باز هم فرهیخته‌ای دیگر چهره در نقاب خاک کشید.دیروز. 22 اردیبهشت91. این بار قرعه فال به نام  پرویز شهریاری افتاد. در ویکیپدیا در مورد این شخصیت چنین می‌خوانیم:

پرویز شهریاری (زادهٔ ۲ آذر ۱۳۰۵، کرمان)، ( درگذشته در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۱، تهران) ریاضی‌دان، مترجم، روزنامه‌نگار، فعال سیاسی ایرانی از چهره‌های ماندگار در عرصه علم و آموزش ایران است.

پدرش دهقان‌زاده‌ای بود که روی زمین‌های اربابی کارگری می‌کرد. بعد از مرگ پدر، مسئولیت خانواده به عهدهٔ مادر او (گلستان شهریاری) بود. این خانواده از لایه‌های درآمدی پایین جامعه بودند و دوران کودکی شهریاری دوران سختی از نظر معیشتی بود…..

برای بسیاری از ما مجله آشتی با ریاضیات ایشان بسیار آشناست. ایشان علاوه بر آن  سردبیر مجله‌های مختلفی از جمله «سخن علمی»، «وهومن»، «چیستا» هم بوده است.

منبع عکس

روحش شاد.

در همین رابطه :

فیلم کوتاهی به نام فانوس گلستان از زندگی ایشان

پرویز شهریاری ریاضیدان ایرانی در گذشت

سپاسگزار پ. ش

پرویز شهریاری در خاک ایران آرام گرفت(1)

پرویز شهریاری در خاک ایران آرام گرفت(2)

امروز 14 اردیبهشت روز ملی استعدادهای درخشان است. سمپاد (سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان )به منظور تحقق هرچه بهتر امر شناسايي و پرورش استعداهاي درخشان كشور در سطوح مختلف تحصيلي، سازمان ملي پرورش استعدادهاي درخشان به صورت سازمان وابسته به وزارت آموزش و پرورش تاسیس شده است.(از اینجا). این روز را به تمام سمپادی‌های عزیز تبریک می‌گویم.

اما تاریخچه مختصری در مورد این سازمان:

در سال ۱۳۵۵ دو مرکز آموزش موسوم به تیزهوشان توسط دکتر برومند و زیر نظر مستقیم کارشناسان آموزشی آمریکایی پایه گذاری شد.

از انقلاب ۱۳۵۷ تا سال ۱۳۶۶ این دو مرکز دخترانه(علامه حلّی) و پسرانه (شهید اژه‌ای) زیر نظر دفتر کودکان استثنایی فعّال بودند، امّا هر لحظه امکان تعطیل شدن این مراکز وجود داشت. آموزگاران این دو مرکز اغلب دانش‌آموزان همین مراکز در دوران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ بودند.

در سال ۱۳۶۶ اساسنامه سمپاد توسط میر حسین موسوی نخست وزیر وقت تصویب شد و این سازمان تحت نام سمپاد با ۲ مرکز و ۸۰۲ دانش آموز به آموزش و پرورش پیوست؛ و جایگاهی متسحکم تر یافت. مدارس پسرانه تهران به نام مدارس علامه حلی و مدرسه دختران تهران به نام فرزانگان نامیده شد. فارغ التحصیلان سمپاد عمدتا در دانشگاه‌ها قبول می‌شوند. بخش مهمی از این دانش آموزان در دانشگاه‌های واقع در تهران و در رشته‌های مهندسی پذیرفته می‌شوند. سمپاد تا چند سال پیش صرفاً در رشته‌های ریاضی-فیزیک آموزش می‌داد اما اخیراً رشته‌های دیگر را هم در حجمی محدود دائر کرده‌است.

در سال ۱۳۶۷، جواد اژه‌ای ریاست هیأت امنای سازمان را برعهده گرفت. در طول ۲۱ سال، این سازمان مدارس زیر مجموعهٔ خود را در استان‌های مختلف گسترش داد. طبق آخرین آمار، در سال تحصیلی‎۱۳۸۳-۸۴، تعداد ۹۹ مرکز راهنمایی و ۹۸ دبیرستان تحت پوشش سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان بوده‌اند.

در اسفندماه ۱۳۷۹، با تصویب «قانون تجمیع» از سوی شورای عالی اداری، اختیار مدارس تحت پوشش سازمان تا حد زیادی خصوصاً در شهرستان‌ها به سازمان آموزش و پرورش استان واگذار شد. اکنون، رییس سازمان، براساس اجازه‌نامه‌ای از سوی وزیر آموزش و پرورش تنها بر مدارس تهران اعمال مدیریت می‌کند.

در سال ۱۳۸۷ جواد اژه‌ای برکنار شد.و محمد اعتمادی، عضو سابق هیئت امنا و رئیس اسبق دانشگاه صنعتی شریف، ریاست سمپاد را عهده دار شد. اما بعد از یک سال استعفا داد و سازمان مدتی را بدون مدیر سپری کرد. سرانجام در ۲۱ دی ماه سال ۱۳۸۸، با حکم آقای حاجی بابایی، وزیر آموزش پرورش، محمدعلی غفاری به ریاست سمپاد انتخاب شد. جواد اژه‌ای، صاحب امتیاز نشر سمپاد و سایت رسمی سازمان (nodet.net) بود و بعد از جداشدن اواز سازمان، نشر سمپاد از سازمان جدا شد و سازمان اقدام به تغییر سایت رسمی اش نمود. هم اکنون دو سایت سمپادپرتال و آموزش سمپاد به طور رسمی فعالیت می‌کنند اما این سایت‌ها نیز در اختیار سازمان نیستند و به طور شخصی ثبت شده‌اند.اماوزارت اموزش وپرورش برای ثبت نام هاواعلام نتایج آزمون‌های مراحل اول و دوم ورودی‌های تکمیلی و راهنمایی وگرفتن کارت ورود به جلسه آزمون‌های سازمان سایت[www.sampad.medu.ir]درسال ۱۳۸۸راه انداخت.

در سال ۱۳۹۰‌با تصویب شورای عالی اداری سمپاد با باشگاه دانش‌پژوهان جوان ادغام شد و مرکز ملی تشکیل شد.

در همین رابطه:

سایت اطلاع‌رسانی تیزهوشان و استعدادهای درخشان

هشتاد و هشتم: استعدادهاي درخشان، قطعه‌ي چند؟ رديفِ چند؟ *ويژه سمپاد*

میلتون فریدمن ( Milton Friedman) (زاده ۳۱ ژوئیه، ۱۹۱۲ – درگذشته ۱۶ نوامبر، ۲۰۰۶) اقتصاددان آمریکایی بود که خدمات بزرگی در زمینه‌های اقتصاد کلان، اقتصاد خرد، تاریخ و آمار اقتصاد کرد. او همواره از نظریهٔ بازار آزاد در اقتصاد طرفداری می‌کرد. در سال ۱۹۷۶ جایزهٔ بانک مرکزی سوئد در زمینهٔ علوم اقتصادی که به یاد آلفرد نوبل اهدا می‌شود و با نام جایزهٔ نوبل اقتصاد نیز شناخته می‌شود را از آن خود کرد. ( صفحه فریدمن در ویکی‌پدیا)

مطلبی که از ایشان در زیر نقل کرده‌ام، گوشه ای از نظریات ایشان است.

چهار راه برای خرج پول وجود دارد:

1. می‌توانیم پول خودمان را برای خودمان خرج کنیم . در این حالت پول را با وسواس خرج می‌کنیم تا  هزینه حداقل و منفعت حداکثر شود.

2. می توانیم پول خودمان را برای دیگری خرج کنیم. مثلا یک هدیه تولد بخریم. در این صورت خیلی به محتوای هدیه کاری نداریم، اما به قیمتش توجه داریم.

3. می‌توانیم پول دیگران را خرج خودمان کنیم. در اینصورت من خودم را یک ناهار خوب مهمان می‌کنم!

4. و در نهایت می‌توانیم پول دیگری را برای دیگری خرج کنیم. اگر چنین شود نه دل نگران پولی هستیم که خرج میشود و نه نگران چیزی که کسب میشود.

        این حالت آخر دولت است.

منبع

5:30 صبح

قرار نبود و نیست که اینجا محلی برای شخصی‌نویسی باشد. منظورم خاطره و حالت و وضعیت شخصی است. اصلا توییتر برای این کارهاست. حال که اکانت توییترم 4-5 روزی است که ساسپند شده –بی‌آنکه علتش را بدانم- به اینجا روی آوردم.

برای رهایی از وضعیتی که در آن گرفتارم، برای خودم دعا می‌کنم!

شاید این تصویر نشانگر تمام حالات روحی من باشد. حس غریبی دارد این عکس!

منبع عکس اینجاست

بار دیگر سالی دیگر به سر آمد و سال نو دیگری آغاز می‌شود. این روز های نو چه فرقی با روزهای دیگرمان دارند؟ اندکی فقط به همین بیندیشیم!

سال جدید مبارکه!

پی‌نوشت شخصی: در سال 90 جمعا 126 باربه استخر رفته‌ام  وبه عبارتی 150/067 کیلومتر شنا کرده‌ام و نیز 85 بار کوه و دوچرخه‌سواری داشته‌ام با زمانی معادل 142 ساعت و 25 دقیقه. قبلا هم گفته بودم تمام فعالیت های ورزشی را با دقت برای خودم ثبت می‌کنم.

دقایقی قبل پس از کش‌و قوس‌های فراوان آقای احمدی‌نژاد با حضور در مجلس به سوالات نمایندگان پاسخ گفت. ده سوال. دهها توهین به شعور نمایندگان مردم و مردم.

شخصا خوشحالم. مجلس ناکارآمد و مجیزه‌گو حق خود را گرفت. اینان نه درد دین دارند نه درد مردم. این را انتخابات مجلس ثابت کرد. من بنا به دلایل شخصی هرزمان که امکانش باشد، به مذاکرات مجلس گوش می‌کنم. تاسف‌آور است. نمایندگانی که با وزش هر نسیمی…..بماند.

در باب سخنان رئیس‌جمهور هم این نکته شایان ذکر است که ایشان قدرت زیادی درفرار از سوال و سوال متقابل از سوال‌کننده دارند. این مورد قبلا هم مکررا در مصاحبه با رسانه‌ها ثابت شده است. ایشان در کمال وقاحت انواع تهمت ها را نثار نمایندگان کرد. دولت خود را پاک‌ترین و کارآمدترین و پرکارترین نامید. ثابت کردند که می‌توانند کماکان از سوال فرار کنند، به زیبایی!

اما در ورای این سخنان ایشان مطالب قابل توجه دیگری را نیز فرمودند. مثلا:

چه طور می‌شود که 22 بهمن و انتخابات که در میان است دوربین را می‌برید روی همه تیپ‌ها اما به محض اين كه اینها تمام شد یقه این تیپ‌ها را می‌گیرید این تناقض است و تناقض کار دست ما می‌دهد. من این سئوال را از شما می‌پرسم کدام یک از ما گناه نکرده‌ایم و گناه بد است و من راضی به هیچ گناهی نیستم اما چه کسی با من و شما برخورد کرده چون من و شما هستیم اشکال ندارد؟ مرگ خوب است برای همسایه. کاری نکنیم که مردم بگویند واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند چون به خلوت می روند آن کار دیگر می‌کنند …

اگر این سخن کس دیگری بود….

*******

باردیگر وبرای چندمین بار امروز حقیقت در پیشگاه مصلحت سر بریده شد. اگر کارد این سلاخی بر دستان احمدی‌نژاد بود، بی‌تردید دست‌وپای این قربانی را نمایندگان نگهداشتند و بدین سان حقیقت مظلومانه با کمک قوای مجریه و مقننه سلاخی شد!

در همین رابطه:  واقعیت همان بود که احمدی‌نژاد نشون داد

                        صفایی که احمدی‌نژاد با مجلس کرد

]]> http://delzadeh.wordpress.com/2012/03/14/1390-12-24-majlis-ahmadinejad/feed/ 6 delzadeh http://delzadeh.wordpress.com/2012/03/14/1390-12-24-majlis-ahmadinejad/ http://feedproxy.google.com/~r/1Delzadeh/~3/FXncMaYnkfE/ http://delzadeh.wordpress.com/2012/03/02/1390-12-12-child-foundation/#comments Fri, 02 Mar 2012 19:14:26 +0000 delzadeh https://delzadeh.wordpress.com/?p=1243 Continue reading »]]> جمعه 12 اسفند 1390

امروز در شبکه‌های  اجتماعی ویدئوی بسیار جالبی در مورد فعالیت های بنیاد کودک پخش شد که به نظر من بسیار جالب بود. با توجه به آشنایی مختصری که با این بنیاد و اقدامات خیرخواهانه آن دارم، این تبلیغ زیبا برایم بسیار دلنشین بود. این ویدئوی زیبا را ببینیم!

یک بار دیگر انتخابات. این بار مجلس. نهمین مجلس. با حاشیه‌های فراوان پس از انتخابات ریاست جمهوری سال88. بدون حضور چهره‌های شاخص اصلاح طلب. تبلیغات سنتی. شعارها همان شعارهای سابق. انواع و اقسام متخصص‌ها کاندیدا شده‌اند. از اقتصاد و سیاست و تجارت جهانی و عمران و….. تا کشاورزی و مهرپراکنی! با ژست‌هایی دیگر نه چندان منحصربه فرد.

خسته شدم از بس شعار شنیدم .

بخوانیم : رای ندادن!

خب به سلامتی امتحانات دانشجویان هم که تموم شده و ترم دوم هم آغاز شده. من به دلیل شغلی که دارم، بخشی از تدریس چندواحد درسی را در یکی از موسسات آموزش عالی بر عهده دارم. (چه معرفی جامعی!)

بالشخصه از دوران کودکی قائم به هیچکس نبوده‌ام و در هیچ کاری منت‌کشی نمی‌کنم. خدا را شکر می‌کنم که هیچگاه در هیچ مقطعی مشکل درسی نداشته‌ام. تاکنون تقلب نکرده‌ام و از این کار متنفرم وهمواره دوست یا آشنایی که دنبال تقلب بوده مورد شماتت من بوده است.

شاید بدتر از آن دنبال استاد یا معلم رفتن برای نمره را کسر شان می‌دانم. اما قضیه مار و پونه برای من در حال تکرار است. حال که در موضع تدریس قرار دارم، بدبختانه تمام ناخواستنی‌های مربوط به امتحانات در حال تکرار است.

از بی‌سوادی و بی‌علاقگی دانشجویان اگر بگذرم – که اگر جنبه‌های عمومی قضیه و مسئولیت سردمداران جامعه را کنار بگذاریم، بقیه قابل توجیه و گذشت نیست ـ بدبختانه التماس برای نمره و گریه و زاری تمامی ندارد. من نمی‌دانم کی می‌خواهیم به حق خودمان قانع شویم. همه این کار را زرنگی می‌دانند که طرف با اصرار از معلم یا استاد نمره بگیرد. به نظر من این نوعی اجحاف در حق آنانی است که نه زبان گویا دارند نه مخاطب شنوا.

در طول امتحانات و بعد از امتحانات مکررا تلفن همراه من و امثال من زنگ می‌خورد و دانشجو پس از گریه و زاری در خواست نمره دارد. خودش هم می‌داند که حداقل در مورد من اصرارش بیهوده است ولی وظیفه ناشناسی را تا آن حد ادامه می‌دهد که در مقابل در منزل منتظر می‌ماند و دوباره همان داستان. من نیز در همین جامعه زندگی می‌کنم. من هم مشکلاتی مانند بقیه دارم و…. همه چیز قابل درک است. فقط می‌ماند این که چرا باید این همه اصرار بی‌مورد صورت بگیرد که هم وقت خود فرد از بین برود و هم اعصاب مخاطب به هم بریزد؟ چرا به حق خود قانع نیستیم؟ تا کی؟

پ.ن. من جامعه شناس و رفتارشناس نیستم. من هم مثل بقیه مشکلات جامعه را می‌بینم و درد می‌کشم.

روزهای عجیبی را می‌گذرانیم. تهدید، تحریم، مانور نظامی و شاخ وشانه‌ کشیدن طرفین برای هم. در عین حال در آستانه سالگرد انقلاب قرار داریم. برای من که بنا به دلایل کاملا شخصی خیلی از ماهواره استفاده نمی‌کنم و منبع خبری من بیشتر اینترنت و چرخش در شبکه‌های اجتماعی است، بعضا دیدن و شنیدن اخبار ایران از شبکه‌های تلویزیونی و رادیویی در زمان شام یا نهار یک توفیق جبری است (!).

از چند روز قبل برنامه‌ای با عنوان “صراط” برای پخش در روزهای آینده تبلیغ می‌شد. من هم تصادفا شب قبل بخشی از آن را دیدم. انصافا با تمام وجود می‌گویم: زهی بی‌شرمی!

بحث در مورد فساد اقتصادی و رانت‌خواری بود. چقدر عجیب که در دورانی که دهان سخنوران نقاد بسته شده است، همه تهمت‌ها و رانت‌خواری‌ها و فساد و تجمل‌گرایی و مال‌اندوزی بر دوش و گردن آنانی افکنده می‌شود که هیچ تریبونی برای بیان نظرات خود ندارند که هیچ، با اتهاماتی عظیم مواجهند. بسی بی‌شرمی! بسی نامردی! بسی بی‌وجدانی!

برای امثال من که شرایط سنی ایجاب کرده که حوادث دوران انقلاب را تا حدودی به یاد داشته باشیم، ارائه گزارش و تحیلیل‌هایی سراسر مسخره و دروغ آن اندک اعتمادی را که شاید داشتم به باد فنا داد! براساس مطالب این برنامه یک سوی قضیه کاملا پاک و منزه و مبرا از فساد و طرف دیگر نه منشاء فساد که عین فساد است!

بگذرد این روزگار و سیاهی برای زغال‌فروشان ماند!

پ.ن: از بعد غیر سیاسی به این مطلب نگاه کنیم!