نقش روی قلمدان

ما هم انسانیم

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Tue, 25 Jan 2011 03:46:00 +0000

واقعا چرا انسان ها یکدیگر را درک نمی کنند
خود من! آیا در حق کسی بدی نکردم؟ می دانم که خیلی ظلم کرده ام آن هم به کسانی که بهترین کارها را برایم کرده اند
خسته شده ام
خدایا می بینی؟؟ زندگی از آنکه می خواستم پیچیده تر است! کل مفهوم زندگی را می گویم...
می بینی؟ آن چیزی است که می خواستی؟؟؟؟؟

خدایا من هم انسانم....

سال خون...

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sun, 28 Nov 2010 15:43:00 +0000

هفته های اول مهر است... این زنگ، انشاء داریم...

معلم نامم را صدا می زند... برای خواندن انشاء... دفترم را بر می دارم و از صندلی آخر کلاس به سمت تخته سیاه می روم

با چشمانی پر از اشک معلم را نگاه می کنم که با خودکار چیزی در دفتر حضور و غیاب می نویسد... به کلاس نگاه می کنم، هم کلاسی هایم همه منظم پشت میزهایشان نشسته اند

نفس عمیقی می کشم و با دستانی لرزان دفترم را باز می کنم و در جلو صورتم می گیرم

موضوع انشا: تابستان خود را چگونه گذرانده اید؟

بغض گلویم را گرفته، سرفه ای می کنم و خطخطی های دفترم را نگاه می کنم...

دفترم خط کشی ندارد... بارها معلم مرا برای همین تنبیه کرده...

از خط کش متنفرم... یادم می آید بارها گردن دستانم را تیغ تند همین خط کش زده است...

صدا را صاف می کنم...

من انشاء ننوشتم اما خواستم بگویم این تابستان من به همراه خانواده ام به هیچ کجای این سرزمین، که همه جایش سرای من است، نرفته ایم...

تابستان امسال من نه درس خواندم نه کتاب نه فیلم دیدم نه بازی کردم

معلم سرش را از روی لیستش بر می دارد و به من نگاه می کند، از روی صندلی بلند می شود و به طرفم می آید...

- مدادت را بده ، تا همینجا بس است. نمره ات را می دهم...

فقط به معلم نگاه می کنم... سرم را بالا می آورم و می بینم معلم دست بر ریش هایش می کشد و مداد را از دستانم چنگ می زند

با عصبانیت مداد مشکی را بر صفحه ی بی گناه دفتر فشار می دهد.

به چهره ام نگاه می کند: باز که خط کشی نکردی؟؟

چیزی نمی گویم، اشکهایم را پنهان می کنم و در دل به همه ی خط کش ها و خط کشی ها و معلم ها فحش می دهم...

ذغال مداد، دیگر تحمل ایستادگی دفتر را ندارد، می شکند. معلم عصبانی سقلمه ای به من می زند : مدادت را بتراش و برگرد تا نمره ات را بدهم...

تمام دنیا درونم آتش می گیرد... او می خندد... دستانم مداد را فشار می دهد

پاهایم سست شده است...به سمت میز می روم، دوستانم مرا تماشا می کنند

دوست دارم مثل کیفم خودم را زیر میز پنهان کنم... دستانم می لرزد... تراش را بر می دارم...

مداد را با غضب در آن فرو می کنم، مداد را در تراش می چرخانم، چند دور... محکم...

نوک مداد باز می شکند... مداد را آنقدر می تراشم که دستانم درد می گیرد... مداد را تا ته می تراشم... دستانم به تراش گره خورده... انگشتانم را می تراشم... خون در کلاس فواره می زند... دوستانم تماشا می کنند و معلم می خندد... انگشت سبابه دست راستم را تراشیدم... خون از انگشتم می چکد...

معلم نگاهم می کند...

- بیا اینجا.. عیب ندارد...

من می ترسم... زبان خشک شده ام در دهان بازم گیر کرده

پنجره کلاس باز است.. فکری به سرم می زند، بالهایم را باز می کنم و از پنجره به بیرون می پرم... به شدت بال می زنم و اوج می گیرم...

خط خون بر روی زمین مسیر حرکتم را نشان می دهد...

پرواز می کنم و به تابستان می روم...

بر روی مدرسه چرخی می زنم و فرود می آیم...

صندوق های سفید و عده ای که صف کشیده اند

همه با انگشتانی خونین و تراشی در دست

چند نفری هم با من می رسند... همه بالهایشان را جمع کرده اند

من هم در آخر صف می ایستم

کسانی که کارشان را انجام داده اند با انگشتان خونین از مدرسه خارج می شوند

نوبت به من می رسد...

برگه ای را با انگشت خونین مهر می کنم ... درون صندوق می اندازم...

معلم از راه می رسد ... صف تمام شده است... قطره های خشک شده ی خون بر روی آسفالت را لگد می کند و به صندوق می رسد

صندوق را تکان می دهد... خون از صندوق می چکد...

در صندوق را باز می کند و به سمت زمین تکانش می دهد... دو تاس به روی زمین خونی می غلطند...

اشکهایم را پنهان می کنم...

معلم بازی را شروع می کند...

بالهایم را می گشایم ... دوباره اوج می گیرم ... به سالهای گذشته می روم...

می خواهم بازی را ادامه دهم...

با برادرانم و هم محله ای هایم بر روی آسفالت خونین می نشینیم... تفنگ های بازی مان را بر می داریم.

معلم دوان دوان به ما می رسد

اسلحه ای از جیبش در می آورد... به سمت ما نشانه می گیرد ...

ما هم به او نشانه می گیریم... اما انگشتان خورد شده و تراشیده ی ما نمی توانند ماشه را بکِشند...

او شلیک می کند... تیرهای او از جنس ترقه های قرمز ما نیستند...

تیرش بر قلب من اثر می کند... درد امانم نمی دهد، نبضم به شماره می افتد... همه جا قرمز شده... بردرانم مرا تماشا می کنند...

چشمانم را می بندم... دیگر اثری از درد نیست... گویی بازی ما تمام شده و باید به خانه برگردیم...

قلبم دوباره شروع به تپیدن می کند...

به خود می آیم...

دفترم را در دستام می فشارم... سرم را بالا می آورم ، معلم داد می زند: باز هم که خط کشی نکردی...

به سمت میزش می رود خط کشی می آورد و مثل پاسبان ها به نشانه ی قدرت بر دست چپش می زند...

- دستت را بالا بگیر

امتناع می کنم، دستم را به زور بالا می گیرد و خط کش را بالای سرش می برد

دوستانم تماشا می کنند... چشمانم را می بندم و در دل به تمام خط کش ها و خط کشی ها و معلم ها فحش می دهم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

الهام گرفته شده از آهنگ سال خون شاهین نجفی

خوشبختی...

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sat, 13 Nov 2010 23:25:00 +0000

ای کاش بزرگترین خوشبختی مان دیدن لبخندی بود بر لبان دوستی و بدترین عذابمان شنیدن خبر خشکی گلدان خانه مادربزرگ...

Atheist

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Thu, 26 Aug 2010 22:54:00 +0000

نمی دونم چرا یه جورایی اعتقادم رو به همه چی دارم از دست میدم! منظورم موضوعات معنویِ ! البته می دونم یه چیزایی...

فکر کنم نتیجه ی اینه که از بچگی می خواستم واسه همه چی یه دلیل معقول پیدا کنم. یه دلیل تو دنیای فیزیکی و قانون مند!

شیراز

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Thu, 24 Jun 2010 10:52:00 +0000

اینجا شیراز است، جایی که پنج سال اخیر عمرم را در آن سپری کردم... خاطراتی دارم از اینجا، خوب و بد...

امروز قراره با یکی از بروبچ قدیم به نام م.کیوان بریم چرخی بزنیم... به یاد گذشته ها!

این ترمای آخر میزان گشت و گذار ما هم کم شده بود(به اپسیلن رسیده بود)، دل و دماغی واسمون نمونده تو این شهر

فقط يك سوال

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Mon, 24 May 2010 11:17:00 +0000

از مورسو تا امير مهناي دغابي چقدر راه است؟

زندگی عرصه ی یکتای هنرمندی ماست

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sun, 11 Apr 2010 18:17:00 +0000

تو این چند روز چه قدر مردهای خوبی رو از دست دادیم ... بنفشه خواه، ملک مطیعی، جهان و ...
و در دانشگاه خودمون آقای کاظمی....
این مرام روزگاره....

دلم تنگ است

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Mon, 04 Jan 2010 17:02:00 +0000

دلم برای زمانی تنگ است... زمانی که من و تو... با خاطری آسوده و با تمام وجود مزرعه ی آزادی را بدویم ،آواز احترام را بخوانیم ،موسیقی برابری را برقصیم و بی ترس، بی بهانه هر مترسک نا خوشایندی را بخندیم... دلم تنگ است برای آن زمان... دلم تنگ است به اندازه ی تمام این سال ها که زیسته ام

ولایت "مطلقه" از جمله مصادیق شرک است

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sun, 20 Dec 2009 21:31:00 +0000

خبری که این روزها بیش از پیش من رو متاثر کرد درگذشت آیت الله منتظری بود...
روحش شاد.

فیلم بوف کور

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sat, 12 Dec 2009 00:55:00 +0000

دیروز یک فیلم بسیار زیبا و البته قدیمی دیدم. به من که خیلی چسبید. پیشنهاد می کنم ببینید شما هم.

نمی دونم دقیقا اسم فیلم چی بود اما بر گرفته از بوف کور صادق هدایت بود. اینم توضیحاتی راجع به فیلم:

بازیگران : فرشید فرشود – ناصر نصیری – نوین قباسی – پروین سلیمانی

کارگردان : کیومرث درم بخش

دستیار کارگردان : کیانوش رفیعی – احمد سلیمانی

محصول سال 1353 رنگی

موسقی : علی اکبرخان

فیلم بردارها : (جمشید فرحی در ایران) (عظیم جوانروح در پاریس)

تدوین: منوچهر اولیائی

صورتگر: اکبر نمینی

دوبلاژ : سازمان رادیو تلوزیون ملی ایران

سرپرست گویندگان : سعید شرافت

عکس : کوپال مشکوق

تیتراژ : کامبیز درم بخش

طراح لباس : لیلی تقیان

اینم لینک های دانلود:

دانلود قسمت اول فیلم

دانلود قسمت دوم فیلم

خواب علی

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sat, 14 Nov 2009 21:58:00 +0000

دیشب خواب دیدم، من کشوری داشتم، زیبا، چهار فصل، پر از معادن و جنگل های بسیار

من رئیس کشورم بودم و همه به من احترام می گذاشتند و از من فرمان می بردند

من هر کار که می خواستم می کردم و خوب...در کشور من کسی نمی توانست به من چیزی بگوید

خلاصه در خواب هر چه خواستم انجام دادم و هیچ کس نگفت چرا؟

البته عده ی اندکی هم می خواستند من رئیس نباشم، خوب چون کشور و آدم های توش مال من بودند... دستور دادم آنها را از کشور انداختند بیرون!

بسیار خواب خوبی بود و بسی نشاط رفت...

جای من بودید دوست داشتید هرگز بیدار شوید؟

یزید

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Mon, 09 Nov 2009 00:46:00 +0000

چند وقت پیش فکر می کردم اگه یزید الان تو کشور ما زندگی می کرد چه کاره بود؟
فکر کنم یا وزیر میشد یا ...
لامصب هم نمازش رو می خونده، هم حج می رفت. ریش و تسبیح هم که حتما به راه بوده!

سیاسیون

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Wed, 16 Sep 2009 21:14:00 +0000

انتقادهای سیاسی در دو جا هیچ وقت پایان ندارد:
در دانشگاه و تاکسی!

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Sun, 14 Jun 2009 11:45:00 +0000

نمی دونم باید چی بنویسم....
آیا میشه به آینده ی کشور امید داشت؟
خوب اگه تقلب شد تو انتخابات که فکر نمی کنم دیگه جای امیدی باشه
اگه هم که تقلب نشد که بدتر! خوب دیگه چی میشه گفت؟ مردم یه این تیپ آدمی می خوان، هنوز زوده واسشون از دموکراسی و آزادی حرف زدن؛ یکی و می خوان که فقط از خمینی و امام زمان بگه!

وای خیلی دلم پره

و جالبه که چه برداشت هایی هم میشه از حضور مردم!!!

می خوام به همه ی اونایی که تغییر می خواستن یه حرفی بزنم
به آقای خاتمی، به موسوی، کروبی، کرباسچی، تاج زاده، عبدی و ...
بسه! خودتون رو خسته نکنید. اگر مردم هم بخوان (که نمی خوان) اون بالایی نمی ذاره تغییری صورت بگیره!
مردم همین وضع نکبت رو دوس دارن.
بهتره نگاهی به تاریخ بندازیم.
امام حسین علیه حکومت اسلامی وقت قیام کرد ولی خیلی ها ساکت موندند؛ چون فکر می کردند حکومت سالمه، چون فکر می کردن تقلبی نشده، چون گول حرفها و ظاهر امیرالمومنین وقت رو خورده بودند، یزید طوری اونها رو فریب داده بود که فکر می کردن اسلام چیزیه که حاکم میگه، چون فکر می کردن حاکم یعنی امیر المومنین، یعنی ولی امر مسلمین... و چون شعار دیانت و سیاست رو باور کرده بودند!

انتخابات 88

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Thu, 04 Jun 2009 02:09:00 +0000

دیشب مناظره ی احمدی نژاد رو با جناب موسوی دیدم.
مناظره ای بسیار بی بدیل و کم نظیر.
در یک سو میر حسینی بود که برای تغییر وضع موجود آمده، نگران است، صادق است، متین است، صبور است، خوش اخلاق است و البته با حیا.
در سوی دیگر احمدی نژادی که برای ادامه دادن به نکبتی آمده که خودش ساخته، دروغ گوست، بی ادب است و البته بی حیا. او و موسوی هر دو نگرانند. موسوی نگران وضع کشور، احمدی نگران وضع خود.

می توانم بگویم جناب موسوی همان سید محمد خاتمی است در لباس و چهره ای دیگر.

اما در آن سمت ماجرا رضایی است. رضایی با برنامه ی انقلاب اقتصادی اش آمده. اما راستش را بخواهید من بیشتر به دنبال انقلاب فرهنگی و اجتماعی هستم. او کسی است که حداقل برای من قابل اطمینان نیست!
در طرف دیگر، شیخ مهدی کروبی است. کاندید مورد پسند من (تا الان).

شیخی که در چهار سال اخیر فعالیت هایش به دلم نشسته! فراز و نشیب کشیده و خم و چم کار را بلد است.
از زندانیان سیاسی دفاع کرده، از دانشجوبان دفاع کرده، برای بعضی درگیری ها ریش سفیدی کرده و ...
تیمی دارد که قبلا همه آزموده شده اند. و در هر جا که گمارده شده اند به بهترین نحو همکاری کرده اند.

خوبی تیم و حامیان او در دو چیز خلاصه می شود: 1- عملکرد 2- همه به طریقی از نظام ترد شده اند.
خوب این چه نتیجه ای دارد؟ چرا این افراد از نظام ترد شده اند؟! حتما حرفهایی می زدند، کارهایی می کردند که به سود مسئولان بلند پایه نبوده. خوب از شما چه پنهان من دلم می خواهد یک همچین شخصیت هایی بر مسند دولت تکیه بزنند! کسانی که کارهایی که بالاتر ها نمی خواهند بکند، کارهایی که من دلم می خواهد!!!
در نتیجه اگر کروبی رای بیاورد قشری که به دلایل سیاسی سال ها حق فعالیت در مسائل سیاسی را نداشت دوباره به عرصه خواهد آمد. و این یعنی اندکی آزادی، یعنی اندکی اصلاحات و تغییری بزرگ!

خیلی ها می پرسند کروبی چه تضمینی برای حرفهایش دارد؟

من می گویم:
ضمانتش برای شعار های اقتصادی کرباسچی است!
ضمانتش برای شعار های فرهنگی ابطحی است!
ضمانتش برای شعار های اجتماعی و حقوقی عباس عبدی است!

و تمامی تیم، ضمانت اجرای آنچه که در بیانیه ها منتشر شده می باشند!

عدالت در هستی

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Tue, 19 May 2009 23:28:00 +0000

به این کلمه که فکر می کنم ذهنم پر میشه از ابهام و سوال
هنوز هم هر کسی عدالت رو جوری تعریف می کنه
شاید هر کس به واسطه ی تجربه ی شخصی ویا عقده های ناشی از "بی عدالتی" که دیده اونو تعریف می کنه
من به عدالت جوری نگاه می کنم که تمام نیازهای اجتماعی من رو ارضا کنه
و به نظرم چون هر کس نیازهای متفاوتی داره (حداقل در جزئیات نیازها متفاوتند) باعث میشه دیدگاه ها نسبت به عدالت مختلف باشه
نمی تونم نظری راجع به عدالت بدم
چون فکر می کنم عدالت واژه ای است انتزاعی، مفهوم کلی و مبهمی که سعی می کنیم با اون کمبودهای موجود در دنیای خاکی، جامعه ی مدنی، زندگی شخصی و هر چیز دیگه ای رو جبران کنیم و همه رو به گردن عدالت بندازیم
واقعا عدالت یعنی چی؟ تساوی؟ برابری؟.....
کلا در طبیعت قوانینی وجود داره که تخطی ناپذیرن مثلا جاذبه زمین که باعث میشه هر چی که از هرجا بیفته به سمت زمین بیاد
به نظرم این تمام عدالتیه که در جهان وجود داره.

همدرد

noreply@blogger.com (علیرضا اباذری) — Wed, 06 May 2009 18:07:00 +0000

پشت میز میشینم و بعد از اینکه کامپیوتر رو روشن کردم مثل همیشه یک آهنگ می ذارم
با شروع شدن آهنگ می رم تو فکر. یاد مطلبی میفتم که یکی از دوستام تو وبلاگش نوشته بود:

نمی دانم، پیش آمده تا به حال که خیلی جدی با خودتان بحث کنید و ببینید، واقعا چیز خاصی نیست که بخواهید داشته باشید؟ تلاش آدم ها برای رسیدن به چیزهایی که اسمش را قله می گذارند، برایتان بی معنی باشد!؟

با خودم میگم چرا نشه؟ کاش نمیشد اما در واقع خیلی وقته که اینجورم.

- وقتی که دستای باد قفس مرغ گرفتارُ شکست شوق پروازُ نداشت...

اما چرا؟
خیلی راجع بهش فکر کردم؛ شاید نتیجه ی سال ها سرکوب احساسمه؛ از طرف خودم. وقتی دیدم احساساتم یا همون نیازهام برآورده نمیشن سعی کردم خودم خفشون کنم.

- دیگه آسمون براش فرقی با قفس نداشت...

حتی بعضی وقتا سعی نکردم ارضاشون کنم؛ چون فکر می کردم تو زندگی همیشه یابد منطقی بود... پس احساسام رو کشتم؛ یکی یکی...
تا اینکه یه روز به خودم اومدم و دیدم اون چیزایی که همه از داشتنشون خوشحالن و اگه ندارن آرزوی به دست آوردنش رو می کنن، بود و نبودشون واسم فرقی نداره.

- اما لحظه ای رسید لحظه ی پریدن و رها شدن میون بیم و امید...

ترانه که به اینجا می رسه، آرزو می کنم جای اون پرنده بودم، یکم امید، یکم هراس...
کاش نقطه ی روشنی می دیدم و پر می گرفتم...
با بی حوصلگی کامپیوتر رو خاموش می کنم
فقط قسمت اولشو دوس دارم، خوب همدردی می کنه...