het niet zo was.
Ouderdom is in evenwicht -
voert zelden die laatste vlucht uit
boven de toppen
die jeugdigheid tracht te beklimmen
tevergeefs

Er komt een nieuwe generatie aan en nog zo wat

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Wed, 23 Nov 2011 16:07:00 +0000

Jong, ambitieus, navijftigers', na-analoogs, kent buitenlandse klassiekers van na 80, vleug conceptueel, mannelijk, "Heeft Komrij ooit zelf gedichten geschreven?", Facebookmoe, plant digitale magazines en zoekt in Van Dale Online het woord uitgeverij op. Ik kijk er reikhalzend naar uit!

Via Ron Silliman vernam ik dat Theodore Enslin is overleden (1925-2011). Hij wordt soms tot de objectivists gerekend. Zijn verwantschap met Charles Olsons poëzie is evenwel onmiskenbaar. Op een andere website kwam ik dit gedicht van hem tegen.

The Work Proposed

All morning long, and it has seemed long,
I've worked for this - a time when I could sit
down and write whatever it was I wanted
to write during the arrangements of paper and pencils,
the preparations, including cleaning the typewriter,
checking the rain gauge, burning last night's junk.
Now I am garrulous about those things, careless, untidy,
with very little time left before lunch and afternoon.

Eiríkur Örn Norðdahl, Warning: You don’t need poetry: "The bottomline is this: Poetry is not vitamins, and you’re not going to shrivel up and die if you don’t get regular doses of it. It’s not (necessarily) any more difficult than pop-music. And you don’t need it. You can, I’m sure, live a very decent life without it. I’ve seen it done. And although you’ll miss out on the fun, that never killed anyone." En als je niks beters heb te doen, tip, download dan z'n alleraardigste essaybundel.

Door koude ongesteld

noreply@blogger.com (Ton van 't Hof) — Tue, 22 Nov 2011 07:54:00 +0000

1 soepkip, 2 l water met zout, foelie, stukje Spaanse peper, laurierblad, 2 worteltjes, peterselie, 30 g rijst, 60 g bloem, 60 g boter of margarine, 2 eierdooiers.